บทที่ 4 เนตรทิพย์ทลายมายา
บทที่ 4 เนตรทิพย์ทลายมายา
สำนักชิงซวน นับเป็นมหาสำนักผู้บำเพ็ญเพียรที่มีชื่อเสียงเกียรติภูมิขจรขจายที่สุดในดินแดนเสวียนโจว
นับตั้งแต่ก่อตั้งสำนักเป็นต้นมา ที่แห่งนี้ได้หล่อหลอมและสร้างยอดฝีมือผู้ทรงอิทธิพลเหนือใต้ขึ้นมานับไม่ถ้วน พวกเขาบ้างก็แยกย้ายไปปกปักรักษาความสงบสุขของดินแดนแต่ละส่วน บ้างก็พลิกผันสถานการณ์กอบกู้ความวิบัติในยามกลียุค ส่งผลให้ชื่อเสียงของสำนักชิงซวนสะท้อนก้องกังวานไปทั่วทั้งเสวียนโจว
สำนักแห่งนี้ยึดมั่นในหลักการแห่งความยุติธรรมและเท่าเทียมมาโดยตลอด ไม่เคยเอนเอียงเข้าข้างขั้วอำนาจใด และยิ่งไม่เข้าไปก้าวล่วงหรือยุ่งเกี่ยวกับศึกชิงอำนาจทางโลก
ไม่ว่าภูมิหลังทางตระกูลจะต่ำต้อยหรือสูงส่งเพียงใด ขอเพียงมีพรสวรรค์และศักยภาพที่มากพอ ย่อมได้รับโอกาสที่เท่าเทียมกันในสำนักชิงซวนแห่งนี้
ไม่ว่าจะเดินทางมาจากทิศทางไหน ขอเพียงมีคุณธรรมศีลธรรมที่ซื่อตรง ย่อมสามารถค้นหาพื้นที่สำหรับหยัดยืนของตนเองได้ที่นี่
ณ สถานที่แห่งนี้ ความแข็งแกร่งและคุณธรรมความดีงามเท่านั้นที่เป็นมาตรวัดเพียงหนึ่งเดียวในการประเมินคุณค่าของบุคคล
ด้วยเหตุนี้เอง ศรัทธาและความน่าเชื่อถือของสำนักชิงซวนในเสวียนโจวจึงสูงล้ำยิ่งยวด แม้จะผ่านมรสุมและกาลเวลามานานนับพันปี ทว่าก็ยังคงยืนหยัดอย่างมั่นคงไม่สั่นคลอน
ในเวลานี้ บนลานกว้างหน้าประตูสำนัก มีผู้บำเพ็ญเพียรรุ่นเยาว์ยืนเรียงรายอยู่ราวๆ ร้อยกว่าคน
พวกเขาล้วนเป็นกลุ่มอัจฉริยะที่ผ่านการทดสอบอันเข้มงวดและยากลำบากมาได้ในแต่ละขั้นของสำนักชิงซวน ระหว่างหัวคิ้วยังคงหลงเหลือร่องรอยของความไร้เดียงสาที่ยังไม่จางหาย ทว่าก็ยากจะปกปิดแววตาอันเฉียบคมและความมุ่งมั่นปรารถนาอันแรงกล้าไว้ได้
ขั้นตอนต่อไป ก็คือช่วงเวลาที่บรรดาผู้อาวุโสของสำนักจะทำการเลือกเฟ้นศิษย์
หากผู้ใดโชคดีถูกผู้อาวุโสท่านใดตาต้องใจและรับเข้าเป็นศิษย์สายตรง นั่นย่อมหมายความว่าจะได้รับทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรที่ดีที่สุดรวมถึงการสั่งสอนชี้แนะอย่างใกล้ชิด อนาคตเบื้องหน้าย่อมรุ่งโรจน์จนยากจะประมาณค่า
ด้วยเหตุนี้ คนหนุ่มสาวเหล่านี้จึงพากันยืดอกหลังตรง สายตาจับจ้องไปยังที่นั่งของบรรดาผู้อาวุโสตรงหน้าด้วยความร้อนรุ่ม ปรารถนาอย่างยิ่งยวดที่จะถูกเลือก
