บทที่ 3: ฉันเลี้ยงเธอเอง... ฉากคลาสสิกหวนคืน

สิบกว่านาทีต่อมา เฉินผิงก็เห็นหลี่ปั๋วพาชายชราคนหนึ่งเดินเข้ามา

ชายชราคนนี้เฉินผิงรู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้าง แต่จำไม่ได้ว่าเคยพบที่ไหน

"ขอโทษทีนะคุณเฉินผิง ที่ปล่อยให้รอตั้งนาน"

"ผมเองก็ได้พักพอดีครับ เมื่อกี้รู้สึกตื่นเต้นอยู่บ้างครับ"

"ตื่นเต้นงั้นเหรอ?"

หลี่ปั๋วถึงกับมีเส้นดำสามเส้นปรากฏขึ้นบนหน้าผากพลางแอบบ่นในใจว่า ฉันต่างหากที่ตื่นเต้นกว่านาย

"คุณเฉินผิง เมื่อครู่ฉันดูการแสดงของคุณแล้ว ยอดเยี่ยมมาก สำหรับการทดสอบหัวข้อสุดท้าย ฉันจะรับหน้าที่เป็นคนประเมินเอง"

ชายชราที่อยู่ด้านข้างจ้องมองเฉินผิงพร้อมเอ่ยปากขึ้นมาทันที

"ท่านก็เป็นคณะกรรมการด้วยเหรอครับ?"

เฉินผิงเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ

การสอบในวันนี้อย่าได้มีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้นอีกจะดีกว่า

เมื่อครู่เขาเพิ่งเปิดใช้งานฟังก์ชัน "โอเวอร์คล็อก" ของระบบไป ค่าความนิยมของเขาจึงสูญสลายหายวับไปราวกับสายน้ำไหล

ลำพังการเป็นนักแสดงสมทบในเหิงเฉิงเขาก็ไม่ได้สะสมค่าความนิยมไว้มากนัก การใช้งานรอบนี้แทบจะผลาญแต้มจนหมดเกลี้ยง

แน่นอน

หากสอบผ่านการประเมินได้สำเร็จเรื่องนี้ก็ถือว่าคุ้มค่า

อย่างไรค่าความนิยมก็สามารถหาคืนมาได้ในภายหลัง ทว่าหากมีคนเพิ่มเข้ามาจนทำให้เกิดเรื่องผิดพลาด เขาคงต้องเป็นบ้าไปแน่

ต้องเข้าใจก่อนว่า

ค่าความนิยมเพียงน้อยนิดนี้เฉินผิงต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งปีเต็ม แถมยังต้องไปหลอกล่อคนดูในแพลตฟอร์มไลฟ์สดกว่าจะได้มา

หากงานนี้สอบไม่ผ่าน เขาต้องบีบคอไอ้หมอนี่ให้ตายคามือแน่ๆ

"คุณไม่รู้จักศาสตราจารย์เจี่ยงเหรอ?"

หลี่ปั๋วตกตะลึงอย่างหนัก

คนที่รับงานแสดงในเหิงเฉิงยังมีคนที่ไม่รู้จักศาสตราจารย์เจี่ยงอีกเหรอ?

"เอ่อ คือว่ารู้สึกคุ้นหน้าอยู่บ้างครับ ผมแค่ขอถามหน่อยว่าอาจารย์ท่านนี้ให้คะแนนสอบด้วยไหมครับ?"

"คุณเฉินผิง น่าสนใจมาก คุณนี่เป็นคนที่น่าสนใจจริงๆ"

เจี่ยงเทียนซิงได้ยินแล้วก็หัวเราะลั่น "แน่นอนว่าต้องนับคะแนน หากคุณผ่านการประเมินของฉัน ฉันจะแนะนำบทบาทให้คุณอย่างแน่นอน"

"จริงเหรอครับ?"

"คุณเฉินผิง ศาสตราจารย์เจี่ยงคือประธานสมาคมนักแสดงเหิงเฉิงของเรา คุณคิดว่าเป็นเรื่องจริงไหมล่ะ?"

