บทที่ 14 เด็กที่ถูกเลือกงั้นรึ? ท่านเล่นดิจิมอนกันอยู่หรืออย่างไร!
บทที่ 14 เด็กที่ถูกเลือกงั้นรึ? ท่านเล่นดิจิมอนกันอยู่หรืออย่างไร!
สิ้นคำพูดนั้น ทุกคนในห้องรับรองต่างตกตะลึง เพราะผู้ที่เอ่ยออกมาไม่ใช่ท่านแม่ทัพโม แต่เป็นโมเหยา
“เหยาเอ๋อร์! อย่าพูดจาเหลวไหล! วันนี้พวกเรามาเพื่อถอนหมั้น!” ท่านแม่ทัพโมตะคอกกลับด้วยความโกรธ
“ท่านปู่ ข้าไม่ได้พูดเหลวไหล ข้าต้องการแต่งงานกับฉือซ่ง” โมเหยากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“เจ้า...”
ฉือซ่งที่ยืนฟังการโต้เถียงอยู่ข้างๆ รู้สึกสมองหมุนคว้าง เขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าตระกูลโมต้องมาขอถอนหมั้น เพราะไม่มีใครอยากยกลูกหลานให้คนเสเพลอย่างเขา แม้แต่ตัวเขาเองยังรู้สึกดูแคลนตนเองเลย
ดังนั้นฉือซ่งจึงเข้าใจมาตลอดว่าโมเหยาต้องเป็นคนขอร้องให้ท่านปู่มาจัดการเรื่องถอนหมั้นให้ แต่เหตุใดสถานการณ์ถึงพลิกผันไปในทางที่แปลกประหลาดเช่นนี้? หญิงสาวที่งดงามราวกับเทพธิดาและมีพรสวรรค์สูงส่งขนาดนี้ ถึงกับเอ่ยปากอยากแต่งงานกับ ‘คนเสเพล’ อย่างเขาเนี่ยนะ?
‘นางตาบอดหรือเปล่า?’
ฉือฉี่ไป๋และกงซุนชั่วต่างนิ่งอึ้งไปเช่นกัน ไม่คาดคิดว่าโมเหยาจะกล่าววาจาที่สร้างความประหลาดใจได้ถึงเพียงนี้
“ท่านแม่ทัพโม สัญญาหมั้นหมายนี้ระบุไว้อย่างชัดเจนว่าเมื่อทั้งสองอายุถึงเกณฑ์ก็จะเข้าพิธีวิวาห์ หากท่านคิดจะกลับคำเช่นนี้ ไม่เกรงว่าจะเสื่อมเสียเกียรติหรอกหรือ? อีกอย่างดูเหมือนว่าเหยาเอ๋อร์จะชื่นชอบฉือซ่งของข้าไม่น้อยเลยทีเดียว”
ใบหน้าของฉือฉี่ไป๋เผยรอยยิ้มกว้าง เดิมทีเขาคิดว่าจะต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่น่ากระอักกระอ่วน แต่เมื่อเห็นหลานสาวและปู่มีความเห็นไม่ตรงกัน เขาก็ขยับมานั่งชมละครฉากใหญ่อย่างใจเย็น
แม่ทัพโมจ้องมองโมเหยาด้วยสายตาตำหนิ ก่อนจะหันมากล่าวว่า “ท่านแม่ทัพฉือ ชื่อเสียงของลูกชายท่านในเมืองจงโจวเป็นที่เลื่องลือ ท่านแน่ใจแล้วหรือว่าจะยอมให้หลานสาวของข้าต้องไปใช้ชีวิตอยู่กับเขา?”
“ท่านแม่ทัพโม คำพูดของท่านดูจะรุนแรงไปเสียหน่อย แม้ลูกชายข้าจะมีชื่อเสียงไม่สู้ดีนัก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาไร้ประโยชน์ อีกอย่างในเมื่อเหยาเอ๋อร์เป็นบุตรีของตระกูลโม เรื่องการแต่งงานนี้เราย่อมไม่ดูเบา หากนางแต่งเข้าจวนเรา เราย่อมต้องดูแลนางเป็นอย่างดี”
แม้ฉือฉี่ไป๋จะกล่าวด้วยถ้อยคำสุภาพ แต่เนื้อความนั้นเห็นได้ชัดว่าเขากำลังปกป้องฉือซ่ง
“ท่าน...” แม่ทัพโมถึงกับพูดไม่ออก การหมั้นหมายครั้งนี้เป็นข้อตกลงระหว่างบุตรชายของเขากับฉือฉี่ไป๋ตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์
ในตอนนั้นแม่ทัพโมเองก็เห็นดีเห็นงามเพราะถือเป็นการดองกันทางการเมืองที่ทรงอิทธิพล แต่เขาไม่นึกว่าพรสวรรค์ของโมเหยาจะพุ่งทะยานจนห่างจากฉือซ่งคนเสเพลผู้นี้ไปไกลเกินเอื้อม อีกทั้งพฤติกรรมเหลวแหลกของฉือซ่งตลอดหลายปีที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขาไม่อาจทนยอมรับได้
“โมอวิ๋น ข้าขอแทรกสักประโยคเถอะ เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการจะมาถอนหมั้นกับจวนแม่ทัพของเรานั้นง่ายดายเพียงนั้น? หรือเจ้าคิดว่าสมบัติพัสถานภายนอกที่เอามาอ้างจะเพียงพอ?” กงซุนชั่วเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน
แม่ทัพโมไม่ได้โกรธเกรี้ยว แต่กลับสูดลมหายใจเข้าลึกแล้วกล่าวว่า “เรื่องถอนหมั้นนี้ ข้ายืนยันจะทำ ต่อให้ต้องแลกด้วยสิ่งใดก็ตาม”
เมื่อเห็นทัศนคติอันแน่วแน่ของอีกฝ่าย ฉือฉี่ไป๋กลับรู้สึกสงสัย “เหตุใดท่านถึงยืนกรานเช่นนั้น? หรือว่าเหยาเอ๋อร์ได้รับโอกาสพิเศษอะไร? หรือนาง... ถูกเลือกแล้ว?”
“ถูกต้อง เหยาเอ๋อร์ถูกเลือกแล้ว อีกสามวันจะมีคนมารับตัวนางไป ดังนั้นสัญญาหมั้นนี้ ข้าต้องยกเลิกให้ได้!” แม่ทัพโมกล่าวอย่างเด็ดขาด
กงซุนชั่วแค่นหัวเราะ “นั่นสินะ เจ้าถึงได้มีความมั่นใจขนาดนี้... โมอวิ๋น เจ้าคิดจริงๆ หรือว่าการ ‘ถูกเลือก’ จะทำให้เจ้าหลุดพ้นจากทางโลกและก้าวไปสู่จุดสูงสุดได้?”
“ท่านกงซุน ไม่ใช่ทุกคนที่จะไร้ความปรารถนาเช่นท่าน เหยาเอ๋อร์มีพรสวรรค์ ข้าเชื่อว่านางจะสร้างตำนานของตัวเองได้ในที่แห่งนั้น” แม่ทัพโมกล่าวกับกงซุนชั่วด้วยแววตาจริงจัง
‘นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย? เด็กที่ถูกเลือกงั้นรึ? นี่พวกท่านเล่นดิจิมอนกันอยู่หรืออย่างไร!’ ฉือซ่งได้แต่ก่นด่าในใจ ‘ทำไมพวกผู้ใหญ่ต้องทำตัวเป็นปริศนาอยู่เรื่อย น่ารำคาญจริงๆ’
“แต่หลานสาวของท่านไม่ได้ต้องการถอนหมั้น ในวิถีแห่งอักษรศาสตร์ การฝึกกายคือการฝึกใจ หากท่านทำเช่นนี้ ไม่กลัวว่าจะทำลายสภาวะจิตใจของนางหรือ?” ฉือฉี่ไป๋ย้อนถาม
“ข้า... ตัดไฟเสียแต่ต้นลมดีกว่าต้องมาเดือดร้อนภายหลัง ข้าเชื่อว่าเมื่อเหยาเอ๋อร์เข้าไปถึงที่นั่น นางจะได้พบกับผู้คนมากมายที่ยอดเยี่ยม และนางจะเข้าใจเจตนาอันหวังดีของข้าเอง”
“ไม่จริงท่านปู่! นอกเหนือจากฉือซ่ง ในใจของข้าไม่มีที่ว่างให้ใครอีกแล้ว”
โมเหยาเอ่ยขึ้นอีกครั้งด้วยถ้อยคำที่ทำให้ทุกคนตกตะลึง
“เหยาเอ๋อร์ เจ้า...” แม่ทัพโมถึงกับทำตัวไม่ถูก
“ท่านแม่ทัพโม ดูเหมือนว่าหลานสาวของท่านจะให้เกียรติลูกชายของข้ามากนะ” ฉือฉี่ไป๋หัวเราะ
“แต่เหยาเอ๋อร์นางไม่เข้าใจตัวตนของฉือซ่ง! สิ่งที่เขาทำในเมืองจงโจวข้าได้ยินมาหมดแล้ว เขาเป็นแค่คนเสเพล! ข้าไม่มีวันยอมให้นางต้องพังชีวิตไปกับคนแบบนี้!” แม่ทัพโมกล่าวด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน
“ท่านแม่ทัพโม แม้ชื่อเสียงจวนแม่ทัพของเราจะดูไม่ดีนัก แต่เนื้อแท้ลูกข้าไม่ได้เลวร้าย เขาเพียงแค่ยังไม่พบคนที่ทำให้เขากลับตัวกลับใจได้เท่านั้น” ฉือฉี่ไป๋ตอบ
กงซุนชั่วเหลือบมองฉือซ่งเล็กน้อยก่อนจะหันไปหาแม่ทัพโม “วันนี้จวนแม่ทัพให้เกียรติท่านมากพอแล้ว หากท่านยังยืนกรานจะถอนหมั้นเห็นทีข้าต้องขยับแข้งขยับขาเสียหน่อย ไม่รู้ว่าบรรพบุรุษตระกูลโมของท่านตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง จะพอมีแรงมาประลอง ‘วิถีแห่งกลศึก’ กับข้าได้หรือไม่?”
กงซุนชั่วค่อยๆ ยืนขึ้น แรงกดดันที่แผ่ออกมาแสดงถึงการคุกคามอย่างชัดเจน
“นี่...” แม่ทัพโมเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นกงซุนชั่วเอาจริง
“ท่านอาชั่ว เรื่องนี้ข้าขอจัดการเอง” ฉือฉี่ไป๋กล่าวเบาๆ เขาไม่อยากให้เรื่องบานปลายจนถึงขั้นสังหารบรรพบุรุษตระกูลโม
“หึ! โมอวิ๋น จำไว้ให้ดีว่าการหมั้นหมายครั้งนี้แต่เดิมคือการที่ตระกูลโมของเจ้าโหนกิ่งไม้สูง!” กงซุนชั่วสบถก่อนจะเดินสะบัดจากไป
‘ให้ตายเถอะ ท่านอาชั่วเท่ชะมัด! กล้าพูดกับท่านแม่ทัพแบบนั้นแถมยังขู่จะเล่นงานบรรพบุรุษคนอื่นอีก ดูท่าสมัยหนุ่มๆ คงจะเป็นคนโหดไม่เบาเลยนะเนี่ย’
ฉือซ่งที่ยืนเงียบมาตลอดได้รับบทเป็นผู้ชมที่ดีอย่างมีความสุข
“ท่านแม่ทัพโม ในความคิดของข้า สัญญาหมั้นหมายนี้เราคงต้องคงไว้ก่อน” ฉือฉี่ไป๋กล่าว
“เรื่องนี้...”
“ท่านอย่าเพิ่งปฏิเสธเลย ในเมื่อเหยาเอ๋อร์มีใจให้ฉือซ่งและยินดีจะแต่งเป็นภรรยา เราย่อมไม่ขัดข้อง แต่ในเมื่อนาง ‘ถูกเลือก’ ซึ่งนับว่าเป็นโอกาสที่ดี ข้าเสนอว่าเรามากำหนด ‘สัญญาห้าปี’ กันดีไหม?”
-------------------------------------------------------------------------------------------
แปลตามต้นฉบับครับ