บทที่ 17 ในอนาคต อยากจะไม่ดังก็ยาก

"โอ้โห ซานอีฉงกงขึ้นอีกแล้ว"

"เหล่าหวัง เจ้าหนุ่มคนนั้นเก่งเหมือนกันนะ"

"ช่วยถามให้หน่อยสิว่าซานอีฉงกงจะขึ้นอีกไหม ฉันก็อยากซื้อบ้าง"

บริษัทหลักทรัพย์เซินหยินว่านกั๋ว

ตั้งแต่หวังหงเฉิงรู้จักกับเฉินหนิง เขามาที่บริษัทหลักทรัพย์ก็นั่งนิ่งราวกับตกปลาตลอด

ปกติก็อ่านข่าว จิบชา คุยโม้กับคนอื่น

ทำทุกอย่าง

ยกเว้นดูหุ้น

แต่ยิ่งหวังหงเฉิงไม่ดู

ซานอีฉงกงก็ราวกับเปิดสูตรโกง

ตั้งแต่วันแรกที่ขึ้นเพดาน ก็ขึ้นต่อเนื่องหลายวัน

จนถึงตอนนี้

ราคาหุ้นซานอีฉงกงมาถึง 6.3 หยวนแล้ว

กำไรบนกระดาษของหวังหงเฉิง ขึ้นมากว่า 20 จุดแล้ว

"เหล่าหวัง พูดอะไรสักหน่อยสิ"

"พูดอะไร"

"บอกหน่อยว่าซานอีฉงกงยังซื้อได้ไหม"

"ฉันจะไปรู้ได้ยังไง"

หวังหงเฉิงยิ้มส่ายหัว "บอกแล้วไง ฉันฟังน้องเขา นึกว่าฉันเก่งเล่นหุ้นเหรอ"

"ฉันรู้ ช่วยถามให้หน่อยว่าหุ้นตัวนี้จะขึ้นอีกไหม"

"ฮ่าๆ..."

หวังหงเฉิงหัวเราะแต่ไม่พูดอะไร

คงเดาใจหวังหงเฉิงออก เพื่อนจึงคิดสักพักแล้วพูดว่า "เอ่อ เหล่าหวัง น้องคนนั้นช่วยนัดให้หน่อยได้ไหม ให้เขาช่วยฉันดูหุ้นบ้าง แน่นอนจะไม่ให้น้องเขาเสียเปล่า ตามกฎเก่าของวงการ แค่เขาช่วยฉันทำกำไรได้ ฉันแบ่งให้เขา 10 จุด"

"10 จุดน้อยไป ถ้าแค่ 10 จุด มากสุดก็แค่วิเคราะห์ดัชนีตลาดให้ ถ้าจะให้ช่วยเทรด ต่ำสุด 20 จุด"

"20 ก็ 20 แต่เขาต้องช่วยฉันทำเงินได้ก่อน"

"เรื่องนี้... เดี๋ยวฉันถามให้"

"ได้"

เพื่อนพยักหน้า

แล้วก็มองดูซานอีฉงกงอีกครั้ง

วันนี้ซานอีฉงกงผลงานดีมาก ขึ้นอีก 3 จุด

อดไม่ได้ เพื่อนก็ถามอีก "เหล่าหวัง ว่าตอนนี้ฉันยังซื้อทันไหม?"

"ฉันไม่รู้ ศึกษาเอาเอง"

"ฉันก็อยากซื้อ แต่ว่า ฉันกลัวความสูง ขึ้นมาตั้งหลายวันแล้ว"

"งั้นก็ทำอะไรไม่ได้"

กางมือสองข้าง หวังหงเฉิงไม่พูดอะไร

ใช่แล้ว

เล่นหุ้นก็เป็นแบบนี้

หุ้นตัวเดียวกัน

แต่สำหรับคนที่เล่นเป็นกับคนที่เล่นไม่เป็น ต่างกันสิ้นเชิง

แน่นอน

หวังหงเฉิงเองก็เล่นไม่เป็น

แต่เขามีกุนซือข้างหลัง จึงไม่รีบร้อน

...

หลับไปจนถึงบ่ายห้าโมง

เฉินหนิงก็สดชื่นขึ้นมาก

ล้างหน้าเสร็จ ท้องก็เริ่มหิว

หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู

มีโทรศัพท์สองสาย สายหนึ่งจากหวังหงเฉิง

อีกสายจากเหล่าหยวน

เฉินหนิงโทรกลับหาหวังหงเฉิงก่อน

"น้องชาย ช่วงบ่ายยุ่งเหรอ?"

