บทที่ 77 - ตำแหน่งบัณฑิตของท่านเขยถูกริบแล้ว
บทที่ 77 - ตำแหน่งบัณฑิตของท่านเขยถูกริบแล้ว
บทที่ 77 - ตำแหน่งบัณฑิตของท่านเขยถูกริบแล้ว
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวล็อกเป้าหมายไปที่จ้าวเจิ้งในทันที
จ้าวเจิ้งไม่ทันได้ตอบสนองใดๆ ร่างทั้งร่างก็ถูกควบคุมตัวไว้ในชั่วพริบตา
ตรวนเหล็กชุดหนึ่งสวมเข้าใส่ พันธนาการมือและเท้าของเขาไว้ทันที!
ปราณเที่ยงธรรมบนร่างของเขาพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า กลิ่นอายของขั้นบัณฑิตแผ่ซ่านออกไป แต่เห็นได้ชัดว่าองครักษ์วังหลวงกลุ่มนี้เตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แม่ทัพที่ยืนอยู่บนกำแพงวังซึ่งมองเห็นใบหน้าไม่ชัดเจนผู้นั้น นัยน์ตาทั้งสองข้างสาดประกายแสงวูบหนึ่ง
กลิ่นอายบนร่างของจ้าวเจิ้งถูกสะกดไว้ทันที!
ชุดเกราะ ดาบโค้ง รวมถึงม้าศึกใต้ร่างของเขา สลายหายไปอย่างไร้สุ้มเสียง!
"ยังกล้าขัดขืนอีกหรือ รนหาที่ตาย"
แม่ทัพผู้นั้นตวาดเสียงเย็น
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวแผ่ซ่านลงบนร่างของจ้าวเจิ้งโดยตรง
พรวด!
จ้าวเจิ้งกระอักเลือดออกมาคำโต
ฝูงชนที่ตามมามุงดูต่างหวาดผวา มองดูฉากนี้ด้วยความตกใจ
"เป็นเขา เขาคือคุณชายจากตระกูลฉินผู้นั้น"
"อัจฉริยะรุ่นเยาว์ที่แม้แต่ตระกูลเฉินแห่งปรมาจารย์ยุทธ์ยังให้ความเคารพ!"
"เขาอยู่แค่ขั้นบัณฑิต แต่สามารถสังหารนักบู๊ขั้นเหินเวหาได้ แถมยังถอยรอดมาได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บเลยด้วยซ้ำ ใช่ ต้องเป็นเขาแน่!"
...
เมื่อชุดเกราะบนร่างของจ้าวเจิ้งเลือนหายไป มีคนในฝูงชนจดจำเขาได้
ต่างมองเขาด้วยความประหลาดใจ มองดูเหตุการณ์ตรงหน้า ไม่เข้าใจว่าเหตุใดจ้าวเจิ้งจึงต้องบุกวังหลวง
หรือจะเป็นเพราะตระกูลฉิน
หลายคนในเวลานี้เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง พวกเขาเห็นกับตาว่าในบรรดาร่างหลายร่างที่ล็อกตัวจ้าวเจิ้งไว้นั้น มีคนหนึ่งกำลังเงื้อดาบในมือ หวังจะเชือดคอจ้าวเจิ้งอย่างโหดเหี้ยม
รังสีอำมหิตระเบิดออกมารอบตัว!
วิ้ง...
"เขาคือบัณฑิตฝึกหัด เขามีตำแหน่งบัณฑิต ฆ่าไม่ได้ ห้ามฆ่า"
เวลานี้เอง
บนร่างของจ้าวเจิ้งพลันมีแสงสีทองพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า!
แสงนั้นสกัดกั้นคมดาบที่หมายจะสังหารเขาไว้!
จ้าวเจิ้งปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่องครักษ์กลุ่มนี้ที่จับตัวเขาไว้ รวมถึงแม่ทัพบนกำแพงวังผู้นั้น!
