บทที่ 8 ความสามารถใหม่! [หน้ากากลวงตา] [แส้กระดูก]

บทที่ 8 ความสามารถใหม่! [หน้ากากลวงตา] [แส้กระดูก]

ใกล้จะถึงช่วงเช้ามืด หลีเกอและคณะถึงเพิ่งถูกส่งตัวไปยังจุดกักกันชั่วคราวบริเวณชานเมืองซี

เดิมทีจุดกักกันแห่งนี้เป็นนิคมอุตสาหกรรม สถานที่พักเห็นได้ชัดว่าเป็นการเกณฑ์ใช้อาคารสำนักงานและโรงงาน

หลังจากพวกของหลีเกอลงจากรถ ก็ยังมีคนอีกจำนวนไม่น้อยกำลังต่อแถวเพื่อรับการตรวจความปลอดภัย

"ทำไมยังต้องตรวจความปลอดภัยอีก..." มีเพื่อนนักเรียนบ่นพึมพำเสียงเบา

บนใบหน้าของคนจำนวนไม่น้อยเผยให้เห็นถึงความหงุดหงิดและเหนื่อยล้า ผ่านมาทั้งวัน ทุกคนต่างก็ประสาทตึงเครียด อาหารที่กินก็เป็นเพียงขนมปังและนมจากหน่วยบรรเทาสาธารณภัยฉุกเฉิน สำหรับพวกเด็กมัธยมปลายที่กำลังอยู่ในวัยกำลังกินกำลังนอนแล้ว มันไม่อิ่ม ไม่อิ่มเลยจริงๆ!

พอคนเราหิว ก็ยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านมากขึ้นไปอีก

ในตอนนั้นเอง บริเวณจุดตรวจก็มีเสียงสัญญาณเตือนภัยดังติ๊ดๆๆ ขึ้นมา

คนจำนวนมากต่างชะเง้อหน้าไปดู ท่ามกลางเสียงความวุ่นวาย เสียงของชายคนหนึ่งก็ดังแหลมและดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

"มีสิทธิ์อะไรมายึดมีดของฉัน—"

"เอามีดคืนมาให้ฉันนะ!!"

"ฉันไม่กักตัวแล้ว เอามีดคืนมาให้ฉันนะ อ๊าก—"

"เมื่อคืนนี้*&&@#..."

คำพูดหลังจากนั้นของชายคนดังกล่าวฟังดูอู้อี้เหมือนคนละเมอ ไม่นานเขาก็ถูกควบคุมตัวเอาไว้ได้ และถูกเจ้าหน้าที่ตำรวจในชุดป้องกันเชื้อไพล่หลังพาดึงตัวไปยังพื้นที่กักกันอีกแห่ง

ภายในแถวที่กำลังเข้าคิว มีคนถอนหายใจและพูดขึ้นว่า "นี่เป็นคนที่เท่าไหร่ที่บ้าไปแล้วเนี่ย?"

"ไม่รู้สิ ผ่านไปเดี๋ยวเดียวก็โผล่มาแบบนี้อีกคน ไม่พกมีดอีโต้ก็พกขวาน ไม่รู้เหมือนกันว่าคนพวกนี้คิดอะไรอยู่ พอถูกยึดอาวุธก็ทำเหมือนกับจะขาดใจตาย ปากก็เอาแต่พูดจาเพ้อเจ้อไม่หยุด!"

ท่ามกลางฝูงชน หลีเกอฟังเสียงวิพากษ์วิจารณ์รอบข้าง พลางปรายตามองไปยังทิศทางที่ชายคนนั้นถูกพาตัวไป

คนอื่นฟัง 'คำละเมอ' ของชายคนนั้นไม่ออก แต่เธอฟังออก

สิ่งที่อีกฝ่ายพูดคือเรื่องราวที่เกิดขึ้นในโลกแห่งฝันร้ายเมื่อคืน ดูเหมือนว่าชายคนนั้นจะเป็นผู้โชคดีที่ได้รับผลึกฝันร้าย