"อ๋อ... ที่แท้ก็คือท่านประธานเจี่ยงนี่เอง ท่านประธานเจี่ยง... สวัสดีครับ"

เฉินผิงพึมพำออกมาประโยคหนึ่ง

มิน่าเล่าถึงได้รู้สึกคุ้นหน้า ที่แท้ก็คือท่านประธานนี่เอง

แต่เรื่องนี้จะโทษเขาไม่ได้หรอกนะ

เขาเป็นเพียงนักแสดงสมทบคนหนึ่ง หลังจากทะลุมิติมาเขาก็มัวแต่ใช้ระบบโกงเพื่อหาค่าความนิยมและแต้มพรสวรรค์ ใครจะไปสนว่าอีกฝ่ายเป็นประธานกันล่ะ

อีกอย่าง

ตอนที่เขาเป็นนักแสดงสมทบ ท่านประธานก็ไม่เคยจัดหาบทบาทให้เขาเลย แล้วเขาจะไปใส่ใจเรื่องพรรค์นี้ทำไมกัน

"เอาล่ะ พวกเรามาเริ่มกันเลย"

เจี่ยงเทียนซิงไม่พูดพร่ำทำเพลงและเข้าสู่ประเด็นหลักทันที "คุณเฉินผิง ฉันเชื่อว่าคุณคงทราบดีว่าการทดสอบหัวข้อสุดท้ายคือการแสดง ลองรับชมวิดีโอคลิปนี้"

เมื่อกล่าวจบ

บนหน้าจอขนาดใหญ่ในห้องสอบก็ปรากฏวิดีโอคลิปหนึ่งขึ้นมา

ทุกคนในห้องสอบต่างคุ้นเคยกับวิดีโอนี้เป็นอย่างดี แน่นอนว่ารวมไปถึงเฉินผิงด้วย

วิดีโอคลิปนี้มาจากภาพยนตร์เรื่องราชานักแสดงตลก เป็นฉากที่ตัวเอกอิ่นเทียนโฉวกล่าวบทพูดสุดคลาสสิกกับหลิ่วเพียวเพียวว่า 'ฉันเลี้ยงเธอเอง'

วิดีโอคลิปนี้สั้นมาก มีความยาวเพียงหนึ่งนาทีเท่านั้น

แต่เพียงหนึ่งนาทีนี้กลับได้รับการยกย่องจากผู้คนนับไม่ถ้วนว่าเป็นผลงานชิ้นเอกสุดคลาสสิก ซึ่งจวบจนปัจจุบันยังไม่มีใครก้าวข้ามไปได้

"คุณเฉินผิง ฉันเชื่อว่าคุณคงคุ้นเคยกับวิดีโอคลิปนี้เป็นอย่างดี"

เมื่อวิดีโอเล่นจบเจี่ยงเทียนซิงก็ยิ้มพร้อมกล่าวว่า "ตอนนี้โจทย์การทดสอบของคุณคือการรับบทเป็นอิ่นเทียนโฉวในภาพยนตร์เรื่องนี้"

"ให้ตายเถอะ..."

เมื่อได้ยินโจทย์การทดสอบข้อนี้เฉินผิงก็ถึงกับยืนอึ้งไป

นี่มันสถานการณ์แบบไหนกันเนี่ย?

ออกโจทย์แบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

ถึงแม้เขาจะมีระบบติดตัว ทว่าระบบก็ไม่ได้ทำได้ทุกอย่างเสมอไป

ฟังก์ชันโอเวอร์คล็อกในระบบแม้อาจจะทรงพลัง ทว่ามันก็เพียงช่วยยกระดับความสามารถด้านการแสดงของนักแสดงได้มากโขเท่านั้น

แม้จะบอกว่าเป็นนักแสดงมากความสามารถ แต่ความรอบด้านก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นที่สุดของวงการ

บทบาทอิ่นเทียนโฉวที่โจวซิงฉือแสดงในเรื่องนี้ เป็นกรณีศึกษาดั่งตำราเรียนในสถาบันศิลปะชั้นนำหลายแห่งมานานหลายสิบปี

ฝีมือการแสดงอันยอดเยี่ยมระดับนี้ ต่อให้พึ่งพาระบบเขาก็จำเป็นต้องอัปเลเวลให้สูงมากเสียก่อน ถึงจะสามารถนำไปประชันฝีมือได้

"ท่านประธานเจี่ยง โจทย์ข้อนี้มันออกจะ..."

เฉินผิงเผยสีหน้าหนักใจ "ผู้เข้าสอบคนอื่นได้สอบด้วยโจทย์ข้อนี้เหมือนกันไหมครับ?"

