ตอนที่ 287 หลงจู๊ทั้งสามท่าน

ตอนที่ 287 หลงจู๊ทั้งสามท่าน

หลังจากนิ่งเงียบไปเนิ่นนาน ในที่สุดทหารนายนั้นก็ทอดถอนใจออกมาอย่างหมดแรง ใบหน้าแดงก่ำไปด้วยความคับแค้นใจ เขาก้มลงเก็บรองเท้าทหารขาด ๆ ที่ปาลงพื้นเมื่อครู่ขึ้นมา หันหลังเดินออกจากห้องไป

เมื่อมองดูอีกฝ่ายเดินจากไปด้วยความอัดอั้นตันใจ เหมียวเหลาลิ่วก็แค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างดูแคลน จากนั้นก็หลับตาลงและฮัมเพลงเบา ๆ อย่างอารมณ์ดี

……

ภายในป่าทึบบนภูเขา เงาร่างของผู้คนปรากฏให้เห็นประปราย ลูกธนูแหลมคมดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศทะยานออกไป เสียบทะลุคอหอยของเลียงผาตัวหนึ่งในชั่วพริบตา !

เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับหยาดเลือดที่สาดกระเซ็น เลียงผาตัวนั้นเดินโซเซไปข้างหน้าได้เพียงไม่กี่ก้าว ก็ล้มหัวทิ่มลงกับพื้น ร่างกายกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงไม่หยุด

[สังหารเลียงผา 1 ตัว ได้รับกล่องสมบัติระดับเหล็กดำ 1 กล่อง ! ]

พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ไพเราะเสนาะหู หลี่มูยังคงรักษากระบวนท่าการยิงธนูเอาไว้ เขามองดูกล่องสมบัติสีดำสนิทที่ลอยอยู่เหนือซากเลียงผาที่ห่างออกไปหลายสิบเมตร ก่อนจะหันไปสั่งทหารที่อยู่ด้านหลังว่า "ลากซากเลียงผากลับมาใส่รถซะ"

กล่องสมบัติระดับเหล็กดำไม่มีประโยชน์อะไรมากนักสำหรับหลี่มูในตอนนี้ ทว่าโชคดีที่กล่องสมบัติระดับเดียวกันสามกล่องสามารถนำมาหลอมรวมเพื่ออัปเกรดได้ เขาตั้งใจว่าจะอัปเกรดกล่องสมบัติเหล่านี้ให้อย่างน้อยเป็นระดับเงินเสียก่อน แล้วค่อยเปิดมันออกมา

"ฝีมือยิงธนูของท่านแม่ทัพนับวันยิ่งล้ำเลิศขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะขอรับ" เจี่ยชวนเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ยามนี้พวกเขานำทหารหลายสิบคนเข้ามาในป่า เมื่ออยู่ต่อหน้าผู้ใต้บังคับบัญชา สรรพนามที่ใช้เรียกขานย่อมต้องเป็นทางการขึ้นมาหน่อย

"ลูกธนูดอกเมื่อครู่ ระยะห่างน่าจะสักร้อยก้าวได้เลยนะ ? " เขากะระยะห่างระหว่างหลี่มูกับเหยื่อด้วยสายตา ก่อนจะยกนิ้วหัวแม่มือขึ้นเอ่ยชมจากใจจริง "ร้อยก้าวทะลวงคอเลียงผาของแท้เลยนะเนี่ย"

"ถึงจะเป็นร้อยก้าวเหมือนกัน แต่ขนาดของใบหลิวกับเลียงผามันต่างกันลิบลับเลยนะ..." หลี่มูหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะชูธนูทดกำลังในมือขึ้นพลางเอ่ย "อีกอย่าง เจ้านี่แต่ไหนแต่ไรก็ยิงได้แม่นยำและรุนแรงกว่าธนูไม้ทั่วไปอยู่แล้ว"

"ถ้าใช้เจ้านี่ยังยิงไม่โดนเหยื่ออีกล่ะก็ นั่นก็เกินไปหน่อยแล้วล่ะ"

ระหว่างที่พวกเขาพูดคุยกัน ทหารสองสามนายก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหามซากเลียงผาไปรวมไว้กับเหยื่อตัวอื่น ๆ หลังจากสะกดรอยและล่าสัตว์มาหลายชั่วยาม หลี่มูก็ได้ลงมือยิงสัตว์ป่าด้วยตัวเองไปถึงเก้าตัว ทว่าส่วนใหญ่ก็เป็นแค่พวกเลียงผา กวางป่า ไปจนถึงไก่ป่าและกระต่าย ดร็อปกล่องสมบัติระดับเหล็กดำมาสองกล่อง และกล่องสมบัติระดับไม้อีกสองกล่อง ส่วนพวกสัตว์ร้ายที่ให้รางวัลสูงกว่านี้น่ะรึ... อย่าว่าแต่เสือหรือหมีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นราชาไร้มงกุฎเลย แม้แต่หมาป่าหรือเสือดาวก็ไม่เห็นแม้แต่เงา สัตว์ร้ายพวกนี้ราวกับมีสัญชาตญาณรับรู้ถึงอันตรายล่วงหน้า จึงหลบซ่อนตัวอยู่ในภูเขาต้าหลงอย่างไร้ร่องรอย และด้วยความที่ช่วงเวลาที่ผ่านมามีการก่อสร้างปรับปรุงหมู่บ้าน สัตว์ป่าในภูเขาเต่าจู้จำนวนมากจึงอพยพย้ายถิ่นฐานกันไปหมด

