บทที่ 7 เด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลายผู้แปลกประหลาด

บทที่ 7 เด็กนักเรียนหญิงมัธยมปลายผู้แปลกประหลาด

รุ่งเช้า สิ่งที่ทำลายความเงียบสงบไม่ใช่เสียงการตื่นนอนทำกิจกรรมของมนุษย์ ทว่ากลับเป็นเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ไม่นาน เสียงรถตำรวจและรถพยาบาลก็ดังกึกก้องไปทั่วท้องถนน

ทั่วทั้งเมืองซีตกอยู่ในความโกลาหลท่ามกลางกระแสวิพากษ์วิจารณ์ มีผู้คนจำนวนไม่น้อยเสียชีวิตขณะหลับใหล คนที่ตื่นขึ้นมาจำเรื่องราวที่เกิดขึ้นในความฝันไม่ได้ สิ่งที่ผู้คนจำได้ มีเพียงเวลานับถอยหลังที่เคยปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเท่านั้น

ข่าวลือต่างๆ นานาแพร่สะพัดไปทั่วโลกออนไลน์อย่างอึกทึกครึกโครม ทีมสืบสวนของทางการเดินทางมาถึงเมืองซีอย่างรวดเร็ว

ทางฝั่งตำบลหนานเหมินก็มีสภาพวุ่นวายโกลาหลไม่ต่างกัน

"ตำบลหนานเหมินมีประชากรอาศัยอยู่ประจำประมาณห้าพันกว่าคน เมื่อวานมีคนราวสามพันกว่าคนเปลี่ยนเส้นทางจากทางด่วนเข้ามาในเมือง" เจ้าหน้าที่ตำรวจหลิวผู้น้อยในชุดป้องกันโรคระบาดเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย

"จากสถิติแบบเรียลไทม์ จำนวนผู้เสียชีวิตในตำบลหนานเหมินมีถึงหนึ่งพันคนแล้ว อัตราการเสียชีวิตนี้สูงเกินไป แทบจะตามทันฝั่งทางด่วนอยู่แล้ว"

"พวกเราทำการสืบสวนผู้รอดชีวิตแล้ว คำให้การของทุกคนตรงกัน พวกเขาแค่ล้มตัวลงนอนหลับไป ตื่นมาอีกทีก็พบว่าคนข้างๆ หมดลมหายใจไปแล้ว"

"ความผิดปกติเพียงอย่างเดียวที่พวกเขากล่าวถึง ก็คือเวลานับถอยหลังที่ปรากฏขึ้นเหนือท้องฟ้าเมืองซีเมื่อช่วงบ่ายวานนี้"

ฉู่เทียนขมวดคิ้วแน่น จ้องมองโรงแรมที่อยู่ตรงหน้า ในเต็นท์ที่เพิ่งกางเสร็จด้านข้างมีถุงบรรจุศพวางเรียงรายอยู่นับสิบถุง

"คนที่พักอยู่ในโรงแรมนี้คือนักเรียนเหรอ?" ฉู่เทียนเอ่ยถาม

เจ้าหน้าที่ตำรวจหลิวรีบพยักหน้า

"ใช่ครับ! เป็นนักเรียนจากโรงเรียนมัธยมหมายเลขสี่ของเมืองจวน พวกเขามาทัศนศึกษาที่เมืองซี" เขาถอนหายใจ

"มีนักเรียนห้าคนไม่ตื่นขึ้นมา พอต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ ทั้งครูและนักเรียนต่างก็หวาดกลัวกันมากครับ"

ฉู่เทียนสูดลมหายใจเข้าลึก ก้าวเท้ายาวๆ เดินเข้าไปในโรงแรม เขาคือหัวหน้าหน่วยสืบสวนคดีอาญาแห่งเมืองจวน เดิมทีเขามาทำธุระที่เมืองซี เมื่อคืนนี้พวกเขาก็ติดแหง็กอยู่บนทางด่วนเช่นกัน

เช้าตรู่วันนี้พอตื่นขึ้นมา เขาก็ได้รับคำสั่งจากเบื้องบน ให้ยืมตัวมาช่วยงานที่เมืองซี

บังเอิญว่าเขาอยู่ใกล้ตำบลหนานเหมินมากที่สุด จึงพาลูกน้องล่วงหน้ามาก่อน หลังจากมาถึง ต่อให้เป็นหัวหน้าหน่วยสืบสวนที่ชินชากับความเป็นความตาย ในใจก็ยังก่อเกิดความหวาดผวาอย่างที่ยากจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้

เรื่องนี้มันประหลาดเกินไปแล้ว! ผู้คนตั้งมากมายตายลงในความฝัน ช่างทำให้รู้สึกหนาวเหน็บจนจับขั้วหัวใจจริงๆ!

