ตอนที่ 212 ข้ายังไม่ตาย !

ตอนที่ 212 ข้ายังไม่ตาย !

เมื่อได้ยินเสียงความวุ่นวาย ผู้คุมก็สะดุ้งตกใจ

นักโทษที่กำลังใช้หมอนอุดปากอุดจมูกของเฉินเฮ่อซงอยู่ก็ชะงักไปเช่นกัน

ไม่มีใครคาดคิดว่าดึกดื่นป่านนี้ จะยังมีคนมาที่คุกอีก !

"มารดามันเถอะ..."

หว่างคิ้วของผู้คุมกระตุกอย่างรุนแรง เขาส่งสัญญาณมือบอกนักโทษผู้นั้น

อีกฝ่ายจึงรีบเพิ่มแรงกดที่มือให้หนักขึ้นทันที

สาเหตุที่พวกเขาเลือกที่จะทำให้เฉินเฮ่อซงขาดอากาศหายใจตาย ก็เพราะวิธีนี้จะไม่ทิ้งร่องรอยบาดแผลที่ชัดเจนไว้บนศพ ทำให้ยากต่อการสืบสาวราวเรื่องมาถึงตัวพวกเขาได้ในภายหลัง

แต่ข้อเสียของวิธีนี้คือมันไม่รวดเร็วทันใจ ต้องใช้เวลาสักพัก

"ปัง ปัง ปัง ! "

เสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าร้องอย่างต่อเนื่อง

จากนั้นก็มีเสียงหงุดหงิดของเจียงหู่ดังมาจากข้างนอก "มารดามันเถอะ คนข้างในทำอะไรกันอยู่ ? ให้พวกเอ็งมาเฝ้าคุก หรือว่าแอบอู้หลับกันแน่ ? "

"รีบมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้ ไม่งั้นบิดาจะพังเข้าไปแล้วนะ ! "

ดูเหมือนจะได้ยินเสียงความวุ่นวาย เฉินเฮ่อซงจึงยิ่งดิ้นรนขัดขืนอย่างรุนแรงขึ้น แต่นักโทษคนนั้นก็ใช้แรงทั้งหมดกดทับร่างของเขาไว้อย่างสุดชีวิต เวลาผ่านไปสิบกว่าอึดใจ แขนขาของเฉินเฮ่อซงก็ตกลงอย่างหมดเรี่ยวแรง และไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ อีก

เมื่อเห็นดังนั้น ผู้คุมก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก รีบวิ่งไปเปิดประตู

"พี่หู่จื่อ พี่หลี่ ! "

ผู้คุมฉีกยิ้มกว้าง ต้อนรับหลี่มูและเจียงหู่ที่อยู่หน้าประตูเข้ามา "ดึกดื่นป่านนี้ ทำไมพวกท่านถึงมาที่นี่ด้วยตัวเองล่ะขอรับ ? "

แม้ว่าหลี่มูและเจียงหู่จะเพิ่งสวมรอยเป็นมือปราบเพื่อจัดการกับกองทหารรักษาเมืองเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่เขากลับพบว่าในยุคสมัยนี้ การมีตำแหน่งทางการของรัฐคอยคุ้มกะลาหัวนั้นมันใช้งานได้ดีจริง ๆ เขาจึงยังไม่ยอมคืนตำแหน่ง

ส่วนผู้คุมและเจ้าหน้าที่ในศาลาว่าการต่างก็รู้ดีว่า นายอำเภอเฉาให้ความเคารพยำเกรงหลี่มูมากแค่ไหน ย่อมไม่มีใครกล้าทำตัวเสียมารยาทกับพวกเขาแน่นอน

"จับขโมยกระจอกได้คนนึงน่ะ ประจวบเหมาะกับพี่หลี่นอนไม่หลับ ก็เลยแวะมาเยี่ยมสหายเก่าสักหน่อย" เจียงหู่โยนร่างของหัวขโมยที่ถูกซ้อมจนหน้าตาบวมปูดลงบนพื้น "จับมันใส่โซ่ตรวน แล้วเอาไปขังซะ ! "

"สหายเก่า ? " ผู้คุมใจหายวาบ แต่สีหน้ากลับยังคงเรียบเฉย "ใครหรือขอรับ ? "

"ยังจะมาแกล้งโง่อีก ก็เฉินเฮ่อซงไงล่ะ ! " เจียงหู่คว้าคบเพลิงบนกำแพง แล้วก้าวยาว ๆ เดินลึกเข้าไปในคุก พลางเอ่ยถามว่า "สองวันนี้เขาเป็นยังไงบ้าง ? "

อึก...

