ตอนที่ 262 ข้อเรียกร้องของหลี่มู แสดงละคร

ตอนที่ 262 ข้อเรียกร้องของหลี่มู แสดงละคร

เพียงชั่วพริบตา ทหารสวมเกราะเต็มยศกว่าสี่สิบนายก็พากันกระโดดลงมาจากรถม้าสิบกว่าคัน ดาบเหล็กกล้าในมือสาดประกายความเย็นเยียบ ชุดเกราะสะท้อนแสงอาทิตย์ส่องประกายเจิดจ้า

เมื่อเห็นภาพนั้น ชายหน้าบากที่กำลังแสยะยิ้มพุ่งทะยานเข้ามาอย่างดุร้าย ม่านตาก็พลันหดเกร็งวูบ !

"มารดามันเถอะ ! หยุด เร็วเข้า รีบหยุดเดี๋ยวนี้ ! "

สีหน้าของชายหน้าบากแปรเปลี่ยนจากดีใจสุดขีด กลายเป็นตกตะลึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นหวาดผวาอย่างสุดขีด !

ขบวน 'สินค้า' นี้มีคนขับรถม้าและผู้คุ้มกันอยู่ราว ๆ ยี่สิบคน เมื่อรวมกับทหารสวมเกราะกว่าสี่สิบนายที่เพิ่งกระโดดลงมาจากรถม้า ในเวลานี้พวกมันมีจำนวนคนมากถึงเจ็ดสิบคน ! ยิ่งไปกว่านั้น แต่ละคนล้วนมีรูปร่างกำยำล่ำสัน สวมใส่อุปกรณ์ชั้นยอด ดาบเหล็กกล้าและหอกยาวในมือมองเพียงปราดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ของทำลวก ๆ คุณภาพต่ำทั่วไป

นี่คือกองทัพที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยม ! นี่มันคือกับดักชัด ๆ !

แทบจะในเสี้ยววินาทีที่เห็นกลุ่มทหารสวมเกราะ ชายหน้าบากก็ปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้กระจ่างแจ้ง ทว่ามันสายเกินไปเสียแล้ว

สิ้นเสียงคำสั่งของเจี่ยชวน ทหารสวมเกราะหลายสิบนายก็พุ่งเข้าใส่ดุจหมาป่าพยัคฆ์ร้าย เพียงแค่เผชิญหน้ากันในครั้งแรก ก็สามารถซัดโจรป่าหลายคนที่อยู่แถวหน้าสุดจนล้มหงายเก๋งไปกองกับพื้นได้อย่างง่ายดาย

กร๊อบ ! พลั่ก !

เสียงกระดูกแตกหักและเสียงหมัดหนัก ๆ กระแทกเข้าเนื้อดังก้องสะท้อนสลับกันไปมา พวกโจรป่ากระดูกหักเอ็นขาด ต่างพากันกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ผ่านการฝึกฝนจากการต่อสู้จริงมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน บัดนี้ ไม่ว่าจะเป็นความแม่นยำในการลงมือ หรือความเด็ดขาดอำมหิต บรรดาทหารเหล่านี้ล้วนได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล พวกเขาใช้ดาบเหล็กกล้าในมือปัดป้องการโจมตีของพวกโจรป่า ก่อนจะสวนกลับด้วยหมัดหนัก ๆ หรือศอกกระแทกเข้าที่ท้องน้อยและลำคอของอีกฝ่ายอย่างจัง เพียงแค่ใช้กระบวนท่าสามหมัดสองเท้า ก็ทำเอาพวกโจรป่าถึงกับหน้ามืดตาลาย ล้มลุกคลุกคลานไปกองกับพื้น ลุกไม่ขึ้นอีกเลย

หากไม่ใช่เพราะเจี่ยชวนเพิ่งจะออกคำสั่งให้จับเป็นพวกมันล่ะก็ เกรงว่าเพียงแค่การปะทะกันในยกแรก ทหารสวมเกราะเหล่านี้ก็คงจะฟาดฟันพวกโจรป่าจนตายเรียบเป็นหน้ากลองไปแล้ว !