แผนที่ล่าสัตว์ที่หลี่มูเคยแย่งชิงมาจากพวกพี่น้องตระกูลหวังจึงหมดประโยชน์ไปโดยปริยาย เมื่อครู่นี้ เขาได้พาทหารไปยังหุบเขาที่เคยล่าหมีมาก่อนเพื่อเดินสำรวจดู ทว่ากลับพบว่าที่นั่นไม่มีร่องรอยการเคลื่อนไหวของพวกมันแล้ว พวกเขาเดินค้นหาอยู่นาน แม้แต่ถ้ำที่พวกมันใช้จำศีลในฤดูหนาวก็ยังหาไม่พบ สุดท้ายจึงทำได้เพียงถอดใจ

"ธนูคันนี้ยอดเยี่ยมจริง ๆ ยิงได้แม่น ซ้ำยังไม่ต้องออกแรงง้างมากด้วย" เจี่ยชวนมองดูธนูทดกำลังในมือหลี่มูด้วยสายตาที่แฝงไปด้วยความอิจฉา เขาย่อมเคยลองใช้อาวุธรูปร่างประหลาดชิ้นนี้มาแล้ว และอานุภาพที่มันแสดงออกมาก็ทำให้เขาต้องตกตะลึง

"หากสามารถถอดแบบและผลิตออกมาจำนวนมากเพื่อแจกจ่ายให้กับกองทัพได้ล่ะก็ เกรงว่าพวกเราคงจะไร้เทียมทานหาตัวจับยากไปทั่วทั้งแผ่นดินแล้วขอรับ"

เมื่อเทียบกับธนูไม้ในยุคนี้ อานุภาพของธนูทดกำลังถือว่าเหนือล้ำกว่าราวกับอยู่คนละมิติ หากง้างจนสุดสาย แม้แต่เกราะเหล็กที่ทหารทั่วไปสวมใส่ ก็สามารถยิงทะลุได้อย่างง่ายดาย !

"..." หลี่มูได้ยินดังนั้นก็ลูบคาง แม้ยุคสมัยนี้จะยังไม่มีวัสดุที่มีน้ำหนักเบาและมีความแข็งแรงสูงอย่างคาร์บอนไฟเบอร์ การจะผลิตธนูทดกำลังแจกจ่ายให้ทหารทุกคนนั้นแทบจะเป็นเพียงการเพ้อฝัน ทว่าเขาสามารถลอกเลียนแบบระบบรอกและโครงสร้างโค้งกลับของธนูทดกำลัง เพื่อนำไปสร้างเป็นหน้าไม้ยักษ์ขนาดใหญ่ได้นี่นา ในยุคนี้ยังไม่มีปืนใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นการตีเมืองหรือป้องกันเมือง ล้วนอาศัยเครื่องดีดหินและหน้าไม้ยักษ์เป็นหลัก และอาวุธหนักทั้งสองชนิดนี้ก็ใช้งานยากลำบากมาก ต้องใช้คนหลายสิบคนช่วยกันถึงจะสามารถง้างมันได้ หากสามารถนำระบบรอกของธนูทดกำลังมาประยุกต์ใช้กับหน้าไม้ยักษ์ได้ การง้างสายธนูก็จะง่ายดายขึ้นมาก ใช้คนเพียงสี่ห้าคนก็สามารถควบคุมได้อย่างสบาย ๆ !

"การจะผลิตแจกทุกคนน่ะมันไม่สมจริง แต่ถ้าจะสร้างอันใหญ่ ๆ สักสองสามอัน ก็น่าจะมีความเป็นไปได้ ข้อเสนอของเจ้าน่าสนใจทีเดียว" มุมปากของหลี่มูเผยรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความตื่นเต้นขึ้นมาเล็กน้อย ยามนี้หมู่บ้านสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว กำแพงเมืองสูงใหญ่ ประตูเมืองแข็งแกร่ง จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวก็คือป้อมปราการสำหรับต่อต้านศัตรูยังน้อยและอ่อนแอเกินไป มีเพียงหอสังเกตการณ์สิบกว่าแห่งบนกำแพงเมืองเท่านั้น หากวันหน้ามีศัตรูยกทัพมาปิดล้อมเมือง