"ขอโทษครับ ยุ่งนิดหน่อย คุณหวัง มีเรื่องอะไรครับ?"

"ขอโทษอะไร ไม่มีอะไรหรอก แค่ช่วงนี้ซานอีฉงกงขึ้นดีมาก คิดว่าเมื่อไหร่ควรจะขาย?"

"เดี๋ยวผมดูให้ครับ"

ช่วงนี้ยุ่งเรื่องร้าน

เฉินหนิงไม่มีเวลาติดตามหุ้นมากนัก

เปิดคอมพิวเตอร์ที่ผ่านมือมาไม่รู้กี่คน เฉินหนิงเปิดโปรแกรมเทรดหุ้น

ซานอีฉงกง ตอนนี้ราคา 6.3 หยวน

ยังห่างจาก 7.10 หยวนที่สมุดบันทึกบอกไว้อยู่

คิดสักพัก เฉินหนิงจึงพูดว่า "รอก่อนครับ ยังมีกำไรอีกประมาณสิบกว่าจุด คุณหวังตั้งราคาขายไว้ได้เลย พอราคาถึง 6.8 หยวน หรือ 6.7 หยวน ก็ขายออกครับ"

"ได้"

หวังหงเฉิงตกลง แล้วพูดต่อ "น้องชาย จะเรียนอีกเรื่องหนึ่ง ผมมีเพื่อนคนหนึ่ง อยากให้คุณช่วยดูหุ้นให้ด้วย คุณว่ายังไง?"

"เพื่อนคุณหวังเหรอ คุณรู้สึกยังไง? ถ้าคุณคิดว่าไว้ใจได้ ไว้เจอกันก็ได้ ถ้ารู้สึกฝืนๆ ก็ไม่ต้องแล้ว"

เฉินหนิงไม่ได้ตกลงทันที

เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ว่ายิ่งคนเยอะยิ่งดี

แม้เฉินหนิงจะอยากหาเงินมากขึ้น

แต่ในเรื่องนี้ก็มีความเสี่ยงอยู่

เช่น ซานอีฉงกง

ตอนแรกลงติดต่อกันเจ็ดวัน

เปลี่ยนเป็นคนอื่น อาจจะหันมาทะเลาะกับคุณเลย

ส่วนที่บอกว่าหลังจากนี้จะขึ้น นั่นเป็นเรื่องของหลังจากนี้

ดังนั้นแม้เฉินหนิงจะรู้ว่าซานอีฉงกงช่วงนี้จะมีกำไร 40 จุด เขาก็ไม่กล้าไปวิเคราะห์ให้คนอื่นมากนัก

"เข้าใจ ไว้คุยกันทีหลัง"

"โอเค"

วางสาย หวังหงเฉิงก็ชูนิ้วโป้งในใจ

มีความรู้ แถมยังรู้จักขอบเขต

หวังหงเฉิงอดถอนหายใจไม่ได้

ถ้าตอนหนุ่มๆ เขาเป็นแบบนี้ได้ ทรัพย์สินคงทะลุร้อยล้านไปแล้ว

จบสายกับหวังหงเฉิง

เฉินหนิงโทรหาชิวหยวนเซิง

โทรศัพท์ของชิวหยวนเซิงไม่มีเรื่องเร่งด่วนอะไร แค่รายงานสถานการณ์ร้าน

เขาบอกว่าตั้งแต่เขามาถึง ทุกคนก็แทบไม่ได้หยุดมือ

แค่ตอนนี้ความชำนาญยังไม่ถึง ความเร็วในการทำชานมออกมาจึงค่อนข้างช้า

เฉินหนิงพยักหน้า

เรื่องนี้เขาไม่กังวล

ทำบ่อยๆ ก็ชำนาญ

ตอนแรกๆ ก็เป็นแบบนี้ทุกที

อีกสักสองสามวัน ต่อให้ไม่ชำนาญก็จะชำนาญขึ้นเอง

...

