บทที่ 22 วงเหล้าของลูกผู้ชายระหว่างวาคีนกับวอล์กเกอร์

บทที่ 22 วงเหล้าของลูกผู้ชายระหว่างวาคีนกับวอล์กเกอร์

คมมีดตัดน้ำน้ำยิ่งไหล ยกจอกดื่มเหล้าแก้กลุ้มกลุ้มยิ่งพุ่งพล่าน

วาคีนที่นั่งอยู่บนถังเหล็กเก่าๆ ดื่มเบียร์ในมือรวดเดียวหมดแก้วพลางทำท่าทางราวกับหนุ่มนักกวี ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างยาวนาน แน่นอนว่าเขาไม่ได้นั่งดื่มอยู่เพียงลำพัง คู่หูนักดื่มของเขา ดรูรี วอล์กเกอร์ ผู้ที่อ้างว่าตนเองคืออดีตวายร้าย คิลเลอร์มอธ นั่งอยู่บนถังเหล็กใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มขมขื่น

นี่เจ้าไปขอเบอร์ Big Sister ฮาร์ลีย์มา แล้วยังรีบร้อนบอกให้ข้าแบกเบียร์มาเป็นโหลๆ เพียงเพื่อจะบอกเรื่องไร้สาระพวกนี้เนี่ยนะ ข่าวโคมลอยที่สื่อออนไลน์เกรดต่ำเขียนขึ้นมา เจ้าก็ดันเชื่อจนหึงหวงไปจริงๆ หรือเนี่ย บอสวาคีน

หึง? หึงอะไรกัน พูดจาเหลวไหล ข้าจะไปหึงอะไร

วาคีนเกือบพ่นเบียร์ออกมาทางจมูก ก่อนจะกระแอมไอแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

ประการแรก ข้าไม่ใช่แฟนของฮาร์ลีย์ ข้าก็แค่หน้าตาคล้ายแฟนเก่าของนางนิดหน่อย ข้าไม่สนหรอกว่าฮาร์ลีย์จะมีความสัมพันธ์กับใคร แต่ข้าแค่กังวลว่าฮาร์ลีย์อาจจะถูกใครบางคนหลอกเอาได้ ท้ายที่สุดแล้ว แฟนเก่าของนางอย่างโจ๊กเกอร์ก็จากไปเมื่อสามปีก่อน หากนางอ่อนไหวทางอารมณ์ ก็อาจจะมีตาแก่บางคนที่มีเจตนาไม่ดีคอยฉวยโอกาสเอาเปรียบนางได้

แม้จะพูดไปเช่นนั้น แต่ในใจวาคีนรู้ดีว่าเขารู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่งกับความเป็นไปได้ที่ฮาร์ลีย์จะมีความสัมพันธ์ไม่ชัดเจนกับกอร์ดอน

หากไม่นับเรื่องอื่น การได้อาศัยอยู่ร่วมกับสาวงามที่แสนอ่อนโยนและมักจะคอยหยอดคำหวานหรือให้ประโยชน์เล็กๆ น้อยๆ แก่คุณอยู่เสมอ ข้าคิดว่าผู้ชายคนไหนคงยากที่จะไม่หวั่นไหว ยิ่งไปกว่านั้น วาคีนก็เป็นแค่ผู้ชายธรรมดาที่ดวงเรื่องผู้หญิงไม่ค่อยจะดีในชาติก่อน ดังนั้นเขาจึงมีความต้านทานน้อยกว่าคนทั่วไปเสียอีก

ในเวลานี้ การที่จู่ๆ ก็ค้นพบว่านางอาจจะมีความสัมพันธ์ก้ำกึ่งกับผู้ชายคนอื่นข้างนอกนั่น บอกตามตรงว่ามันยังไม่ถึงขั้นรู้สึกว่าถูกสวมเขาหรือโกรธเคืองหรอก แต่มันก็เลี่ยงความรู้สึกหดหู่และไม่สบายใจไปไม่ได้เลย เหมือนกับตอนที่เจ้ายังเรียนอยู่ แล้วเพื่อนร่วมโต๊ะแสนสวยที่สนิทกันมากๆ จู่ๆ ก็มาบอกว่านางมีคนรักแล้ว แต่นางไม่ได้รักเจ้า หลายคนคงจะเข้าใจความรู้สึกซับซ้อนนี้ดี

