ตอนที่ 482 ความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่และความทะเยอทะยานใหญ่ยิ่ง

ตอนที่ 482 ความทะเยอทะยานที่ยิ่งใหญ่และความทะเยอทะยานใหญ่ยิ่ง

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

คำว่า ‘พบกันอีกครั้งแล้วสินะ’ ของลู่โจวได้ดึงสติทุกคนให้กลับมาที่ตรงหน้า

เฉินเหลียงชูเป็นผู้ที่ค่อนข้างมีไหวพริบ เขาเป็นคนแรกที่เดินเข้าหาลู่โจวก่อนที่จะคารวะให้ “สวัสดี ผู้อาวุโสลู่...ไม่คิดเลยว่าข้าจะได้พบท่านที่นี่”

ลู่โจวไม่ได้สนใจอะไรเฉินเหลียงชู ตัวเขามองไปที่ยู่เฉิงไห่ผู้ซึ่งกำลังนั่งอยู่บนบัลลังก์ของห้องโถงใหญ่อย่างสงบแทน ชายคนนี้เป็นศิษย์คนแรกแห่งศาลาปีศาจลอยฟ้า จากนั้นลู่โจวก็เหลือบเห็นศิษย์คนที่เจ็ดอย่างสีวู่หยาที่กำลังนั่งอยู่ทางด้านซ้ายของยู่เฉิงไห่

หวางซื่อเจียลุกขึ้นยืนก่อนที่จะโค้งคำนับพร้อมกับเหล่าสาวกจากสำนักเผิงไหลในทันที “สวัสดี ผู้อาวุโสลู่”

“เงยหน้าขึ้นเถอะ” ลู่โจวโบกมือของตัวเอง

ในขณะที่ยู่เฉิงไห่และสีวู่หยาลุกขึ้นมา ในตอนนั้นเองที่สายตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความหวาดระแวง ทั้งคู่จ้องมองลู่โจวอย่างสงสัย ชายคนนี้เป็นใครกันแน่? เนื่องจากหวางซื่อเจียยอมที่จะเคารพชายชราคนนี้ ทั้งคู่จึงไม่กล้าที่จะละเลยการทักทาย ทั้งคู่ทักทายให้กับลู่โจวก่อน ทั้งยู่เฉิงไห่และสีวู่หยาต่างก็ถามออกมาหลังจากการทักทายอย่างพร้อมเพรียงกัน “ผู้อาวุโส ท่านมาจากที่ใดกันแน่?”

ลู่โจวไม่สามารถพูดว่าตัวเขามาจากสำนักเผิงไหลได้อีก ตัวเขาคงจะกลับไปใช้ข้อแก้ตัวซ้ำเดิมไม่ได้แล้ว

ก่อนที่ลู่โจวจะตอบกลับไป ฮั๊วจงหยางก็ได้ก้าวไปที่ด้านหน้าก่อนจะพูดออกมา “เจ้าสำนัก ผู้อาวุโสท่านนี้อาศัยอยู่บนหุบเขามาหลายปีแล้ว เขาไม่ค่อยที่จะรู้เรื่องเกี่ยวกับโลกภายนอก ส่วนสาวน้อยที่อยู่ข้างๆ เขาก็คือธิดาหอยสังข์แห่งแท่นบูชาสวรรค์”

ลู่โจวไม่ได้สนใจว่าฮั๊วจงหยางจะช่วยอธิบายเบื้องหลังของตัวเขาว่าอะไร ในที่สุดตัวเขาก็ได้พบกับยู่เฉิงไห่

การปรากฏตัวของธิดาหอยสังข์ทำให้ยู่เฉิงไห่และสีวู่หยาตกใจเล็กน้อย พวกเขาต่างก็เหลือบมองไปที่นาง พวกเขาไม่เข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างชายชรากับเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า

ฮั๊วจงหยางโค้งคำนับอีกครั้งก่อนจะเดินไปกระซิบที่ข้างๆ หูของยู่เฉิงไห่ ฮั๊วจงหยางได้เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้กับยู่เฉิงไห่ได้ฟัง