ลำพังแค่ธนูและหน้าไม้ในมือของทหาร ระยะยิงและอานุภาพดูเหมือนจะไม่เพียงพอที่จะกดหัวและขับไล่ศัตรูให้ถอยร่นไปได้ มีเพียงหน้าไม้ยักษ์เท่านั้น ที่จะมีอานุภาพพอจะทำลายกระบวนทัพและสังหารแม่ทัพข้าศึกจากระยะไกลได้ และสาเหตุที่ธนูทดกำลังลอกเลียนแบบได้ยาก ก็เป็นเพราะวัสดุของมันต้องเบา เพื่อให้พกพาสะดวก ในเมื่อหลี่มูต้องการสร้างหน้าไม้ยักษ์ ก็ย่อมต้องนำไปติดตั้งไว้บนกำแพงเมือง ไม่จำเป็นต้องพกพาเคลื่อนย้ายไปไหน ดังนั้นการใช้วัสดุอื่นมาทดแทนจึงสามารถทำได้เช่นกัน

"คืนนี้ข้าจะอดหลับอดนอนวาดแบบแปลนกลไกคร่าว ๆ ให้ พรุ่งนี้เจ้าไปหาช่างไม้กับช่างตีเหล็กมา ลองสร้างดูสักตั้ง รีบสร้างตัวต้นแบบออกมาให้เร็วที่สุด..."

"บอกช่างพวกนั้นไปว่า หากสามารถสร้างให้เสร็จภายในสามวันได้ ทุกคนจะได้รับรางวัลอย่างงาม ! "

เอะอะก็แจกเงิน นี่คือจุดเด่นของหลี่มู และเป็นเหตุผลที่ทำให้คนใต้บังคับบัญชาของเขาทำงานได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงลิ่วเช่นกัน

"รับทราบ ! " เจี่ยชวนประสานมือรับคำเสียงหนักแน่น

หลังจากวุ่นวายอยู่หลายชั่วยาม ก่อนที่แสงค่ำจะมาเยือน หลี่มูก็พาทุกคนออกจากป่ากลับไปยังหมู่บ้าน เพิ่งจะกลับมาถึงกระโจมบัญชาการกลาง ยังไม่ทันได้นำกล่องสมบัติที่ได้มาในวันนี้มาหลอมรวมอัปเกรด เจียงหู่ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาหา บอกว่าหลงจู๊ของพรรคเฉาปังมาถึงหมู่บ้านแล้ว และนั่งรอเขามาทั้งบ่าย พอหลี่มูได้ยินดังนั้น จึงทำได้เพียงเลื่อนเรื่องการหลอมรวมกล่องสมบัติออกไปก่อน สั่งให้คนนำเหยื่อที่ล่ามาได้ไปวางไว้ในกระโจม ห้ามใครแตะต้องเด็ดขาด จากนั้นเขากับเจียงหู่ก็มุ่งหน้าไปยังห้องรับรองแขกทันที

เมื่อมาถึงหน้าห้องรับรอง หลี่มูก็ผลักประตูเข้าไป มองปราดเดียวก็เห็นชายวัยกลางคนสามคนกำลังนั่งดื่มชาคุยกันอย่างเบื่อหน่าย จึงรีบส่งยิ้มให้พลางเอ่ย "ท่านอาจารย์ทั้งหลาย ขออภัยจริง ๆ บ่ายนี้ข้าพาทหารเข้าป่าไป เลยต้อนรับพวกท่านช้าไปหน่อย ขออภัยด้วยจริง ๆ ! "

หลงจู๊เหล่านี้ล้วนเป็นบุคลากรหลักของพรรคเฉาปัง เมื่อก่อนตอนที่ติดตามฟ่านเหวินปิน ย่อมเคยพบปะกับหลี่มูมาบ้างแล้ว ยามนี้เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืน เอ่ยเป็นเสียงเดียวกันว่า "มิกล้า ๆ ท่านแม่ทัพหลี่มีภารกิจรัดตัวทุกวัน พวกเราเข้าใจดีขอรับ"

"เชิญนั่ง ! " หลี่มูผายมือเชิญ หลังจากทุกคนนั่งลงเรียบร้อยแล้ว เขาก็บอกเล่าความต้องการทั้งหมดของตนให้อีกฝ่ายฟังอย่างละเอียด

หลังจากพูดคุยกันอย่างถี่ถ้วน หลงจู๊ทั้งสามคนก็ให้คำมั่นเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า "ท่านแม่ทัพหลี่วางใจได้ พวกเราสามคนดีดลูกคิดมาทั้งชีวิต เรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ไม่เคยมีข้อผิดพลาด เรื่องนี้มอบหมายให้พวกเราจัดการได้เลยขอรับ"

"พวกเรารับรอง ว่าจะช่วยท่านนายกองร้อยผู้นั้นจัดการบัญชีให้โปร่งใสและชัดเจนทุกกระเบียดนิ้วแน่นอนขอรับ ! "