หลังจากเข้ามาในโรงแรม ฉู่เทียนก็เห็นกลุ่มนักเรียนอัดแน่นเบียดเสียดกันอยู่ในห้องสองห้องที่อยู่ทางขวาสุด พวกเขาสวมหน้ากากอนามัย แววตาเต็มไปด้วยความสับสนและตื่นตระหนก

ไม่นานนัก ฉู่เทียนก็พบกับครูชุย

"สวัสดีครับ ผมคือฉู่เทียน ตำรวจจากเมืองจวน นี่คือรหัสประจำตัวตำรวจของผม ตอนนี้ผมรับผิดชอบสถานการณ์ทางฝั่งตำบลหนานเหมินเป็นการชั่วคราว มีบางเรื่องที่ผมหวังว่าคุณจะให้ความร่วมมือในการสืบสวนครับ"

ครูชุยพยักหน้าติดๆ กัน

ทว่าหลังจากการสอบถาม ฉู่เทียนกลับไม่ได้ข้อมูลอะไรที่เป็นประโยชน์เลย

เขามองเข้าไปหานักเรียนในห้องโดยสัญชาตญาณ เมื่อครูชุยเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยขึ้น "เด็กๆ ขวัญเสียกันหมดแล้วค่ะ ผู้กองฉู่ พวกเราจะออกไปจากที่นี่ได้เมื่อไหร่คะ? แล้วก็นักเรียนที่โชคร้ายเสียชีวิตไป ตรวจสอบสาเหตุการตายของพวกเขาแน่ชัดหรือยังคะ?"

"ต้องขออภัยด้วยครับ สถานการณ์ตอนนี้ยังอยู่ในระหว่างการสืบสวน เพื่อความปลอดภัยของส่วนรวม พวกคุณจะยังไม่สามารถออกไปจากเมืองซีได้ในระยะเวลาสั้นๆ นี้ เดี๋ยวเพื่อนร่วมงานของผมจะพากันย้ายพวกคุณไปยังสถานที่ปลอดภัย เพื่อทำการกักตัวรวมกันครับ"

พอฉู่เทียนพูดจบ ก็ได้ยินเสียงโอดครวญของนักเรียนในห้อง มีหลายคนที่ร้องไห้ออกมา โวยวายบอกว่าจะกลับบ้าน และยังมีคนที่ร้องเรียกหาพ่อแม่อยู่เต็มปาก

ฉู่เทียนสังเกตเห็นว่า มีนักเรียนคนหนึ่งเงียบสงบเป็นพิเศษ

เธอขดตัวอยู่ตรงมุมห้องคนเดียว ท่ามกลางสภาพแวดล้อมเช่นนี้ เธอกลับ...หลับไปแล้วงั้นหรือ?

ด้วยความเฉียบแหลมของตำรวจสายสืบผู้มากประสบการณ์ เขาจึงชี้ไปที่นักเรียนคนนั้น แล้วเอ่ยถามครูชุย "นักเรียนคนนั้นรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่าครับ?"

ครูชุยหันไปมองตามทิศทางนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อนเล็กน้อย และในวินาทีที่ฉู่เทียนยกมือขึ้น เด็กนักเรียนหญิงที่หลับอยู่ตรงมุมห้องก็ลืมตาขึ้น นัยน์ตาสีดำขลับอันเงียบสงบไร้เกลียวคลื่นคู่นั้นสบเข้ากับสายตาของฉู่เทียนพอดิบพอดี

ครูชุยเอ่ยถาม "หลีเกอ เธอรู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?"