“กล้าพันธุ์ในปีนี้นับว่าไม่เลวเลยจริงๆ พวกเจ้าดูเด็กหนุ่มชุดสีน้ำเงินคนนั้นสิ โครงสร้างกระดูกแปลกประหลาดและยอดเยี่ยม เหมาะสมที่จะเป็นกล้าพันธุ์ที่ดีในการหลอมกาย”
ผู้อาวุโสจากยอดเขาเบญจขันธ์ลูบเคราพลางเอ่ยด้วยรอยยิ้มพึงพอใจในแววตา
ผู้อาวุโสจากยอดเขากระบี่กู่ที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้นก็เบนสายตามองตาม พลางพยักหน้าเล็กน้อย: “ไม่ใช่แค่หลอมกายหรอก แม่นางน้อยที่อยู่ทางทิศตะวันออกคนนั้น ยามที่นางกำกระบี่ ปลายนิ้วมีกลิ่นอายกระบี่หมุนเวียนไหลเวียนอยู่ นั่นนับเป็นครรภ์กระบี่โดยกำเนิดโดยแท้”
“การเลือกผู้สืบทอด พรสวรรค์ย่อมสำคัญ ทว่าคุณธรรมสัจจะในใจยิ่งต้องผ่านเกณฑ์”
ผู้อาวุโสจากยอดเขาเมฆาเขียวเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “มรดกตกทอดของสำนักชิงซวนของเรา จะส่งมอบให้แก่พวกที่จิตใจคดโกงไม่ได้เด็ดขาด”
บรรดาผู้อาวุโสต่างพากันเห็นพ้อง สายตากวาดมองสำรวจไปบนร่างของคนหนุ่มสาวบนลานกว้างอย่างละเอียดถี่ถ้วนเพื่อทำการคัดเลือกอย่างประณีต
ทว่าในวินาทีนั้นเอง สายตาของผู้อาวุโสทุกคนกลับชะงักและหยุดนิ่งไปที่บริเวณทางเข้าลานกว้างโดยพร้อมเพรียงกัน
ปรากฏร่างของบุรุษรูปงามล่มเมืองในชุดคลุมเต๋าสีขาวสะอาดลายเมฆาคล้อยกำลังเยื้องกรายเข้ามาอย่างเชื่องช้า ลายปักรูปไผ่ม่วงที่ขอบแขนเสื้อสะท้อนแสงแดดเป็นประกายเรืองรองจางๆ
ใบหน้าที่หล่อเหลาไร้ที่ติคู่นั้น คิ้วกระบี่เฉียงเฉียดเข้าสู่จอนผม ดวงตาดาราดั่งรวบรวมทางช้างเผือกทั้งเก้าชั้นฟ้าเอาไว้ภายใน
จมูกโด่งดั่งคมสัน ฝีปากแดงระเรื่อดั่งชาด แต่งแต้มจนกลายเป็นรูปโฉมที่งดงามที่สุดชิ้นหนึ่งที่ยากจะพบเจอในรอบหมื่นปีของโลกมหาเสวียนฮวาง
จะอธิบายว่าหล่อเหลาขนาดไหนดี? เอาเป็นว่า... หล่อเหลาสะท้านฟ้าดินจนสามารถเทียบเคียงกับท่านผู้อ่านที่กำลังอ่านตัวอักษรนี้อยู่ได้อย่างสูสีเลยทีเดียว
เหล่าสตรีผู้บำเพ็ญเพียรในที่นั้นต่างพากันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ส่วนศิษย์รุ่นเยาว์บางคนที่ตบะยังไม่แก่กล้าพอถึงกับตกตะลึงจนตาค้างไปโดยปริยาย
ผ่านไปครู่หนึ่ง ผู้อาวุโสที่มีอาวุโสน้อยบางส่วนถึงเพิ่งจะได้สติกลับคืนมา ขมวดคิ้วมุ่น
“นั่นไม่ใช่กู้ชางเกอแห่งยอดเขาไผ่ม่วงหรอกรึ? เหตุใดเขาถึงมาที่นี่ได้?”