แต่ที่น่าเสียดายก็คือ เรื่องราวในโลกแห่งฝันร้ายไม่สามารถเปิดเผยในโลกแห่งความเป็นจริงได้ คำพูดหรือตัวอักษรใดๆ จะกลายเป็นเสียงพึมพำที่ไร้ความหมายหรือรหัสที่อ่านไม่ออก

ในสายตาของคนทั่วไป ก็เป็นเพียงแค่คนที่พูดละเมอเหมือนคนบ้าเท่านั้น

หลีเกอดึงสายตากลับมา การได้ครอบครองผลึกฝันร้ายถือเป็นความโชคดี ซึ่งหมายความว่าจะสามารถรักษาความรู้สึกตัวเอาไว้ได้ตลอด

ทว่าในช่วงแรกเริ่ม มีหลายคนที่ไม่อาจปรับตัวเข้ากับ 'ความรู้สึกตัว' นี้ได้ กลับกลายเป็นคนบ้าในสายตาของคนทั่วไป นานวันเข้า คนบ้าก็ยิ่งมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บางคนก็บ้าไปแล้วจริงๆ และบางคนก็ถูกบังคับให้ต้องบ้า

สำหรับมีดที่ชายคนนั้นยืนกรานจะพกติดตัวให้ได้ อันที่จริงแล้วก็มีคุณสมบัติเหมือนกับค้อนเหล็กของหลีเกอและหนังสือปกแข็งของหลินซือเถา

ก่อนที่ทั้งสองโลกจะหลอมรวมเข้าด้วยกันอย่างสมบูรณ์ ความสามารถในโลกแห่งฝันร้ายจะไม่สามารถนำมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ยกเว้นแต่จะต้องอาศัยสื่อกลาง และอาวุธที่ถูกนำเข้าไปในโลกแห่งฝันร้ายเป็นครั้งแรก นั่นก็คือสื่อกลางเพียงหนึ่งเดียว

นี่ก็คือเหตุผลที่ว่าทำไมหลีเกอถึงเลือกใช้ค้อนเหล็กเป็นอาวุธ~

ก็เพื่อรับมือกับสถานการณ์ในตอนนี้นี่แหละ

ติ๊ด—

เมื่อเครื่องสแกนกวาดผ่านกระเป๋านักเรียนของหลีเกอก็มีเสียงสัญญาณเตือนดังขึ้น สีหน้าของผู้คนรอบข้างพลันแปรเปลี่ยนเป็นหวาดระแวงในทันที

"น้องนักเรียน รบกวนเปิดกระเป๋าแล้วให้ความร่วมมือในการตรวจค้นด้วย" เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง

หลีเกอให้ความร่วมมือโดยการเปิดกระเป๋านักเรียนออก แล้วเทของลงบนโต๊ะตรวจค้น ตามมาด้วยเสียงดังก๊องแก๊ง

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยมองดูอุปกรณ์เครื่องมือที่กองอยู่เต็มโต๊ะ สีหน้าภายใต้หน้ากากอนามัยดูบิดเบี้ยวไปเล็กน้อย

หลินซือเถาและคนอื่นๆ ที่ต่อแถวอยู่ด้านหลังก็มีสีหน้าประหลาดใจ อดไม่ได้ที่จะถามขึ้นว่า "หลีเกอ ทำไมเธอถึงพกอุปกรณ์เครื่องมือติดตัวมาเยอะขนาดนี้ล่ะ?"

หลีเกอ "ท่อที่บ้านพังน่ะ"

"เอ่อ..." เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด จะยึดก็ดูเหมือนไม่จำเป็น จะไม่ยึดก็ดูเหมือนมีอะไรแปลกๆ ท่อน้ำแตกก็ไม่น่าจะต้องใช้อุปกรณ์พวกนี้นี่นา?

