บทที่ 201 - คลื่นสัตว์ร้าย? การหนีตายของเผ่าพันธุ์ต่างดาวในทะเล

พอเห็นลูกชายมีท่าทีหวาดกลัวลนลานเหมือนเจอผีกลางวันแสกๆ ฉีหวนก็เริ่มรู้สึกตงิดๆ ในใจ

ลูกชายคนนี้ ปกติเวลาจัดการธุระของตระกูลก็ถือว่าใจเย็นและรอบคอบดี

วันนี้มันกินยาลืมเขย่าขวดหรือไง ถึงได้กลัวจนหัวหดขนาดนี้

"ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกัน ว่าตัวอะไรมันทำให้เจ้ากลัวจนพูดจาไม่เป็นภาษาได้ขนาดนี้!"

ฉีหวนส่งเสียงฮึดฮัด หันหลัง ก้าวฉับๆ เดินกระฟัดกระเฟียดไปทางหัวเรือ

เขาเดินไปจนสุดกราบเรือ ชะโงกตัวออกไป หรี่ตา สู้ลมกรรโชกแรงมองไปทางผืนน้ำอันสลัวเบื้องหน้า

สายตาทะลุผ่านหมอกบางๆ เหนือผิวน้ำ

หนึ่งวินาทีต่อมา

"เชี่ยเอ๊ย!"

ดวงตาทั้งสองข้างของฉีหวนเบิกถลน ลูกตาแทบจะกระเด็นหลุดจากเบ้าตกลงมากระแทกดาดฟ้าเรือ

สิ่งที่เห็นคือ เส้นขอบฟ้าเบื้องหน้าเรือธง เกลียวคลื่นสีดำทะมึนที่เคยม้วนตัวหายไปจนหมดสิ้นแล้ว

สิ่งที่เข้ามาแทนที่ คือกำแพงน้ำสีขาวซีดที่สูงหลายสิบจั้ง ทอดยาวบดบังทัศนียภาพจนหมดสิ้น!

นั่นมันไม่ใช่เกลียวคลื่นแล้ว

แต่มันคือคลื่นน้ำที่ถูกฝูงเผ่าพันธุ์ต่างดาวในทะเลนับไม่ถ้วนที่พุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง เบียดเสียดกันจนเกิดเป็นเกลียวคลื่น!

ผิวน้ำเดือดพล่านราวกับน้ำเดือด ปั่นป่วนวุ่นวายไปหมด

ฝูงเผ่ามนุษย์กบครีบวารีนับไม่ถ้วนแกว่งก้ามขนาดมหึมา เหยียบย่ำร่างเพื่อนร่วมเผ่าคลานไปบนผิวน้ำอย่างบ้าคลั่ง

ปลาบินหนามเงินนับหมื่นๆ ตัว ราวกับเมฆดำทึบ บินร่อนเรียบผิวน้ำชนกันไปมาจนร่วงหล่น

รากษสสมุทรฟันเหล็กตัวมหึมากระโจนร่างหนาเตอะของมัน บดขยี้พุ่งไปข้างหน้าอย่างไม่คิดชีวิต

ไร้ซึ่งกระบวนทัพ ไม่สนกฎห่วงโซ่อาหาร ไม่แบ่งแยกชนชั้น!

สองเผ่าพันธุ์ที่เดิมทีเป็นผู้ล่ากับเหยื่อ ตอนนี้กลับว่ายตีคู่สูสีกันมาติดๆ

ทั้งระดับพันชั่ง ระดับเหินเวหา กระทั่งระดับเก้าชั้นฟ้า ทุกตัวต่างเหมือนเป็นบ้า ตาแดงก่ำ ก้มหน้าก้มตาพุ่งทะยานไปข้างหน้า!

ท้องทะเลทั้งผืนถูกคลื่นสัตว์ร้ายมหึมานี้กวนจนขุ่นคลั่ก เลือดเหม็นคาวและเศษเนื้อลอยฟ่องอยู่ในเกลียวคลื่น

เสียงคำรามดังกึกก้อง เสียงน้ำแตกกระจาย รวมตัวกันเป็นคลื่นเสียงมหาศาลที่แทบจะฉีกแก้วหูให้ขาดสะบั้น ถาโถมเข้ามาประดุจขุนเขาถล่ม

พวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวระดับล่างที่ได้รับคำสั่งจากราชาของตัวเอง ต่างหนีตายกระเจิดกระเจิงในทะเลราวกับหมาบ้า ก่อให้เกิดเป็นกระแสน้ำเชี่ยวกรากและสับสนอลหม่าน พุ่งตรงดิ่งเข้าชนกองเรือของตระกูลฉีประดุจคลื่นยักษ์!

"นี่... นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรวะเนี่ย?!"