ใบหน้าของแม่ทัพเลือนราง แต่ด้วยพลังมรรคา โลกนัยน์ตาของจ้าวเจิ้งที่กางออก ย่อมมองเห็นได้อย่างชัดเจน!
นี่คือชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าซีดเซียวและแววตาอำมหิต!
เมื่อเห็นว่าบนร่างของเป้าหมายมีตำแหน่งบัณฑิต สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างเกรี้ยวกราด แววตาลุกลี้ลุกลนไปมา
"นำตัวไปขังคุกหลวง รอรับการลงทัณฑ์"
เห็นได้ชัดว่า
ก่อนหน้านี้เขาพูดว่าให้นำตัวไปขังคุกหลวง แต่กลับลงมือเองไม่พอ ยังส่งซิกให้ลูกน้องลงมืออีก แสดงว่าเตรียมการมาเพื่อสังหารจ้าวเจิ้งตั้งแต่แรกแล้ว!
แต่ตอนนี้ บนร่างของจ้าวเจิ้งมีตำแหน่งบัณฑิต!
เช่นนั้น...
เขาจะฆ่าจ้าวเจิ้งง่ายๆ ไม่ได้ เขาฆ่าไม่ได้!
เขาทำได้เพียงนำตัวจ้าวเจิ้งไปขังไว้ในคุกหลวงจริงๆ เท่านั้น!
"พวกเจ้ากล้าดียังไง ข้า..."
ปัง!
จ้าวเจิ้งอ้าปากเตรียมจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่ทัพผู้นั้นกลับบันดาลโทสะขึ้นมาในชั่วพริบตา ฟาดฝ่ามือใส่จ้าวเจิ้งอย่างแรงจนเขาล้มกลิ้งไปกับพื้น!
"ไป รายงานราชสำนัก ชายผู้นี้บุกรุกวังหลวง ขอให้ริบตำแหน่งบัณฑิต แล้วประหารชีวิตเสีย"
แม่ทัพผู้นั้นเอ่ยสั่งการ
"นำตัวลงไป"
เขาหันไปตวาดใส่คนที่จับตัวจ้าวเจิ้งเอาไว้อีกครั้ง
ทันใดนั้น
ท่ามกลางสายตาของผู้คนมากมาย จ้าวเจิ้งก็ถูกพาตัวเข้าประตูเมืองไป และถูกโยนเข้าคุกหลวงของวังหลวงอย่างโหดเหี้ยม!
"ดูท่า... คนผู้นั้นจงใจล่อข้ามาที่นี่สินะ"
มือและเท้าถูกใส่ตรวน ตรวนนี้ราวกับถูกสร้างมาเพื่อผู้ฝึกตนโดยเฉพาะ ทำให้จ้าวเจิ้งไม่สามารถใช้พลังของบัณฑิตหรือนักบู๊ได้แม้แต่นิดเดียว!
เขาถูกองครักษ์หลายคนรุมเตะต่อยอย่างไม่ปรานี โดยเฉพาะคนที่เตรียมจะลงมือฆ่าเขาเมื่อครู่ แววตาของมันทอประกายดุร้าย!
หากไม่มีคนในกลุ่มเอ่ยปากห้ามปรามว่า "ยังไงคนผู้นี้ก็เป็นบัณฑิต พวกเราต่างก็ทำตามคำสั่ง จะไปทำให้เขาลำบากทำไม เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าท่านผู้นั้นในตอนนั้น ล้างบางคุกหลวงไปจนหมดเกลี้ยงเลยนะ"
องครักษ์ผู้นั้นคงจะเจาะกระดูกไหปลาร้าของจ้าวเจิ้งไปแล้ว!
มองดูคนกลุ่มนี้เดินจากไปอย่างเย็นชา จ้าวเจิ้งคาดเดาอยู่ในใจ แต่แล้วเขาก็ส่ายหน้า คนผู้นั้นจงใจล่อเขามาที่นี่ แต่คนผู้นั้นก็ต้องอยู่ในวังหลวงอย่างแน่นอน!