ทว่าวาคีนก็ยังอยากจะรักษาหน้าตาของตัวเองไว้ เขาจึงไม่สามารถทำตัวเป็นคนขี้หึงขี้ควบคุมได้

สรุปง่ายๆ คือ นี่เป็นแค่ข้าในฐานะเพื่อนร่วมบ้านของฮาร์ลีย์ที่ห่วงใยนาง โปรดอย่าเข้าใจผิด ดังนั้น กลับมาที่คำถามที่ข้าถามเจ้าก่อนหน้านี้ เจ้าพอจะรู้เรื่องที่ฮาร์ลีย์ติดต่อกับกอร์ดอนเป็นการส่วนตัวบ้างไหม

มุมปากของวอล์กเกอร์กระตุกเล็กน้อยราวกับพยายามกลั้นยิ้ม ก่อนจะนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวช้าๆ ว่า

เอาตามตรงนะพี่ชายวาคีน แม้ข้าจะไม่ได้ประทับใจตำรวจเมืองกอธแธมสักเท่าไหร่ และข้าควรจะพูดว่าเราอยู่คนละฝั่ง แต่ข้าคิดว่าเจมส์ กอร์ดอนเป็นคนใช้ได้เลยนะ เรื่องนี้คงเป็นการคาดเดาแบบไร้หลักฐานจากพวกปาปารัสซี่ชั้นต่ำมากกว่า เจ้าคิดมากเกินไปแล้วล่ะ

วาคีนยกดื่มอีกอึกหลังจากได้ยินคำพูดของวอล์กเกอร์ แต่สีหน้าก็ยังดูไม่ค่อยคลายกังวล

จริงๆ แล้วตอนแรกข้าก็คิดแบบเดียวกับเจ้านั่นแหละ แต่หน้าคนยากจะรู้ใจ เหมือนกับข้า ถึงข้าจะดูมีเลศนัยแต่ข้าก็ยังเป็นเยาวชนผู้ปฏิบัติตามกฎหมายไม่ใช่หรือ แต่ว่า... จะพูดยังไงดี มันมีเรื่องหนึ่งที่ข้าไม่แน่ใจว่าควรพูดดีไหม

วาคีนเหลือบมองวอล์กเกอร์สองสามครั้งด้วยท่าทีราวกับจะสื่อว่า เจ้าไม่สงสัยหรือไง? รีบถามข้าสิ! วอล์กเกอร์เกาหัวแล้วรีบถามตามจังหวะที่วาคีนวางไว้ทันทีอย่างรู้ใจ

พูดมาเถอะน่า ไม่เป็นไรหรอกพี่ชายวาคีน เราพวกเดียวกันทั้งนั้น และทำเพื่อ Big Sister ฮาร์ลีย์ด้วย... ไม่มีอะไรที่พูดไม่ได้หรอก

วาคีนพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้ๆ วอล์กเกอร์แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงลึกลับ

เมื่อวานตอนที่ฮาร์ลีย์กลับมา นางไปอาบน้ำใช่ไหม โทรศัพท์นางวางอยู่บนโต๊ะ แล้วโทรศัพท์ข้าก็วางอยู่ข้างๆ พอดี จู่ๆ โทรศัพท์นางก็มีเสียงแจ้งเตือนโซเชียลมีเดียดังขึ้น—

หือ? เจ้าแอบดูโทรศัพท์ของ Big Sister ฮาร์ลีย์...