ปากของฉีหวนอ้ากว้างจนยัดรากษสสมุทรเข้าไปได้ทั้งตัว สมองชัตดาวน์ไปชั่วขณะ

ตอนนั้นเอง หยางซั่วก็ทำหน้าอยากรู้อยากเห็น เอามือไพล่หลัง เดินตามมาติดๆ อย่างเนิบนาบ

เขาเดินมาหยุดอยู่ข้างฉีหวน ชะโงกหน้ามองผืนน้ำ

พอเห็นคลื่นสัตว์ร้ายเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่วิ่งพล่านกันมืดฟ้ามัวดิน หยางซั่วก็ชะงักไปนิด จากนั้นไม่เพียงจะไม่กลัว แต่กลับทำหน้าเหมือนกำลังซาบซึ้งใจสุดๆ

เขาเดาะลิ้นเบาๆ หันไปมองฉีหวนที่ยืนตัวแข็งทื่อ แล้วตบไหล่อีกฝ่าย

"เฮ้อ ผู้นำตระกูลฉี"

หยางซั่วถอนหายใจเฮือกใหญ่ น้ำเสียงแฝงไปด้วยความรู้สึกเวทนาอย่างสุดซึ้ง

"ข้าอยู่แต่ตอนในของเมืองไห่ชวนมาตลอด วันนี้ถือว่าได้เปิดหูเปิดตาก็แล้วกัน"

"พวกนักสู้ที่อาศัยอยู่ตามเขตชายฝั่งอย่างพวกท่านนี่ ใช้ชีวิตกันลำบากจริงๆ นะ!"

หยางซั่วส่ายหน้าถอนหายใจ

"ปกติเวลาออกทะเลที ก็ต้องเผชิญหน้ากับฝูงเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ดุร้ายและแห่กันมาเยอะขนาดนี้"

หยางซั่วพูดไปก็ยืดอก ย้ายมือกลับไปไพล่หลัง

"ผู้นำตระกูลฉี ท่านจงวางใจเถอะ!"

หยางซั่วตบหน้าอก รับประกันเป็นมั่นเป็นเหมาะ

"ตราบใดที่คราวนี้เราจับตัวไอ้เด็กเวรหลิวปั๋วกลับไปได้สำเร็จ หลังจากกลับไป ข้าจะช่วยพูดจาดีๆ ให้ตระกูลฉีของพวกท่านต่อหน้าท่านเจ้าเมืองหลี่แน่นอน!"

"ข้าจะกราบทูลท่านเจ้าเมืองแน่นอน ให้ท่านเจ้าเมืองแบ่งปันทรัพยากรบำเพ็ญเพียรมาให้เขตชายฝั่งของเรา โดยเฉพาะตระกูลฉีแห่งเมืองไห่ชินของพวกท่านให้มากขึ้น!"

หยางซั่วเชิดคางขึ้น มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มอวดดี ยืนอยู่บนหัวเรือรอให้ฉีหวนซาบซึ้งจนน้ำตาไหล แล้วโค้งคำนับขอบคุณเขาเป็นพันครั้ง

เขาถึงกับเตรียมคำพูดถ่อมตัวเอาไว้ในหัวเรียบร้อยแล้ว

แต่ผลที่ได้ล่ะ?

"อ๊ากกกกก—!"

ข้างหูไม่มีคำขอบคุณ แต่กลับมีเสียงกรีดร้องโหยหวนสุดขีดดังระเบิดขึ้น

แหลมปรี๊ด บาดแก้วหู

ราวกับสาวน้อยบอบบางที่ไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะเชือดไก่ เดินลัดเลาะไปตามทางมืดๆ กลางดึก แล้วเลี้ยวเข้าซอยตัน ดันไปจ๊ะเอ๋เข้ากับพวกนักเลงถอดเสื้อแปดสิบแปดคน!

หยางซั่วโดนเสียงกรีดร้องนี้เล่นเอาหูอื้อไปหมด ในหัวขาวโพลน

เขาหันขวับไปมองอย่างตกตะลึง ก็เห็นฉีหวนที่เมื่อกี้ยังรับประกันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า "เผ่าพันธุ์ต่างดาวขี้จะแอ่นก้นก่อนหรือขุดหลุมก่อนข้ารู้ทะลุปรุโปร่ง"

ตอนนี้ใบหน้าแก่ๆ บิดเบี้ยวราวกับซาลาเปาที่โดนเหยียบ

"หักพวงมาลัยเรือ!!"

ฉีหวนแหกปากร้องลั่น เส้นเลือดที่คอปูดโปนเป็นเกลียว

"รีบหักพวงมาลัยเรือสิวะ!!"

"คลื่นสัตว์ร้าย! นี่มันคลื่นสัตว์ร้าย!!"

ฉีหวนร้อนรนเหมือนแมวโดนเหยียบหาง หันขวับกลับมา

"หลบไป!"

เขาผลักหยางซั่วที่ยืนขวางหน้าและกำลังงงเป็นไก่ตาแตกออกไปสุดแรง แล้ววิ่งสามก้าวรวบเป็นสองก้าว พุ่งทะยานดุจลูกธนูหลุดจากแล่งไปยังแท่นควบคุมกลางดาดฟ้าเรือ

สองมืออันหนาเตอะคว้าพวงมาลัยเรือขนาดยักษ์ไว้แน่น หมุนติ้วราวกับกงล้อไฟ ทิ้งไว้เพียงเงารางๆ

"เอี๊ยด— เอี๊ยด—"

ใต้ท้องเรือธงลำยักษ์มีเสียงเสียดสีดังกึกก้องจนน่าหวาดเสียว

แต่เรือธงลำนี้มันใหญ่โตเกินไป

ต่อให้ฉีหวนจะออกแรงสุดชีวิต หัวเรือก็ทำได้เพียงวาดส่วนโค้งอันเชื่องช้าบนผิวน้ำ ความเร็วในการหักเลี้ยวช้าจนน่าสิ้นหวัง

และเบื้องหน้า กระแสน้ำมรณะที่เกิดจากฝูงเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่บ้าคลั่งรวมตัวกัน ก็มาจ่ออยู่ตรงหน้าแล้ว!

กำแพงน้ำสูงหลายสิบจั้งแผ่แรงกดดันจนแทบหายใจไม่ออก กระทั่งได้กลิ่นคาวเลือดที่พ่นออกมาจากปากสัตว์ประหลาดในทะเลพวกนั้นแล้วด้วยซ้ำ

ฉีหวนจ้องเขม็งไปยังคลื่นสัตว์ร้ายที่ใกล้เข้ามา กัดฟันกรอดๆ

ไม่ทันแล้ว!

ฉีหวนกัดฟันแน่น ปล่อยมือจากพวงมาลัยเรือ หันตัวพุ่งกระโจนประดุจเสือชีตาห์ไปหาฉีหมิ่นที่กำลังตัวสั่นงันงก

เขาคว้าคอเสื้อด้านหลังของฉีหมิ่นไว้แน่น

"ตู้ม!"

พลังหยวนในร่างฉีหวนพวยพุ่งขึ้นมาอย่างไม่ปิดบัง กลายเป็นลำแสงเจิดจ้า

เขาหิ้วลูกชายของตัวเอง สองเท้ากระทืบลงบนดาดฟ้าเรืออย่างแรง

ดาดฟ้าเรืออันแข็งแกร่งปรากฏรอยร้าวประดุจใยแมงมุมในพริบตา

ฉีหวนอาศัยแรงสะท้อนกลับนี้ พุ่งทะยานขึ้นฟ้า กลายเป็นแสงสายหนึ่ง พุ่งหนีหัวซุกหัวซุนไปทางท่าเรือเมืองไห่ชินโดยไม่หันกลับมามอง

ลมทะเลพัดกรรโชก

บนดาดฟ้าเรือธง พริบตาเดียวก็เหลือเพียงหยางซั่วที่เพิ่งจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น

หยางซั่วลูบก้นที่กระแทกพื้นด้วยความเจ็บปวด แหงนหน้ามองฟ้าอย่างตกตะลึง มองแผ่นหลังของสองพ่อลูกตระกูลฉีที่วิ่งหนีเร็วยิ่งกว่ากระต่าย พริบตาเดียวก็กลายเป็นจุดดำๆ สองจุด

เขาเอ๋อแดกไปเลย บนหน้าผากมีเครื่องหมายคำถามขนาดยักษ์แขวนอยู่เต็มไปหมด

"ไหนตกลงกันว่าคุ้นเคยกับน่านน้ำแถวนี้ยิ่งกว่าสวนหลังบ้านตัวเองไง?"

"ไหนบอกว่ากระทั่งท่าขี้ของเผ่าพันธุ์ต่างดาวยังรู้ทะลุปรุโปร่งไง?"

"แล้วเรือนี่ไม่เอาแล้วเหรอ?!"

ตอนนั้นเอง เงาดำทะมึนขนาดมหึมาก็ปกคลุมลงมาจากเหนือหัว กลืนกินร่างของหยางซั่วจนมิด

หยางซั่วก้มหน้าอย่างแข็งทื่อ แล้วหันขวับกลับไป

กำแพงน้ำสีขาวซีดสูงหลายสิบจั้ง ที่ห่อหุ้มดวงตาสีแดงก่ำอันบ้าคลั่งนับไม่ถ้วน ได้ถาโถมลงมายังด้านบนของเรือธงราวกับขุนเขาไท่ซานถล่มทับ

"เชี่ยเอ๊ย!!!"

สองขาของหยางซั่วสั่นพั่บๆ อย่างควบคุมไม่ได้ ส่งเสียงด่าทออย่างสิ้นหวัง

เขาชักดาบยาวที่เอวออกมาทันที ยกดาบขึ้นขวางอก ตะโกนลั่นสุดเสียง

"เตรียมตัวปะทะ!!"

สิ่งที่ตอบรับเขามีเพียงเสียงคลื่นดังกึกก้อง และรากษสสมุทรฟันเหล็กกลุ่มแรกที่กระโจนขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือ พร้อมอ้าปากที่อาบไปด้วยเลือด