หากใช่

เฉินผิงเชื่อมั่นว่าโจทย์ข้อนี้ต้องปัดผู้เข้าสอบทุกคนตกรอบเรียบวุธแน่

อย่าว่าแต่ผู้เข้าสอบเลย ต่อให้เอาราชาจอเงินมาสอบก็ไม่แน่ว่าจะผ่านด่านนี้ไปได้

นี่ไม่ได้หมายความว่าราชาจอเงินคนอื่นมีฝีมือด้อยกว่าโจวซิงฉือ

เพียงแต่สไตล์การแสดงแบบโจวซิงฉือนั้นมีแค่เจ้าตัวเพียงผู้เดียวที่ทำได้

"คุณเฉินผิง โจทย์ข้อนี้ฉันตั้งขึ้นมาเพื่อคุณโดยเฉพาะ ทว่าคุณก็ไม่ต้องกังวลไป ถึงฉันจะออกโจทย์นี้มา แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องนำตัวเองไปเทียบชั้นกับคุณโจวซิงฉือ คุณเพียงแค่ทำการแสดงในแบบฉบับของตนเองให้สำเร็จลุล่วงก็พอ"

"แล้วต้องทำแบบไหนถึงจะถือว่าสอบผ่านล่ะครับ?"

"เรื่องนี้ก็ต้องพิจารณาจากพลังการแสดงของคุณแล้วล่ะ"

แม้การสอบคัดเลือกนักแสดงจะมีเกณฑ์มาตรฐานอยู่ระดับหนึ่ง ทว่าหากจะให้ระบุเกณฑ์การตัดสินแบบเจาะจงนั้นไม่มีอยู่จริง

สำหรับเรื่องนี้เฉินผิงก็รู้สึกอัดอั้นตันใจอยู่บ้าง

เขาไม่รู้เลยว่าเมื่อต้องเผชิญกับโจทย์แบบนี้เขาควรจะดีใจหรือเสียใจดี

เรื่องน่ายินดีคือเห็นได้ชัดว่าท่านประธานให้ความสำคัญกับเขาเป็นอย่างมาก จึงได้ออกโจทย์ที่มีความท้าทายระดับสูงเช่นนี้มาให้

ส่วนเรื่องน่าเศร้าคือ

หากสอบไม่ผ่านโจทย์ข้อนี้ นั่นก็เป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่

"คุณมีเวลาเตรียมตัวห้านาที อีกเดี๋ยวอาจารย์ท่านนี้จะรับบทเป็นหลิ่วเพียวเพียวเพื่อเข้าฉากร่วมกับคุณ"

จากนั้นจึงปล่อยเวลาให้เฉินผิงเตรียมตัว

"ตกลงครับ"

เฉินผิงหลับตาทั้งสองข้างลง

เขากำลังครุ่นคิด...

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เขากำลังค้นหาการ์ดตัวละครนักแสดงใบหนึ่งในช่องเก็บไอเทมต่างหาก

ตอนที่ระบบเพิ่งปรากฏขึ้น มันเคยมอบแพ็กเกจของขวัญสำหรับมือใหม่ให้เฉินผิงหนึ่งกล่อง ภายในแพ็กเกจนั้นก็มีการ์ดตัวละครนักแสดงอยู่ใบหนึ่ง

เมื่อใช้งานการ์ดตัวละครนักแสดงใบนี้ เฉินผิงจะสามารถจำลองทักษะการแสดงของตัวละครนั้นได้เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

ทว่าการ์ดตัวละครนี้สามารถใช้งานได้เพียงครั้งเดียว เมื่อใช้แล้วมันก็จะหายไปทันที

ช่วงนั้นเฉินผิงวุ่นอยู่กับการรับบทนักแสดงสมทบ การ์ดตัวละครใบนี้จึงถูกทิ้งไว้ในช่องเก็บไอเทมโดยไม่ได้นำมาใช้งาน

ไม่ใช่ว่าไม่อยากใช้ ทว่ามันไม่มีโอกาสให้ใช้ต่างหาก

นักแสดงสมทบที่ไม่ได้รับบทบาทอะไรเลย ต่อให้ใช้งานการ์ดตัวละครใบนี้ไปมันก็คงเป็นการแสดงให้ตัวเองดูเสียมากกว่า

ทว่าตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องงัดการ์ดตัวละครใบนี้ออกมาใช้แล้ว

และการ์ดตัวละครที่เฉินผิงได้รับมานั่นก็คือโจวซิงฉือ

[ระบบ: ขอถามว่า ต้องการใช้งานการ์ดตัวละครโจวซิงฉือหรือไม่?]

[ใช่ หรือ ไม่]

เลือกใช่

การ์ดตัวละครในช่องเก็บไอเทมหายวับไปในพริบตา

วินาทีต่อมา ร่างกายของเฉินผิงก็สะท้านเยือกขึ้นมาอย่างแรง

"เอ๊ะ..."