เมื่อยู่เฉิงไห่ได้ยินมาว่ามีความเป็นไปได้สูงที่ยอดฝีมือพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบจะเข้าร่วมกับเรื่องครั้งนี้ ดวงตาของยู่เฉิงไห่จึงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ยู่เฉิงไห่ยิ้มก่อนจะพูดออกมา “ผู้อาวุโสลู่ พวกเราเป็นเกียรติจริงๆ ที่มีท่านมาเยี่ยมชมสำนักอเวจีแบบนี้ ผู้อาวุโสลู่เชิญนั่งก่อน”

ลู่โจวพาธิดาหอยสังข์เข้าไปที่ห้องโถงก่อนจะนั่งลง

“เจ้าก็คืออยู่เฉิงไห่ เจ้าสำนักอเวจีอย่างงั้นสินะ?” ลู่โจวถามออกมา

ยู่เฉิงไห่ได้ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ “ถูกต้อง ครั้งหนึ่งข้าเคยอยู่ในศาลาปีศาจลอยฟ้ามาก่อน อาจารย์ของข้ามีชื่อว่าจีเทียนเด๋า เขาก็เป็นผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบเช่นเดียวกับท่าน”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินเหลียงชูก็พูดประจบขึ้น “ถูกต้องแล้วเจ้าสำนักยู่...ปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าถือว่าเป็นยอดวีรบุรุษอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นดวงอาทิตย์หรือดวงจันทร์ที่สุกสกาวก็ยังไม่อาจเทียบพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบของท่านปรมาจารย์ได้ เจ้าสำนักยู่เป็นศิษย์คนแรกของศาลาปีศาจลอยฟ้า ในตอนนี้เจ้าสำนักยู่กำลังควบคุมสำนักฝ่ายอธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในใต้หล้าอยู่ ตอนนี้ที่ทั้งเก้ามณฑลต้องตกอยู่ในความวุ่นวายก็เป็นเพราะฝีมือของสำนักอเวจีนี่แหละ”

ลู่โจวหันกลับมามองเฉินเหลียงชู “จีเทียนเด๋าแข็งแกร่งเพียงนั้นเชียวเหรอ?”

มีอะไรบางอย่างผุดขึ้นในใจของยู่เฉิงไห่ ตัวเขาสังเกตเห็นถึงความหวาดระแวงของชายชราตรงหน้า คงจะมีแต่ยอดฝีมือผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบเท่านั้นที่จะตรวจสอบยอดฝีมือผู้ที่มีระดับเดียวกันได้

เฉินเหลียงชูตอบกลับมาอย่างกระตือรือร้น “ผู้อาวุโส ท่านปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าไม่เพียงแต่เป็นยอดฝีมือผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบ เขายังมีสาวกทั้งเก้าคนที่ต่างก็มีความโดดเด่นอีกด้วย ศิษย์คนสุดท้ายของเขาอย่างซีหยวนเอ๋อ นางสามารถฝึกฝนตัวเองไปถึงขั้นมหาภัยพิบัติศักดิ์สิทธิ์ได้ด้วยเวลาเพียง 5 ปี ข้าไม่คิดว่าจะมีใครประสบความสำเร็จได้เร็วแบบนี้มาก่อน...ส่วนศิษย์คนแรกและศิษย์คนที่สองต่างก็ฝึกฝนตัวเองจนกลายเป็นผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวแปดกลีบที่สมบูรณ์แบบได้ พวกเขาอยู่ห่างจากการเป็นผู้ฝึกยุทธผู้มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบเพียงแค่ก้าวเดียวเท่านั้น”

ยู่เฉิงไห่พยักหน้าอย่างพึงพอใจ ‘ข้าไม่ได้ให้รางวัลเจ้านี่อย่างสูญเปล่าเลย ลิ้นของเจ้านี่ลื่นไหล พูดต่อไปซะ...’

“ถ้าหากศิษย์คนสุดท้ายยังมีฝีมือโดดเด่นถึงขนาดนั้น ข้างสงสัยจริงๆ ว่าปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าจะมีฝีมือที่สูงส่งมากแค่ไหน” การสรรเสริญในครั้งนี้มีเป็นแค่อารัมภบทในการสรรเสริญต่อๆ ไป “แต่ท่านผู้อาวุโสเอง...ก็โดดเด่นไม่แพ้กัน ในตอนที่ยุคสมัยแห่งการแยกดอกบัวทองคำมาถึง เหล่าผู้ฝึกยุทธต่างก็เพียรพยายามที่จะฝึกฝนจนมีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบ สำนักใหญ่ทั้งหลายต่างก็พยายามทำทุกอย่างอย่างเต็มที่ ผู้ที่สามารถนำหน้าผู้อื่นไปได้ย่อมเป็นที่รู้จักมากขึ้นเท่านั้น แต่ผู้อาวุโสลู่กลับฝึกฝนตัวเองอย่างเงียบๆ โดยที่ไม่หวังว่าจะเป็นจุดสนใจ ผู้อาวุโสลู่ฝึกฝนตัวเองจนประสบความสำเร็จได้ ท่านช่างเป็นคนที่ถ่อมตนจริงๆ ในเรื่องนี้แม้แต่ปรมาจารย์แห่งศาลาปีศาจลอยฟ้าก็ยังต้องเรียนรู้จากท่าน”

