บทที่ 35 - สนุกร่วมกับประชาชน คะแนนพิเศษ

บทที่ 35 - สนุกร่วมกับประชาชน คะแนนพิเศษ

【มิติเสมือนจริง การทดสอบเจตจำนงกำลังจะเริ่มขึ้น】

【การทดสอบในครั้งนี้ หากทนรับระดับหนึ่งได้ จะได้ 10 คะแนน, ระดับสอง 20 คะแนน, ระดับสาม 30 คะแนน, ระดับสี่ 40 คะแนน และระดับห้าจะได้คะแนนเต็ม】

"???"

"เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?"

กลุ่มคนที่ถูกดึงกลับเข้ามาในมิติเสมือนจริง ต่างเกาหัวแกรกๆ ในหัวมีแต่คำถามผุดขึ้นมา

ไอ้ขุนพลเผ่ามารเมื่อกี้โผล่มาอำกันเล่นๆ เหรอเนี่ย ความเจ็บปวดแบบฝังใจที่โดนไปหมัดนึงนั่น ฉันเจ็บตัวฟรีงั้นสิ?

พวกผู้บริหารกระทรวงศึกษาธิการปีนี้ เล่นพิเรนทร์กันจริงๆ!

อีกด้านหนึ่ง

เฉินซีอินที่ยังคงอยู่ในมิติเสมือนจริง จู่ๆ ก็สังเกตเห็นว่าไกลออกไป ร่างของมารจิ๋วตัวหนึ่งกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย

"หึหึ ระดับความยากแบบนี้สิถึงจะถูก!!"

...

บนเครือข่ายถ่ายทอดสด เมื่อมีประกาศแจ้งเตือน หน้าจอถ่ายทอดสดทั้งหมดก็กลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

"ฉันว่าแล้วเชียว เบื้องบนไม่มีทางทำพลาดครั้งใหญ่ขนาดนั้นหรอกน่า จะให้เริ่มมาก็เจอขุนพลเผ่ามารระดับหกเลยได้ยังไง นอกจากพวกอัจฉริยะระดับท็อปแล้ว คนธรรมดาที่ไหนจะไปทนไหว"

"นั่นสิ ท่านผู้นำหลงผู้ชาญฉลาด กับท่านจอมพลหวัง ไม่มีทางปล่อยให้กระทรวงศึกษาธิการทำอะไรบ้าๆ หรอก"

"พวกนายนี่มันเป็นนกสองหัวชัดๆ??"

"นกสองหัวอะไรวะ?"

"ก็พวกที่เห็นฝ่ายไหนชนะ ก็เอนเอียงไปเข้าข้างฝ่ายนั้นไง...."

......

และในตอนนั้นเอง

มารจิ๋วก็ก่อตัวเสร็จสมบูรณ์ ขนาดตัวของมันเล็กกว่าผู้ใหญ่ครึ่งหนึ่ง ดูเหมือนขุนพลเผ่ามารย่อส่วนยังไงยังงั้น

แต่ว่ามันไม่มีเขาทั้งสองข้าง แถมยังมีปีกกุดๆ ที่ไม่มีประโยชน์อะไรงอกออกมาด้วย เวลาเดินก็กระโดดเหยงๆ

เฉินซีอินอ้าปากค้าง ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาด่าดี

ไม่นึกเลยว่า ขุนพลเผ่ามารสุดน่าเกรงขาม จะวิวัฒนาการมาจากไอ้ตัวพรรค์นี้

จากนั้นเขาก็ส่ายหน้า แล้วเดินตรงเข้าไปหามารจิ๋ว

ช่างเถอะ

รีบทำให้มันจบๆ ไปดีกว่า

ขนาดระดับหกยังผ่านมาได้ กะอีแค่ระดับหนึ่งถึงระดับห้า มันก็แค่เรื่องขี้ผงเท่านั้นแหละ

วินาทีต่อมา

เขาก็ง้างหมัดใส่หน้ามารจิ๋วที่มีดวงตาใสซื่อ หมัดนั้นพุ่งตรงเข้าไปขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ ในสายตาของอีกฝ่าย

ไอ้กระจอกแบบนี้ ต่อให้มาอีกสิบตัวก็ไม่หวั่นโว้ย!

