บทที่ 34 - พวกเรายังเป็นแค่เด็กนะ! ทำไมทำแบบนี้ล่ะ!

บทที่ 34 - พวกเรายังเป็นแค่เด็กนะ! ทำไมทำแบบนี้ล่ะ!

"ตู้ม!"

ร่างของขุนพลเผ่ามารร่วงกระแทกพื้นจากฟากฟ้า ก่อให้เกิดเสียงดังกึกก้องปานฟ้าถล่ม

ฝุ่นผงและควันกระจายตัวเป็นวงกว้างราวกับคลื่นยักษ์ กลืนกินทุกสรรพสิ่งรอบข้างในพริบตา ก่อตัวเป็นม่านหมอกทึบ

ท่ามกลางกลุ่มควันหนาทึบนั้น เผยให้เห็นใบหน้าอันแสนดุร้ายและกรงเล็บอันคมกริบของมารร้ายลางๆ

"แกร็กๆ!"

ขุนพลเผ่ามารที่ยังคงยืนอยู่กับที่ หันขวับไปมองเฉินซีอินที่อยู่ไกลออกไป ราวกับเห็นอาหารอันโอชะ มันแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ก่อนจะคำรามออกมาหนึ่งคำรบ

ในวินาทีนั้น แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวก็พุ่งเข้าใส่

"หึ~ สมจริงใช้ได้เลยแฮะ!"

เฉินซีอินทำแววตาขี้เล่น ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรเลยสักนิด

ขนาดแรงกดดันระดับ 9 ของเฉินเหวินหยวน เขายังไม่กลัวเลย

ประสาอะไรกับไอ้นี่ล่ะ??

จากนั้น เขาก็ยืนมองขุนพลเผ่ามารตรงหน้าด้วยใบหน้าเรียบเฉย ท่าทีสงบนิ่งราวกับสายลมบางเบาและเมฆลอยเอื่อย

——ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ!

ขุนพลเผ่ามารที่สร้างขึ้นจากข้อมูลไม่ได้มีความคิดซับซ้อนอะไร มันพุ่งกระโจนขึ้นไปบนอากาศ กางปีกกระพือจนเกิดลมกรรโชกแรง พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว!

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายหดสั้นลงอย่างรวดเร็ว

เพียงเสี้ยววินาที

ใบหน้าอันแสนดุร้ายของขุนพลเผ่ามารก็เข้ามาประชิดตัว

เฉินซีอินสัมผัสได้ถึงกลิ่นเหม็นเน่าอันเป็นเอกลักษณ์ของอีกฝ่าย วินาทีต่อมา ฝ่ามือสีดำขนาดมหึมาก็เงื้อขึ้นสูง หมายจะทุบลงมาใส่เขา!

แต่ทว่า เฉินซีอินในตอนนี้กลับมีสีหน้าเยือกเย็น ปราศจากความหวาดกลัว ยืนนิ่งมองดูฝ่ามือยักษ์ที่ฟาดฟันเข้ามาพลางคิดค่อนขอดในใจ

แค่นี้เนี่ยนะ?

ภายในใจของเขา ปราศจากซึ่งความกลัวหรือความตื่นตระหนกใดๆ ทั้งสิ้น!!

อันที่จริง สาเหตุที่เขาห้าวเป้งได้ขนาดนี้ ก็เป็นเพราะ:

【ผู้ไม่ยอมจำนน】: อำนาจไม่อาจกดขี่ ความยากจนไม่อาจสั่นคลอน แม้ต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่แข็งแกร่งกว่า ก็กล้าที่จะลุกขึ้นสู้ รนหาที่ตายโดยไม่เจียมตัว

เอฟเฟกต์: ไม่ได้รับผลกระทบจากแรงกดดันของผู้แข็งแกร่ง เมื่อได้รับความเสียหายทางกายภาพ จะลดทอนความเสียหายลง 30%

"ปัง!"

"อั้ก!"

วินาทีต่อมา ภายในมิติก็เกิดเสียงดังสนั่นจากการปะทะกันระหว่างฝ่ามือยักษ์กับศีรษะ ตามมาด้วยเสียงครางต่ำของเฉินซีอินที่ต้องรับแรงกระแทกเข้าไปเต็มๆ ทำเอาเขาเจ็บจนน้ำตาเล็ด

เขาลืมไปเสียสนิทว่า ถึงแม้จะไม่กลัวแรงกดดัน แต่ร่างกายนี้ก็ยังคงได้รับบาดเจ็บจริงๆ

แม่มันเถอะ โคตรเจ็บเลยเว้ย!

รวบรวมสติ เฉินซีอินค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นจากพื้น พลางนึกถึงความรุนแรงจากการโจมตีเมื่อครู่

เขารู้ตัวเลยว่า ถ้าตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา การโจมตีเมื่อกี้คงจะฉีกกระชากร่างกายในโลกความจริงของเขาให้กลายเป็นชิ้นๆ แหลกเหลวกลายเป็นละอองเลือดไปแล้ว

ในพริบตานั้น พลังมารมันให้ความรู้สึกเหมือนมีขีปนาวุธตงเฟิงมาระเบิดอยู่ภายในร่างกายของเขาเลยทีเดียว

แต่ทว่า ร่างกายธรรมดานี้ ตราบใดที่เจตจำนงของเขายังไม่แตกสลาย

มันก็จะยังคงอยู่ต่อไป

พลังทำลายล้างจากการทุบครั้งนั้น อย่างน้อยๆ ก็มีค่าพลังรบแตะหลักแสน

อ้างอิงจากความรู้ใหม่ที่เขาเพิ่งได้รับมา

เกณฑ์มาตรฐานค่าพลังรบของระดับสองทั้งสี่ขั้น อยู่ที่ 1,000, 2,000, 3,000, 4,000 ตามลำดับ

ระดับสามคือ 5,000, 7,000, 9,000, 11,000

.....

ส่วนระดับหกนั้น เริ่มต้นที่ 100,000 ขึ้นไป

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉินซีอินก็ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก แอบด่าพวกผู้บริหารกระทรวงศึกษาธิการต้าเซี่ยในปีนี้ว่าเป็นพวกประสาทแดก!

นี่มันใช่ความเจ็บปวดที่คนรุ่นพวกเขาควรจะได้รับเหรอ?

เขาอุตส่าห์นึกว่าการทดสอบเจตจำนงจะเป็นแค่การประเมินปฏิกิริยาตอบสนอง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับแรงกดดันของผู้แข็งแกร่งแบบเบาะๆ ซะอีก

ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาทนรับความเจ็บปวดจากการโดนโจมตีด้วย

แถมในเวลาเดียวกัน เขากลับพบความจริงอันน่าสะพรึงกลัวว่า ตัวเองสลบไม่ได้!

ไอ้คำว่า "รนหาที่ตายโดยไม่เจียมตัว" ในคำอธิบายของฉายาผู้ไม่ยอมจำนน มันทำให้สติสัมปชัญญะของเขาตื่นตัวอยู่ตลอดเวลา

ในเสี้ยววินาทีนั้น ความคิดแล่นปรู๊ดปร๊าด เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

คนอื่นพอสลบก็โดนเตะออกจากระบบได้เลย แล้วเขาจะทำยังไงล่ะเนี่ย?

หรือว่าเขาจะต้องมานั่งทนรับความเจ็บปวดที่วัยอย่างเขาไม่ควรจะได้รับ ตั้งแต่ต้นจนจบเลยเหรอ?

นั่นมันตั้งแต่ระดับหนึ่งยันระดับเทพเลยนะเว้ย ขืนเป็นแบบนั้น สภาพจิตใจอันบอบบางของเขาจะได้รับผลกระทบกระเทือนสาหัสขนาดไหนกันเนี่ย!?

ต่อให้เป็นเทคโนโลยีโลกเสมือนจริง ความสมจริงของการจำลองตั้งแต่ระดับหกขึ้นไป จะลดลงเหลือแค่ 60% ส่วนระดับแปดขึ้นไปยิ่งต่ำกว่านี้ก็ตาม

แต่ระดับหกขึ้นไปนี่ ค่าพลังรบมันหลักแสนอัปเลยนะเว้ย!

เพราะงั้น การทดสอบครั้งนี้มันต้องมีอะไรผิดพลาดแหงๆ!!

เขาต้องหาทางล็อกเอาท์ตัวเองให้ได้ จะยอมมาโดนซ้อมฟรีๆ ไม่ได้เด็ดขาด!

