ตอนที่ 207 ที่ฝังศพ

ตอนที่ 207 ที่ฝังศพ

หลี่มูค่อยๆ ลุกขึ้นยืน เอ่ยจากใจจริงว่า "นับถือ"

"หลี่มู... ข้าขอร้องเจ้าสักเรื่อง" น้ำเสียงของเฉินเฮ่อซงขาดห้วง "เห็นแก่... มิตรภาพที่เราเคยมีต่อกัน หลังจากข้าตาย... เรื่องนี้ขอให้จบลงเพียงเท่านี้ ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมเถ้าแก่ใหญ่ไม่ให้เป็นศัตรูกับเจ้าอีก เจ้า... ไว้ชีวิตเขาสักครั้งเถอะ"

แม้เขาจะรับความผิดฐานหลบเลี่ยงภาษีไว้แล้ว แต่เฉินเฮ่อซงก็รู้ดีว่าด้วยความสามารถของหลี่มูในตอนนี้ หากคิดจะหาข้ออ้างอื่นมาโค่นหอสุ่ยเซียนและจัดการเถ้าแก่ใหญ่ให้สิ้นซาก ก็ไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

ต่อให้ไม่มีข้อหาที่ฟังดูสมเหตุสมผล หรือจับจุดอ่อนของเถ้าแก่ใหญ่ไม่ได้...

ใต้บังคับบัญชาของหลี่มูก็ยังมีลูกน้องที่ดุร้ายดั่งหมาป่าและพยัคฆ์อยู่อีกเป็นพรวน !

เดิมทีเขาก็สร้างเนื้อสร้างตัวมาด้วยวิธีรุนแรงอยู่แล้ว เพิ่งจะหันมาทำธุรกิจถูกกฎหมายได้แค่เดือนเดียว หากต้องเผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่มีจุดอ่อนให้เล่นงาน เขาย่อมต้องหวนกลับไปใช้วิธีที่ตัวเองถนัดที่สุดอย่างแน่นอน

การวางแผนฆ่าคน ไม่มีทางรวดเร็วทันใจเท่าการใช้ดาบหรอก

หากคิดจะกำจัดเถ้าแก่ใหญ่จริงๆ แค่แอบลอบเข้าไปในคฤหาสน์กลางดึกแล้วตัดหัวเขาเสียก็สิ้นเรื่อง หลังจากนั้นก็แค่จัดฉากว่าเป็นการปล้นฆ่าของพวกโจรภูเขาที่หลบหนีมาก็พอแล้ว

นายอำเภอเฉาตอนนี้ก็เป็นคนของหลี่มู ย่อมต้องปิดคดีตามที่เขาสั่งอย่างแน่นอน

"..."

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่มูมองดูแววตาอ้อนวอนอันเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวัง บนใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดของเฉินเฮ่อซง เขาเงียบไปเนิ่นนาน ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ "ตกลง ข้ารับปากเจ้า"

"ขอบคุณ ! " เฉินเฮ่อซงตัวสั่นเทา โขกศีรษะลงกับพื้น กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า

หลี่มูหมุนตัวเดินจากไป

เถ้าแก่ใหญ่... เขาไม่มีทางปล่อยไปแน่

เมื่อเป็นศัตรูกันแล้ว ก็ไม่อาจปล่อยให้เป็นภัยแอบแฝง มิเช่นนั้นวันหน้าอาจจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันจนต้องพลาดพลั้งได้ แต่สำหรับเฉินเฮ่อซง...

ถึงอย่างไรเขาก็เคยมีมิตรภาพกับตน อีกฝ่ายก็กำลังจะตายอยู่รอมร่อ การรับปากคำขอสุดท้ายของเขาก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไร อย่างน้อยก็เพื่อให้อีกฝ่ายจากไปอย่างสงบ

ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นแค่คำรับปากส่ง ๆ เพื่อให้อีกฝ่ายหมดห่วง ไม่มีผลผูกมัดอะไรกับเขาอยู่แล้ว

……

หลี่มูเดินไปตามทางเดินอันมืดมิดและลึกเข้าไปในคุก

รอบด้านมีเสียงครางด้วยความเจ็บปวดของพวกนักโทษดังมาเบา ๆ ราวกับเสียงสะอื้นของวิญญาณร้าย

ฝีเท้าของเขามาหยุดอยู่ที่หน้าห้องขังห้องในสุด ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นคบเพลิงเข้าไป

ภายใต้แสงไฟ ปรากฏร่างของชายผู้หนึ่งที่ถูกความหนาวเย็นแช่แข็งจนหน้าเขียวคล้ำ ร่างกายเต็มไปด้วยเกล็ดน้ำแข็ง เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น แววตาเหม่อลอยไร้แวว สีหน้าดูเหม่อลอยไร้ความรู้สึก

"หลินเจี้ยน ท่านแม่ทัพหลิน"

หลี่มูเอ่ยเรียกเสียงเบา

เมื่อได้ยินเสียงของเขา 'ประติมากรรมน้ำแข็ง' ในห้องขังก็ราวกับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น แววตาเริ่มกลับมามีสติ ม่านตาค่อย ๆ หดเล็กลง กล้ามเนื้อหว่างคิ้วกระตุกอย่างรุนแรง จู่ ๆ เขาก็กระโจนพรวดเข้ามาดุจสัตว์ป่า สองมือคว้าลูกกรงประตูห้องขังไว้แน่น แผดเสียงคำรามอย่างบ้าคลั่ง "หลี่มู ! ! "

"ปล่อยบิดาออกไปเดี๋ยวนี้นะ ! "

ปัง ! ปัง ! ปัง !