นี่ไม่ใช่การต่อสู้ที่สูสีคู่คี่กันเลยแม้แต่น้อย ทว่าเป็นการบดขยี้ที่ไร้ซึ่งความตื่นเต้นลุ้นระทึกโดยสิ้นเชิง

"หนีโว้ย ! "

"รีบกลับไปแจ้งข่าวบนค่ายเร็วเข้า มีทหารหลวงบุกขึ้นเขามาแล้ว ! "

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนั้น ชายหน้าบากและโจรป่าอีกหลายคนที่ยังไม่ทันได้ปะทะกับพวกทหารสวมเกราะ ก็พากันขนลุกซู่หนาวเหน็บไปทั้งตัว แม้พวกมันจะตั้งตัวเป็นใหญ่บนภูเขาว่อหนิวมานานปี แต่ในใจก็รู้ดีว่าที่พวกตนรอดพ้นจากการกวาดล้างของทางการมาได้นั้น เป็นเพราะอาศัยความคุ้นเคยกับภูมิประเทศและข้อได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ล้วน ๆ

หากต้องเผชิญหน้าปะทะกับทหารรักษาเมืองจริง ๆ ย่อมไม่มีทางเอาชนะได้อย่างแน่นอน หมาป่าชราตัวหนึ่ง หากเผชิญหน้ากับเสือดาวหรือลิงทะโมน อาจจะพอต่อกรยื้อเวลาได้บ้าง ทว่าหากต้องมาเผชิญหน้ากับพยัคฆ์ร้ายล่ะก็ แม้แต่ความกล้าที่จะต่อสู้ก็คงไม่เหลือแล้ว

ชายหน้าบากรู้สึกว่าขาทั้งสองข้างของตนเริ่มอ่อนแรง เดิมทีคิดว่าจะได้เจอแกะอ้วนตัวใหญ่ ที่ไหนได้ ภายใต้หนังแกะนั่นกลับเป็นสัตว์ร้ายที่เผยเขี้ยวเล็บแหลมคม นี่มันใช่ขบวนสินค้าบรรทุกของเต็มคันรถที่ไหนกัน นี่มันคือกับดักที่ถูกจัดเตรียมมาอย่างแยบยลเพื่อเล่นงานพวกมันโดยเฉพาะต่างหาก !

"หนี แยกย้ายกันหนี" ชายหน้าบากตัดสินใจอย่างเด็ดขาด เมื่อเห็นลูกน้องนับสิบของตนถูกจัดการจนหมอบราบคาบอย่างง่ายดาย ความโอหังเมื่อครู่ก็มลายหายไปจนสิ้น เขารีบตะโกนสั่งให้พวกโจรป่าที่เหลือแตกกระเจิงหลบหนีไปคนละทิศคนละทาง

ส่วนตัวเขาเองนั้นก็วิ่งหนีสุดฝีเท้า ก้าวกระโดดข้ามโขดหินที่ขรุขระบนหน้าผาอย่างคล่องแคล่วว่องไว แล้วใช้ทั้งมือและเท้าปีนป่ายขึ้นไปด้านบนอย่างรวดเร็ว หน้าผาบริเวณนี้มีความสูงชันมาก ขอเพียงสามารถปีนขึ้นไปบนหน้าผาได้ ต่อให้พวกเจี่ยชวนจะห้าวหาญสักเพียงใด ก็ไม่มีทางไล่ตามเขาทันอย่างแน่นอน !

"แฮ่ก ! แฮ่ก..." ชายหน้าบากหอบหายใจถี่กระชั้น ไม่สนใจความเจ็บปวดจากการที่ฝ่ามือถูกหินขูดขีดจนถลอกปอกเปิก อีกเพียงนิดเดียวก็จะปีนขึ้นไปถึงยอดหน้าผาที่สูงหลายเมตรได้แล้ว

ทว่าในตอนนั้นเอง ก็มีเงาดำสายหนึ่งพุ่งแหวกอากาศมาจากเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงหวีดหวิวแสบแก้วหู มันเฉียดผ่านใบหน้าของเขาไปอย่างฉิวเฉียด ก่อนจะพุ่งปักทะลุเข้าไปในโขดหินบนหน้าผาอย่างแรง เขารู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดแสบร้อนบริเวณแก้ม เลือดอุ่น ๆ หยดหนึ่งผุดซึมออกมาจากรอยแผลถลอก ก่อนจะค่อย ๆ หยดแหมะลงมา