ผู้คุมเช็ดเหงื่อเย็น ๆ บนหน้าผาก ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง แต่ไม่กล้าตอบคำถาม

ในห้องขังด้านในสุด เฉินเฮ่อซงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น

ส่วนนักโทษที่ลงมือทำร้ายเขาเมื่อครู่ ก็แสร้งทำเป็นนอนหลับสนิทปะปนอยู่ในกลุ่มนักโทษคนอื่น ๆ ร่างกายขดคู้และส่งเสียงกรนออกมาเบา ๆ

เจียงหู่หยิบกุญแจที่แขวนอยู่บนกำแพงมาไขเปิดประตูห้องขัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "เถ้าแก่เฉิน ข้ากับพี่หลี่มาเยี่ยมท่าน นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่เราได้พบกัน..."

"ชีวิตคนเรานี่เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยจริง ๆ พวกเราน่าจะเป็นสหายที่ดีต่อกันได้แท้ ๆ น่าเสียดายที่ท่านมันโง่เกินไป ดันยอมมารับผิดแทนเถ้าแก่ใหญ่หน้าโง่นั่น..."

เจียงหู่บ่นพึมพำไม่หยุด พลางชูคบเพลิงเดินเข้าไปหา

ภายใต้แสงไฟ เฉินเฮ่อซงนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้น

หลับไปแล้วรึ ?

หลี่มูอาศัยแสงไฟมองลึกเข้าไปข้างใน จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงรีบก้าวเข้าไปใกล้ แล้วเอานิ้วไปอังที่ใต้จมูกของเฉินเฮ่อซง

"เถ้าแก่เฉิน เลิกนอนได้แล้ว ตื่นเร็วเข้า ดูสิพี่หลี่เอาอะไรมาฝาก ? มีทั้งสุราทั้งเนื้อเลยนะ ! " เจียงหู่ยิ้มแย้มแจ่มใส ตะโกนเสียงดังว่า "ต่อให้พรุ่งนี้จะต้องโดนตัดหัว วันนี้พวกเราก็ต้องกินให้อิ่มก่อน จะได้ไม่เป็นผีหิวโซ ! "

"เจียงหู่..." จู่ ๆ หลี่มูก็เอ่ยขัดจังหวะ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "เถ้าแก่เฉินไม่หายใจแล้ว"

ท่าทางของเจียงหู่ชะงักงัน

เขาอึ้งไปหลายอึดใจ ก่อนจะเอ่ยอย่างตะกุกตะกัก "ไม่... ไม่หายใจแล้วรึ ? ตายแล้ว ? "

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะทอดถอนใจออกมาอย่างแผ่วเบา

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา พวกเขาได้เผชิญหน้าและจัดการกับคู่ปรับและศัตรูมาก็ไม่น้อย แต่การตายของเฉินเฮ่อซงในครั้งนี้ กลับไม่ได้ทำให้พวกเขารู้สึกสะใจเลยแม้แต่น้อย กลับรู้สึกใจหายแปลก ๆ

"คุกนี่ทั้งหนาวทั้งชื้น แถมเถ้าแก่เฉินก็บาดเจ็บสาหัส จะตายไปก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร" เจียงหู่ลูบจมูกตัวเอง ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหันไปพูดกับหลี่มู "พี่หลี่ ถึงอย่างไรพวกเราก็เคยเป็นสหายกัน ในเมื่อเขาตายแล้ว ก็จัดงานศพให้เขาสมเกียรติหน่อยเถอะ"

"พรุ่งนี้ค่อยส่งคนไปแจ้งให้หอสุ่ยเซียนมารับศพ วันฝังศพ ก็ใช้ชื่อของโรงกลั่นสุราชุนอี้ฟางส่งกระดาษเงินกระดาษทองไปให้หน่อยก็แล้วกัน" เมื่อเห็นดังนั้น หลี่มูก็หมดอารมณ์จะรั้งอยู่ต่อ เขาจึงลุกขึ้นยืน นำเนื้อรมควันและสุราวางไว้บนโต๊ะแล้วบอกกับผู้คุม "หู่จื่อ พวกเรากลับกันเถอะ"

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะเดินออกไป หางตาของหลี่มูก็เหลือบไปเห็นศพของเฉินเฮ่อซงเข้าพอดี จู่ ๆ เขาก็หยุดฝีเท้า เขาเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับเข้าไปอีกครั้ง

"มีอะไรหรือ ? " เจียงหู่ถามด้วยความสงสัย

"..." หลี่มูนั่งยองๆ ลง ยกแขนของเฉินเฮ่อซงขึ้นมาดู ก็เห็นว่าตามซอกเล็บของเขาเต็มไปด้วยโคลนและคราบเลือด และบนพื้นก็มีรอยขูดขีดกระจัดกระจายอยู่เต็มไปหมด ราวกับเป็น... ร่องรอยของการดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

ไม่ถูกสิ !

