ตอนที่ 627 อัจฉริยะจากทั่วสารทิศ

ผู้นำตระกูลตงฟางคล้ายได้ยินถ้อยคำนั้น จึงหันขวับกลับมามอง

เด็กหนุ่มใจหล่นวูบ รีบยกพัดขนนกขึ้นบังหน้า แสร้งทำทีว่าไม่มีอันใดเกิดขึ้น

ทว่าวินาทีต่อมา เก้าอี้โยกที่เขากำลังเอนกายพลันส่งเสียงดัง 'กรอบแกรบ' กะทันหัน ก่อนจะแตกหักพังครืนลงในพริบตา

ตามด้วยเสียง 'ปัง' สนั่นหวั่นไหว ร่างของเด็กหนุ่มร่วงกระแทกพื้นดาดฟ้าเรืออันแข็งกระด้างเข้าอย่างจัง

เด็กหนุ่มเจ็บจนหน้ายู่หลับตาปี๋ ร้องโอดครวญออกมาอย่างอดไม่อยู่

“โอ๊ย!”

ผู้คนบนดาดฟ้าเรือเมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวต่างก็มีสีหน้าตื่นตระหนก พากันกรูกันเข้ามาล้อมรอบทิศที่เด็กหนุ่มอยู่ สีหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยความห่วงใย เอ่ยถามอย่างร้อนรน

“นายน้อย ท่านไม่เป็นอันใดใช่หรือไม่?!”

“อยู่ดีๆ เก้าอี้โยกพังทลายลงมาได้อย่างไรกัน?”

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งรีบตะโกนสั่งการเสียงหลง

“ใครก็ได้ รีบไปเชิญท่านหมอมาดูอาการนายน้อยเร็วเข้า!”

ตอนนั้นเอง น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงพลังก็ดังขึ้น ราวกับเสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องไปทั่วทั้งดาดฟ้าเรือ

“ปล่อยให้เขาลุกขึ้นมาเอง พวกเจ้าก็อย่าตามใจเขานักเลย!”

เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นเพียงใบหน้าดำทะมึนของผู้นำตระกูลตงฟาง แววตาคมกริบดุจใบมีดนั้นทำให้พวกเขาต้องชะงักฝีเท้าลง ก่อนรับคำอย่างนอบน้อม

“ขอรับ ท่านผู้นำ!”

ผู้นำตระกูลตงฟางจ้องมองเด็กหนุ่มชุดทองที่กำลังตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์ เขาเพียงสะบัดมือเบาๆ ม่านพลังปราณก็ควบแน่นขึ้น สกัดกั้นเสียงจากภายนอกและป้องกันไม่ให้ผู้ใดแอบฟัง

เขาเอ่ยเสียงขรึม

“ตงฟางซิ่น มานี่”

เด็กหนุ่มเพิ่งจะหยัดกายลุกขึ้นยืน เมื่อได้ยินเช่นนั้นแววตาก็ฉายความตื่นตระหนก บนใบหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติปรากฏรอยยิ้มประจบประแจงขึ้นมาทันที เขาอ้าปากร้องเรียก

“ท่านพ่อ...”

ผู้นำตระกูลตงฟางเอ่ยขัดขึ้น

“จอมปลอม”

ตงฟางซิ่นถึงกับสะอึก ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยใจ

“...ท่านพ่อ ท่านกำลังแก้แค้นข้าอยู่หรือ?”

ผู้นำตระกูลตงฟางเอ่ยอย่างเอือมระอาที่บุตรชายไม่เอาถ่าน

“เจ้ามีความเคารพต่อบิดาตัวเองบ้างหรือไม่?”

แท้จริงแล้วเขาอยากจะด่าทอให้มากกว่านี้ ทว่าติดที่มีคนอยู่มากหน้าหลายตา จึงต้องเหลือหน้าให้เจ้าเด็กนี่บ้าง

ตงฟางซิ่นก้มหน้าลง

“ท่านพ่อ ข้าผิดไปแล้ว”

เมื่อผู้นำตระกูลตงฟางเห็นเช่นนั้นก็สูดลมหายใจเข้าลึก

“พวกเราใกล้จะถึงเกาะเทียนคงแล้ว ในช่วงเวลานี้จงระมัดระวังคำพูดและการกระทำของเจ้าให้ดี และเก็บนิสัยคุณชายเสเพลของเจ้าไปเสียด้วย”

ตงฟางซิ่นรับคำอย่างว่าง่าย

“ขอรับ”

ขณะเดียวกัน บนท้องทะเลก็มีเรือปราณปรากฏเพิ่มขึ้นอีกหลายลำ ตราสัญลักษณ์บนธงของพวกเขาเตะตาขุมกำลังจำนวนไม่น้อย

“นั่นตราสัญลักษณ์เรือของตระกูลเฮ่อเหลียนนี่”

“ได้ยินมาว่า เฮ่อเหลียนอวี้สิง นายน้อยใหญ่ตระกูลเฮ่อเหลียน ทะลวงถึงระดับวิญญาณจักรพรรดิขั้นหกแล้ว ช่างเป็นผู้มีพรสวรรค์เหนือล้ำจริงๆ”

“ก่อนหน้านี้ตระกูลเฮ่อเหลียนเพิ่งจะถูกลอบโจมตีไม่ใช่หรือ? ฝ่ายที่ลอบโจมตียังจับตัวเฮ่อเหลียนหวยไปอีกด้วย จนป่านนี้ยังไม่รู้ชะตากรรมเลย”

“พูดถึงเรื่องนี้ พวกเจ้าเห็นเรือของตระกูลลู่บ้างหรือไม่?”

