บทที่ 30 - จ่ายงวดสุดท้ายและลางแล้ง

งวดสุดท้ายค่าซ่อมถนนล่าช้าไปสามวัน

ไม่ใช่ว่าเฉินหลินไม่อยากจ่าย แต่ผู้รับเหมามีปัญหาเรื่องเอกสาร

เฒ่าเฉิง หัวหน้าคนงานวิ่งโร่ไปธนาคารตั้งสองรอบ กว่าจะออกใบเสร็จรับเงินให้ได้ก็ปาเข้าไปเช้าวันที่สาม

เฉินหลินไปรอรับแกที่หน้าออฟฟิศหมู่บ้าน

เฒ่าเฉิงยื่นใบเสร็จรับเงินให้

ใบเสร็จแบบมีก็อปปี้ในตัวสามชั้น ระบุยอดเงินชัดเจน: ค่ารับเหมาปูพื้นผิวถนน 134,000 หยวนถ้วน ครอบคลุมตั้งแต่งานปรับปรุงฐานราก เทคอนกรีต ยันงานเก็บรายละเอียด

ถ้ารวมกับเงินงวดแรก 150,000 หยวนที่เบิกไปก่อนหน้านี้ ค่าทำถนนสายนี้ก็เบ็ดเสร็จ 284,000 หยวน

ค่าเปลี่ยนหลอดไฟถนนอีก 8,000 หยวน

รวมเป็นเงิน 292,000 หยวน

เฉินหลินกวาดสายตาดูใบเสร็จรับเงินอย่างถี่ถ้วน ก่อนจะหันหลังเดินเข้าออฟฟิศหมู่บ้าน ไปเซ็นรับทราบลงบนโต๊ะทำงานของผู้เฒ่าหลี่

จากนั้นก็ล้วงมือถือขึ้นมาโอนเงินทันที

"เฒ่าเฉิง ลองเช็กยอดดูสิว่าเข้าหรือยัง"

เฒ่าเฉิงก้มหน้าก้มตากดมือถืออยู่สองสามวินาที แล้วก็พยักหน้ารับ "เข้าแล้วครับ เถ้าแก่เฉิน วันหลังถ้ามีงานให้เรียกใช้บริการอีกนะครับ—"

"มีเดี๋ยวโทรเรียกครับ"

เฒ่าเฉิงเดินจากไป

เฉินหลินยืนนิ่งอยู่หน้าออฟฟิศ ทอดสายตามองถนนคอนกรีตสายใหม่ที่เพิ่งทำเสร็จหมาดๆ

ถนนสีเทาขาวทอดยาวจากหน้าออฟฟิศหมู่บ้านไปจนถึงต้นหวยแก่ตรงทางเข้า

พื้นผิวเรียบกริบ สะอาดสะอ้าน กว้างสามเมตรครึ่ง

หน้ามือเป็นหลังมือกับอีถนนลูกรังสายเก่าที่ฝนตกทีก็เละตุ้มเป๊ะ แดดออกทีก็ฝุ่นคลุ้งไปเลย

เขาล้วงมือถือขึ้นมา เปิดแอปธนาคารเช็กยอด

ยอดเงินคงเหลือ: 254,160.00 หยวน

หายไปแสนสามหมื่นสี่พัน

ใจแป้วไปนิดนึง

แต่พอเลื่อนไปดูประวัติการโอนเงินล่าสุด... ทุกๆ เที่ยงคืน "เงินชดเชยระบบนิเวศ" จะถูกโอนเข้ามาตรงเวลาเป๊ะ

ยอดโอนล่าสุดคือเมื่อคืนนี้: 21,700 หยวน

รายได้ต่อวันสองหมื่นหนึ่งพันเจ็ดร้อย

วันละสองหมื่นกว่า เดือนนึงก็ปาเข้าไปหกแสนกว่า

ต่อให้ควักเนื้อซ่อมถนนไปเกือบสามแสน ก็ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งเดือนก็ถอนทุนคืนได้แล้ว

เขาล็อกหน้าจอ แล้วหันหลังเดินกลับบ้าน

บ่ายสองโมงครึ่ง เฉินหลินขึ้นเขา

แดดต้นเดือนสิงหาคมแผดเผาจนแทบจะละลาย

พื้นดินร้อนระอุทะลุรองเท้าผ้าใบขึ้นมาถึงฝ่าเท้า

พวกคนงานต้องปรับเวลาทำงานกันใหม่... ขึ้นเขาตั้งแต่ตีห้าครึ่ง ทำไปจนถึงสิบโมงครึ่งก็พัก

หยุดยาวสองชั่วโมงเพื่อหนีแดดเปรี้ยงๆ แล้วค่อยมาลุยต่อตอนบ่ายสามครึ่ง

เฉินหลินเดินเลียบเนินหลิ่วซู่ปัวตอนเหนือขึ้นไป

พอถึงกลางเนิน เขาก็หยุดชะงัก

ดินใต้ฝ่าเท้ามันแปลกๆ

เขานั่งยองๆ เอามือแตะผิวดิน

เมื่อสองสามวันก่อน ดินแถวนี้ยังร่วนซุยเป็นสีน้ำตาลอมเหลืองอยู่เลย แต่ตอนนี้มันแข็งโป๊ก

เอานิ้วจิ้มลงไปได้แค่ครึ่งนิ้วก็จิ้มไม่ลงแล้ว

สีดินก็เปลี่ยนเป็นสีเทาซีดๆ

เหมือนโดนสูบน้ำออกไปจนเกลี้ยง

เขาลุกขึ้นยืน เดินหน้าต่อไป

พอถึงแนวต้นหยางที่อยู่สูงสุดของหลิ่วซู่ปัวตอนเหนือ เขาก็หยุดเดินอีกครั้ง

ขอบใบต้นหยางบางต้นเริ่มม้วนงอแล้ว

อาการยังไม่หนัก มองจากที่ไกลๆ คงไม่สังเกตเห็นหรอก

ต้องเข้ามาดูใกล้ๆ ถึงจะเห็นว่าปลายใบมันเริ่มหงิกงอเข้าหากัน สีก็ดูซีดจางกว่าต้นอื่นนิดหน่อย

เฉินหลินเดินเข้าไปใกล้ๆ เอามือทาบลงบนลำต้น

ความรู้สึกบางอย่างแล่นแปลบจากฝ่ามือขึ้นมา... ไม่ใช่ความเจ็บ ไม่ใช่ความชา แต่มันเป็นความรู้สึกที่บอกว่า "กำลังแย่"

รากต้นไม้กำลังขาดน้ำ อาการยังไม่โคม่า แต่ก็เริ่มแสดงอาการแล้ว

เขาละมือออก แล้วหันหลังเดินไปทางเนินฝั่งใต้ของตงหลิ่ง

สภาพฝั่งเนินใต้ของตงหลิ่งดูแย่กว่า

ฝั่งนี้ปลูกต้นหวยป่า ถึงมันจะอึดทนแล้งกว่าต้นหยางก็เถอะ

แต่เนินฝั่งใต้รับแดดเต็มๆ ชั้นดินก็บาง แดดเปรี้ยงๆ แบบนี้น้ำระเหยไวมาก

ตอนที่เฉินหลินเดินมาถึงกลางเนิน ระบบก็เด้งตัวเลขจางๆ ขึ้นมาในหัว—

12

ต้นไม้ 12 ต้นเข้าสู่สถานะ "กึ่งป่วย"

ส่วนใหญ่อยู่ริมๆ เนินฝั่งใต้ที่ชั้นดินบางที่สุด

แถวนั้นมีเศษหินเยอะ ดินอุ้มน้ำไม่อยู่

ช่วงไหนฝนตกบ่อยก็รอดไป แต่ตอนนี้ฝนทิ้งช่วงมาห้าวันแล้ว...

เขาดีดลูกคิดในใจ

ฝนตกครั้งสุดท้ายคือเมื่อห้าวันก่อน ตกปรอยๆ ไม่ถึงชั่วโมงก็หยุด

ก่อนหน้านั้นก็เมื่ออาทิตย์ที่แล้วนู่น ฝนตกหนักแป๊บเดียวก็หยุด

เขาเพิ่งเช็กพยากรณ์อากาศต้นเดือนสิงหาคมมา ห้าวันข้างหน้านี้ไม่มีวี่แววของพายุฝนเลย

หมายความว่า... เขาต้องทนร้อนไปอีกอย่างน้อยห้าวัน

12 ต้น ถือว่าจิ๊บจ๊อยมาก

จากยอดรวมสองหมื่นสามพันกว่าต้น ป่วยแค่ 12 ต้นนี่มันเศษเสี้ยวของเศษเสี้ยวเลย

แต่เฉินหลินรู้ดีอยู่แก่ใจ... นี่มันแค่การเริ่มต้น

ถ้าฝนยังไม่ตก 12 จะกลายเป็น 120 และ 120 จะกลายเป็น 1,200

เขาเดินลงเขา

ตอนกลับมาถึงหน้าบ้าน ก็บังเอิญสวนกับผู้เฒ่าหลี่พอดี

ผู้เฒ่าหลี่เดินถือแก้วเคลือบอีนาเมลมาจากทางทิศใต้ของหมู่บ้าน

พอเห็นเฉินหลินก็โบกมือเรียก

"หลินจื่อ ข้ากำลังจะไปหาเอ็งอยู่พอดี"

"มีเรื่องอะไรเหรอครับปู่หลี่?"

ผู้เฒ่าหลี่เดินไปหยุดยืนอยู่ใต้ต้นหวยแก่ริมทาง

ต้นหวยแก่นี่อายุเยอะที่สุดในหมู่บ้านแล้ว ลำต้นใหญ่ขนาดคนโอบไม่มิด

ร่มเงาใต้ต้นก็กว้างพอให้คนเข้าไปยืนหลบแดดได้เจ็ดแปดคนสบายๆ

"ก็ไม่มีอะไรสลักสำคัญนักหรอก แค่... เมื่อสองวันก่อนมีคนนอกเข้ามาในตำบลน่ะ"

"คนนอก?"

"อืม ขับรถออดี้สีดำเข้ามาวนดูรอบๆ หมู่บ้านเรา ไปมาทั้งหลิ่วซู่ปัว ทั้งโซนต้นท้อฝั่งใต้เลย"

เฉินหลินนิ่งฟัง ไม่ได้ขัดอะไร

ผู้เฒ่าหลี่จิบน้ำอึกหนึ่ง แล้วเล่าต่อ "ข้าก็ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใคร แต่รองนายกโจวเป็นคนพามาน่ะสิ สองคนนั้นยืนคุยอะไรกันอยู่ตรงเนินฝั่งใต้นานสองนาน"

"เมื่อไหร่ครับ?"

"เมื่อวานซืน ตอนที่เอ็งอยู่บนเขานั่นแหละ"

เฉินหลินพยักหน้ารับ "เข้าใจแล้วครับ"

ผู้เฒ่าหลี่มองหน้าเขา

"เอ็งไม่คิดจะถามหน่อยเรอะว่าคนนั้นคือใคร?"

"ถามไปปู่ก็คงไม่รู้อยู่ดีนี่ครับ"

ผู้เฒ่าหลี่หลุดขำ "ก็จริง แต่ข้าแค่รู้สึกว่า... หมู่บ้านเราไม่เคยมีคนระดับนี้เข้ามาเลยนะ ขับรถออดี้หรูหราคันเบ้อเริ่ม ใส่รองเท้าหนังมันปลาบมาเดินป่าเดินเขา ดูยังไงก็ผิดปกติ"

"ครับ"

เฉินหลินไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ผู้เฒ่าหลี่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ แกถือแก้วน้ำเดินกลับบ้านไป

เฉินหลินเปิดประตูเข้าห้อง

พอล็อกประตูเสร็จก็หยิบมือถือออกมา

เปิดแอปโน้ตขึ้นมา แล้วพิมพ์ลงไปล่างสุด:

3 สิงหาคม.

จำนวนต้นไม้ที่รอด: 23,200 ต้น.

แจ้งเตือนสถานะกึ่งป่วย: 12 ต้น (ริมเนินฝั่งใต้ของตงหลิ่ง, ชั้นดินบาง/ขาดน้ำ).

รายรับต่อวัน: 21,700 หยวน.

ยอดเงินคงเหลือในบัญชี: 254,160 หยวน.

จ่ายงวดสุดท้ายค่าซ่อมถนนเรียบร้อย.

จากนั้นเขาก็เคาะบรรทัดลงมาพิมพ์เพิ่มอีกบรรทัด:

คนนอก, ขับรถออดี้สีดำ.

รองนายกโจวพามา. จุดประสงค์ไม่แน่ชัด.