แค่กๆ ฟังนะ ไม่ได้แอบดู ข้าแค่หยิบผิด! ข้าคิดว่าเป็นโทรศัพท์ข้า เลยหยิบขึ้นมาดูแวบหนึ่ง แล้วข้าก็ไม่นึกเลยว่าโทรศัพท์ฮาร์ลีย์จะปลดล็อกด้วยหน้าข้าได้ เลยเผลอปลดล็อกไปซะงั้น

วอล์กเกอร์มองวาคีนด้วยสายตาที่เหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็ลังเล เหตุผลหลักคือวาคีนไม่ได้รู้จักใครในเมืองกอธแธมมากนักและไม่มีเพื่อนในโซเชียลมีเดียเลย ข้ออ้างเรื่องหยิบโทรศัพท์ผิดจึงดูอ่อนปวกเปียกเกินไป

แต่ในเมื่อมาถึงขั้นนี้แล้ว ความอยากรู้อยากเห็นของวอล์กเกอร์ก็ถูกกระตุ้นขึ้นมาโดยวาคีน เขาขยับเข้าไปใกล้ๆ อย่างมีลับลมคมในแล้วถาม

แล้วตกลงเจ้าเห็นคนพูดว่าอะไร—

ที่รักสุดที่รัก ข้าเตรียมสิ่งที่เจ้าต้องการไว้ให้แล้ว แต่เจ้าต้องตอบแทนข้าด้วยร่างกายของเจ้านะ พรุ่งนี้กลางคืนมาหาข้าที่บ้าน ข้าทนไม่ไหวที่จะพบเจ้าแล้ว นี่คือข้อความที่ข้าเห็น

วาคีนกล่าวด้วยน้ำเสียงต่ำและหม่นหมองพึมพำเบาๆ

ปากของวอล์กเกอร์กว้างจนเกือบจะยัดไข่ไก่ได้ทั้งฟอง เขาจ้องมองวาคีนด้วยความไม่อยากเชื่อ

ไม่นะ ไม่ทางเป็นไปได้ ตาแก่กอร์ดอนนั่นน่ะหรือ—เดี๋ยวสิ มีบางอย่างไม่ถูกต้อง เจ้ามั่นใจจริงๆ หรือว่าข้อความนี้กอร์ดอนส่งมา ชื่อในข้อความนั่นใช่ชื่อกอร์ดอนจริงๆ หรือเปล่า

ไม่ ข้าไม่มั่นใจ เพราะฮาร์ลีย์เดินออกมาจากห้องอาบน้ำพอดี ข้าเลยรีบวางโทรศัพท์ลงทันทีโดยไม่ได้ดูชื่อให้ชัดเจน ข้าเห็นแค่รูปโปรไฟล์เป็นดอกไม้ฉูดฉาดนั่นมันไม่ใช่รูปโปรไฟล์มาตรฐานของพวกผู้ชายวัยกลางคนดูเหยียดหยามหรอกหรือ นอกจากนี้ ต่อให้ไม่ใช่กอร์ดอน การที่คนอื่นส่งอะไรแบบนั้นมาให้ฮาร์ลีย์มันก็น่า...

วอล์กเกอร์ขมวดคิ้วหลังจากดื่มเบียร์เข้าไปอีกกระป๋อง เขาก็ฟาดมือลงบนต้นขาอย่างแรง

ถูกแล้ว ข้านึกออกแล้ว ข้ามีเพื่อน อยู่ในกรมตำรวจเมืองกอธแธมไม่กี่คน ข้าจะให้พวกเขาสืบตารางงานของกอร์ดอนคืนนี้ให้ เราก็จะได้รู้กันใช่ไหมล่ะ ข้าได้ยินมาว่ากอร์ดอนขยันกะดึกมาก มักจะทำงานล่วงเวลาจนดึกดื่นทุกคืน...