หากเฉินเฮ่อซงตายเพราะบาดแผลติดเชื้อ ความหนาวเย็น หรือความหิวโหย ย่อมไม่มีทางทิ้งร่องรอยแบบนี้ไว้บนพื้นแน่ คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ เขาถูกคนฆ่าตาย !

"หวังอู่ ! "

จู่ๆ หลี่มูก็ตะโกนเรียก

ผู้คุมที่เข้าเวรอยู่รีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาหา ฉีกยิ้มประจบพลางถาม "พี่หลี่ มีอะไรให้รับใช้หรือขอรับ ? "

"เมื่อครู่นี้ในห้องขังมีเรื่องต่อสู้กันเกิดขึ้นหรือเปล่า ? " หลี่มูยื่นมือไปแตะหลังคอของเฉินเฮ่อซง พบว่ายังอุ่น ๆ อยู่ จึงรู้ว่าต่อให้เกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็คงเพิ่งจะผ่านไปไม่นาน ไม่อย่างนั้นศพคงเย็นเฉียบไปแล้ว !

"ไม่มีนะขอรับ" หวังอู่มีสีหน้าประหลาดใจ "ข้าน้อยเฝ้าอยู่หน้าห้องขังมาตลอด ไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยขอรับ"

"จริงรึ ? "

"ถ้าท่านไม่เชื่อ ก็ลองถามพวกมันดูสิ" หวังอู่ใช้เท้าเตะพวกนักโทษให้ตื่นขึ้น แล้วแผดเสียงถามคำถามเดียวกันกับพวกเขา

พวกนักโทษมีท่าทีอึกอักอยากจะพูดแต่ก็ไม่กล้าพูด

เมื่อครู่นี้พวกเขาย่อมได้ยินเสียงความวุ่นวายอย่างแน่นอน แต่ด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดของหวังอู่ พวกเขาจึงไม่กล้าพูดความจริงออกมา ได้แต่ส่ายหน้าอย่างพร้อมเพรียงกัน เป็นการแสดงออกว่าพวกเขาหลับสนิทและไม่รู้เรื่องอะไรทั้งสิ้น

หลี่มูแค่นเสียงหัวเราะเยาะ

แม้เขาจะไม่ได้คำตอบจากปากของคนเหล่านี้ แต่ความคิดในหัวกลับแล่นฉิว

"เจียงหู่ ช่วยถอดเสื้อของเฉินเฮ่อซงออกที" หลี่มูถกแขนเสื้อขึ้น ยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย ก่อนจะโน้มตัวลงไป วางมือทั้งสองข้างซ้อนกันลงบนตำแหน่งหน้าอกของเขา แล้วออกแรงกดลงไปอย่างแรง

หนึ่งครั้ง !

สองครั้ง !

สิบกว่าครั้ง !

หลี่มูเคยทำงานในกองทัพมาก่อน นอกจากจะเคยเรียนรู้วิธีการฆ่าคนแล้ว ย่อมต้องเคยเรียนรู้วิธีการปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาด้วย บนร่างกายของเฉินเฮ่อซงไม่มีบาดแผลฉกรรจ์ที่ทำให้ถึงแก่ความตายได้ บางทีอาจจะอยู่ในภาวะ 'ตายหลอก' ก็ได้ หากได้รับการช่วยเหลืออย่างทันท่วงที ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ที่จะ 'ฟื้นคืนชีพ' ขึ้นมา !

หลังจากทำซีพีอาร์กดหน้าอกไปหลายสิบครั้ง ใบหน้าที่เคยซีดเผือดเป็นสีม่วงคล้ำของเฉินเฮ่อซงก็ค่อย ๆ มีเลือดฝาดขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้น ปลายนิ้วของเขาก็สั่นระริก จู่ ๆ ก็เบิกตากว้าง หอบหายใจอย่างรุนแรงราวกับเครื่องสูบลม !

"แฮ่ก ๆ... ข้า... ข้ายังไม่ตาย ! "

แววตาของเฉินเฮ่อซงดูเลื่อนลอย ผ่านไปเนิ่นนานถึงได้กลับมาโฟกัสได้อีกครั้ง

เมื่อเห็นภาพนี้ นักโทษคนนั้นก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาทันที

หวังอู่เองก็ตกใจจนถอยกรูดไปสองก้าว ม่านตาหดเกร็งวูบ