ตอนที่ 13 มอบหมายงาน

ตอนที่ 13 มอบหมายงาน

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย 

ที่ยอดของภูเขาทอง ณ ศาลาลอยฟ้าปีศาจ...

"ท่านอาจารย์ ตัวแทนจากตระกูลซีจากเมืองอันยางมาขอเข้าพบท่านอาจารย์ครับ"

"ตระกูลซีไหนกัน?"

"ตระกูลของศิษย์น้องเล็กหยวนเอ๋อ"

ความทรงจำเดิมของจีเทียนเด๋าได้ปรากฎขึ้นภายในหัวของลู่โจว ในตอนที่จีเทียนเด๋ารับศิษย์คนสุดท้ายอย่างหยวนเอ๋อมาตัวเขานั้นได้ไปเจอเธอที่เมืองยางอันเมื่อ 5 ปีที่แล้ว ลู่โจวได้พยักหน้าหลังจากเห็นภาพทุกอย่าง "พาเข้ามาซะ!"

"ได้ครับท่านอาจารย์!"

ไม่นานนักสามมหาวายร้ายก็ได้พาครอบครัวตระกูลซีขึ้นมาที่ศาลาลอยฟ้าปีศาจ ไม่นานมากนักหยวนเอ๋อเองก็มาที่ศาลาแห่งนี้เช่นกันเพราะว่าเธอได้ข่าวเกี่ยวกับครอบครัวของเธอ

ชายทั้งสามคนที่มาจากตระกูลซีไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะมาที่ศาลาลอยฟ้าได้อย่างราบรื่นแบบนี้ แต่ถึงจะเป็นยังไงก็แล้วแต่มันก็ยังราบรื่นอยู่ดี และความผิดปกติที่มีมากเกินไปทำให้พวกเขารู้สึกไม่สบายใจมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เป็นปรมาจารย์มหาวายร้ายลู่โจวเข้า พวกเขาทั้งสามได้แต่สั่นกลัวจนไม่กล้าแม้แต่สบสายตายชายชราที่อยู่ตรงหน้า

"ท่านปรมาจารย์ สวัสดีครับ!" พ่อบ้านตระกูลซีที่สั่นกลัวอยู่นานได้คุกเข่าลงก่อนที่สหายทั้งสองคนที่มากับเขาจะทำตามพ่อบ้านคนนี้

ลู่โจวเหลือบมองพวกเขาทั้งสามก่อนที่จะพูดเบาๆ ออกมา "ข้าน่ะเคยตั้งกฎเอาไว้ว่าไม่ให้ศิษย์คนไหนก็แล้วแต่ติดต่อกับครอบครัวหรือแม้แต่กระทั่งติดต่อเพื่อนของตัวเอง หยวนเอ๋อ เจ้าน่ะยังจำกฎข้อนี้ได้ไหม?"

"ศิษย์จำได้ค่ะ ศิษย์จะส่งพวกเขากลับเดี๋ยวนี้" หยวนเอ๋อพูดออกมาอย่างรีบร้อน

พ่อบ้านแห่งตระกูลซีได้หันมามองหยวนเอ๋อ ในตอนนั้นใบหน้าของเขาได้เต็มไปด้วยเหงื่อที่ไหลอาบแก้ม "นายน้อย นี่ข้าเอง...ซีอัน!"

"ซีอัน?" หยวนเอ๋อมองไปที่ใบหน้าของชายวัยกลางคนที่อยู่ตรงหน้าของเธอ ในตอนที่หยวนเอ๋อได้จากครอบครัวของเธอมา ตอนนั้นเธอมีอายุได้เพียง 10 ขวบเท่านั้น และนับตั้งแต่ตอนนั้นจนมาถึงตอนนี้วันเวลาก็ได้ผ่านมานานกว่า 5 ปีแล้ว ความทรงจำของหยวนเอ๋อจึงเริ่มจางหายไปนั่นเอง

ซีอันที่ได้พูดออกมาน้ำตาไหลก่อนที่จะพูดขึ้นมาอีกครั้ง "ในที่สุดข้าก็ได้พบนายน้อยแล้ว! ตอนนี้ตระกูลซีของพวกเรา พ่อแม่ของนายน้อยกำลังเจอกับปัญหาเข้าแล้ว!"