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลอะไร เจี่ยงเทียนซิงรู้สึกราวกับว่าเฉินผิงกลายเป็นคนละคนไปเลย

จากนั้นเฉินผิงก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก เผยให้เห็นเสื้อกล้ามที่สวมอยู่ด้านใน

ตามด้วยการถอดรองเท้าออก ปล่อยให้เท้าเปลือยเปล่า

"เริ่มได้เลยไหมครับ?"

เมื่อเห็นว่าเฉินผิงดูเหมือนจะเตรียมตัวพร้อมแล้วหลี่ปั๋วจึงเอ่ยถามขึ้น

เฉินผิงพยักหน้ารับ

การทดสอบเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ

กรรมการหญิงผู้รับบทเป็นหลิ่วเพียวเพียวยืนอยู่เบื้องหน้าเฉินผิง

เฉินผิงยกมือขึ้นลูบเส้นผมของตัวเอง เขายืนเท้าเปล่า ท่าทางดูจริงจังและดูคล้ายไม่ได้ตั้งใจในเวลาเดียวกัน ก่อนจะตะโกนเรียกหลิ่วเพียวเพียว "นี่..."

"อะไรเล่า"

หลิ่วเพียวเพียวหันหน้ากลับมา

"จะไปแล้วเหรอ"

"ใช่สิ"

"ไปไหนล่ะ?"

"กลับบ้าน"

เมื่อหลิ่วเพียวเพียวพูดจบเฉินผิงก็ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับความจริงนักจึงถามต่อ "แล้วยังไงต่อ"

"ไปทำงานน่ะสิ"

เฉินผิงแสร้งทำเป็นล้วงมือทั้งสองข้างลงในกระเป๋ากางเกงอย่างไม่ใส่ใจ "ไม่ไปทำงานได้ไหม?"

"ไม่ทำงานแล้วนายจะเลี้ยงฉันเหรอ"

เฉินผิงคลี่ยิ้มออกมา

เป็นรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเอง

หลิ่วเพียวเพียวแค่นเสียงในลำคอเบาๆ โบกมือขวาปัดไปมาก่อนจะหันหลังเดินจากไป

เฉินผิงก็โบกมือตอบกลับด้วยท่าทีเก้อเขินเช่นกัน

ผ่านไปครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นหลิ่วเพียวเพียวเดินห่างออกไปเรื่อยๆ เฉินผิงก็รีบก้าวยาวไล่ตามไป

ยังคงเป็นคำเดิม "นี่..."

ทว่าดูเหมือนจะไม่ใช่ความรู้สึกเดิม

ยามจ้องมองหลิ่วเพียวเพียวที่อยู่ตรงหน้า เวลานี้เฉินผิงไม่รู้ว่าควรจะวางมือทั้งสองข้างไว้ตรงไหนดี ท่าทีของเขาดูตื่นเต้นประหม่าผิดปกติ

หลิ่วเพียวเพียวจุดบุหรี่ขึ้นสูบมวนหนึ่งแล้วหันกลับมา "อะไรอีกกันล่ะ?"

เฉินผิงก้มหน้าลงโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา

เขาอ้าปากคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่าง

ทว่าในช่วงเวลาเพียงสามวินาทีนั้นความภาคภูมิใจบนใบหน้าก็กลับกดข่มคำพูดเหล่านั้นให้กลืนหายไป

แต่ท้ายที่สุดเฉินผิงก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกล่าวว่า "ฉันเลี้ยงเธอเอง"

พูดจบเฉินผิงก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขารู้สึกผ่อนคลายไปทั้งร่าง ทว่ามองดูแล้วกลับไม่ได้ดูผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย

เขากำลังคาดหวัง เขากำลังรอคอยคำตอบ

หลิ่วเพียวเพียวหันหน้ากลับไปพลางหัวเราะเยาะ "นายเอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ ไอ้ทึ่ม..."

การแสดงความยาวหนึ่งนาทีสิ้นสุดลงอย่างรวดเร็ว

ทว่าเมื่อการแสดงจบลงคณะกรรมการทุกคนรวมถึงท่านประธานเจี่ยง ต่างเบิกตาโพลงจ้องมองเฉินผิงด้วยความตกตะลึง

ในสายตาของพวกเขาเหล่านั้น

เฉินผิงที่อยู่เบื้องหน้าดูเหมือนจะกลายเป็นชายผู้ได้รับการขนานนามว่าราชานักแสดงตลก โจวซิงฉือไปเสียแล้ว