หลินเจี้ยนมีท่าทีราวกับคนเสียสติ ใช้ทั้งลำตัวและศีรษะกระแทกประตูห้องขังไม่หยุด แววตาเต็มไปด้วยรังสีอำมหิตอันดุร้าย ราวกับอยากจะฉีกทึ้งหลี่มูให้แหลกคามือ

ท่ามกลางความหนาวเหน็บในเดือนสิบสอง เขาถูกสาดด้วยน้ำเย็นจัดจนเปียกโชก หลังจากถูกลมหนาวพัดกระหน่ำมาตลอดบ่าย เขาก็เกือบจะหมดสติไปหลายต่อหลายครั้ง

แต่หลินเจี้ยนรู้ดีว่า ในสภาพอากาศเช่นนี้ หากเขาเผลอหลับไป ก็อาจจะไม่ได้ตื่นขึ้นมาอีกเลย เขาจึงต้องพยายามทำร้ายตัวเองเพื่อให้ร่างกายตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

เวลานี้ ท่อนแขนของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและบาดแผลจากการหยิกตัวเอง

มองดูหลินเจี้ยนที่ถูกทรมานจนมีสภาพน่าเวทนาถึงเพียงนี้ หลี่มูก็สูดลมหายใจเข้าลึก เอียงคอตะโกนไปทางหน้าประตูคุก "เจียงหู่ เข้ามาได้แล้ว ! "

สิ้นเสียง ก็เห็นเจียงหู่และบรรดาชายฉกรรจ์ในทีมล่าสัตว์ที่สวมเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการเดินเข้ามา

พวกเขาเปิดประตูห้องขัง หิ้วปีกหลินเจี้ยนแล้วลากออกไปข้างนอก

"หลี่มู มารดามันเถอะ ในที่สุดเจ้าก็ทนไม่ไหวแล้วล่ะสิ ? "

หลินเจี้ยนหอบหายใจแรง ๆ แสยะยิ้มเย็น "ถ้าแน่จริงก็ขังบิดาไว้ในคุกต่อสิ... ดีแต่ปากเก่ง สุดท้ายก็ต้องยอมปล่อยบิดากลับค่ายทหารอยู่ดีล่ะวะ ? "

หลี่มูไม่ตอบคำ เพียงแต่ก้าวเดินนำไปข้างหน้า

"เจ้าอย่าคิดนะว่าส่งข้ากลับไปแล้ว เรื่องนี้จะจบลงแค่นี้ ข้าจะบอกเจ้าให้ การที่เจ้าบุกค่ายทหารของข้า มันมีโทษถึงตาย ข้าจะทำให้เจ้าต้องชดใช้"

"ต่อให้มีผู้ยิ่งใหญ่คอยคุ้มครองอยู่ บิดาก็จะเอาเลือดเจ้ามาเซ่นไหว้ให้ได้ ! "

หลินเจี้ยนตะโกนด่าทออย่างบ้าคลั่ง

หลังจากถูกลากออกจากคุก เขาก็ถูกยัดเข้าไปในรถม้าคันหนึ่ง

"เฝ้าท่านแม่ทัพหลินไว้ให้ดี อย่าให้หนีไปได้ล่ะ"

หลี่มูนั่งอยู่บนหลังม้าพันธุ์หวงเปียว หันไปสั่งลูกน้องสองสามคนที่อยู่ด้านหลังว่า "ออกเดินทาง ! "

ขบวนม้าเริ่มเคลื่อนตัว บดขยี้แผ่นดิน ควบทะยานไปเบื้องหน้า

หลินเจี้ยนเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ

ทิศทางที่ขบวนม้ามุ่งหน้าไป ไม่ใช่ที่ตั้งของค่ายทหารรักษาเมืองเลยสักนิด แต่มันคือทางออกนอกเมืองต่างหาก !

"พวกเจ้าจะพาข้าไปไหน?" หลินเจี้ยนเบิกตากว้างด้วยความโกรธ

"เดี๋ยวถึงแล้วเจ้าก็รู้เอง" น้ำเสียงของหลี่มูราบเรียบ ราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้ระลอกคลื่น

เวลานี้เป็นช่วงพลบค่ำ บนถนนมีเจ้าหน้าที่เดินลาดตระเวนอยู่ประปราย แต่เมื่อเห็นขบวนม้ากลุ่มนี้ พวกเขาก็รีบหันหลังกลับ ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นทันที

เมื่อเห็นดังนั้น หัวใจของหลินเจี้ยนก็หล่นวูบ

เขารู้สึกถึงความกังวลใจแปลก ๆ ที่ผุดขึ้นมา

แต่ก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น !