จนกระทั่งวินาทีนี้ ชายหน้าบากถึงได้มองเห็นอย่างชัดเจนว่า เงาดำสายนั้นแท้จริงแล้วคือลูกธนูดอกหนึ่ง หัวลูกธนูปักลึกเข้าไปในโขดหิน ส่วนหางที่มีขนนกประดับอยู่ยังคงสั่นระริกไม่หยุด

"ฝีมือของเจ้าก็ปราดเปรียวไม่เบาเลยนี่..." จู่ ๆ ก็มีน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความหยอกเย้าดังขึ้นจากเบื้องล่าง ชายหน้าบากหันขวับกลับไปมองด้วยความรู้สึกแข็งทื่อที่ลำคอ เห็นเพียง 'คนขับรถม้า' ผู้หนึ่งกำลังถือคันธนูยาว ค่อย ๆ ดึงลูกธนูขนนกดอกใหม่ออกมาจากกระบอกธนู แล้วเล็งเป้าหมายมาที่เขา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "เอาอย่างนี้ไหม พวกเรามาพนันกันเถอะ พนันว่าลูกธนูดอกต่อไปของข้า จะยิงเจาะกะโหลกเจ้าได้หรือไม่"

"หากข้าแพ้ ข้าจะปล่อยเจ้าไป"

"ทว่าหากเจ้าแพ้ ก็จงรับผิดชอบชีวิตตัวเองก็แล้วกัน ! "

ในเวลานี้ บนทางเดินบนเขามีร่างของพวกโจรป่านอนร้องโอดโอยระเกะระกะอยู่เต็มไปหมด ลูกน้องที่เพิ่งจะพุ่งทะยานเข้าไปพร้อมกับเขาเมื่อครู่ บัดนี้นอนหมดสภาพจมกองฝุ่นราวกับสุนัขข้างถนนที่ใกล้ตาย ส่วนพวกที่ยังไม่ได้รับบาดเจ็บ ก็พากันโยนอาวุธทิ้ง แล้วคุกเข่าลงกับพื้นด้วยท่าทีที่น่าอดสูอย่างยิ่ง ไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวเลยสักนิด

ลูกกระเดือกของชายหน้าบากขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก เขาลอบมองดูลูกธนูที่เฉียดใบหน้าตนเองไปเมื่อครู่ เห็นเพียงว่ามันปักลึกเข้าไปในโขดหินถึงสามชุ่น พลังทำลายล้างนั้นมหาศาลมาก จนแม้แต่ก้านลูกธนูที่ทำจากไม้เนื้อแข็งก็ยังมีรอยแตกร้าวปรากฏให้เห็น หากลูกธนูดอกนี้พุ่งเจาะทะลุศีรษะของตนเองล่ะก็... ชายหน้าบากไม่กล้าคิดจินตนาการต่อไปแล้ว

การตัดสินใจอันยากลำบากกำลังวางรออยู่เบื้องหน้าเขา

จะหนี ? หรือจะยอมจำนน ?

พรึ่บ ! พรึ่บ ! พรึ่บ !

บนท้องฟ้า จู่ ๆ ก็มีเสียงกระพือปีกดังก้อง เห็นเพียงเหยี่ยวล่าเนื้อสีขาวปลอดตัวหนึ่งโฉบลงมาจากฟากฟ้า มันร่อนลงเกาะบนหน้าผาอย่างแม่นยำ สายตาแหลมคมจ้องเขม็งมาที่ชายหน้าบากอย่างไม่คลาดสายตา กรงเล็บอันแหลมคมและจงอยปากที่โค้งงอดุจตะขอเหล็กกล้า สะท้อนแสงอาทิตย์จนดูคล้ายกับสีของเหล็กกล้าก็มิปาน เหยี่ยวล่าเนื้อเอียงคอเล็กน้อย แววตาทอประกายแห่งความดูแคลนราวกับกำลังหยอกล้อเหยื่ออันโอชะ มันมองต่ำลงมาที่เขาด้วยท่าทีผู้เหนือกว่า