ยู่เฉิงไห่พูดแทรก “เป็นความจริงที่อาจารย์ของข้าชอบเรียกร้องความสนใจ ข้าหวังว่าทุกท่านที่นี่จะไม่รังเกียจเขา”

ลู่โจวขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนนี้ตัวเขาเข้าใจแล้วว่าทำไมคนทั่วทั้งโลกถึงโยนความผิดทั้งหมดให้กับเหล่าวายร้ายในศาลาปีศาจลอยฟ้าได้ ทุกๆ อย่างเป็นเพราะผลงานของลูกศิษย์ทั้งหลาย เพราะแบบนั้นชื่อของจีเทียนเด๋าถึงได้อยู่บนอันดับสูงสุดของบัญชีดำได้

เมื่อหวางซื่อเจียแห่งสำนักเผิงไหลมองเห็นโอกาสอันดีที่จะชักชวนให้ลู่โจวเข้าร่วมกับพวกเขา หวางซื่อเจียที่เห็นแบบนั้นก็ได้พูดขึ้น “พวกเราต่างก็รู้จักกับเจ้าสำนักยู่มานานแล้ว ในตอนแรกพวกเราคิดจะช่วยเจ้าสำนักยู่ในการพิชิตมณฑลจิง แต่ถ้าหากผู้อาวุโสลู่เต็มใจที่จะร่วมมือด้วย พวกเราสำนักเผิงไหลจะเต็มใจทำตามคำสั่งของท่านเอง”

ลู่โจวไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับมา ตัวเขามองไปที่สีวู่หยาที่อยู่ข้างๆ ยู่เฉิงไห่แทน “แล้วเจ้าล่ะ?”

สีวู่หยาเป็นผู้ที่นิ่งเงียบมาโดยตลอด ไม่มีใครรู้ว่าตัวเขากำลังคิดอะไรอยู่

ลู่โจวได้อนุญาตให้สีวู่หยาออกจากศาลาปีศาจลอยฟ้ามาเพียงเพราะตัวเขาต้องการจะดูว่าสีวู่หยาจะเลือกทางเลือกใด จากผลลัพธ์ที่ออกมาทุกอย่าง ดูเหมือนว่าสีวู่หยาจะตัดสินใจแล้ว

สีวู่หยายิ้มก่อนที่จะพูดออกมา “ตั้งแต่ที่ผู้อาวุโสมาเหยียบที่นี่ ข้าก็แน่ใจว่าท่านมีอะไรบางอย่างที่หมายตาไว้ มาฟังเงื่อนไขของผู้อาวุโสกันเถอะ”

ทุกคนหันมาสนใจลู่โจวอีกครั้ง สีวู่หยาพูดถูก ทุกคนจะลืมเรื่องที่สำคัญแบบนี้ไปได้ยังไง อย่าว่าแต่มณฑลจิงเลย ถ้าหากทุกคนได้รับความช่วยเหลือจากยอดฝีมือผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบพวกเขาจะต้องทำลายเมืองหลวงศักดิ์สิทธิ์ได้แน่ แล้วเงื่อนไขใดกันที่จะสามารถตอบสนองกับยอดฝีมือเช่นนี้ได้?

มีบางอย่างผุดขึ้นในใจของยู่เฉิงไห่ ตัวเขารู้สึกประหม่าเล็กน้อยเมื่อมองไปยังชายชราคนนี้

“ข้าต้องการโลกทั้งใบ” ลู่โจวพูดขึ้นมา

“...”