คือใครกัน
จ้าวเจิ้งขมวดคิ้ว
บาดแผลบนร่างของเขาสาหัสมากอย่างไม่ต้องสงสัย!
แม่ทัพที่ลงมือผู้นั้น พลังฝีมือเหนือกว่าขั้นเหินเวหาไปไกลลิบ เพียงแค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมา ก็สะกดเขาจนไร้ทางต่อสู้แล้ว!
รวมกับฝ่ามือสองทีนั้น และการถูกองครักษ์กลุ่มนี้รุมซ้อมอย่างหนักในเวลาต่อมา!
จนกระทั่งตอนนี้ จ้าวเจิ้งถึงเพิ่งรู้สึกได้ว่า บาดแผลบนร่างของเขาสาหัสเพียงใด!
เขาเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส
รู้ดีว่าตนเองได้ตกลงสู่ห้วงแห่งความตายแล้ว!
"ทำยังไงดี ควรทำยังไงดี คนผู้นั้นต้องไปหาวิธีริบตำแหน่งบัณฑิตของข้าแน่ หากตำแหน่งบัณฑิตของข้าถูกริบ ข้า..."
วิ้ง...
ในความมืดมิด
พลังอันยิ่งใหญ่สายหนึ่งจุติลงมา ราวกับมีฝ่ามือยักษ์อันน่าสะพรึงกลัวคว้าจับลงมาจากอากาศ พุ่งเป้าไปที่จ้าวเจิ้ง!
จ้าวเจิ้งรู้สึกราวกับว่ามีสิ่งสำคัญยิ่งยวดบางอย่างถูกพรากไป!
"ตำแหน่งบัณฑิต"
จ้าวเจิ้งตื่นตระหนก
เงยหน้าขึ้นมองอย่างรวดเร็ว
เวลานี้
เมืองม่อเฉิง
ตระกูลฉิน
ณ ศาลบรรพชนตระกูลฉิน วาสนาแห่งปัญญาเดือดพล่าน ทันใดนั้น มังกรวาสนาแห่งปัญญาที่กลายร่างเป็นมังกรเจียวก็ส่งเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะพลิกตัวไปมา
ตูม!
มังกรเจียวแตกสลาย กลายเป็นกลุ่มก้อนวาสนาแห่งปัญญาที่ไร้สติปัญญาและเอาแต่ปั่นป่วนอยู่ในพริบตา!
ทุกคนในตระกูลฉินพลันกระจ่างแจ้งในใจ ก่อนจะตกตะลึงตามมา
"ชิงอวิ๋น... ตำแหน่งบัณฑิตของชิงอวิ๋น ตำแหน่งบัณฑิตถูกริบไปแล้ว"
ฮูหยินหลิวสีหน้าเปลี่ยนไป นางเอ่ยด้วยใบหน้าซีดเผือด
ร่างทั้งร่างโซเซแทบจะล้มพับลงไป
จากนั้น
ทุกคนในตระกูลฉินต่างสั่นสะเทือน
หงซิ่วหลั่งน้ำตา
ฮวนเอ๋อร์โศกเศร้า
ฉินอวี่เวยที่ป่วยหนักและมีใบหน้าซีดเซียว ถึงกับสลบเหมือดไปในทันที
มีเพียงฉินอีเหรินที่สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก แต่ในแววตาเบื้องลึกกลับดูเย็นชาห่างเหินยิ่งขึ้น
อวิ๋นซวงเม้มริมฝีปากแน่น
"เร็วเข้า รีบไป รีบไปที่สำนักศึกษาหานจาง ไปหาผู้อำนวยการเฒ่า"
ฮูหยินหลิวเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ รีบสั่งให้คนเตรียมรถม้า นางจะเดินทางไปสำนักศึกษาหานจางด้วยตนเอง