หลีเกอขยี้ตา ท่าทางเหมือนเพิ่งตื่นนอน และเธอก็เพิ่งตื่นจริงๆ เมื่อคืนตีมอนสเตอร์มาทั้งคืน เหนื่อยแทบขาดใจ

"ไม่สบายจริงๆ นั่นแหละ" หลีเกอเอ่ยปาก "ที่นี่เหม็นมาก พวกคุณไม่ได้กลิ่นกันหรือไง?"

คำพูดนี้ทำให้ทุกคนถึงกับชะงัก มีนักเรียนบางคนถอดหน้ากากอนามัยออกเพื่อดมกลิ่น แล้วพึมพำว่า "กลิ่นเหงื่อเหรอ?"

หลีเกอส่ายหน้า "ไม่ใช่กลิ่นเหงื่อ แต่เป็นกลิ่นที่โชยมาจากท่อระบายน้ำแล้วก็ทุ่งดอกไม้นอกหน้าต่าง มันคือกลิ่นเหม็นเน่า"

ฉู่เทียนมองออกไปนอกหน้าต่าง ดอกไม้? ดอกไม้อยู่ไหน?

นักเรียนหญิงคนหนึ่งอุทานด้วยความตกใจ "ดอกคามิลเลียพวกนั้นหายไปไหนหมดแล้ว? เมื่อวานตอนพวกเรามา ด้านนอกยังบานสะพรั่งเป็นทุ่งอยู่เลยนี่นา!"

ฉู่เทียนใจกระตุก เขารีบหันหลังเดินออกไปทันที เขาเรียกเพื่อนร่วมงานมา แล้วสั่งให้คนไปขุดดินที่สวนหลังบ้านดู

ภายในห้องกลับมาจอแจอีกครั้ง กลุ่มนักเรียนเบียดเสียดกัน ไม่โทรศัพท์ก็เล่นอินเทอร์เน็ต

ไม่มีใครจำเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในความฝันเมื่อคืนได้เลย ยกเว้นหลีเกอ

หลีเกอหาวหวอด เธออยากจะเปลี่ยนท่านอนเพื่อหลับต่อใจจะขาด แต่มันเบียดเกินไปจนเหยียดขาไม่สุดด้วยซ้ำ

"หลีเกอ เธอไม่กลัวเหรอ?" มีคนข้างๆ เอ่ยถาม เธอหันไปมอง เป็นหลินซือเถานั่นเอง

หลินซือเถาร้องไห้จนตาบวมช้ำเหมือนลูกพีช ในมือยังคงกอดหนังสือ 'ติวเตอร์ชื่อดังสอนวิธีสอบเข้าชิงหัวเป่ยต้า' เอาไว้แน่น

หลีเกอ "กลัวอะไร?" ยังไม่ตายนี่

"มีคนตายนะ..." หลินซือเถาสูดน้ำมูก "โจวเยว่ที่พักอยู่ห้องเดียวกับฉันตายแล้ว ตอนฉันตื่นขึ้นมา ตัวเธอก็แข็งทื่อไปหมดแล้ว..."

ขณะที่หลินซือเถาพูดเธอก็ตัวสั่นสะท้าน ขยับตัวเข้าไปเบียดหลีเกออย่างลืมตัว

ไม่รู้ทำไม พอเธอเห็นหลีเกอกลับรู้สึกปลอดภัย จนอยากจะเขยิบเข้าไปใกล้ๆ อีกฝ่าย

คนที่ขยับเข้ามาเบียดหลีเกอเหมือนกันยังมีหลิวเหม่ยจวินและอ้ายหยวน

อ้ายหยวนล้วงช็อกโกแลตออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วยื่นส่งให้ "หลีเกอ เธอกินช็อกโกแลตไหม? แค่มันละลายนิดหน่อยน่ะ" เธอยิ้มประจบประแจง

"เอาสิ ขอบใจนะ" พอหลีเกอเห็นของกิน สีหน้าที่เดิมทีเย็นชาดุจภูเขาน้ำแข็งก็อ่อนลงเล็กน้อย เธอหิวพอดีเลย

หลิวเหม่ยจวินกับหลินซือเถาก็เริ่มคลำกระเป๋าเสื้อตัวเองบ้าง น่าเสียดายที่ในกระเป๋าไม่มีอะไรเลย

ทั้งสองคนปรายตามองอ้ายหยวนด้วยความตัดพ้อ ดูไม่ออกเลยนะว่าจะเป็นยัยคนเจ้าเล่ห์!