"บิดาเป็นถึงขุนนางฝ่ายบู๊ขั้นเจ็ดที่ราชสำนักแต่งตั้งมานะโว้ย ข้าไม่เชื่อหรอกว่าเจ้าจะกล้าทำอะไรข้า..." เขาลอบกัดฟันแน่น แต่สีหน้ากลับไม่ได้ดูนิ่งสงบเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว

รถม้าเคลื่อนตัวออกจากประตูเมือง รอบด้านค่อย ๆ เงียบสงัดลง

ระหว่างแผ่นฟ้าและผืนดิน หลงเหลือเพียงเสียงลมเหนือพัดกรรโชก และเสียงล้อรถม้าบดถนน

"หลี่มู ตกลงว่าเจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่ ? "

ในที่สุดหลินเจี้ยนก็ร้อนรน เขาแผดเสียงร้องอยู่ในรถม้า ถึงขั้นคิดจะกระโดดหนี แต่กลับถูกเจียงหู่และต้าจู้จับกดไว้แน่น

แม้เขาจะมีวิทยายุทธ์ติดตัว แต่การถูกทรมานมาทั้งวันทำให้เขาหมดเรี่ยวแรงไปนานแล้ว ผนวกกับพละกำลังของเจียงหู่และต้าจู้ที่เป็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำก็เหนือกว่าเขาอยู่แล้ว ต่อให้จะดิ้นรนแค่ไหนก็ไร้ผล

ไม่นานนัก ขบวนม้าก็มาหยุดอยู่ที่เนินดินแห่งหนึ่งกลางทุ่งกว้าง

หลินเจี้ยนถูกลากตัวลงมาจากรถม้าอย่างหยาบคาย

ชายฉกรรจ์สองสามคนถือจอบในมือ เริ่มลงมือขุดหลุมอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดไม่จา

"หลี่มู เจ้าคิดจะขู่ข้าเรอะ ? "

หว่างคิ้วของหลินเจี้ยนกระตุกอย่างรุนแรง พยายามฝืนทำใจดีสู้เสือ ไม่แสดงความหวาดกลัวออกมา แสยะยิ้มพลางเอ่ย

"ถ้าข้าเป็นอะไรไป ทหารใต้บังคับบัญชาของข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่ ! "

"คราวก่อนตอนที่ใต้เท้าฮั่วและใต้เท้าหลิวมาที่เมืองอันผิง พวกเขาก็รับปากว่าจะทำเรื่องย้ายข้าไปประจำการที่กองบัญชาการทหารเมืองหงโจวภายในสามเดือน พวกเขาเห็นแววในตัวข้า และได้ส่งเรื่องขอโยกย้ายไปยังราชสำนักแล้ว ! "

"ถ้าเจ้ากล้าแตะต้องข้าในตอนนี้น่ะ ก็เท่ากับรนหาที่ตายชัด ๆ "

"หลี่มู เจ้าเป็นคนฉลาด..." หลินเจี้ยนพูดเร็วขึ้นเรื่อย ๆ

แต่ไม่ว่าเขาจะพล่ามอะไรไป ก็ไม่มีใครตอบรับ มีเพียงเสียงจอบขุดกระทบดินที่แข็งเป็นน้ำแข็งเท่านั้น

"เถ้าแก่ ขุดเสร็จแล้วขอรับ ! " ในตอนนั้นเอง ต้าจู้ก็ปาดเหงื่อร้อน ๆ บนหน้าผาก ฉีกยิ้มกว้าง

หลุมลึกประมาณสี่ห้าฉื่อ ปรากฏขึ้นตรงหน้าทุกคน และขนาดของมัน ก็พอดีสำหรับคนหนึ่งคนลงไปนอนได้เลย !

หลินเจี้ยนเงยหน้าขึ้นด้วยความตกตะลึง

สิ่งที่รอรับเขาอยู่ คือสายตาที่ไร้ซึ่งความรู้สึกและเย็นชาอย่างถึงที่สุดของหลี่มู

"ท่านแม่ทัพหลิน พูดจบหรือยัง ? "

มุมปากของหลี่มูค่อย ๆ ยกโค้งขึ้น เขาชี้ไปที่เนินดิน เอ่ยเสียงเบาว่า "ท่านดูสิ ที่นี่ทัศนียภาพกว้างไกล มีทั้งภูเขาและแม่น้ำ เป็นสถานที่ฝังศพที่ข้าตั้งใจเลือกให้ท่านเป็นพิเศษ พูดจบแล้ว... ก็เชิญลงหลุมได้เลย ! "