ทุกคนต่างก็ตื่นตกใจ

ความเงียบปกคลุมห้องโถงใหญ่ที่เคยครึกครื้น

หลังจากที่หยุดนิ่งไปนาน ในที่สุดยู่เฉิงไห่ก็พูดออกมา “ผู้อาวุโสลู่ ท่านกำลังล้อข้าเล่นสินะ?” ยู่เฉิงไห่พยายามทำงานอย่างหนักก็เพื่อพิชิตโลกใบนี้ สำหรับเขาแล้วคำพูดของผู้อาวุโสลู่คนนี้เป็นเหมือนกับคำเสียดสีตัวเขา

“ความต้องการและความทะเยอทะยานของข้าเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่เสมอมา” ลู่โจวพูดออกมาอย่างไม่แยแส

“ผู้อาวุโสลู่ แม้ว่าพลังวรยุทธของท่านจะลึกล้ำก็ตาม แต่อาจารย์ของข้า...”

ทันทีที่ยู่เฉิงไห่พูดคำว่า ‘อาจารย์ของข้า’ ลู่โจวก็วางมือลงบนโต๊ะข้างๆ

แคร๊ก!

โต๊ะตัวนั้นพังทลายไปในทันที

ทุกๆ คนถอยห่างด้วยความตกใจ

ลู่โจวลุกขึ้นยืนก่อนที่จะมองไปที่ยู่เฉิงไห่ “เจ้าคู่ควรที่จะพูดถึงอาจารย์แล้วอย่างงั้นเหรอ?”

ยู่เฉิงไห่ถามออกมา “ทำไมท่านถึงได้พูดแบบนั้นกันผู้อาวุโสลู่?”

ทุกๆ คนถอยห่างไปอย่างลับๆ พวกเขาสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันแปลกประหลาดได้ในห้องโถง

กระบี่นิลโลหิตที่ถูกวางเอาไว้เริ่มส่งเสียงสั่นเครือขึ้น

สีหน้าของฮั๊วจงหยางเปลี่ยนไป ท้ายที่สุดแล้วตัวเขาก็เป็นผู้ที่พาชายชราคนนี้มา สุดท้ายแล้วเจ้าสำนักของเขาผู้มีพลังอวตารดอกบัวแปดกลีบจะเอาชนะผู้ที่มีพลังอวตารดอกบัวเก้ากลีบได้ยังไง? ฮั๊วจงหยางไม่มีทางเลือกอื่น ตัวเขาคุกเข่าลงก่อนจะรีบพูดออกมา “ได้โปรดสงบใจลงก่อน ท่านผู้อาวุโสลู่!”

ลู่โจวไม่ได้สนใจฮั๊วจงหยางอย่างสิ้นเชิง ตัวเขาเหลือบมองไปที่ยู่เฉิงไห่ น้ำเสียงที่ลู่โจวใช้พูดออกมามันเต็มไปด้วยแรงกดดันอันมหาศาล “ถ้าหากเจ้าต้องการโลกใบนี้ ข้าเองก็ต้องการโลกใบนี้เช่นกัน ทำไมกันล่ะ? เจ้าลังเลที่จะละทิ้งความทะเยอทะยานที่เจ้ามีอย่างงั้นเหรอ?”

ยู่เฉิงไห่ไม่มีทางที่จะมอบผลงานที่ตัวเขาทุ่มเททำมาทั้งหมดให้กับคนอื่นไปแน่

สีวู่หยาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอันหนักแน่นแทน “ผู้อาวุโสลู่...ท่านต้องการที่จะเป็นศัตรูกับศาลาปีศาจลอยฟ้าอย่างงั้นสินะ?”

สาวกสำนักอเวจีภายในห้องโถงใหญ่ต่างก็ชักดาบของตัวเองออกมา

ริมฝีปากของเฉินเหลียงชูสั่นเล็กน้อย ตัวเขารวบรวมความกล้าทั้งหมดก่อนจะพูดออกมา “ผู้อาวุโสลู่ ได้โปรดคิดทบทวนให้ถี่ถ้วนด้วย!”

ใครกันจะกล้าเป็นศัตรูกับศาลาปีศาจลอยฟ้าในตอนนี้?

ลู่โจวได้ถามกลับมาแทน “แล้วถ้าหากข้าต้องการแบบนั้นล่ะ?”

ทันทีที่ลู่โจวพูดจบกระบี่นิลโลหิตก็ได้พุ่งเข้าหามือของยู่เฉิงไห่ด้วยความเร็วสูง

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย