บทที่ 30: ดัมเบิลดอร์ ข่าวร้ายบวกหนึ่ง!

บทที่ 30: ดัมเบิลดอร์ ข่าวร้ายบวกหนึ่ง!

“พวกเราซื้อของเสร็จแล้ว แฮร์รี่กับผมกำลังจะกลับบ้าน

ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ ถ้าผมจำไม่ผิด ตอนนั้นน้าลิลี่กับลุงเจมส์เลือกเดินตามคุณ และยืนอยู่ข้างคุณเพื่อต่อต้านโวลเดอมอร์ ใช่ไหม?

งั้นในฐานะสมาชิกครอบครัวของพ่อมดที่เสียสละภายใต้การนำของคุณ ผมเชื่อว่าพวกเรามีสิทธิ์รู้ข้อมูลที่เกี่ยวข้อง

กรุณามาที่บ้านเลขที่ 4 ซอยพรีเว็ต ลิตเติลวิงกิ้ง ก่อนเที่ยงคืนของคืนพรุ่งนี้ แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดเบื้องหลังการตายของน้าลิลี่กับลุงเจมส์ให้พวกเราฟัง

นอกจากนี้ ถ้าคุณมีคำขออื่น ก็สามารถมาคุยกับพวกเราได้พรุ่งนี้

กรุณาอย่าผิดนัด ก่อนมะรืนนี้จะมาถึง ผมจะตัดสินใจว่าครอบครัวของพวกเราจะอยู่ในอังกฤษต่อ หรือย้ายไปต่างประเทศ

นี่ไม่ใช่การขู่ คุณไม่จำเป็นต้องมาก็ได้

แต่ถ้าคุณไม่มา ตอนที่แฮร์รี่กับผมกลับมาที่นี่อีกครั้ง ไม่ว่าคุณจะพูดหรือทำอะไร ก็จะไม่มีผลต่อพวกเราอีกแม้แต่นิดเดียว!”

ดัดลีย์พูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึมอย่างมาก โดยไม่สนใจสีหน้าของดัมเบิลดอร์ที่ซับซ้อนขึ้นเรื่อยๆ เลย

เขาอยากให้คำอธิบายกับแฮร์รี่ มอบโอกาสให้ตัวเอง และมอบโอกาสให้ดัมเบิลดอร์เช่นกัน

ปีกผีเสื้อได้กระพือไปแล้ว จนก่อให้เกิดพายุเฮอริเคน อนาคตไม่ได้ชัดเจนอีกต่อไป ถ้างั้นทำไมไม่ปล่อยให้พายุรุนแรงขึ้นกว่าเดิมล่ะ!

“ดัดลีย์ ฉันไม่เห็นด้วยกับคำพูดของเธอ ลิลี่กับเจมส์คือพวกพ้องของฉัน เป็นเพื่อนร่วมทีมของฉัน ไม่ใช่ ‘เดินตามฉัน’... แต่ก็เอาเถอะ! พรุ่งนี้ฉันจะไปตามนัด ยังมีบางเรื่องที่ฉันเองก็ต้องการคำตอบ! ต้องการทิศทาง!

ส่วนเรื่องจะไปต่างประเทศหรือไปฮอกวอตส์ ฉันหวังว่าเธอกับแฮร์รี่จะคิดให้รอบคอบ!”

ดัมเบิลดอร์เต็มไปด้วยความกังวล สีหน้าของเขาซับซ้อนมาก เพียงไม่กี่ชั่วโมงในวันนี้เหมือนทำให้เขาแก่ลงไปสิบปี

หัวใจของเขาเหนื่อยล้าเหลือเกิน!

แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ อีกไม่นานหัวใจของเขาจะยิ่งเหนื่อยกว่านี้

“ผมรอการมาถึงของคุณนะครับ!”

ดัดลีย์พูดอย่างสุภาพ สีหน้าไร้อารมณ์ ก่อนจะยื่นเอกสารรับรองที่คุณโอลลิแวนเดอร์เขียนให้ “นี่คือค่าตอบแทนของคุณ! ขอบคุณที่ฝ่าฝืนกฎกระทรวงเวทมนตร์เพื่อช่วยผมสร้างกระเป๋าเดินทางพื้นที่ขนาดใหญ่แบบไม่ลงทะเบียน!”

คำพูดของดัดลีย์ยังคงมีหนามแฝงอยู่ นี่เป็นการย้อนดัมเบิลดอร์เรื่องที่อีกฝ่ายเน้นแบ่งเขากับแฮร์รี่ออกจากกันก่อนหน้านี้

ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้ดัมเบิลดอร์ไม่ได้ดัดแปลงกระเป๋าเดินทางให้เขา เขาก็ยังจะมอบเอกสารรับรองนี้ให้ดัมเบิลดอร์อยู่ดี

เหตุผลนั้นง่ายมาก เขาอยากทำให้ดัมเบิลดอร์ยิ่งลนลาน ซึ่งจะช่วยในการเจรจาพรุ่งนี้

หลังจากส่งเอกสารให้ ดัดลีย์ก็หันตัวเดินจากไปช้าๆ พร้อมพูดไปด้วย

“แฮกริด เสื้อโค้ตเก่าๆ ของคุณ พอมันแห้งพรุ่งนี้ ผมจะรบกวนศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เอาไปคืนให้นะ แล้วก็ไว้ติดต่อกันต่อ พวกเราเป็นเพื่อนกัน!”

“อ๊ะ? โอเค ฉันจะเขียนจดหมายหาเธอ!”

แฮกริดตอบอย่างเขินๆ เขาเข้าใจอะไรบางอย่างขึ้นมาทันที ตราบใดที่ดัดลีย์กับแฮร์รี่ยังไม่ได้ยืนฝั่งตรงข้ามกับดัมเบิลดอร์อย่างสมบูรณ์ มันก็ไม่ได้ส่งผลต่อมิตรภาพของพวกเขาจริงๆ

เมื่อคิดแบบนี้ หัวใจของเขาก็ไม่ขัดแย้งอีกต่อไป และกลับมาสดใสขึ้น

แต่ดัมเบิลดอร์ที่อยู่ข้างๆ ไม่สามารถสดใสขึ้นได้เลย ในห้องนิรภัยใต้ดิน เขาเห็นดัดลีย์เก็บไม้กายสิทธิ์แตกร้าวของฆาตกรออกมาจากก้อนหินกับตาตัวเอง

ตอนนั้นฆาตกรกลายเป็นเถ้าถ่านไปแล้ว ทำให้ไม่สามารถระบุตัวตนได้

เขาไม่ได้คิดอะไรมาก แค่คิดว่าโวลเดอมอร์ไปสิงร่างพ่อมดโชคร้ายคนหนึ่ง เขาไม่เคยคิดเลยว่าพ่อมดโชคร้ายคนนั้นจะเป็นควีรินัส ควีเรลล์ อดีตนักเรียนเรเวนคลอผู้ยอดเยี่ยมที่เขาเชิญมารับตำแหน่งศาสตราจารย์ป้องกันศาสตร์มืดของปีนี้ด้วยตัวเอง

ตำแหน่งศาสตราจารย์ป้องกันศาสตร์มืดของฮอกวอตส์ถูกโวลเดอมอร์สาปเอาไว้นานแล้ว หลังจากเจ้าตัวสมัครตำแหน่งนี้ไม่สำเร็จ เขาก็ทิ้งคำสาปที่ไม่มีวันถูกทำลายเอาไว้

พ่อมดคนไหนก็ตามที่รับตำแหน่งศาสตราจารย์วิชานี้ ภายในหนึ่งปีจะต้องประสบอุบัติเหตุ ไม่ตายก็พิการ

แต่ดัมเบิลดอร์ไม่คิดเลยว่าศาสตราจารย์ควีเรลล์จะถูกคำสาปเล่นงานจนตายตั้งแต่ก่อนรับตำแหน่ง

คนคนนี้กลายเป็นร่างโฮสต์ของโวลเดอมอร์แล้ว แต่ก็ยังหนีคำสาปไม่พ้นงั้นเหรอ?