ชายหน้าบากพลันรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์อันแรงกล้าว่า หากยามนี้เขาขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวแม้เพียงนิดเดียว นกนักล่าตัวนี้จะต้องพุ่งเข้ามาจิกตาของเขาให้บอดสนิทอย่างแน่นอน

"นายท่าน ! ผู้น้อยเป็นแค่ลูกสมุนปลายแถว จะกล้าไปเล่นพนันกับท่านได้อย่างไรเล่า ? " ในช่วงเวลาความเป็นความตาย ชายหน้าบากก็ตัดสินใจได้อย่างรวดเร็ว เขารีบปีนป่ายลื่นไถลลงมาจากหน้าผาที่ปีนขึ้นไปได้กว่าครึ่งทางแล้ว คุกเข่าลงบนพื้นด้วยใบหน้าประจบสอพลอ โขกศีรษะขอขมาครั้งแล้วครั้งเล่า "ผู้น้อยมีตาหามีแววไม่ ล่วงเกินเหล่าทหารกล้า หวังว่าทหารกล้าทุกท่านจะโปรดอภัย ขอได้โปรดละเว้นชีวิตสุนัขของผู้น้อยด้วยเถิดขอรับ"

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่มูในคราบของ 'คนขับรถม้า' ก็เก็บคันธนูยาวลง แล้วหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

"เจ้าโจรป่านี่ช่างรู้ทิศทางลมเสียจริง หัวไวใช้ได้ ข้าชอบ"

"อยากจะรอดชีวิตก็ไม่ใช่เรื่องยาก เพียงแต่เจ้าต้องช่วยพวกเราทำงานสักเรื่องหนึ่ง"

เมื่อครู่ชายหน้าบากได้ยินเจี่ยชวนสั่งการให้จับเป็นพวกตน ในใจก็พอจะคาดเดาเจตนาได้บ้างแล้ว ยามนี้เมื่อได้ยินหลี่มูเอ่ยปากขึ้นอีกครั้ง เขาจึงรีบรับคำทันที "ขอท่านโปรดสั่งการมาได้เลยขอรับ ขอเพียงผู้น้อยสามารถทำได้ ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟก็ยอมขอรับ ! "

หลี่มูได้ยินดังนั้นก็เผยรอยยิ้มแปลกประหลาดออกมา เขาย่อตัวลงมา ลดเสียงให้เบาลงพลางเอ่ย "บุกน้ำลุยไฟน่ะไม่ต้องหรอก แค่อยากจะให้พวกเจ้าช่วยร่วมมือแสดงละครสักฉากหนึ่ง หากพวกเจ้าแสดงได้สมบทบาท ข้านอกจากจะไม่ฆ่าพวกเจ้าแล้ว ยังจะยอมแหกกฎรับพวกเจ้าเข้าเป็นทหารในกองทัพอย่างเป็นทางการอีกด้วย"

พอได้ยินเช่นนั้น ในดวงตาของชายหน้าบากก็ทอประกายความตื่นเต้นยินดีจนยากจะระงับได้ ในยุคสมัยเช่นนี้ หากมีหนทางทำมาหากินที่ดีกว่า ใครเล่าจะอยากเป็นโจรป่า ? หากสามารถเข้าร่วมกับกองทัพที่เพียบพร้อมไปด้วยยุทโธปกรณ์ชั้นเลิศและผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีเช่นนี้ได้ อนาคตข้างหน้าย่อมต้องดีกว่าการเป็นโจรดักปล้นอยู่บนเขาอย่างแน่นอน !

"ผู้น้อยยินดีขอรับ ! " เขาพยายามข่มความตื่นเต้นเอาไว้ พยักหน้ารัว ๆ ราวกับไก่จิกข้าวสาร "จะให้ทำเช่นไร ขอท่านโปรดชี้แนะมาได้เลยขอรับ"

เมื่อเห็นว่าเจ้าหมอนี่ไม่ได้มีความจงรักภักดีต่อค่ายเวยหู่เลยแม้แต่น้อย หลี่มูก็หัวเราะหึ ๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า "ข้าต้องการให้พวกเจ้าแสร้งทำเป็นว่าปล้นขบวนสินค้าสำเร็จ แล้วขนขบวนรถม้าและทหารเหล่านี้ กลับไปที่รังโจรบนเขา ! "