ช่างเถอะ พวกเธอก็ต้องเกาะติดหลีเกอไว้ให้แน่นเหมือนกัน!

จะว่าไปก็แปลก ทั้งที่เมื่อก่อนพวกเธอแทบจะไม่เคยคุยกับหลีเกอเลยสักกี่ประโยค เมื่อตอนเที่ยงวานนี้หลีเกอยังทุบตีเจิ้งเฉียงอย่างโหดเหี้ยม ตามหลักแล้วพวกเธอควรจะกลัวสิถึงจะถูก แต่ไม่รู้ทำไม ตอนนี้พวกเธอถึงอยากจะซุกตัวอยู่ข้างๆ หลีเกอก็ไม่รู้!

ได้ซุกตัวอยู่ข้างๆ ก็อุ่นใจแล้ว!!

ครูชุยมองทั้งสี่คนที่กำลังเบียดเสียดกันเป็นก้อนกลมด้วยความรู้สึกซับซ้อน เธอพยายามข่มใจดึงสายตากลับมา ทำยังไงดี แปลกจังเลย ในฐานะคนเป็นครู ทำไมเธอถึงได้อยากเข้าไปร่วมวงด้วยขนาดนี้นะ!

รู้สึกอยู่ตลอดว่ามุมตรงนั้นปลอดภัยมาก!

ไม่ได้สิ เธอเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้วนะ! ในช่วงเวลาแบบนี้ จะมามัวคิดหาความอบอุ่นด้วยการซุกตัวกับนักเรียนได้ยังไง!

แต่ว่า...แปลกจังเลย เมื่อวานเธอยังรู้สึกว่าหลีเกอเป็นเด็กหัวขบถอยู่เลย ทำไมวันนี้ถึงได้รู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นที่พึ่งพาได้อย่างเหลือเชื่อล่ะ?

สถานการณ์เช่นนี้ดำเนินไปได้ไม่นานนัก ในไม่ช้าความสนใจของพวกนักเรียนก็ถูกดึงดูดด้วยความเคลื่อนไหวนอกหน้าต่าง

"ทำไมพวกเขาถึงไปขุดดินกันล่ะ?"

"ใต้ต้นคามิลเลียพวกนั้นมีอะไรฝังอยู่หรือเปล่า?"

"เชี่ยเชี่ยเชี่ย!!! แหวะ—นั่นมันนิ้วมือเหรอ?!!"

บริเวณกำแพงสวนหลังบ้าน ต้นคามิลเลียแต่ละต้นถูกถอนรากถอนโคน รากไม้ที่ฝังลึกอยู่ใต้ดิน สิ่งที่ถูกดึงขึ้นมาด้วย...ยังมีเศษชิ้นส่วนของมนุษย์ที่ยังเน่าเปื่อยไม่หมดซึ่งถูกรากไม้พันเกี่ยวเอาไว้กระจัดกระจาย...

ฉู่เทียนมองดูเศษชิ้นส่วนมนุษย์ที่เต็มไปทั้งหลุมดิน สีหน้าไม่มีความตื่นเต้นเหมือนเวลาพบเจอคดีใหญ่อุกฉกรรจ์เลยแม้แต่น้อย ความรู้สึกสยดสยองอย่างที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยออกมาเป็นคำพูดได้บีบรัดลำคอของเขาแน่น

ฉู่เทียนหันไปมองหน้าต่างที่อยู่ตรงข้ามกับสวนโดยสัญชาตญาณ พวกนักเรียนที่เดิมทีเบียดเสียดกันอยู่ริมหน้าต่างเพื่อดูความครึกครื้น ตอนนี้ต่างพากันงอตัวโก่งหลังเอามือปิดปาก เสียงอาเจียนดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ฉู่เทียนไม่เห็นเงาร่างของหลีเกอ มีแวบหนึ่งที่อาจจะเป็นเพียงสัญชาตญาณ ความคิดหนึ่งพลันแล่นเข้ามาในหัวของเขา

นักเรียนหญิงที่ชื่อว่าหลีเกอคนนั้น ค้นพบตั้งนานแล้วใช่ไหมว่าในโรงแรมนี้มีศพซ่อนอยู่?