รวบรวมสติ เฉินซีอินรีบมองหาวิธี เขาเพ่งสมาธิไปที่หน้าต่างสถานะ พยายามจะปิดฉายา 【ผู้ไม่ยอมจำนน】

แต่กลับพบกับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ

【เมื่อสวมใส่ฉายาแล้ว จะไม่สามารถถอดออกในขณะที่อยู่ในสถานะใช้งานได้ กรุณาเปลี่ยนฉายาในขณะที่อยู่ในสถานะปลอดภัย】

"หนานิ??"

หน้าของเฉินซีอินมืดครึ้มไปครึ่งซีก แอบเหวอไปเล็กน้อย พอตั้งสติได้ เขาก็รีบเช็คหน้าต่างสถานะอีกรอบ

【ฉายาและคุณสมบัติ】: 【ผู้ไม่ยอมจำนน】 【กลิ่นอายแห่งผู้นำ】 【ความรู้ระดับสุดยอดอัจฉริยะขั้นเทพ (ฉบับมัธยมปลาย)】

จากนั้น เขาก็ลองลาก 【กลิ่นอายแห่งผู้นำ】 กับ 【ความรู้ระดับสุดยอดอัจฉริยะขั้นเทพ (ฉบับมัธยมปลาย)】 ดู แต่ระบบกลับเตือนว่าพวกนี้เป็นคุณสมบัติ ไม่ใช่ฉายา

"....."

ในวินาทีนี้ เฉินซีอินคอตก อารมณ์เหมือนโดนหมางับก้น ถอนหายใจเฮือกใหญ่

"ช่างเถอะ เป็นไงเป็นกัน เผื่อว่าจิตสำนึกเสี้ยวนี้จะโดนพวกระดับสูงอัดจนแหลกสลาย แล้วฉันก็สลบไปเองแหละมั้ง"

และในตอนนั้นเอง ขุนพลเผ่ามารที่อยู่ห่างออกไปแค่เอื้อม ก็เริ่มแตกกระจายเป็นพิกเซล แล้วค่อยๆ เลือนหายไปต่อหน้าต่อตา เริ่มจากส่วนหัวเป็นอันดับแรก

หืม?

จบแล้วเหรอ?

.....

บนเครือข่ายถ่ายทอดสด

"เชี่ย! จอถ่ายทอดสดดำมืดไป 99% ในพริบตา นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว... ผู้เข้าสอบกว่าสิบล้านคน ปลิวหายไปดื้อๆ เลยเนี่ยนะ?"

"นั่นน่ะสิ แบบนี้ก็เท่ากับว่ามีคนถึง 99% ที่ได้คะแนนทดสอบเจตจำนงเป็น 0 เลยไม่ใช่เหรอ?"

"เชี่ยเอ๊ย! ตอนนี้ใครเป็นหัวหอกกระทรวงศึกษาธิการวะเนี่ย? เล่นพิเรนทร์เกินไปแล้ว"

"พิเรนทร์เหรอ? ฉันว่าวิธีนี้ก็เข้าท่าดีออก ยังไงซะคนอ่อนแอขึ้นสนามรบไปก็มีแต่ไปตายสู้ไม่ผ่านบททดสอบแค่นี้ อนาคตก็คงไม่ได้เรื่องได้ราวอะไรมากหรอก สู้เอาทรัพยากรไปเทให้คนอื่นดีกว่า เห็นไหมล่ะว่าเร็วทันใจขนาดไหน คัดหัวกะทิออกมาได้ในพริบตาเดียวเลย!"

"ตดเหม็นๆ! แกจะรู้ได้ไงว่าคนที่ตอนแรกเจตจำนงอ่อนแอ จะไม่มีโอกาสพัฒนาขึ้นมาได้ในภายหลัง ทำแบบนี้มันไม่ยุติธรรมกับพวกเขาเลยนะ!"

"หึหึ อยากจะเถียงใช่ไหมล่ะ? มาๆๆ เข้ามาเลย!"

.....

ภายในฐานทัพทหาร

ซ่างกวนหยวนหลงทำหน้าประหลาดใจ หันไปถามจางทงไห่ว่า: "เบื้องบนตัดสินใจแบบนี้จริงๆ เหรอ??"

จางทงไห่ยิ้มๆ ไม่ได้ตอบคำถามของซ่างกวนหยวนหลง แต่หันไปสั่งเจ้าหน้าที่ชุดดำที่อยู่ข้างๆ ว่า: "เริ่มการทดสอบเจตจำนงได้เลย"

"???"

ซ่างกวนหยวนหลงทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก เบิกตากว้างด้วยความฉงน "เมื่อกี้ไม่ใช่การทดสอบหรอกเหรอ?"

จางทงไห่มุมปากยกยิ้ม หัวเราะหึๆ "เมื่อกี้ก็แค่ให้พวกเด็กๆ ได้ลองลิ้มรสชาติเฉยๆ จะได้รู้ซึ้งถึงความห่างชั้น พรสวรรค์ก็ส่วนพรสวรรค์ แต่ถ้ายังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ขืนเจอขุนพลเผ่ามารระดับหกโผล่มาสุ่มๆ สักตัว ก็ตายหยั่งเขียดอยู่ดี"

จางทงไห่หยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ปรายตามองจ้าวหานอวิ๋นที่มีสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะเอ่ยอย่างปลงตก:

"ในฐานะผู้แข็งแกร่ง มนุษย์เราน่ะ~ ต้องรู้จักเกรงกลัวให้เป็น!"

ซ่างกวนหยวนหลงถึงกับพูดไม่ออก พวกเบื้องบนนี่เล่นใหญ่กันจริงๆ เขาแอบยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ....

ในขณะเดียวกัน เหตุการณ์คล้ายคลึงกันนี้ ก็กำลังเกิดขึ้นตามฐานทัพทหารแห่งอื่นๆ ทั่วประเทศ

...

วิหารเทพต้าเซี่ย

"ตาเฒ่าจาง นี่มันไอเดียของตาเฒ่าหลิน ไอ้หน้าไม่อายคนนั้นใช่ไหม?"

"ตาเฒ่าเฉิน แกนี่เดาแม่นยังกับตาเห็น ฮ่าฮ่าฮ่า ใช่เลย ไอเดียของไอ้หน้าไม่อายนั่นแหละ!"

......

ณ สนามสอบตามฐานทัพทหารต่างๆ ทั่วประเทศ

"เวรเอ๊ย! ฉันเพิ่งจะอยู่แค่เหล็กดำขั้นต้น ดันให้ไปเจอขุนพลเผ่ามารระดับหกเนี่ยนะ ปัญญาอ่อนเปล่าวะ!"

"ฉันจะร้องเรียน! นี่มันมั่วซั่วชัดๆ ฉันอยู่เหล็กดำขั้นกลาง อย่างน้อยๆ ก็ควรจะได้สัก 60 คะแนนสิวะ!"

"แม่ง! ตามที่ฉันคำนวณไว้ ฉันน่าจะผ่านระดับสองได้สบายๆ นี่หว่า ทำไงดีเนี่ย การทดสอบเจตจำนงได้ 0 คะแนน แบบนี้โอกาสที่จะเข้ามหาวิทยาลัยพลังพิเศษดีๆ ก็ยิ่งยากขึ้นไปอีก!"

ผู้เข้าสอบที่สอบตกต่างพากันลืมตาตื่นขึ้นมา และสิ่งแรกที่ทำก็คือการโวยวายและบ่นด่า

ทันใดนั้น!

เสียงจากระบบแคปซูลชีวภาพก็ดังแว่วเข้ามาในหู "การทดสอบเจตจำนงกำลังจะเริ่มขึ้น ขอให้เตรียมตัวให้พร้อม"

"หืม?"

ทุกคนต่างงุนงงสับสน หูแว่วไปเองหรือเปล่าเนี่ย?

มันจบไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

จี่จี่จี่ เสียงกระแสไฟฟ้าดังขึ้น แคปซูลชีวภาพปล่อยกระแสไฟฟ้าแรงสูงออกมา

ในเวลาเดียวกัน

"อ๊าก!"

"อ๊ากกก~~~"

ผู้เข้าสอบที่สอบตกต่างก็ตาเหลือก ร้องเสียงหลง ก่อนจะถูกดึงกลับเข้าสู่มิติเสมือนจริงอีกครั้ง

บนเครือข่ายถ่ายทอดสด ภาพบนหน้าจอกลับมาสว่างไสวอีกครั้ง

......

(จบแล้ว)