ดัมเบิลดอร์รู้สึกปวดหัว ควีเรลล์ตายแล้ว และอีกหนึ่งเดือนฮอกวอตส์ก็จะเปิดเรียน

เขาต้องหาพ่อมดฝีมือดีที่มีชื่อเสียงหรือพลังใกล้เคียงกัน และยอมมาสอน เพื่อเป็นแพะรับบาปของปีนี้ อ้อ ไม่สิ ศาสตราจารย์ป้องกันศาสตร์มืดของปีนี้

ดัมเบิลดอร์ขมวดคิ้ว ก่อนจะยืนมองดัดลีย์กับแฮร์รี่เดินผ่านกำแพงด้านหลังร้านหม้อใหญ่รั่ว เข้าไปในผับ แล้วออกจากตรอกไดแอกอนพร้อมแฮกริด

จากนั้นเขาก็ถอนหายใจ มือแก่ชราวางลงบนแขนของแฮกริด ก่อนจะหายตัว

เขากับแฮกริดต่างก็ต้องกลับฮอกวอตส์ไปสงบสติอารมณ์

...

ดัดลีย์กับแฮร์รี่ขึ้นรถไฟมักเกิ้ลขากลับ

ตอนนี้เลยเที่ยงมาแล้ว และวันเกิดอายุสิบเอ็ดปีของแฮร์รี่ก็ทั้งน่าตื่นเต้น เร้าใจ และเต็มไปด้วยเหตุการณ์จริงๆ

“ลูกพี่ลูกน้อง คุณไม่ต้องคิดมากขนาดนั้นหรอก จริงๆ นะ การเสียเวลาไม่ใช่นิสัยของคุณเลย”

บนรถไฟ แฮร์รี่ลูบขนของเฮ็ดวิก ก่อนจะพูดขึ้นอย่างลังเลเล็กน้อย

“คนที่คิดมากคือนายต่างหาก แฮร์รี่!” ดัดลีย์หัวเราะ “วันนี้เกิดเรื่องเยอะเกินไป พวกเราทั้งคู่ต้องใช้เวลาย่อยข้อมูล ไม่ใช่เพราะวันนี้เป็นวันเกิดของนาย ฉันถึงตั้งใจเลื่อนคุยกับดัมเบิลดอร์”

“ฉันรู้อยู่แล้ว!” แฮร์รี่เม้มปาก “ฉันแข็งแกร่งมากนะ! อีกอย่าง ตอนนี้เรื่องต่างๆ ก็ชัดเจนแล้ว

เพราะคำพยากรณ์ โวลเดอมอร์เลยออกไล่ฆ่าคนโดยเจาะจง จนมาถึงบ้านหลังเก่าของฉัน ฆ่าพ่อแม่ของฉัน แล้วมาเจอกับฉัน ศัตรูคู่ชะตาของเขา ก่อนจะโดนคำสาปจนกลายเป็นครึ่งเป็นครึ่งตาย ไม่ใช่มนุษย์ไม่ใช่วิญญาณ

ดัมเบิลดอร์อยากฝึกฉันตามแนวคิดของเขา เพื่อให้ฉันเอาชนะโวลเดอมอร์ได้อย่างสมบูรณ์! แค่แนวคิดของเขามีช่องโหว่มากเกินไป และใจแคบเกินไป ซึ่งคุณไม่ชอบ”

“ฉลาดมาก!” ดัดลีย์ยิ้ม ก่อนจะยกมือลูบผมชี้โด่บนหัวแฮร์รี่อีกครั้ง สีหน้าของเขาจริงจังขึ้น “นี่คือเส้นเรื่องหลักของทั้งหมด มันน่าจะถูกต้อง! แต่รายละเอียดหลายอย่างยังต้องจัดการให้ชัดเจน

ตอนนั้นโวลเดอมอร์เป็นถึงผู้ปกครอง เขาไม่มีทางลงมือคนเดียวแน่นอน ต้องมีพวกสมุนที่คอยรับใช้จำนวนมาก ดัมเบิลดอร์อาจไม่สนใจคนพวกนี้ แต่พวกเราปล่อยพวกมันไปไม่ได้!