บรรดาผู้คุมกฎรุ่นเยาว์ที่อยู่ข้างๆ ต่างหันมามองหน้ากัน เลิ่กลักด้วยความไม่คุ้นเคยกับชื่อนี้อย่างเห็นได้ชัด จึงอดไม่ได้ที่จะกระซิบถาม: “เรียนผู้อาวุโส ท่านผู้นี้คือ……”
“เขาคือเจ้าสำนักยอดเขาไผ่ม่วง กู้ชางเกอ”
ผู้อาวุโสผมขาวเคราขาวท่านหนึ่งลูบหนวดเครา พลางเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางที่ซับซ้อนเล็กน้อย
“ยอดเขาไผ่ม่วง?”
ในกลุ่มคนพลันบังเกิดเสียงอุทานแผ่วเบาดังระงม ทว่าก็มีคนอีกไม่น้อยที่แสดงสีหน้ามึนงง
เจ็ดยอดเขาหลักของสำนักชิงซวนนั้นมีชื่อเสียงขจรขจายเลื่องลือ ทว่านอกจากยอดเขาหลักเหล่านั้นแล้ว ยังมีตัวตนที่แสนพิเศษอยู่อีกแห่งหนึ่ง—นั่นคือ ยอดเขาไผ่ม่วง
ขุนเขาแห่งนี้มีชื่อสังกัดอยู่ภายใต้สำนักชิงซวน ทว่ากลับมีสิทธิ์ขาดในการปกครองตนเองเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์ ไม่เพียงแต่ไม่ต้องเข้าร่วมในกิจการงานประจำวันของสำนัก แต่ยังสามารถครอบครองและเสพสุขกับทรัพยากรบางส่วนของสำนักได้แต่เพียงผู้เดียวอีกด้วย
ในอดีตตอนที่ท่านเจ้าสำนักฝ่าฝืนคำคัดค้านของทุกคนเพื่อตั้งกฎข้อนี้ขึ้นมา มีคนจำนวนไม่น้อยที่แสดงความไม่พอใจและครหา ทว่าสุดท้ายก็ต้องยอมสยบให้แก่บารมีของท่านเจ้าสำนักและเห็นแก่หน้าของนักพรตไผ่ม่วง CPU จึงไม่ได้เอ่ยปากสิ่งใดเพิ่ม
และเจ้าสำนักยอดเขาไผ่ม่วงผูี้ ก็ยิ่งเป็นบุคคลลึกลับตัวฉกาจ
นับตั้งแต่กู้ชางเกอเข้ารับตำแหน่งเจ้าสำนักยอดเขาไผ่ม่วงเมื่อสิบปีก่อน เขาก็แทบจะไม่เคยปรากฏตัวให้เห็นในสำนักเลย จนทำให้ศิษย์ที่เพิ่งเข้ามาใหม่จำนวนมากไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีตัวตนเช่นนี้อยู่ในสำนักด้วย
“แต่กู้ชางเกอคนนั้น…… ดูเหมือนจะมีระดับพลังบำเพ็ญเพียรอยู่แค่ขอบเขตควบแน่นแก่นปราณไม่ใช่หรือ?”