หยวนเอ๋อได้จากครอบครัวของเธอมานานกว่า 5 ปีแล้ว แต่ถึงแบบนั้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเธอก็มักจะเฝ้าคิดถึงผู้ที่เป็นพ่อแม่ของเธออยู่เสมอ ใจจริงแล้วเธอคิดถึงพวกเขามาก โชคดีที่ท่านปรมาจารย์มหาวายร้ายคนเก่าของเธอยังไม่สามารถชักนำลูกศิษย์คนนี้ไปสู่ด้านที่ชั่วร้ายได้อย่างสมบูรณ์แบบเหมือนกับพวกศิษย์พี่คนอื่นๆ

ส่วนศิษย์พี่คนอื่นๆ อย่างด้วยมูเฉิง หมิงซี่หยิน และจ้าวยู่นั้นแตกต่างกันออกไป พวกเขาทั้งหมดไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งใจเลยที่เห็นชายคนหนึ่งจะต้องมานั่งร้องไห้แบบนี้ การร้องไห้คร่ำครวญนั้นไม่ต่างจากการกระทำของพวกเด็กน้อย

ด้วนมูเฉิงที่เริ่มจะทนไม่ได้จึงรีบตะโกนออกมาด้วยเสียงที่แหบห้าว "เงียบซะ!"

เสียงของด้วนมูเฉิงทำให้ซีอันหยุดร้องไห้ไปในทันที ตอนนี้หัวใจของเขาถูกความกลัวเข้าครอบนำไปแทน ตัวเขาที่รู้สึกกลัวมากจึงได้แต่ก้มหัวลงไป

"ศาลาปีศาจลอยฟ้าแห่งนี้ไม่ใช่สถานที่ที่พวกเจ้าจะมาร้องไห้คร่ำครวญได้นะ" จ้าวยูพูดในขณะที่เธอกำลังยิ้มอยู่

"ศิษย์น้องหญิง ถ้าหากคนพวกนี้ไม่ใช่ครอบครัวของเจ้า ข้าก็คงจะใช้เข็มทองเย็บปากของพวกเขาไปแล้วล่ะ"

ซีอันถึงกับพูดไม่ออก "..."

หยวนเอ๋อที่ได้ฟังแบบนั้นจึงรีบคุกเข่าก่อนที่จะพูดออกมา "ท่านอาจารย์!"

ใบหน้าของลู่โจวในตอนนี้ยังคงนิ่งเฉยไร้อารมณ์เช่นเดิม

หลังจากที่เห็นเรื่องราวทั้งหมด หมิงซี่หยินในตอนนี้ก็พอจะคิดอะไรออก เขากำหมัดแน่นก่อนที่จะพูดออกมา "ท่านอาจารย์ กฏทุกอย่างล้วนถูกสร้างขึ้นมาได้ย่อมก็ต้องถูกทำลายไปได้เช่นกัน ในฐานะที่ข้าเป็นศิษย์พี่ของหยวนเอ๋อตัวน้อย ครอบครัวของศิษย์น้องก็เหมือนกับครอบครัวของข้า เป็นเหมือนกับครอบครัวของพวกเราเช่นกัน ถ้าหากครอบครัวของพวกเราเองเรายังปกป้องไว้ไม่ได้ ศิษย์ก็ไม่มีหน้าที่จะไปทำอะไรได้อีกต่อไปแล้ว"

"ข้าเห็นด้วยกับศิษย์พี่" จ้าวยู่เองที่ได้ฟังอยู่ก็ได้พูดออกมาเช่นกัน

"ศิษย์น้องสี่ ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกับเจ้า" ด้วนมูเฉิงเองก็เอาด้วย

หยวนเอ๋อรู้สึกประหลาดใจมากเมื่อได้ยินศิษย์พี่ทั้งสามคนของเธอเข้าข้างตัวเธอแบบนี้ แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง ลู่โจวที่ได้ฟังทุกอย่างก็ได้พยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะเริ่มพูดขึ้นมาอีกครั้ง "มันก็ถูกของพวกเจ้าละนะ"

เขาเหลือบมองไปที่ศิษย์วายร้ายทั้งสามคน ตอนนี้ค่าความภักดีของพวกเขาเพิ่มขึ้นมาอีกคนละ 5% ด้วยกัน เท่ากับว่าค่าความภักดีของพวกเขาทั้งสามคนใกล้ที่จะถึง 70% แล้วนั่นเอง

"แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับปัญหาแล้วละนะ ศาลาปีศาจลอยฟ้าของพวกเราจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในยุทธภพ" ดวงตาของลู่โจวในตอนนี้จับจ้องไปที่ซีอัน

"ใช่แล้ว! ชื่อเสียงของท่านอาจารย์นั้นเป็นที่รู้จักกันดีในยุทธภพ ถ้าหากเป็นเรื่ องเล็กๆ น้อยๆ ข้าว่าพวกเราก็น่าจะเพิกเฉยไปได้นะ" หมิงซี่หยินพูดเสริม

จ้าวยู่เองที่ได้ฟังแบบนั้นแอบคิดอะไรในใจ 'นี่ไม่ได้เรียกว่าการวิเคราะห์ที่เฉียบคมเลยนะศิษย์พี่ นี่มันก็เป็นเหมือนกับการไหลไปตามน้ำ...ศิษย์พี่นี่เก่งเรื่องการเยินยอจริงๆ !'

