บทที่ 9 นี่ข้าข้ามมิติมาแล้ว ยังต้องไปเข้าเรียนอีกงั้นรึ?
บทที่ 9 นี่ข้าข้ามมิติมาแล้ว ยังต้องไปเข้าเรียนอีกงั้นรึ?
“พรสวรรค์ของท่านแม่ทัพใหญ่นั้น ถือเป็นระดับแนวหน้าที่สุดของทวีปเทียนหยวนแห่งนี้ เขาบรรลุเข้าสู่ขั้นยอดบัณฑิตตั้งแต่อายุเพียงสี่สิบปี หากคำนวณดูแล้ว ปีนี้เขาเพิ่งจะอายุเลยหกสิบมาหมาด ๆ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์ไร้ขีดจำกัด กระทั่งมีข่าวลือหนาหูว่า ยามนี้ท่านแม่ทัพใหญ่ได้ก้าวขาข้างหนึ่งเข้าสู่ขั้นกึ่งปราชญ์ไปแล้ว ทว่าข้าเองก็ไม่ได้เห็นท่านแม่ทัพลงมือมาหลายปีแล้ว สถานการณ์จริงจะเป็นเช่นไร ข้าก็ไม่สืบทราบแน่ชัดขอรับ”
สือเยว่เพิ่งจะเอ่ยจบ เงาร่างสองสายพลันปรากฏขึ้นต่อสายตาของฉือซ่งทันที ซึ่งก็คือฉือฉี่ไป๋บิดาของเขา และกงซุนชั่วพ่อบ้านชรานั่นเอง
ฉือฉี่ไป๋โผเข้ามาใช้สองมือจับบ่าของฉือซ่งไว้แน่น เขาพินิจพิจารณาดูบุตรชายอย่างละเอียดรอบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือเล็กน้อย: “ฉือซ่ง เจ้า... เจ้า ‘สลักน้ำหมึก’ สำเร็จแล้วจริง ๆ รึ?! แถมกลิ่นอายสายนี้ในร่างของเจ้า ก็คือไอขนานมังกรไม่ผิดแน่ ลูกพ่อ... นี่เจ้าไปทำสิ่งใดมากันแน่?!”
“ท่านพ่อ... ท่าน... ท่านอย่าเพิ่งตื่นเต้นครับ ข้า... บ่าข้าจะโดนท่านบีบหักอยู่แล้ว”
ฉือซ่งรับรู้ได้ถึงความตื่นเต้นตระหนกของฉือฉี่ไป๋ สองมือของบิดาแม้จะดูเหมือนออกแรงเพียงเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงไปด้วยขุมพลังอันมหาศาลน่ากลัวยิ่งนัก หากร่างกายของเขาไม่ได้รับการผลัดกระดูกเปลี่ยนเส้นเอ็นจากไอขนานมังกรมาเมื่อครู่ มีหวังกระดูกบ่าคงแหลกคามือไปแล้วจริง ๆ
“ดี! ดีมาก! ฮ่า ๆ ๆ ๆ!” ฉือฉี่ไป๋รีบปล่อยมือออกจากบ่าของบุตรชายทันที ก่อนจะหมุนตัวหันไปคว้าเอากระดาษเซวียนจื่อบนโต๊ะอักษรขึ้นมาถือไว้ในมือ แล้วก้มลงอ่านอย่างตั้งอกตั้งใจ
“เบื้องหน้ามิพานพบคนโบราณ เบื้องหลังมิเห็นผู้สืบทอด คำนึงถึงฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาลชั่วนิรันดร์ ตัวข้ากลับต้องโศกเศร้าหลั่งน้ำตาอยู่เพียงลำพัง”
“นี่... นี่คือบทกวีที่เจ้าเป็นคนรังสรรค์ขึ้นมาจริง ๆ รึ?!”
ฉือฉี่ไป๋มองตัวอักษรที่ทรงพลังเฉียบคมบนแผ่นกระดาษ สลับกับอารมณ์อันเป็นเอกลักษณ์ที่อบอวลออกมาจากบทกวีนี้ด้วยความตกตะลึง ในใจเปี่ยมล้นไปด้วยความเหลือเชื่อ
เจ้าลูกชายของเขาที่วัน ๆ เอาแต่กิน ดื่ม เที่ยวหอนางโลม และเล่นการพนัน ทำตัวเหลวแหลกไร้แก่นสารไปวัน ๆ แค่สั่งให้มันอ่านตำรายังยากเย็นแสนเข็ญยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์ ทว่ามาวันนี้กลับตื่นรู้ในชั่วข้ามคืน ซ้ำยังรังสรรค์บทกวีที่ลึกล้ำปานนี้ออกมาได้ เรื่องนี้มันช่างอัศจรรย์เหนือล้ำเกินกว่าจะจินตนาการได้จริง ๆ
“สองประโยคแรกของบทกวีนี้ ‘เบื้องหน้ามิพานพบคนโบราณ เบื้องหลังมิเห็นผู้สืบทอด’ แฝงไปด้วยอารมณ์โศกเศร้าอาดูลอันลึกล้ำ ภายนอกดูคล้ายกำลังคนึงถึงคนในอดีตและทอดถอนใจกับเรื่องราวของบรรพชน ทว่าแท้จริงแล้วกลับเป็นการลอบตัดพ้อว่าตนเองเกิดมาผิดยุคผิดสมัย ชีวิตมนุษย์ช่างสั้นนัก ยิ่งไปกว่านั้น ในประโยคนี้ยังซุกซ่อนความรู้สึกไม่ยินยอมพร้อมใจกับสิ่งที่เป็นอยู่ ทว่ากลับไร้สิ้นกำลังความสามารถที่จะแปรเปลี่ยนมันได้ ช่างเป็นความสิ้นหวังที่ทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลยโดยแท้”
“ส่วนสองประโยคหลัง ‘คำนึงถึงฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาลชั่วนิรันดร์ ตัวข้ากลับต้องโศกเศร้าหลั่งน้ำตาอยู่เพียงลำพัง’ ดูเหมือนจะเป็นการทอดถอนใจต่อความกว้างใหญ่ไพศาลอันไร้ขอบเขตของฟ้าดิน ทว่าแท้จริงแล้วคือการระบายความอ้างว้างโดดเดี่ยวของตัวตนอันต่ำต้อย ท่ามกลางฟ้าดินอันกว้างใหญ่ ตัวข้ากลับเป็นดั่งเศษเสี้ยวผงธุลีที่ไร้ค่า ซ้ำยังเป็นการหัวร่อเยาะหยันตนเอง และเป็นเสียงทอดถอนใจที่เกิดจากการเสาะแสวงหาเป้าหมายในชีวิต”
“บทกวีนี้แม้จะมีเพียงสี่ประโยคสั้น ๆ ทว่ากลับหลอมรวมอารมณ์ความรู้สึกอันหลากหลายเอาไว้ด้วยกัน และในแต่ละอารมณ์ล้วนบาดลึกเข้าไปในจิตใจของผู้คน เนื้อหาภายในกวียังแฝงไปด้วยสัจธรรมอันลึกซึ้ง สมควรแล้วที่จะถูกยกย่องให้เป็นบทกวีชิ้นเอกที่จะจารึกไว้ชั่วลูกชั่วหลาน!”
กงซุนชั่วค่อย ๆ เอ่ยอธิบายถึงอารมณ์ความรู้สึกที่แฝงเร้นอยู่ในบทกวี จนอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจออกมาด้วยความเลื่อมใส
ฉือฉี่ไป๋รับรู้ได้ถึงความโศกเศร้าอันยากจะเอ่ยอธิบายที่ผุดขึ้นมาจากส่วนลึกของหัวใจ เขาคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าบุตรชายของตนในวัยเพียงเท่านี้ จะสามารถรังสรรค์บทกวีที่ลุ่มลึกถึงเพียงนี้ออกมาได้
เมื่อมองดูตัวอักษรพู่กันบนกระดาษเซวียนจื่อ อักษรแต่ละตัวราวกับมีจิตวิญญาณพวกมันคล้ายกำลังเต้นแร้งเต้นกาเป็นท่วงทำนอง ส่งผลให้เขาคล้ายกับหลุดเข้าไปอยู่ในโลกอันแสนโศกเศร้าใบนั้น
‘นี่... นี่คือบทกวีที่ลูกชายของข้าเขียนขึ้นมาจริง ๆ รึ?’ ฉือฉี่ไป๋ลอบรำพึงในใจ
จากนั้นเขาก็หันไปมองฉือซ่ง แววตาฉายแววความตกตะลึงสายหนึ่ง “ลูกพ่อ สองประโยคหลังของบทกวีนี้ ‘คำนวณถึงฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไพศาลชั่วนิรันดร์ ตัวข้ากลับต้องโศกเศร้าหลั่งน้ำตาอยู่เพียงลำพัง’ ความรู้สึกโดดเดี่ยวและโศกเศร้าอาดูลปานนั้น มันแสดงออกมาเด่นชัดบนแผ่นกระดาษแล้ว... ลูกพ่อ หรือว่าความเสเพลไม่รักดีของเจ้าในอดีต เป็นเพราะเจ้ามองทะลุถึงความว่างเปล่าจอมปลอมของโลกใบนี้แล้ว เจ้าจึงได้เลือกที่จะเสพสุขหาความสำราญไปวัน ๆ กันแน่?”
เมื่อได้ยินคำสันนิษฐานลากเข้าความของฉือฉี่ไป๋ ฉือซ่งก็อดไม่ได้ที่จะไอคอกแคกออกมาด้วยความกระอักกระอ่วนใจ... มองทะลุความว่างเปล่าจอมปลอมบ้าบออันใดกัน เสพสุขหาความสำราญอันใดกัน! ฉือซ่งคนเดิมมันก็แค่ไอ้คุณชายเสเพลสารเลวขนานแท้ วัน ๆ เอาแต่กิน เที่ยว เล่นสนุก ไม่ได้มีความคิดลุ่มลึกซับซ้อนปานนั้นเสียหน่อย!
ทว่าในเมื่อฉือฉี่ไป๋ปูทางให้อย่างสวยหรูขนาดนี้แล้ว มีหรือที่เขาจะไม่ขี่ม้าตามน้ำ เออออห่อหมกรับคำไปเลย
“คุณชายน้อยเพิ่งจะเริ่มอ่านตำรามาไม่กี่วันมานี้ ซ้ำตำราที่อ่านส่วนใหญ่ยังเกี่ยวข้องกับพงศาวดารประวัติศาสตร์ บทกวีบทนี้ หรือว่าจะเป็นเพราะเขาได้พานพบเรื่องราวในอดีตของบรรพชนมามากเกินไป จึงเกิดความตื้นตันใจจนหลั่งไหลออกมาเป็นบทกวี?” กงซุนชั่วคาดเดา
“เอ่อ... ปู่ชั่วกล่าวได้ถูกต้องแล้วครับ มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ”
ฉือซ่งเอ่ยสืบต่อ โดยไม่ได้คิดจะแก้ไขความเข้าใจผิดของกงซุนชั่ว เพราะในความเป็นจริงแล้ว คำว่า “คนโบราณ”และ “ผู้สืบทอด” ในสองประโยคแรกนั้น ในโลกเดิมหมายถึงเหล่าจักรพรรดิและกษัตริย์ในอดีต
เจตนาที่แท้จริงของบทกวี บทเพลงยามขึ้นหอเกาโหยวโจวนี้ แท้จริงแล้วคือการที่เฉินจื่ออ๋องทอดถอนใจว่าตนเองไม่พานพบประมุขผู้ทรงธรรม ทรงรังสรรค์ขึ้นเพราะความอัดอั้นตันใจที่บรรดากษัตริย์ในประวัติศาสตร์ล้วนไร้ซึ่งคุณธรรม มัวเมาในกามกิเลส และเสียดายในพรสวรรค์ของตนเองที่ไม่มีโอกาสได้แสดงออกมา
ทว่าในโลกใบนี้ บทกวีนี้กลับถูกตีความไปอีกความหมายหนึ่งเสียแล้ว
ฉือฉี่ไป๋ประคองกระดาษเซวียนจื่อในมือ พินิจมองอยู่เป็นเวลานาน ก่อนจะระบายลมหายใจออกมาอย่างยาวเหวี่ยงพลางเอ่ยว่า
“พรสวรรค์ของลูกพ่อในยามนี้ เหนือล้ำกว่าตัวข้าในอดีตมากนัก บทกวีระดับนี้ หากไม่สามารถชักนำให้บังเกิดปรากฏการณ์ประหลาดขึ้นมาได้สิ จึงจะถือเป็นเรื่องแปลก ทว่า... ลูกพ่อ เรื่องที่เจ้ามีไอขนานมังกรสถิตร่างนี้ ห้ามแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด เจ้าเข้าใจหรือไม่?”
“เข้าใจครับ ท่านอาเยว่เตือนข้าแล้ว ข้าจะไม่นำเรื่องนี้ไปป่าวประกาศให้ใครรู้เด็ดขาด” ฉือซ่งเอ่ยตอบ
“พี่เยว่ ลำบากท่านแล้ว” ฉือฉี่ไป๋ประสานมือคารวะสือเยว่เล็กน้อย สือเยว่รีบประสานมือคารวะตอบพลางกล่าวว่า “นี่เป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับ”
ฉือฉี่ไป๋หมุนตัวกลับมา มองหน้าฉือซ่งแล้วเอ่ยว่า “ลูกพ่อ อีกไม่กี่วันข้างหน้า จะเป็นช่วงเวลาที่ ‘สำนักศึกษาเหยียนเซิ้ง’ ในเมืองเปิดรับสมัครศิษย์ใหม่ พ่อได้ตัดสินใจแล้ว ว่าจะส่งเจ้าเข้าเรียนในสำนักศึกษาแห่งนั้น เพื่อให้เจ้าได้ไปสัมผัสกับกลิ่นอายและสภาพแวดล้อมของเหล่าบัณฑิตและกวีอย่างแท้จริง”
“หา?! นี่จะให้ข้าไปเข้าเรียนงั้นรึ?!” ฉือซ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ... อะไรกันเนี่ย? ข้าอุตส่าห์ข้ามมิติมาต่างโลกแล้วแท้ ๆ เหตุใดข้ายังต้องไปโรงเรียนอยู่อีกฟะ?!