หลีเกอ "พ่อแม่ฉันเสียชีวิตแล้ว ไม่มีเงินจ้างคนมาซ่อมที่บ้าน ก็เลยต้องซ่อมเอง อุปกรณ์พวกนี้ราคาแพงมากเลยนะ ฉันเก็บเงินซื้อมาตั้งนาน"

เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย "..." ฉันนี่มันสมควรตายจริงๆ

สามนาทีต่อมา หลีเกอก็ผ่านด่านตรวจความปลอดภัยไปได้อย่างราบรื่น เธอลงไปนอนบนเตียงพับ ท่ามกลางสายตาเวทนาสงสารอย่างเห็นได้ชัดของครูชุยและพวกของหลินซือเถา

เหล่านักเรียนถูกจัดให้อยู่รวมกันในบริเวณเดียว คืนนี้กำหนดมาแล้วว่าคงไม่มีใครข่มตาหลับลง คนรอบข้างถ้าไม่โทรศัพท์ก็กำลังค้นหาข่าวสารทางอินเทอร์เน็ต เสียงวิพากษ์วิจารณ์ต่างๆ ดังปะปนกันไปหมด

"พวกเธอเห็นรูปในเน็ตกันหรือเปล่า? เขาบอกว่ามีหลายคนที่นอนหลับไปแล้วก็ไหลตายไปเลย..."

"เขาว่าเป็นโรคติดต่อเหรอ?"

"ลูกพี่ลูกน้องฉันที่ทำงานอยู่กรมควบคุมโรคบอกมาว่า มันไม่ใช่โรคเลยสักนิด! แค่สมองตายไปอย่างไม่ทราบสาเหตุ..."

"สัญญาณถูกควบคุมแล้ว โพสต์อะไรไปก็โดนลบในพริบตา เพื่อนฉันก็บอกว่าหาโพสต์ที่มีไอพีของเมืองซีไม่เจอเลย เมื่อกี้แม่ฉันก็ร้องไห้ในสายโทรศัพท์ บอกว่าข้างนอกมีแต่รถทหาร ไม่ยอมให้ใครออกจากบ้าน นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่..."

ทั่วทั้งโถงกว้างอบอวลไปด้วยความหวาดผวาอันน่าอึดอัด แสงสว่างจากอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์สาดส่องลงบนใบหน้าที่ยังคงตื่นตระหนกและเต็มไปด้วยความสับสนทีละคน

คำว่า 'นอนหลับ' ดูเหมือนจะกลายเป็นคำสาปสุดสยอง ไม่มีใครกล้านอน และใครจะไปนอนหลับลงล่ะ?

แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีคนแปลกแยก หลีเกอหยิบกะละมัง แปรงสีฟัน และผ้าเช็ดตัวที่แจกจ่ายให้เหมือนกันหมดเดินไปล้างหน้าแปรงฟัน เสียงร้องไห้ของคนรอบข้างนั้น เธอไม่ได้เก็บมาใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

ผีเท่านั้นที่รู้ว่าเธอนั้นไม่ได้นอนหลับอย่างเต็มอิ่มมานานแค่ไหนแล้ว อย่างน้อยก่อนที่การนับถอยหลังครั้งต่อไปจะปรากฏขึ้น เธอก็สามารถหลับตาลงนอนได้อย่างสบายใจ!

หลายวันหลังจากนั้น

กลไกของรัฐทำงานอย่างเต็มกำลัง เมืองซีถูกประกาศควบคุมพื้นที่

ช่องทางรับข่าวสารที่ไม่เป็นทางการถูกตัดขาด อนุญาตให้คนเข้าแต่ไม่อนุญาตให้คนออก ภายนอกอ้างว่าเพื่อป้องกันโรคระบาด แต่แท้จริงแล้วเป็นการปิดกั้นข่าวสารและกักบริเวณบุคคลที่มีความผิดปกติ

ในด้านกระแสสังคม มีการกำหนดทิศทางข่าวออกสู่ภายนอกว่าเป็น "เหตุการณ์ฉุกเฉินด้านสาธารณสุขร้ายแรงในพื้นที่" พร้อมทั้งเรียกร้องให้ประชาชนในพื้นที่อื่นอยู่ในความสงบ ไม่เชื่อข่าวลือและไม่แพร่กระจายข่าวลือ