หยวนเอ๋อในตอนนี้ได้แอบขยิบตาให้กับซีอัน เมื่อเห็นเช่นนั้นแล้วพ่อบ้านของเธอจึงรีบพูดออกมา "ครอบครัวตระกูลซีของพวกเราทำดีมาโดยตลอดในเมืองอันยาง พวกเราก็แค่ทำการค้าขายกับคนทั่วๆ ไปก็เท่านั้น ช่วงเวลาหลายปีที่บ้านสกุลซีของพวกเราได้ใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบสุขมาโดยตลอด ด้วยกิจการงานที่พวกเราทำมาก็ทำให้ความเป็นอยู่ที่เมืองอันยางนั้นดีขึ้น แต่ตอนนี้เรื่องทุกอย่างได้จบลงแล้ว หนึ่งเดือนก่อนหน้านั้นขบวนการค้าของพวกเราถูกกลุ่มโจรที่อาศัยอยู่ที่หุบเขาริมแม่น้ำดักปล้น เพียงแค่ค่ำคืนเดียวเท่านั้น เจ้าพวกนั้นก็ได้ปล้นทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเรา พวกมันลักพาตัวคนของพวกเราไปกว่าร้อยชีวิต พวกนั้นตั้งใจที่จะจับคนของเราไปเป็นตัวประกัน!"

เมื่อหยวนเอ๋อได้ยินว่ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของเธอ ตอนนั้นเองหยวนเอ๋อก็เปลี่ยนสีหน้าไปในทันที คิ้วของเธอเริ่มขมวดเข้าหากัน เรื่องนี้มันเป็นได้ทั้งเรื่องร้ายแรงและก็เป็นได้ทั้งเรื่องเล็กน้อย หยวนเอ๋อไม่รู้ความจริงเลย

จ้าวยู่ที่ฟังเรื่องราวทั้งหมดได้หัวเราะขึ้นก่อนที่จะพูดออกมา "ก็แค่กลุ่มโจรกระจอกๆ ทำไมพวกเจ้าไม่ขอความช่วยเหลือจากคนของทางการแถวเมืองของเจ้าล่ะ?"

"หัวหน้าบ้านสกุลซีของพวกเราเองก็คิดเช่นนั้น แต่ทันทีที่คนของทางการได้ยินเรื่องโจรภูเขาริมแม่น้ำ เจ้าพวกนั้นก็ได้ไล่พวกเราออกมาทันที ไม่มีใครแม้แต่จะกล้าช่วยเหลือพวกเรา!"

"กลุ่มโจรนั่นมันแข็งแกร่งอย่างงั้นหรอ?" จ้าวยู่เย้ยหยันขึ้นมา

ซีอันที่ได้ฟังแบบนั้นจึงได้พูดออกมาอย่างประหม่า "ข้าได้ยินมาว่ากลุ่มโจรกลุ่มนั้นได้รับการสนับสนุนจากผู้ฝึกยุทธ์..."

"อื้ม เป็นอย่างงี้เองสินะ!"

เรื่องราวในครั้งนี้ได้ถูกคลี่คลายจนกระจ่างแจ้งแล้ว ทุกคนต่างก็จับต้องไปที่ลู่โจว

ถ้าหากจะทำตามวิถีดั่งเดิมของจีเทียนเด๋า ศาลาปีศาจลอยฟ้านั้นจะไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องในยุทธ์ภพ แต่วิถีแบบเก่านั้นมันเป็นเรื่องในอดีตไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นเรื่องในครั้งนี้ก็ยังเกี่ยวข้องกับลูกศิษย์คนสุดท้ายอย่างหยวนเอ๋อโดยตรง ดังนั้นแล้วในฐานะที่เขาเป็นอาจารย์ของเธอ ลู่โจวก็คงจะปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านไปเฉยๆ ไปไม่ได้

แต่ก่อนที่ลู่โจวจะได้พูดอะไรออกมา หมิงซี่หยินก็ได้ก้าวเท้ามาด้านหน้าก่อนที่จะพูดออกมาอย่างชอบธรรม "ท่านอาจารย์ ให้ข้าจัดการเองเถอะ! เจ้าพวกโจรนั่นมันกล้าดีมาก มันกล้าที่จะลักพาตัวคนจากครอบครัวศิษย์น้องหยวนเอ๋อได้ยังไงกัน? ข้าจะไปจัดการกับพวกมันเองครับ!"