“ไม่เห็นเลย ตระกูลฮู่แห่งนครไป๋เฟิ่งก็ยังมาไม่ถึงเช่นกัน”

มีคนทอดสายตามองไปแต่ไกล พลางชี้ไปยังเบื้องหน้า

“นั่นใช่เรือของสำนักสือฟางหรือไม่?”

“เป็นเรือของสำนักสือฟางจริงๆ ด้วย”

“ในบรรดาขุมกำลังสิบอันดับแรก ตอนนี้มีสำนักสือฟาง ตระกูลเฮ่อเหลียน ตระกูลตงฟาง ภูเขาไท่ชู และเกาะทะเลพรหมมาถึงแล้ว ยังขาดสำนักจี๋เต้า ตำหนักเฉิงอวิ๋น ตระกูลลู่แห่งเมืองเหิงโจว ตระกูลฮู่แห่งเมืองไป๋หู่ และสำนักเฉียนคุนที่ยังมาไม่ถึง”

“ได้ยินมาว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเหวินเหรินจี้แห่งตำหนักเฉิงอวิ๋น ก้าวหน้าถึงระดับวิญญาณจักรพรรดิขั้นหกแล้ว! พรสวรรค์ของคนผู้นี้ช่างร้ายกาจเกินไปจริงๆ! เขามาจากภพเบื้องล่างแท้ๆ มาอยู่ที่นี่ได้ไม่ถึงสองปีด้วยซ้ำ”

“สวรรค์ พรสวรรค์ในการฝึกตนของเหวินเหรินจี้ช่างน่าอิจฉาเสียจริง!”

“แล้วซุ่ยฉางอวิ้น ศิษย์พี่ใหญ่ของตำหนักเฉิงอวิ๋นล่ะ? ตอนนี้ระดับการฝึกตนของเขาเป็นอย่างไรบ้าง?”

“เรื่องนี้... ไม่ได้ยินข่าวคราวเลยนะ”

เวลานี้ บรรยากาศบนท้องทะเลเริ่มคึกคักและดุเดือดขึ้นมาอย่างผิดปกติ แทบทุกคนต่างพากันสนทนาถึงการประลองที่กำลังจะมาถึง รวมถึงสถานการณ์ของขุมอำนาจต่างๆ

บนเรือปราณลำหนึ่งของสำนักสือฟาง เด็กหนุ่มรูปงามผู้หนึ่งรวบผมหางม้าสูง ร่างของเขาพิงขอบเรือ ทอดสายตามองเรือที่อยู่รายล้อม

ตอนนั้นเอง คนกลุ่มหนึ่งก็เดินมาทางด้านหลังของเขา

เด็กสาวชุดเขียวหน้าตาจิ้มลิ้มพริ้มเพราเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว นางยกมือตบไหล่อิ่งฉี พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มสดใส

“อิ่งฉี เจ้าเห็นเรือปราณของสำนักเฉียนคุนหรือไม่?”

อิ่งฉีหันขวับกลับมา เอ่ยด้วยน้ำเสียงเสียดายเล็กน้อย

“สำนักเฉียนคุนยังมาไม่ถึงเลย”

หญิงสาวอีกคนเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มอ่อนโยน

“สำนักเฉียนคุนอยู่ห่างจากที่นี่ค่อนข้างไกล จะมาถึงช้าไปสักหน่อยก็สมเหตุสมผลอยู่”

เด็กสาวชุดเขียวขยับเข้าไปใกล้ คล้องแขนหญิงสาวอย่างสนิทสนม พลางเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มร่าเริง

“ศิษย์พี่หญิงกงซุน ท่านเองก็อยากเจอพวกเขาใช่หรือไม่?”

กงซุนยวิ่นทอดถอนใจ

“ใช่ ไม่ได้พบพวกเขานานมากแล้วจริงๆ”

แววตาของเด็กสาวชุดเขียวเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น

“ข้าอยากเจอเสิ่นเยียน! ข้าจะประลองฝีมือกับนาง! ที่ข้าขยันฝึกฝนอย่างหนักก็เพื่อจะเอาชนะนางให้ได้!”

ทันใดนั้น ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาก็หัวเราะขึ้นมา

“ยวี่เอ๋อร์ คนที่ฝึกฝนอย่างหนักบนโลกใบนี้ไม่ได้มีเพียงเจ้าคนเดียวเสียหน่อย ดังนั้น เตรียมใจรับความพ่ายแพ้ไว้เถอะ”

พอโม่ยวี่เอ๋อร์ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าก็มืดทะมึนลงทันที นางยกขาเตะใส่เซี่ยฉางเฟิงอย่างแรง ทว่ากลับถูกเขาใช้มือรับเอาไว้ได้

“เซี่ยฉางเฟิง!”

เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนกำลังจะลงไม้ลงมือกัน อิ่งฉีและกงซุนยวิ่นจึงรีบจับแยก

เวลานี้ มีเรือปราณสีดำลำหนึ่งแล่นผ่านด้านข้างพวกเขาไปอย่างเชื่องช้า

พวกเขาเงยหน้ามองไป เห็นเพียงหนุ่มสาวไม่กี่คนยืนอยู่ริมขอบเรือ ซึ่งคนเหล่านั้นก็กำลังหันมามองทางนี้เช่นกัน

ม่านตาของอิ่งฉีหดเกร็ง เขารีบคว้าขอบเรือไว้แน่น ความเคียดแค้นในแววตาราวกับจะทะลักทลาย น้ำเสียงพลันเย็นเยียบลง

“ไป๋... อู๋... หมิง!”

ในบรรดากลุ่มหนุ่มสาวริมขอบเรือปราณลำข้างๆ นั้น มีเด็กหนุ่มรูปงามเรือนผมสีเงินขาวผู้หนึ่ง เขาเองก็คล้ายจะจดจำพวกอิ่งฉีได้เช่นกัน มุมปากเขาหยักยิ้ม โน้มตัวลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งเท้าคาง รอยยิ้มนั้นแฝงความยั่วยวนกวนประสาท

เมื่ออิ่งฉีเห็นภาพนั้น ในหัวก็อดนึกถึงเรื่องราวที่เคยเผชิญบนเกาะป้านเยวี่ยไม่ได้... เขามองดูฝูซานตายตกด้วยเงื้อมมือของไป๋อู๋หมิงต่อหน้าต่อตา...

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ความโกรธเกรี้ยวพลุ่งพล่านในอก แทบอยากจะพุ่งตัวเข้าไปสังหารเจ้าไป๋อู๋หมิงผู้นี้เสียให้รู้แล้วรู้รอด!

กงซุนยวิ่นและเซี่ยฉางเฟิงรีบดึงตัวเขาเอาไว้

“อย่าหุนหันพลันแล่น!”

ชายหนุ่มชุดม่วงที่อยู่ข้างกายไป๋อู๋หมิงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

“อู๋หมิง เจ้ารู้จักพวกเขาหรือ?”

ไป๋อู๋หมิงสบตากับอิ่งฉี พลางยิ้มบางๆ

“ก็แค่ผู้แพ้ใต้เงื้อมมือข้าเท่านั้น”

ชายหนุ่มชุดม่วงเลิกคิ้วอย่างสนใจ สายตากวาดมองใบหน้าของคนทั้งสี่ในกลุ่มอิ่งฉี ก่อนจะหยุดลงที่เรือนร่างของกงซุนยวิ่นเป็นจุดสุดท้าย

“โอ้?”

งดงามไม่เบาเลยเชียว

ชายหนุ่มชุดม่วงยกยิ้มมุมปาก กล่าวแนะนำตัวอย่างผ่าเผย

“สวัสดีทุกท่าน ข้าขอแนะนำตัวเสียหน่อย ข้าคือศิษย์พี่รองแห่งเกาะทะเลพรหม นามว่าซือเซ่าอวี๋ ไม่ทราบว่าพอจะทราบนามของพวกเจ้าได้หรือไม่?”

ศิษย์พี่รองแห่งเกาะทะเลพรหม ซือเซ่าอวี๋งั้นหรือ?

นั่นก็คือผู้ใช้พฤกษาวิญญาณอัจฉริยะ ที่ใช้ร่างกายตนกลายสภาพเป็นกำแพงต้นไม้ยักษ์ ขัดขวางสิ่งชั่วร้ายนับไม่ถ้วนในสงครามกับพวกนอกรีตผู้นั้นใช่หรือไม่?

ทว่ายังไม่ทันที่ทั้งสี่คนกลุ่มอิ่งฉีจะได้เอ่ยปาก ชายหนุ่มอีกคนก็กล่าวแทรกขึ้นด้วยน้ำเสียงดูแคลน

“เซ่าอวี๋ เจ้าจะไปเปลืองน้ำลายกับพวกเขากันทำไม พวกเราไม่มีความจำเป็นต้องทำความรู้จักคนพวกนี้เลยสักนิด”

ซือเซ่าอวี๋ยิ้มอย่างจนใจ

“ศิษย์น้องหนิงซุน จะกล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูก ออกเดินทางท่องเที่ยวด้านนอก การผูกมิตรกว้างขวางก็ยังเป็นเรื่องจำเป็นอยู่นะ”

หนิงซุนได้ยินเช่นนั้นก็ยิ้มตอบอย่างขอไปที ดูเหมือนจะไม่ค่อยเห็นด้วยกับคำพูดของเขานัก