จวนตระกูลฉินในเมืองหลวงเฮ่าจิง
"คุณหนู แย่แล้วเจ้าค่ะ คุณหนู ท่านเขย ท่านเขยถูก ถูกขังในคุกหลวง ถูกขังในคุกหลวงแล้วเจ้าค่ะ"
หญิงชราคนหนึ่งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาจากข้างนอก ร้องตะโกนด้วยใบหน้าตื่นตระหนก
ฉินอวี้เหยา ฉินผู่ และคนอื่นๆ ที่กำลังจัดการงานศพของนายท่านห้าต่างสีหน้าเปลี่ยนไปในทันที
บนใบหน้าจิ้มลิ้มของไป๋ลู่ทอประกายดุร้าย "เจ้าว่ายังไงนะ"
"ท่านเขย ท่านเขยขี่ม้าออกไป ตามไปถึงหน้ากำแพงวังหลวง ไม่ได้บุกเข้าไปเลย ไม่ได้ไปบุกประตูวังด้วยซ้ำ แต่องครักษ์วังหลวงใช้ข้อหาบุกรุกวังหลวง ทำร้ายท่านเขยจนบาดเจ็บสาหัสทันที หากไม่ใช่เพราะท่านเขยมีตำแหน่งบัณฑิตติดตัว คงถูกฆ่าตายตรงนั้นไปแล้ว ตอนนี้ท่านเขยถูกขังในคุกหลวง องครักษ์วังหลวงพวกนั้นบอกว่าจะไปรายงานราชสำนัก เพื่อริบตำแหน่งบัณฑิตของท่านเขยเจ้าค่ะ"
หญิงชราร้องไห้สะอึกสะอื้น
ฉินอวี้เหยาร่างกายโอนเอน ทรุดตัวลงกองกับพื้นในทันที
"ทำยังไงดี ควรทำยังไงดี พี่เขย พี่เขย..."
โฮ โฮ โฮ...
ฉินอวี้เหยาร้องไห้โฮออกมาด้วยความสิ้นหวังในทันที
"ไม่สิ ข้าจะเป็นแบบนี้ไม่ได้ ข้าต้องหาวิธี ต้องหาวิธีช่วยพี่เขย ข้าต้องหาวิธีให้ได้ ใช่แล้ว ตระกูลเฉิน คุณหนูเฉินเวย เร็วเข้า พวกเราไปตระกูลเฉิน ไปหาเฉินเวย ไปหาคุณหนูเฉินเวยกัน"
หลังจากที่ฉินอวี้เหยาฝืนลุกขึ้นมาได้ นางก็มุ่งหน้าไปที่ตระกูลเฉินโดยไม่ลังเล
ฉินผู่ โม่เอ๋อร์ และสะใภ้สิบแปดรีบตามไปติดๆ
ส่วนไป๋ลู่...
นางหันหลังกลับ เดินไปยังเรือนหลัง
"คุณหนู ท่านเขยถูกจับขังคุกหลวง ไป๋ลู่อยากออกโรงช่วยท่านเขย คุณหนู อนุญาตได้หรือไม่เจ้าคะ"
ในเรือนหลัง
ไป๋ลู่หยิบหยกสื่อสารออกมาแล้วเอ่ยถาม
เวลานี้
ตระกูลเฉิน
ตระกูลเฉินแห่งปรมาจารย์ยุทธ์ในเมืองหลวงเฮ่าจิง
"จ้าวเจิ้งผู้นี้ เป็นอัจฉริยะจริงๆ แต่ทว่า..."
เขตหวงห้ามตระกูลเฉิน
น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้น
"เรื่องนี้ ตระกูลเฉินของเราไม่สะดวกยื่นมือเข้าไปยุ่ง หากเขาสามารถรอดพ้นวิกฤตครั้งนี้ไปได้ ค่อยว่ากันอีกทีเถอะ"
ภายนอกเขตหวงห้าม
เฉินเวยราวกับถูกสายฟ้าฟาด ใบหน้าของนางซีดเผือดลงในทันที
"ท่านพ่อ..."
"ออกไป"
...
[จบแล้ว]