…

ภายในวิหารเทพต้าเซี่ย

ชายชราสองคนกำลังนั่งอยู่หน้าจอแสดงผล

หน้าจอฝั่งซ้ายเป็นภาพของเด็กหนุ่ม ส่วนฝั่งขวาเป็นภาพของเด็กสาว

ชายชราผมแดงพูดขึ้นว่า: "ตาเฒ่าเฉิน ไม่เลวเลยนะเนี่ย ฉันเห็นหลานซีอินเพิ่งจะรับการโจมตีจากขุนพลเผ่ามารระดับหกไปหมาดๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมาได้ทันที เก่งกว่ายายหนูจื่อหานของฉันเยอะเลย!"

ชายชราผมขาวใบหน้าเปื้อนยิ้ม พยักหน้ารับ "ก็เก่งจริงๆ นั่นแหละ มิน่าล่ะถึงได้กล้าคุยโวว่าจะแซงหน้าซีเนี่ยนให้ได้"

ตาเฒ่าผมแดงเลิกคิ้วขึ้น ราวกับนึกอะไรบางอย่างออก ขยิบตาให้ชายชราผมขาวด้วยสีหน้าเจ้าเล่ห์ "ตาเฒ่าเฉิน เอาแบบนี้ไหม ลองไปคุยกับตาเฒ่าหลินดูสิ ว่าการทดสอบเจตจำนงรอบนี้ ให้ปรับความยากไปจนถึงระดับเทพเลย?"

"ลองดูสิว่า เด็กนักเรียนรุ่นนี้ จะทำลายสถิติได้สูงสุดที่ระดับไหน เอาป่ะ?"

ชายชราผมขาวชะงักมือที่กำลังลูบเครา ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มชั่วร้าย "เป็นข้อเสนอที่ไม่เลวเลยนะ เดี๋ยวฉันไปคุยให้เอง ฉันจัดการเอง………"

ทั้งสองคนสบตากัน ก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจออีกครั้ง เสียงหัวเราะพิลึกพิลั่นก็ดังขึ้นภายในห้อง

"หึหึหึ……"

ในขณะเดียวกัน บนเครือข่ายถ่ายทอดสดก็เกิดพายุไซโคลนลูกใหญ่ขึ้น

"ระดับหนึ่งจบลงแล้ว หน้าจอถ่ายทอดสดดำมืดไปสิบเปอร์เซ็นต์ ดูเหมือนว่าคุณภาพของเด็กปีนี้จะไม่ค่อยเท่าไหร่นะ"

"ขออภัยท่านผู้นี้ ไม่ทราบว่าท่านอยู่ระดับไหน ถึงได้กล้าพูดจาโอหังแบบนี้?"

"ฉันน่ะเหรอ? ก็แค่ระดับห้ากากๆ คนนึงแหละ!"

"666 ท่านเทพผู้ยิ่งใหญ่ระดับห้า ไม่กล้าหือด้วยเลยครับ ผมผิดไปแล้ว"

10 นาทีต่อมา

"ระดับสองจบลงแล้ว หน้าจอถ่ายทอดสดดำมืดไปประมาณยี่สิบห้าเปอร์เซ็นต์ ดูเหมือนว่าปีนี้จะแย่จริงๆ"

"ท่านผู้นี้อยู่ข้างบน ท่านเป็นใครอีกล่ะเนี่ย? ทำไมถึงได้ปากดีขนาดนี้?"

"ก็แค่พวกไร้น้ำยาระดับหก ไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงหรอก"

20 นาทีต่อมา

"ระดับสามจบลงแล้ว หน้าจอถ่ายทอดสดดำมืดไปประมาณห้าสิบเอ็ดเปอร์เซ็นต์ ระดับของเด็กปีนี้ไม่มีอะไรก้าวหน้าเลยแฮะ!"

"ปากเก่งจริงๆ นะ ท่านเป็นใครมาจากไหนล่ะเนี่ย?"

"เพิ่งกลับมาจากไปเชือดราชันสัตว์อสูรที่เทือกเขาสัตว์อสูรมาหมาดๆ ขอบคุณที่ถาม ก็แค่ระดับเจ็ดกากๆ คนนึงน่ะ"

"เชี่ย! ขอกราบคารวะท่านเทพ"

30 นาทีต่อมา

"ระดับสี่จบลงแล้ว หน้าจอถ่ายทอดสดดำมืดไปประมาณแปดสิบห้าเปอร์เซ็นต์ อย่างที่คิดไว้เลย ความแตกต่างระหว่างระดับสามขั้นกลางกับระดับสามขั้นต่ำนี่มันห่างชั้นกันจริงๆ เป็นอุปสรรคที่ข้ามผ่านไปได้ยากเอาการ"

"ท่านแม่ทัพจากหน่วยไหนอยู่ข้างบนเนี่ย? กะจะมาหาเรื่องกันใช่ไหม?"

"เพิ่งกลับมาจากพักร้อนที่ด่านเสวียนอู่ ก็แค่ระดับแปดกระจอกๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจหรอก"

"……นายเก่ง นายว่าไงก็ว่าตามนั้นเลย"

40 นาทีต่อมา

"ระดับห้าเพิ่งจะดำมืดไปประมาณเก้าสิบห้าเปอร์เซ็นต์เอง ถือว่าไม่เลวเลยนะเนี่ย มีเด็กที่มีศักยภาพระดับห้าอยู่ตั้งแปดแสนกว่าคนแหนะ"

"ท่านผู้นี้มาจากไหนอีกเนี่ย อย่าบอกนะว่าเป็นท่านเทพมังกรระดับเก้า ล้อฉันเล่นป่ะเนี่ย?"

"จะว่าไปก็ใช่ เพิ่งกลับมาจากไปเชือดจ้าวแห่งหมาป่าต่างดาวที่รังของพวกมันมาหมาดๆ เลย!"

"แม่มันเถอะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย วันนี้เหล่าทวยเทพบนอินเทอร์เน็ตมารวมตัวกันหรือไง? ว่างกันนักหรือไง?"

"หึหึ โลกอินเทอร์เน็ตก็เป็นงี้แหละ แยกไม่ออกหรอกว่าใครเป็นคนใครเป็นผี เผลอๆ ฝั่งตรงข้ามอาจจะเป็นแค่ตาลุงซกมกระดับหนึ่งที่เอาแต่โม้เหม็นไปวันๆ ก็ได้"

"นั่นดิ ชอบโม้กันไม่ดูตาม้าตาเรือเลย ถ้าเอาตามที่เพิ่งสถิติมาเมื่อกี้ ยอดฝีมือระดับเจ็ด แปด เก้า ที่ทางการต้าเซี่ยประกาศออกมา คงมีมากกว่าของจริงเป็นสิบเท่าล่ะมั้ง ถ้าเก่งกันขนาดนั้นจริง พวกเผ่าพันธุ์ต่างดาวคงโดนไล่ตะเพิดออกจากโลกต้าเซี่ยไปตั้งนานแล้ว!"

"หึหึ มีท่านเทพมังกรระดับเทพคนไหนยอมโผล่หัวมาให้ฉันเปิดหูเปิดตาบ้างไหมเนี่ย ฉันล่ะอยากเห็นจริงๆ!"

【กรอบสีรุ้ง】【ยืนยันจากทางการ: เทพแห่งการทำลายล้างตระกูลจาง】【จางเทียนชวน】: "ทำไมล่ะ ใครอยากเจอระดับเทพ ตาแก่อยู่นี่แล้ว"

"……"

"....."

ช่องแชตบนเครือข่ายถ่ายทอดสดหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนจะระเบิดความบ้าคลั่งขึ้นมา

"กรอบสีรุ้งนี่มันสว่างจนตาฉันจะบอดอยู่แล้ว!"

"จับตัวท่านเทพตัวเป็นๆ ได้แล้วหนึ่งอัตรา! คุณปู่รับผมเป็นลูกศิษย์เถอะ!!"

"คุณปู่ครับ ผมขอแต่งเข้าตระกูลจางได้ไหมครับ? ผมล้างจาน ถูพื้น ซักผ้า ทำกับข้าว ทนลำบากได้สบายมาก!"

"คุณปู่ๆ ผมคือหลานเขยที่คุณปู่พลัดพรากจากกันไปเมื่อสิบแปดปีก่อนไงครับ!!"

...

"เทียนชวน ยางอายมีบ้างไหมเนี่ย!"

ชายชราผมขาวทำหน้าเอือมระอา หันไปมองตาเฒ่าผมแดงแล้วกลอกตาบน รูสึกว่าภาพลักษณ์อันสูงส่งของยอดฝีมือระดับเทพ ถูกจางเทียนชวนดึงให้ตกต่ำลงซะหมด

"ก็แค่สนุกร่วมกับประชาชน เล่นเน็ตพอหอมปากหอมคอเอง ฮ่าฮ่าฮ่า"

จางเทียนชวนเมินเฉยต่อสายตารังเกียจของชายชราผมขาว เขาวางโทรศัพท์มือถือลง แล้วชี้มือไปที่ภาพฉายด้านหน้า พร้อมกับฉีกยิ้มกว้าง "ดูถ่ายทอดสดดีกว่า ดูถ่ายทอดสด ระดับเจ็ดกำลังจะมาแล้ว"

……

——ตู้ม!

เฉินซีอินที่เพิ่งจะโดนราชันมารระดับเจ็ดซัดเข้าไปอีกหนึ่งดอก ทำหน้างงงวย ยักไหล่ด้วยความไม่เข้าใจ

เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย?

ทำไมยังไม่จบอีก!

ไหนบอกว่าระดับห้าคือคะแนนเต็มไง?

แล้วทำไมจู่ๆ ถึงมีราชันมารระดับเจ็ดโผล่มาอีกฟะ ประสาทป่ะเนี่ย!

และในตอนนั้นเอง เสียงสังเคราะห์ก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งที่ราบอันกว้างใหญ่ไพศาลในมิติเสมือนจริง

【ราชันมารระดับเจ็ดจะก่อตัวเสร็จสิ้นในอีก 20 วินาที ขอให้ผู้เข้าสอบทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม】

【โจทย์ข้อนี้เป็นข้อสอบพิเศษ คะแนนรวม 100 คะแนน

ระดับหก 10 คะแนน, ระดับเจ็ด 20 คะแนน, ระดับแปด 30 คะแนน, ระดับเก้า 50 คะแนน, ระดับเทพ 100 คะแนน】

"???"

ในเวลาเดียวกัน นักเรียนทุกคนที่ยังอยู่ในมิติเสมือนจริงต่างก็มีเครื่องหมายคำถามเต็มหัว

ปีนี้มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมรูปแบบการสอบถึงเปลี่ยนไปจากปีก่อนๆ ซะขนาดนี้

แต่ก็ดีเหมือนกัน ปีก่อนๆ แค่ระดับห้าก็ถือว่าได้คะแนนเต็มแล้ว มันไม่สามารถสะท้อนให้เห็นถึงศักยภาพที่แท้จริงของพวกตนได้เลย

ปีนี้จะได้ทิ้งห่างจากคนอื่นๆ ได้ชัดเจนยิ่งขึ้น และดึงดูดความสนใจจากพวกคนใหญ่คนโตได้มากขึ้นด้วย

หลินอู่ชูหมัดขึ้นฟ้า สีหน้าตื่นเต้น "เข้ามาเลย! ให้ฉันได้สัมผัสแรงกดดันและพลังทำลายของระดับสูงหน่อยเถอะ"

จางจื่อหานเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า น้ำเสียงขี้เล่น "น่าสนุกดีนี่ งั้นก็ขอลองดูหน่อยแล้วกัน"

ซูยวนเม้มริมฝีปาก ยิ้มเยาะ "น่าสนุกดีนี่ มิติเสมือนจริงคงจะจำลองพลังระดับเทพมาได้แค่ประมาณ 10% เท่านั้นแหละ ถ้าแค่นี้ฉันยังรับแรงกดดัน เจตจำนง และความเจ็บปวดไว้ไม่ได้ แล้วฉันจะแก้แค้นให้พี่ชายได้ยังไง!"

ในขณะเดียวกัน

อัจฉริยะคนอื่นๆ ต่างก็เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจในตัวเอง พากันพึมพำกับตัวเองอย่างไม่ขาดปาก

(จบแล้ว)