“ท่านแม่ทัพใหญ่ เรื่องนี้คงไม่จำเป็นกระมังขอรับ? มีพวกเราอยู่ที่นี่ทั้งคน ย่อมสามารถอบรมสั่งสอนคุณชายได้อยู่แล้ว อีกอย่าง เจ้าอธิการบดีคนปัจจุบันของสำนักศึกษาเหยียนเซิ้งนั่น ก็นับเป็นเพียงคนรุ่นหลัง...”
“ท่านอาชั่ว ปีนี้ฉือซ่งอายุสิบสองปีแล้ว ถึงเวลาที่ต้องปล่อยให้เขาออกไปสัมผัสกับโลกภายนอกบ้างแล้ว หากเขาเอาแต่เติบโตอยู่ภายใต้ปีกการคุ้มครองของพวกท่านตลอดเวลา นั่นรังแต่จะเป็นการทำร้ายเขาเสียเปล่า ๆ”
“ในอดีตท่านก็เป็นคนสนับสนุนให้ข้าออกเดินทางไปเผชิญโลกกว้าง เพื่อเปิดหูเปิดตาดูฟ้าดินอันกว้างใหญ่ไม่ใช่หรือขอรับ? ยามนี้ ถึงเวลาที่ต้องปล่อยให้ซ่งเอ๋อร์ออกไปเผชิญโลกภายนอกบ้างแล้ว อีกอย่าง สำนักศึกษาเหยียนเซิ้งก็ตั้งอยู่ภายในเมืองหลวงแห่งนี้ เดินทางไปเพียงไม่กี่ก้าวก็ถึงแล้ว ไม่ได้ไกลอันใดเลย” ฉือฉี่ไป๋เอ่ยโน้มน้าวกงซุนชั่ว
เมื่อกงซุนชั่วได้ฟัง เขาก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง สุดท้ายก็พยักหน้ารับคำช้า ๆ
“ช่างเถอะ ในเมื่อท่านแม่ทัพใหญ่ตัดสินใจแล้ว ข้าเฒ่าก็จะไม่เอ่ยปากห้ามปรามอีก ทว่าคุณชาย... ชื่อเสียงของท่านในโลกภายนอกค่อนข้าง... โด่งดังไปในทางที่ไม่ดีนัก หากออกไปข้างนอกเกรงว่าจะต้องถูกคนเพ่งเล็งและดูแคลนเอาได้ เช่นนั้นให้ข้าเฒ่าไปพูดคุยกับ ‘เหยียนกู่’ สักหน่อยดีกว่า” เมื่อเอ่ยถึงตรงนี้ กงซุนชั่วก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใดต่อ ทว่าฉือฉี่ไป๋ย่อมเข้าใจความหมายของเขาเป็นอย่างดี
“ลูกพ่อ เจ้าเต็มใจจะไปเรียนที่สำนักศึกษาเหยียนเซิ้งหรือไม่? สถานที่แห่งนั้นเป็นสำนักศึกษาที่ก่อตั้งขึ้นโดยองค์รองปราชญ์เหยียนเชียวนะ ถือเป็นสำนักศึกษาที่ดีที่สุดเป็นอันดับสองรองจากสำนักศึกษาขงเซิ้ง เท่านั้น การได้เข้าไปร่ำเรียนในสถานที่แห่งนั้น ถือเป็นความฝันอันสูงสุดของเหล่าบัณฑิตและยอดกวีทุกคนเลยทีเดียว”
“เป็นเช่นนั้นหรอกรึครับ?”
ในใจของฉือซ่งบังเกิดความประหลาดใจยิ่งนัก ต่างโลกแห่งนี้มีสำนักศึกษาขงเซิ้งด้วยงั้นรึ?
แถมยังมีสำนักศึกษาเหยียนเซิ้งอีก แล้วแบบนี้สำนักศึกษาของจื่อลู่จะชื่อว่าอะไรล่ะ?
สำนักศึกษาจื่อเซิ้ง หรือสำนักศึกษาลู่เซิ้งกันแน่?
ฉือฉี่ไป๋เมื่อเห็นท่าทางของฉือซ่งที่ดูเหมือนจะเริ่มมีความสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว จึงเอ่ยเสริมว่า “ถูกต้องแล้ว องค์รองปราชญ์เหยียนผู้นี้เจนจบทั้งศาสตร์บุ๋นและบู๊ สำนักศึกษาที่ท่านก่อตั้งขึ้นย่อมมีขุมกำลังที่แข็งแกร่งไม่ธรรมดา ถือเป็นสำนักศึกษาที่ติดอันดับหนึ่งในห้าของทวีปเทียนหยวนทั้งหมดเลยทีเดียว”