เขาจ้องข้อความบรรทัดนี้อยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ล็อกหน้าจอ

ดวงอาทิตย์นอกหน้าต่างยังไม่ตกดิน

ไอร้อนระอุแทรกตัวผ่านรอยแยกของหน้าต่างเข้ามาในห้อง

ลานบ้านด้านนอกสะท้อนแสงแดดจนเป็นสีขาวโพลน

ฝนทิ้งช่วงมาห้าวันเต็มแล้ว

กรมอุตุก็บอกว่าอีกห้าวันจะไม่มีฝน

รวมเป็นสิบวัน

สิบวันที่ไร้ฝน ท่ามกลางความร้อนระอุของเดือนสิงหาคม

เขาล้มตัวลงนอน เอามือก่ายหน้าผากจ้องเพดาน

12 ต้น

รอดูสถานการณ์ไปก่อน

สามวันต่อมา รถออดี้สีดำคันนั้นก็ปรากฏตัวอีกครั้ง

คราวนี้ไม่ได้แค่โฉบมาแล้วหายไป

แต่มาจอดเทียบท่าหน้าออฟฟิศหมู่บ้านเลย

คนที่คาบข่าวมาบอกคือจางต้าเพ่า

ตอนนั้นแกกำลังยืนโม้กระจายอยู่ใต้เสาไฟตรงทางเข้าหมู่บ้าน เลยเห็นรถคันนั้นเลี้ยวเข้ามาเต็มสองตา

รถสีดำขลับ เงาวับสะท้อนแสง โลโก้สี่ห่วงหน้ารถนั่นแกจำได้แม่น

"ออดี้ A6! รถสี่แสนหยวนเชียวนะโว้ย!"

เสียงของจางต้าเพ่าแผดลั่นจนได้ยินกันไปครึ่งหมู่บ้าน

"มีคนลงมาจากรถสามคน คนเดินนำหน้าใส่เสื้อเชิ้ตสีขาว อ้วนๆ หน่อย น่าจะอายุราวๆ สี่สิบ ตามมาด้วยไอ้หนุ่มอีกสองคน หิ้วซองเอกสารมาด้วย"

"แล้วไงต่อล่ะ?" ใครคนหนึ่งถามขึ้น

"แล้วก็เดินเข้าออฟฟิศหมู่บ้านไปเลยไง! ผู้เฒ่าหลี่รออยู่ข้างในแล้ว!"

"เขามาทำไมกันล่ะนั่น?"

"เรื่องนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกันโว้ย! แต่จะบอกให้เอาบุญ... ไอ้คนใส่เชิ้ตขาวนั่นน่ะ ดูโหงวเฮ้งก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนธรรมดาไก่กา ท่าทางการเดินการเหิน ท่าทางการพูดการจา จิ๊ๆๆ ไม่เบาเลยทีเดียว"

ข่าวของจางต้าเพ่าแพร่สะพัดไปไวราวกับไฟลามทุ่ง

ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ครึ่งค่อนหมู่บ้านก็รู้กันหมดแล้วว่า... มีเถ้าแก่ใหญ่ขับรถออดี้เข้ามา

ตอนนั้นเฉินหลินไม่ได้อยู่ข้างล่าง

เขาอยู่บนเนินฝั่งใต้ของตงหลิ่ง

กำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างต้นหวยป่าที่ใบม้วนงอ ฝ่ามือทาบลงบนดินรอบโคนต้น ดินแห้งผากและแข็งโป๊ก ต้องออกแรงกดนิ้วเต็มที่ถึงจะจิ้มลงไปได้

ตัวเลขบนระบบแจ้งเตือนในหัวเขาตามติดทุกความเคลื่อนไหว

จากตัวเลขสีเหลือง 12 ต้นเมื่อสามวันก่อน มาวันนี้กลายเป็น... 67 ต้น

ความเร็วในการเพิ่มจำนวนมันน่าตกใจ

สามวันแรกเพิ่มวันละแค่ 10 กว่าต้น แต่วันนี้วันเดียวกระโดดขึ้นมา 20 กว่าต้นเลย

ส่วนใหญ่กระจุกตัวอยู่ริมๆ เนินฝั่งใต้ของตงหลิ่งกับบนยอดเนินหลิ่วซู่ปัวตอนเหนือ

ซึ่งเป็นบริเวณที่ชั้นดินบาง รับแดดเต็มๆ และเก็บความชื้นได้แย่ที่สุด

เขาจำพิกัดของต้นไม้ที่มีแจ้งเตือนสีเหลืองได้ขึ้นใจทุกต้น

ตอนนี้ยังไม่มีต้นไหนขึ้นสีแดง... แจ้งเตือนสีแดงแปลว่าใกล้ตาย

สีเหลืองแปลว่าแค่ขาดน้ำ ยังพอรักษาชีวิตไว้ได้

แต่ถ้าฝนยังไม่ตกลงมาอีกล่ะก็...

จังหวะนั้นเอง มือถือของเขาก็ดังขึ้น

สายเรียกเข้าจากเฉินเจี้ยนกั๋ว