ดวงตาของวาคีนเป็นประกายขึ้นมาทันที เขาเร่งให้วอล์กเกอร์รีบส่งข้อความหาเพื่อนของเขา

ไม่กี่อึดใจต่อมา โทรศัพท์ของวอล์กเกอร์ก็แสดงข้อความใหม่ ทั้งสองคนรีบมุดหัวเข้าหากันแล้วเปิดข้อความดูด้วยความตื่นเต้น

สารวัตรกอร์ดอนขอลาหยุดทั้งวันในวันนี้ เหตุผลการลา: ธุระส่วนตัว

ฮิส—

ทั้งสองคนสูดลมหายใจเข้าพร้อมกันแล้วหันไปมองหน้ากัน เห็นความตกตะลึงบนใบหน้าของกันและกัน

บังเอิญเกินไปหน่อยไหมเนี่ย

ดูท่าทางมันจะยืนยันได้แล้วสินะ—

ยืนยันอะไรกันล่ะ!

จู่ๆ วาคีนก็รู้สึกว่ามีใครบางคนเตะเข้าที่ตัวเขาอย่างแรง วินาทีต่อมาเขาก็ถลาไปข้างหน้าและหน้าคว่ำลงกับพื้นดิน แต่ก็มีคนร่วมชะตากรรมตามมาติดๆ ในวินาทีถัดมา วอล์กเกอร์ก็ล้มลงมาข้างๆ เขาในสภาพก้นโด่ง

วาคีนพยายามจะเงยหน้าขึ้น แต่ก็ถูกเท้าใครบางคนเหยียบกดลงไป—อืม พื้นรองเท้าแข็งๆ กับแรงที่โหดร้ายแบบนี้คุ้นเคยมาก

เจ้าทำให้ข้าโมโหมาก! ยิ่งฟังยิ่งโกรธ ข้าทนต่อไปไม่ได้แล้ว เจ้าพวกโจรขี้เกียจเกาะคนอื่นกิน เจ้ากล้าแอบดูข้อความในโทรศัพท์ของฮาร์ลีย์แถมยังกุข่าวลือเกี่ยวกับนางลับหลังอีกหรือ ดูท่าเจ้าจะยังโดนอัดไม่พอสินะ ผิวหนังเจ้าคงคันอยากโดนซ้อมใช่ไหม

เราแค่กังวลว่าฮาร์ลีย์จะถูกตาแก่ผู้ชายวัยกลางคนหย่าร้างมาหลอกต่างหาก เจ้าไม่กังวลบ้างหรือไดน่า? ฮาร์ลีย์ถูกคนหน้าไหว้หลังหลอกนี่ปั่นหัวชัดๆ—

ไร้สาระ กอร์ดอนอะไรกัน ข้อความนั่นมันชัดเจนว่าเป็น... อื้ม ข้ามีไอเดียดีๆ แล้ว

วาคีนรู้สึกว่าเท้าที่เหยียบหัวเขาอยู่ถอนออกไป จากนั้นคอเสื้อของเขาก็ถูกกระชากขึ้นมาอย่างแรงโดยใครบางคน

เสียเวลาคุยกับเจ้าจริงๆ ทำไมเจ้าไม่ไปดูให้เห็นกับตาตัวเองล่ะ เจ้าจะได้รู้ว่าความคิดของเจ้าน่ะมันสกปรกโสมมแค่ไหน และจะได้รู้สึกผิดต่อฮาร์ลีย์จากก้นบึ้งของหัวใจ

วาคีนรู้สึกสับสนกับคำพูดของไดน่าเล็กน้อย

ไปดูให้เห็นกับตาตัวเองหรือ—แต่ข้ายังเป็นบุคคลที่ทางการต้องการตัวอยู่นะ...

ไม่ต้องกังวลหรอก

ไดน่าใช้นิ้วเขี่ยใบหน้าของวาคีนเบาๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มลึกลับออกมา

วันนี้อาจารย์ไดน่าจะสอนบทเรียนเรื่องการลอบเร้นให้เจ้าเป็นการเฉพาะ... ให้เจ้าได้สัมผัสความลึกลับของการปลอมตัวด้วยตัวเองเสียเลย