ส่วนภายในเมืองซีนั้นมีการกระจายเสียงผ่านวิทยุ รถลาดตระเวน และโดรนซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อขอให้ประชาชนทุกคนอยู่ในความสงบ เก็บตัวอยู่แต่ในบ้าน และให้ความร่วมมือในการตรวจร่างกาย

วิธีการเช่นนี้ถือว่าได้ผล อย่างน้อยคนส่วนใหญ่ก็ได้รับการปลอบประโลมให้สงบลงได้

หากเทียบกับเหตุการณ์เหนือธรรมชาติแล้ว เหตุการณ์ 'ด้านสาธารณสุข' ย่อมเป็นสิ่งที่ยอมรับได้ง่ายกว่าอย่างเห็นได้ชัด และยังทำให้ผู้คนยังคงมีความหวังอยู่ได้

เพียงแต่ว่า ผู้คนที่ติดอยู่ในพื้นที่กักกัน ยังคงกินไม่ได้นอนไม่หลับเช่นเดิม

ยกเว้นหลีเกอ เธอถึงเวลากินก็กิน ถึงเวลานอนก็นอน คุณภาพการนอนหลับอันดีเยี่ยมนั้น ทำให้ครูชุยมองแล้วอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ 'เป็นวัยรุ่นนี่มันดีจริงๆ เลยน้า...'

สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินต่อเนื่องมาจนถึงวันที่สาม ทุกคนถูกจัดคิวให้เข้ารับการตรวจร่างกายชุดใหญ่ พอถึงตาที่หลีเกอต้องเจาะเลือด เลือดของเธอกลับไม่ยอมไหลเข้าไปในหลอดเก็บเลือดเสียที

พี่พยาบาลส่งเสียงเอ๊ะออกมา "หรือว่าแทงเข็มพลาดนะ..."

หางตาของหลีเกอกลับกระตุกขึ้นมาเล็กน้อย ในวินาทีที่เข็มแทงทะลุเข้าไปและกำลังจะถูกดูดเลือดออกนั้น เธอสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงภายในร่างกาย

ไม่ใช่การแทงเข็มพลาด แต่เป็นความสามารถ [ฟื้นฟูเลือด] ของเธอถูกกระตุ้นให้ทำงานโดยอัตโนมัติต่างหาก

แต่นี่มันเป็นไปไม่ได้สิ!

ตามปกติแล้ว เมื่อผู้ตื่นรู้กลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง หากต้องการใช้ความสามารถก็จำเป็นจะต้องผ่านสื่อกลาง ซึ่งก็คืออาวุธที่พกติดตัวเข้าไปในโลกแห่งฝันร้ายเป็นครั้งแรก อย่างเช่นค้อนเหล็กของหลีเกอนั่นไง

หรือว่าจะเป็นเพราะการเกิดใหม่ ชาตินี้เธอจึงไม่ต้องพึ่งพาสื่อกลาง ก็สามารถใช้ความสามารถในโลกแห่งความเป็นจริงได้แล้วงั้นหรือ?

หลีเกอระงับความพลุ่งพล่านในใจลง เธอควบคุมความสามารถ [ฟื้นฟูเลือด] เอาไว้ หลังจากนั้นเลือดก็ถูกเจาะออกมาได้อย่างราบรื่น เธอมองดูเลือดของตัวเองที่ถูกสูบออกไปหลายหลอด โดยไม่กลัวเลยว่าจะถูกตรวจพบความผิดปกติอะไร

ในชาติที่แล้วเธอเคยผ่านการตรวจสอบที่เป็นมืออาชีพยิ่งกว่านี้มาแล้ว นี่ถือเป็นความสามารถแฝงอย่างหนึ่งของการ [ฟื้นฟูเลือด] ซึ่งทำให้เธอสามารถควบคุมสภาพเลือดของตัวเองได้

หลังจากที่หลีเกอเข้ารับการตรวจร่างกายทุกขั้นตอนอย่างว่าง่ายแล้ว เธอก็เดินไปเข้าห้องน้ำด้วยสีหน้าปกติ เข้าไปในห้องส้วมแล้วลงกลอนประตู ด้วยความไม่วางใจ เธอจึงสอดส่องสายตามองดูรอบๆ บนล่างซ้ายขวาอย่างละเอียดอีกครั้ง

ในตอนนี้สามารถยืนยันความสามารถ [ฟื้นฟูเลือด] ได้แล้วว่าเธอสามารถนำมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงได้ ขั้นตอนต่อไปเธออยากจะลองดูว่าความสามารถใหม่ที่ได้รับมาหลังจากกินแก่นฝันร้ายเข้าไป จะสามารถนำมาใช้ในโลกแห่งความเป็นจริงโดยไม่ต้องพึ่งพาสื่อกลางได้หรือไม่

ตอนนี้หลีเกอเพ่งสมาธิไปที่กระดูกสันหลัง ไม่นานนัก เธอก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกฉีกขาดจากการถูกดันเปิดออกของผิวหนัง เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังมุดตัวออกมาจากกระดูกสันหลังของเธอ

หลีเกอรีบถอดเสื้อยืดออกอย่างรวดเร็ว สองมือยันกำแพงเอาไว้ ฝืนทนความเจ็บปวดจากการฉีกขาดของผิวหนัง ร่างกายโค้งงอราวกับคันธนูด้วยความเจ็บปวด

หากภายในห้องน้ำมีกระจกเงา หลีเกอก็คงจะได้เห็นบริเวณกระดูกสันหลังของเธอนูนสูงขึ้นมา วินาทีต่อมา กระดูกสันหลังเส้นหนึ่งก็แทงทะลุผิวหนังมุดออกมา ในเวลาเดียวกันนั้น บริเวณขากรรไกรล่างของหลีเกอก็ปรากฏหน้ากากกระดูกชิ้นหนึ่งขึ้นมาบดบังใบหน้าของเธอเอาไว้ เผยให้เห็นเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เย็นชาและดุดัน

ห้านาทีต่อมา หลีเกอมองดูแส้กระดูกสันหลังในมือ แล้วเปิดกล้องหน้าโทรศัพท์มือถือเพื่อดูสภาพของตัวเองในตอนนี้

เธอกระตุกมุมปาก "บ้าอะไรเนี่ย..."

หน้ากากบนใบหน้าของเธอ... จะเรียกว่าหน้ากากกระดูกขาวก็กระไรอยู่ ดูเหมือนตะกร้อครอบปากในนิยายหรืออนิเมะแนวตัวอักษรบางประเภทเสียมากกว่า ทำไมล่ะ หรือว่าต่อไปเธอจะต้องกินคนงั้นเหรอ?

ส่วนผลลัพธ์ของหน้ากากชิ้นนี้ ทันทีที่หลีเกอสวมใส่ก็สามารถรับรู้ได้ทันทีว่า มันคือ [หน้ากากลวงตา]: ผู้ที่ครอบครอง [หน้ากากลวงตา] ในสายตาของสิ่งมีชีวิตจากฝันร้ายแล้ว คุณก็เป็นเพียงสิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนธรรมดาที่ไร้ความน่ากินโดยสิ้นเชิง เมื่อสวม [หน้ากากลวงตา] แล้ว จะไม่มีใครสามารถมองทะลุถึงตัวตนที่แท้จริงของคุณ หรือติดตามความเคลื่อนไหวของคุณได้

นัยน์ตาของหลีเกอทอประกาย ความสามารถนี้มันยอดเยี่ยมไปเลย!

เธอสัมผัสถึงความสามารถของแส้กระดูกอีกครั้ง ซี้ด แส้เส้นนี้ มันกระหายเลือด...

ตอนนี้หลีเกอรู้สึกเหมือนในมือของเธอกำลังจูงหมาบ้าที่กระหายเลือดอยู่ตัวหนึ่ง แทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะหาสิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนมาดูดเลือดสักสองสามอึก...

[กระหายเลือด] มีเพียงเลือดเนื้อของสิ่งมีชีวิตจากฝันร้ายเท่านั้นที่จะทำให้มันอิ่มได้ แต่ถ้าไม่ได้จริงๆ สิ่งมีชีวิตฐานคาร์บอนก็พอถูไถไปได้ เมื่อมันกินอิ่ม จะมีเซอร์ไพรส์รออยู่ ปล. ระวังความหิวโหย โปรดตรวจสอบให้แน่ใจว่าค่าความหิวของมันไม่ต่ำกว่า 40% ไม่เช่นนั้น คุณคงไม่อยากรู้ผลลัพธ์ของมันหรอก

หลีเกอรีบเก็บแส้กระดูกสันหลังกลับเข้าสู่ร่างกาย ไอ้นั่นพอสัมผัสโดนคอของเธอก็มุดกลับเข้าไปเองโดยอัตโนมัติ ทว่าหลีเกอกลับสัมผัสได้อย่างน่าประหลาดถึงอารมณ์ความไม่พอใจสายหนึ่ง

เธอไม่สนหรอก!

อดทนเอาไว้ซะ เธอไม่อยากไปใช้ชีวิตอันแสนวิเศษที่เหลืออยู่ในโรงพยาบาลบ้าหรือเรือนจำหรอกนะ

ความรู้สึกตอนที่แส้กระดูกมุดกลับเข้าร่างกายก็ปวดร้าวสะท้านทรวงดีเหมือนกัน หลีเกอยิงฟันด้วยความเจ็บปวด เธอมองดูเลือดที่เจิ่งนองเต็มพื้น พลางพึมพำว่า "ใช้ท่านี้ในโลกแห่งความเป็นจริง มันดูหลอนไปหน่อยนะ..."

เรื่องอานุภาพเอาไว้ก่อน แต่ไอ้นี่มันจะให้เธอสาดเลือดเต็มกำแพงทุกครั้งที่ดึงมันออกมาไม่ได้หรอกนะ?

หลีเกอลองดึงเข้าดึงออกอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ถือว่าเก็บและปล่อยได้อย่างอิสระ ไม่เกิดเหตุการณ์เลือดไหลเป็นสายน้ำอีกแล้ว

เธอกำหมัดแน่น ความรู้สึกของการมีพลังนี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ

ทว่า เพียงแค่พลังแค่นี้มันยังไม่พอหรอกนะ...

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

นอกห้องน้ำมีเสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นเสียงของหลินซือเถา

"หลีเสี่ยวเกอ เธออยู่ข้างในหรือเปล่า? เธอเสร็จหรือยังเนี่ย? อ๊า... ฉันปวดท้อง ฉันจะอั้นไม่ไหวแล้วนะ!! อ๊าก!!"

หลีเกอรีบสวมเสื้อยืดอย่างรวดเร็ว มือที่กำลังจะเปิดประตูพลันชะงักงัน เธอก้มหน้ามองเลือดบนพื้น แล้วมองดูกางเกงของตัวเองที่ถูกย้อมจนกลายเป็นสีแดงเลือด

หลีเกอเงียบกริบ

หลีเกอตกอยู่ในห้วงความคิด

...เธอควรจะอธิบายวีรกรรมการย้อมส้วมซึมด้วยเลือดของตัวเองยังไงดีล่ะเนี่ย?

ช่างมันเถอะ...

หลีเกอผลักประตูออกไป หลินซือเถาสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึง

"ประจำเดือนเธอมาแบบเลือดตกยางออกเลยเหรอ?"

"ริดสีดวงฉันแตกน่ะ..."

หลินซือเถา: Σ( ⚆൧⚆)

หลีเกอ: (;一_一) ไอ้ปากเวร...