ด้วนมูเฉิงและจ้าวยู่ที่ยืนอยู่ด้วยต่างก็พูดไม่ออก พวกเขาทั้งสองได้แต่คิดอะไรในใจ 'ศิษย์น้องสี่/ศิษย์พี่สี่ เจ้านี่มันช่างไร้ยางอายจริงๆ!'

ในทางกลับกัน เมื่อซีอันได้ยินตัวเขาก็รู้สึกมีความสุขมาก นี่เป็นเหมือนกับว่าตัวเขาได้ฝันไป เรื่องในครั้งนี้มันดูคลี่คลายราบรื่นกว่าที่ตัวเขาคิดเอาไว้มาก

ในตอนนั้นเองลู่โจวกำลังใช้ความคิดอยู่

ด้วยพลังความแข็งแกร่งของตัวเขาในตอนนี้ ถ้าหากเขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผู้ฝึกยุทธ์เข้า มันก็เหมือนกับการแกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่ถ้าหากตัวเขาปล่อยให้ลูกศิษย์จัดการแทน เท่ากับว่าปัญหาก็จะถูกคลี่คลายและตัวเขาเองก็จะได้แต้มบุญอีกด้วย นี่มันเป็นการยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัดๆ

"ท่านอาจารย์ ได้โปรดให้ข้าคนนี้ไปจัดการพวกมันด้วย ครอบครัวของศิษย์น้องหญิงกำลังตกอยู่ในอันตราย ในฐานะที่ข้าเป็นศิษย์พี่ที่ดีของเธอไหนเลยข้าจะนั่งอยู่เฉยๆ ได้ ใช่แล้วท่านอาจารย์ ได้โปรดออกคำสั่งด้วย สถานการณ์ในตอนนี้มันเป็นสถานการณ์ฉุกเฉิน ข้าหวังว่าท่านอาจารย์จะให้ข้าไปช่วยครอบครัวของศิษย์น้องหญิง" หมิงซี่หยินได้ลองใช้คำพูดของพวกฝ่ายธรรมะบ้าง และเพราะคำพูดพวกนี้ทำให้ด้วนมูเฉิงและจ้าวยู่ถึงกับต้องประหลาดใจจนอ้าปากค้าง

'ศิษย์น้องสี่/ศิษย์พี่สี่แสดงตบตาได้ดีแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?'

ลู่โจวเหลือบมองไปที่หมิงซี่หยินก่อนที่จะพูดออกมาอย่างแผ่วเบา "ถ้าหากปล่อยให้หยวนเอ๋อไปช่วยครอบครัวด้วยตัวเอง ข้าคิดว่าเจ้าก็คงจะไม่สามารถควบคุมตัวเองและจัดการเรื่องทั้งหมดได้อย่างถูกต้องได้ หยวนเอ๋อเจ้าน่ะยังเด็กจนเกินไป แต่ถ้าหากมีศิษย์พี่อย่างเจ้าไปช่วย ตัวข้าที่อยู่ที่นี่ก็คงจะอุ่นใจขึ้นมาได้บ้าง"

"ศิษย์จะทำงานให้สำเร็จลุล่วงเองครับ!" หมิงซี่หยินในตอนนี้ดีใจมาก

"เจ้ามีเวลาทั้งหมด 3 วัน..."

"ฮะ? อะไรนะ? สะ...สามวัน? ท่านอาจารย์เวลามันไม่กระชั้นชิดเกินไปหน่อยหรอ?" หมิงซี่หยินพยายามที่จะซื้อเวลาให้กับตัวเองมากขึ้นกว่านี้

ในขณะเดียวกันนั้นจ้าวยู่ก็ได้ยิ้มก่อนที่จะพูดออกมา "ศิษย์พี่ ศิษย์พี่เป็นหนึ่งผู้ฝึกยุทธ์ขั้นมหาศักดิ์สิทธิ์ ถ้าหากเป็นข้า ข้าคงใช้เวลาสองวันก็เกินพอแล้ว เมื่อไหร่ศิษย์พี่จะมีความมั่นใจกัน?"

"ฮึ!"