สี่ทุ่ม

ร้านชานมต้าต้าปิดร้านอย่างเป็นทางการ

จริงๆ สี่ทุ่มเฉินหนิงก็เตรียมให้ทุกคนกลับไปพักผ่อนแล้ว

แต่ตงเหมินเหล่าเจียเป็นย่านท่องเที่ยวคึกคัก แม้จะสี่ทุ่มแล้วก็ยังมีคนเดินอยู่ไม่น้อย

แถมสาวๆ ก็ยังตื่นเต้นอยู่ หลี่ผิงยังบอกว่าเธอเฝ้าร้านได้ 24 ชั่วโมง

เฉินหนิงรู้

ความสำเร็จอย่างงดงามในวันเปิดร้านทำให้พวกเธอตื่นเต้นมาก

ปิดร้านห้าทุ่ม ทำความสะอาดอะไรเสร็จ ก็เที่ยงคืนแล้ว

เห็นทุกคนทำงานดึกขนาดนี้

แถมยังมีลูกศิษย์ห้าคนที่มาช่วย

เฉินหนิงไม่ใช่คนขี้เหนียว พาทุกคนไปกินอาหารดึกแถวนั้น

"วันนี้ทุกคนเหนื่อยมาก ฐานะยังไม่ค่อยดี ตอนนี้เลี้ยงได้แค่ร้านข้างทางก่อนนะ"

เฉินหนิงจัดการเชิญทุกคนนั่งลง

สาวทั้งสี่คนยังตื่นเต้นไม่หาย พอนั่งลงก็พูดถึงยอดขายวันนี้กันไม่หยุด

บางคนบอกว่าวุ่นจนมือไม่ว่าง คนสั่งชาเขียว ตัวเองไปทำชาแดงให้

บางคนก็บอกว่าเห็นลูกค้าดื่มชานมที่ตัวเองทำ รู้สึกภูมิใจนิดๆ

บางคนก็บอกว่ารับเงินก็รู้สึกดี แค่เงินไม่ใช่ของตัวเอง

เฉินหนิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็หัวเราะก๊าก ยกเครื่องดื่มเลี้ยงสาวๆ เป็นระยะ

แม้ทั้งสี่คนจะเป็นลูกน้อง

แต่ทุกคนก็เป็นคนรุ่นใหม่

ไม่มีลำดับชั้นอะไร

แน่นอน

นอกจากสาวทั้งสี่คนแล้ว เฉินหนิงก็ไม่ลืมขอบคุณลูกศิษย์ห้าคนที่มาช่วย

"พี่น้องทั้งห้า ต้องขอโทษด้วยนะ วันนี้ตั้งใจจะมาสอน แต่ร้านยุ่งมาก เลยต้องรบกวนทุกคนมาช่วย ผมขอยกแก้วให้ทุกคน"

เฉินหนิงดื่มก่อนเป็นตัวอย่าง

ลูกศิษย์ห้าคนก็ยกแก้วตาม

อากาศร้อนขนาดนี้ เบียร์เย็นๆ แก้วหนึ่ง สดชื่นสุดๆ

"คุณเฉิน อย่าพูดอย่างนั้นครับ... พวกเราวันนี้ก็ดีใจมากนะ วันนี้มันคือการฝึกงานจริงเลยนะ พี่น้อง ใช่ไหม"

"ใช่ ใช่ ผมยังไม่จบหลักสูตรเลยก็ได้ฝึกงานจริง รู้สึกดีมากเลย"

"นั่นสิ... ผมยังจินตนาการไปแล้วว่าอนาคตจะเปิดร้านแบรนด์สักร้านเลย"

ลูกศิษย์ทั้งห้าก็เป็นคนจริงใจ

เดิมทีพวกเขาไม่ได้มีความรู้สึกดีหรือไม่ดีกับเฉินหนิง

พวกเขารู้

เฉินหนิงทำเรื่องรับลูกศิษย์ก็เพื่อหาเงิน

พวกเขาก็เข้าใจ

มันก็เป็นธุรกิจ

อยากเรียนเทคนิคก็ต้องจ่ายค่าเรียน

คนเขาหาเงินก็ไม่มีอะไรผิด

แต่หลังจากวันนี้ พวกเขาเริ่มนับถือเฉินหนิงขึ้นมา

ลองคิดดู

อายุน้อยขนาดนี้ จากเริ่มตั้งแผง แล้วก็คิดค้นเมนูใหม่สุดนวัตกรรม

จากนั้นใช้การรับลูกศิษย์สะสมเงินทุนตั้งต้น

แต่ก็ยังไม่หยุด

ตอนนี้ยังเปิดร้านแบรนด์ขึ้นมาอีก

แม้ตอนนี้ร้านแบรนด์จะมีแค่สาขาเดียว

แต่ดูจากสถานการณ์วันนี้

ในอนาคต อยากจะไม่ดังก็ยาก

(จบบท)