ในกลุ่มคนพลันมีเสียงอุทานแผ่วเบาดังขึ้น คนที่เอ่ยปากคือผู้คุมกฎฝ่ายนอกที่เพิ่งเลื่อนขั้นได้ไม่นาน
ระดับพลังของเขาเองก็อยู่ที่ขอบเขตควบแน่นแก่นปราณเช่นกัน สัมผัสได้ถึงกระแสคลื่นพลังวิญญาณที่แผ่ออกมาสะท้อนรอบตัวของกู้ชางเกอ ซึ่งนั่นเป็นกลิ่นอายพลังของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตควบแน่นแก่นปราณอย่างชัดเจน
“เจ้าจะไปรู้อะไร อาจารย์อากู้อายุยังไม่ถึงยี่สิบปีด้วยซ้ำยามนี้! ตอนที่เจ้าอายุยี่สิบปีป่านนั้นเจ้าคงยังติดอยู่ในขอบเขตสร้างฐานอยู่เลยกระมัง！”
ศิษย์เก่าแก่ที่มีประสบการณ์และพอจะคุ้นเคยกับกู้ชางอยู่บ้างเอ่ยโต้แย้งขึ้นมา
ทันทีที่คำพูดนี้หลุดออกมา ลานกว้างพลันเงียบสงบลงไปหลายส่วน
“อายุไม่ถึงยี่สิบปีแต่บรรลุขอบเขตควบแน่นแก่นปราณ พรสวรรค์เช่นนี้นับว่าเทียบเคียงได้กับศิษย์พี่หลี่ที่เป็นศิษย์สายตรงของท่านเจ้าสำนักได้เลยสิ！”
หลังจากนั้น เสียงซุบซิบวิพากษ์วิจารณ์ก็ปะทุดังขึ้นยิ่งกว่าเก่า
“ทว่า เจ้าสำนักของเจ็ดยอดเขาหลักคนไหนบ้างที่ไม่ใช่ขอบเขตถ้ำสวรรค์? เขาที่เป็นเพียงขอบเขตควบแน่นแก่นปราณ จะคู่ควรกับการเป็นเจ้าสำนักยอดเขาได้อย่างไร?”
“อย่าพูดจาเหลวไหล นักพรตไผ่ม่วงมีบุญคุณอันใหญ่หลวงต่อสำนัก ศิษย์ของเขาได้สืบทอดตำแหน่งเจ้าสำนักยอดเขาแล้วมันจะมีปัญหาอันใด……”
กู้ชางเกอไม่ได้สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของฝูงชนเลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงไปยังที่นั่งของบรรดาผู้อาวุโส พลางประสานมือคารวะทุกคนเล็กน้อย
ใบหน้าประดับไปด้วยรอยยิ้มที่ดูไม่ยินดียินร้าย: “ชางเกอขอคารวะศิษย์พี่ทุกท่าน”
เจ้าสำนักยอดเขาเบญจขันธ์ส่ายหัวออกมาอย่างหมดท่า
“เจ้าเด็กคนนี้ พระอาทิตย์คงจะขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วกระมัง? หลายปีที่ผ่านมางานคัดเลือกศิษย์เชิญอย่างไรเจ้าก็ไม่มา เหตุใดวันนี้ถึงโผล่หัวมาได้?”
“อยู่บ้านมันน่าเบื่อเกินไป เลยแวะมาดูความครึกครื้นสักหน่อยขอรับ”
กู้ชางเกอผายมือ น้ำเสียงดูสบายๆ เป็นกันเองยิ่ง “ศิษย์พี่ทุกท่านเลือกศิษย์ตามสบายเถอะ ไม่ต้องสนใจข้า ข้าแค่มาดูเฉยๆ”
“แค่มาดูเฉยๆ งั้นรึ?”
เจ้าสำนักยอดเขาค้ำภูผาขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงไปด้วยความจริงจังอยู่บ้าง
“ชางเกอ เจ้าในฐานะเจ้าสำนักยอดเขาไผ่ม่วง อย่างไรเสียก็ควรจะคิดถึงเรื่องการสืบทอดมรดกของยอดเขาบ้าง สิปีมานี้เจ้าไม่เคยรับแม้กระทั่งศิษย์สัญจรเลยสักคนเดียว ยอดเขาไผ่ม่วงยังต้องพึ่งพาเจ้าในการแผ่ขยายเกียรติภูมิและสร้างความรุ่งโรจน์นะ！”
กู้ชางเกอลูบจมูก กำลังจะเอ่ยปากตอบ ทว่าในสมองกลับพลันมีเสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นอย่างประจวบเหมาะ:
“ติ๊ง！ เปิดใช้งานภารกิจจำกัดเวลา: 【จุดประทีปไผ่ม่วง】”
“จะยอมรับหรือไม่?”
“เงื่อนไขภารกิจ: รับศิษย์สายตรงหนึ่งคน โดยระดับพรสวรรค์ต้องไม่ต่ำกว่าระดับศักดิ์สิทธิ์”
“รางวัลภารกิจ: ไม่ระบุ”
“บทลงโทษหากล้มเหลว: ไม่มี！”
รอยยิ้มที่มุมปากของกู้ชางเกอพลันแข็งค้างไปวูบหนึ่ง อดไม่ได้ที่จะค่อนแคะระบบอยู่ในใจ: “เดี๋ยวสิ ระบบ รางวัลภารกิจของเจ้านี่บอกว่า 'ไม่ระบุ' งั้นรึ? ล้อข้าเล่นหรืออย่างไร?”
เสียงอันเย็นชาของระบบดังขึ้นในหัวของเขาอีกครั้ง
“โฮสต์ไม่จำเป็นต้องกังวล หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจ รับประกันว่าของรางวัลจะมหาศาลยิ่ง หากโฮสต์ยอมรับภารกิจในตอนนี้ จะได้รับเนตรทิพย์สลายลวงเป็นการล่วงหน้า เนตรทิพย์นี้สามารถมองทะลุความลวงตาได้ทุกชนิด และหยั่งรู้ถึงแก่นแท้ของสรรพสิ่ง”
“เนตรทิพย์สลายลวง?” หัวใจของกู้ชางเกอกระตุกวูบ
สามารถแยกแยะจริงเท็จ รับรู้ถึงแก่นแท้ ความสามารถนี้ช่างมีประโยชน์และใช้งานได้จริงดียิ่ง
เขาพลิกแพลงความคิด ครุ่นคิดคำนวณในใจทันที: ยอมรับภารกิจปุ๊บก็ได้เนตรทิพย์ปั๊บ แถมล้มเหลวก็ไม่มีบทลงโทษ การค้าครานี้นับว่ามีแต่ได้กับได้ชัดๆ！ เท่ากับได้วิชาเนตรระดับเทพมาครองฟรีๆ กำไรเน้นๆ！
“ยอมรับ！”
“โฮสต์ได้ทำการยอมรับภารกิจเรียบร้อยแล้ว ทำการส่งมอบเนตรทิพย์สลายลวงสำเร็จ”
กระแสความอบอุ่นสายหนึ่งไหลหลั่งเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้างอย่างเงียบเชียบ นำพาความรู้สึกหยั่งรู้อันแปลกประหลาดมาให้ กู้ชางเกอสัมผัสได้ถึงพลังอำนาจใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นในดวงตาทำให้อารมณ์ดีขึ้นเป็นกอง
หลังจากคิดดูแล้ว เขก็เอ่ยถามในใจต่อ: “เจ้าแน่ใจนะว่าของรางวัลมหาศาล? อย่าถึงเวลาแล้วเอาหินวิญญาณสั่วๆ ไม่กี่ก้อนมาโยนให้ข้าเพื่อตัดรำคาญล่ะ”
“ระบบมีความน่าเชื่อถือและหลักประกันสูงสุด โปรดโฮสต์เร่งดำเนินการทำภารกิจให้เสร็จสิ้นโดยเร็ว”
น้ำเสียงของระบบยังคงราบเรียบไร้ความรู้สึกคลื่นลมใดๆ
กู้ชางเกอเบ้ปาก ไม่คิดจะต่อความยาวสาวความยืดกับระบบอีกต่อไป
อย่างไรเสียก็ไม่มีอะไรจะเสีย ลองมองๆ ดูหน่อยก็ไม่เสียหาย บางทีอาจจะเจอคนที่ตรงตามเงื่อนไขจริงๆ ก็ได้
ทว่าในใจของเขาย่อมมีมาตรวัดของตนเอง—หากไม่ถูกชะตา ต่อให้อีกฝ่ายจะเป็นอัจฉริยะในการบำเพ็ญเพียรที่ยากจะพบเจอในรอบหลายชั่วกัปชั่วกัลป์ หรือมีกายาฝืนลิขิตฟ้าสวรรค์อันใด เขาก็จะไม่มีวันชายตามองเด็ดขาด นับประสาอะไรกับการรับเข้าสำนัก
การรับศิษย์เช่นนี้ ท้ายที่สุดแล้วก็ยังต้องดูที่วาสนาและดวงชะตาที่ถูกชะตาต่อกันเป็นหลัก
ส่วนเรื่องภารกิจของระบบ ช่างมันเถอะ ตลอดหลายปีที่ผ่านมาจากการพึ่งพาการเช็คอิน เขาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกใบนี้ตั้งนานแล้ว รางวัลภารกิจเพียงเล็กน้อยแค่นี้ เขาไม่ได้จดจำหรือใส่ใจมันจริงๆ หรอก