'พวกเราก็โตมาด้วยกัน อยู่ในสถานการณ์เหมือนๆ กัน ทำไมเจ้าจะต้องมาทำร้ายข้าด้วย? คิดอิจฉาตัวข้าสินะศิษย์น้อง?'

"ไปได้แล้ว" ลู่โจวพูดออกมาพร้อมกับผายมือ

"ไว้ใจข้าได้เลยท่านอาจารย์"

เหตุผลที่ต้องทำให้ลู่โจวให้เวลาลูกศิษย์คนนี้แค่ 3 วันเป็นเพราะว่าตัวเขากลัวว่าลูกศิษย์ไม่รักดีคนนี้จะไปก่อเรื่องที่ไหนแทนนั่นเอง

ในขณะที่เขากำลังคิดอะไรอยู่ ลู่โจวก็ได้เปิดเมนูของระบบขึ้นมา ตัวเขาที่เปิดระบบเปิดไปที่หน้าต่างของภารกิจ ในหน้าต่างนั้นเองมีฟังชันก์มอบหมายงานอยู่ด้วย

ช่วยเหลือครอบครัวตระกูลซี

ผู้ดำเนินภารกิจ: หมิงซี่หยิน

เวลาที่เหลือ: 2 วัน กับ 23 ชั่วโมง...

ในตอนนั้นเองหยวนเอ๋อที่ได้ฟังข่าวดีเธอรีบคุกเข่าลงก่อนที่จะคำนับให้กับลู่โจวอย่างสุดความสามารถ "ขอบคุณมากค่ะท่านอาจารย์!"

ในเวลาเดียวกันนั้นเองซีอันและอีกสองคนที่เหลือก็ได้คำนับลู่โจวเช่นกัน "ขอบคุณมากท่านปรมาจารย์..."

"ติ้ง! คุณได้เพิ่มผู้ศรัทธาอีก 3 คน คุณได้รับแต้มบุญ 30 แต้ม คำแนะนำ: แต้มบุญที่ได้จากผู้ศรัทธาจะไม่เพิ่มขึ้นถ้าหากคุณเป็นผู้วางแผนเรื่องราวทั้งหมด"

"หยวนเอ๋อ เจ้าไปส่งพวกเขาลงภูเขาซะ"

"ได้ค่ะท่านอาจารย์!"

ลู่โจวที่อ่านสีหน้าของเจ้าตัวน้อยหยวนเอ๋อออกจึงได้พูดต่อไปอีกว่า "แม้ว่าศิษย์พี่สี่ของเจ้าจะชอบออกไปท่องโลกภายนอก แต่เจ้านั่นก็ไม่ใช่คนที่โง่งมเลย เจ้าหมิงซีหยินมักจะใช้มันสมองอันชาญฉลาดแก้ไขปัญหาและทำทุกอย่างได้อย่างดีเยี่ยม ศิษย์พี่เจ้าจะต้องช่วยครอบครัวของเจ้าได้แน่ เจ้าน่ะไม่ต้องกังวลไปหรอกนะ"

"ศิษย์เข้าใจดีค่ะท่านอาจารย์!"

ในอีกด้านหนึ่ง ด้วนมูเฉิงและจ้าวยู่ก็ได้แต่ยืนเฉย ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์ของพวกเขาจะอ่านทางของศิษย์คนที่สี่หมิงซี่หยินออกอย่างทะลุปุโปร่ง ท่านอาจารย์คาดการณ์ทุกอย่างได้อย่างถูกต้อง

ทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของท่านอาจารย์หมดแล้วสินะ!

"จ้าวยู่"

"ท่านอาจารย์มีอะไรหรอคะ?"

"ข้าอยากให้เจ้าไปสอดแนมสำนักดาบสวรรค์น่ะ ข้าอยากให้เจ้าจับตาดูโจวจี้เฟิงแห่งสำนักดาบสวรรค์ ข้าจะให้เวลาเจ้าสองวัน"

จ้าวยู่ที่ได้ฟังคำสั่งได้ตอบรับในทันที "ได้ค่ะท่านอาจารย์ ข้าจะทำงานที่ท่านมอบหมายให้ลุล่วงเอง!"

ที่ลู่โจวทำแบบนี้เป็นเพราะว่าเขาได้ปลุกปั่นโจวจี้เฟิงเอาไว้ และเพราะแบบนั้นแล้วเขาจึงจะต้องจับตามองดูโจวจี้เฟิงเอาไว้

ติดตามแฟนเพจอัพเดทข่าวสารอ่านนิยายก่อนใครได้ที่ FB: ND Translate นิยายแปลไทย