การล้างแค้นต้องทำให้งดงาม ทั้งตัวการหลักและผู้สมรู้ร่วมคิด ทุกคนต้องได้รับผลกรรมที่สมควร!”

“ถูกต้อง! ฉันจะล้างแค้นให้พ่อแม่กับคนเลวทุกคนที่ทำร้ายพวกเขา!”

แฮร์รี่เองก็มีสีหน้าจริงจังเช่นกัน การเติบโตมากับดัดลีย์ทำให้เขาไม่ใช่พวก ‘คนดีเกินไป’ แน่นอน

“แล้วสรุปคุณคิดเห็นยังไงกับดัมเบิลดอร์กันแน่? หลังจากผ่านเรื่องวันนี้ ฉันเริ่มไม่แน่ใจแล้ว”

แฮร์รี่ถามอย่างสับสน “พ่อแม่ของฉันเลือกเดินตามเขาเพื่อต่อสู้กับโวลเดอมอร์ ตามหลักแล้วพวกเราก็ควรยืนอยู่ฝั่งเดียวกับเขา แต่การกระทำของเขา... มันชวนสับสนมาก”

“นายจำชื่อแรกที่ดัมเบิลดอร์ตะโกนออกมาหลังรีบเข้ามาในสนามต่อสู้ได้ไหม?”

ดัดลีย์ไม่ได้ตอบคำถามของแฮร์รี่ตรงๆ ทันที แต่หยิบรายละเอียดหนึ่งขึ้นมาพูด

แฮร์รี่คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ “เขาเรียกชื่อฉันก่อน แล้วก็ชื่อแฮกริด ถามว่าพวกเราบาดเจ็บหรือเปล่า”

“นายกับดัมเบิลดอร์แทบจะเพิ่งพบกันอย่างเป็นทางการครั้งแรกวันนี้ จิตใต้สำนึกของเขากลับเป็นห่วงนายก่อน ไม่ใช่แฮกริดที่สนิทกับเขาแทบจะเหมือนครอบครัว ทำไมถึงเป็นแบบนั้น?

ต้องรู้ไว้นะว่า ตอนนั้นแฮกริดเพิ่งถูกพวกเราช่วยขึ้นมาจากสภาพหมดสติ ขณะที่นายไม่ได้รับบาดเจ็บเลย และยังมีสติอยู่ตลอด”

ดัดลีย์อธิบายอย่างใจเย็นและเป็นขั้นเป็นตอน

“หมายความว่า ในใจของดัมเบิลดอร์ ฉันสำคัญกว่าแฮกริดงั้นเหรอ?!”

แฮร์รี่วิเคราะห์คำตอบตามหลักเหตุผล

FB Page: Rubybibi นิยายแปล [ฝากกดติดตามเพจด้วยนะคะ]

--------------------

ชั้นหนังสือรวมผลงานทุกเรื่อง จิ้มที่นี่เลยค่ะ >> Rubybibi

ผลงาน [นิยายแปล] ของ Rubybibi

🍬ฮอกวอตส์ : เกิดใหม่เป็นดัดลี่ย์!

♾️วันสิ้นโลก: ระบบเพิ่มพูนเสบียง 10 ล้านเท่า

📦วันสิ้นโลก: สายเลือดคริปโตเนียนจากกล่องสมบัติล้านใบ

🏵️ปลุกอาชีพผู้อัญเชิญ: ฉันมีสูตรโกงซื้อทุกอย่างได้ในราคา 1 เหรียญทองแดง