เขาเงยหน้าขึ้นมองไปยังเหล่าศิษย์บนลานกว้าง ในวินาทีนั้นเอง ดวงตาทิพย์ของเขาพลันร้อนผ่าวขึ้นมาเล็กน้อย พลังอันแปลกประหลาดสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่แววตา
ในเสี้ยววินาทีที่เนตรทิพย์สลายลวงตื่นขึ้นอย่างเงียบงัน ในสมองของเขาก็พลันมีความรู้ความเข้าใจอันกระจ่างชัดเกี่ยวกับระดับขั้นของพรสวรรค์กายาผุดขึ้นมาพร้อมๆ กัน
ในโลกหล้าแห่งนี้ ระดับพรสวรรค์จากต่ำไปสูงแบ่งออกเป็น: ระดับทั่วไป, ระดับวิญญาณ, ระดับสวรรค์, ระดับราชัน, ระดับศักดิ์สิทธิ์ และระดับจักรพรรดิ
พรสวรรค์ในแต่ละระดับล้วนบ่งบอกถึงขีดจำกัดความสำเร็จขั้นต่ำสุดที่จะไปถึงได้ในอนาค
ยกตัวอย่างเช่น พรสวรรค์ระดับสวรรค์ ในอนาคตย่อมสามารถไปถึงขอบเขตเทวมนุษย์ได้เป็นอย่างน้อย
พรสวรรค์ระดับราชัน ขอเพียงบำเพ็ญเพียรตามปกติ อย่างต่ำที่สุดก็สามารถบรรลุขอบเขตราชันได้แน่นอน และหากมีโชคชะตาวาสนาหนุนนำ ก็อาจจะสามารถเคาะประตูสภาวะก้าวเข้าสู่ขอบเขตราชันศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยซ้ำ
พรสวรรค์ระดับศักดิ์สิทธิ์ ยิ่งน่ากลัวกว่า ความสำเร็จขั้นต่ำสุดก็คือขอบเขตราชันศักดิ์สิทธิ์ หากเป็นผู้มีสติปัญญาล้ำเลิศก็อาจก้าวไปถึงขอบเขตมหาศักดิ์สิทธิ์ หรือกระทั่งสามารถไขว่คว้าช่วงชิงบัลลังก์แห่งขอบเขตมหาจักรพรรดิมาครองได้
และพรสวรรค์ระดับจักรพรรดิ ในตำนานนั้น ขอเพียงไม่ด่วนพลัดพรากสิ้นชีพไปกลางคัน ท้ายที่สุดแล้วย่อมต้องก้าวขึ้นสู่บัลลังก์แห่งขอบเขตมหาจักรพรรดิ กลายเป็นผู้ปกครองและเป็นเจ้าเหนือหัวแห่งมหาพิภพอย่างแน่นอน
ทว่า พรสวรรค์ก็ไม่ใช่สิ่งสัมบูรณ์ตายตัวเสมอไป
ประหนึ่งบางคนถือกำเนิดมาพร้อมกับพรสวรรค์ระดับทั่วไป ทว่ากลับพึ่งพาจิตวิญญาณแห่งความอดทนอันฝืนลิขิตฟ้าและวาสนาอันไร้ก้นบึ้งในการทลายโซ่ตรวนพันธนาการได้สำเร็จ
และก็มีบางคนที่ครอบครองพรสวรรค์ระดับศักดิ์สิทธิ์ ทว่ากลับขาดการขัดเกลาจิตใจหรือด่วนสิ้นชีพไปก่อนกลางคัน สุดท้ายก็ต้องกลายเป็นเพียงเศษฝุ่นดินปะปนไปกับผู้คนธรรมดาทั่วไป
ทว่าโดยภาพรวมแล้ว พรสวรรค์ก็ยังคงเป็นไม้บรรทัดและมาตรวัดที่สำคัญที่สุดในการประเมินศักยภาพของบุคคลอยู่ดี