ตอนที่ 602 ความใจอ่อนเพียงริ้วหนึ่ง

หลังจากนั้นก้อนกลมสีชิงก็อันตรธานหายไป

นัยน์ตาของเฮ่อเหลียนซางเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเคลือบแคลงสงสัย หรือเหตุการณ์ในตอนนั้นจะเป็นเพียงภาพลวงตา? มิเช่นนั้นบุตรสาวคนโตจะรอดชีวิตมาได้อย่างไร แล้วจะมาปรากฏตัวอยู่ในแดนฉางหมิงแห่งนี้ได้อย่างไรกัน!

นางส่งกระแสจิตตอบกลับไป

"ต่อให้นางมาเพื่อเฮ่อเหลียนหวย นางก็ไม่มีปัญญามาต่อกรกับพวกเราหรอกเจ้าค่ะท่านพ่อ หากนางทำเรื่องที่เป็นภัยต่อตระกูลเฮ่อเหลียนของเราหรือตระกูลลู่ ท่านไม่ต้องคำนึงถึงความรู้สึกของข้า สมควรจัดการเช่นไรก็จัดการไปตามนั้นเถิด"

กล่าวจบ เงาร่างของเสิ่นเทียนฮ่าวก็วาบขึ้นมาในหัวของเฮ่อเหลียนซางอีกครั้ง

นางเม้มริมฝีปากแน่น

นางเคยรักเสิ่นเทียนฮ่าวในช่วงเวลาสั้นๆ ทว่าความรู้สึกนี้กลับไม่อาจเติมเต็มสิ่งที่นางต้องการได้อย่างแท้จริง

ในตอนนั้น หลังจากกลับมายังตระกูลเฮ่อเหลียน นางก็ได้รับการอบรมสั่งสอนจากเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลจนหูตาสว่างและตระหนักรู้ขึ้นมา

นางรู้สึกว่ายิ่งอยู่เคียงข้างเสิ่นเทียนฮ่าว ชีวิตก็ยิ่งยากลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ นางไม่อยากระหกระเหินเร่ร่อนเช่นนั้นอีกต่อไป จึงเลือกที่จะกลับมายังตระกูลและยอมเชื่อฟังการจัดแจงให้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์

ทว่าในขณะที่กำลังคิดจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเสิ่นเทียนฮ่าว นางกลับพบว่าตนเองตั้งครรภ์เสียแล้ว

ช่วงเวลานั้น นางสับสนและลังเลใจอย่างหนัก ซ้ำยังเคยคิดจะกลับไปอยู่เคียงข้างเสิ่นเทียนฮ่าวเพื่อช่วยกันเลี้ยงดูบุตร

ทว่าทางตระกูลกลับคอยบีบบังคับให้นางเอาเด็กในครรภ์ออกอยู่เสมอ

หลังจากทนทุกข์ทรมานใจอยู่นานหลายวัน ท้ายที่สุดนางก็เลือกที่จะยอมจำนนและดื่มยาขับเลือดเพื่อทำแท้ง

ทว่าเรื่องที่ไม่มีใครคาดคิดก็คือ หลังจากดื่มยาขับเลือดไปแล้ว เด็กกลับไม่แท้งออกมาตามคาด

นางดื่มยาขับเลือดติดต่อกันอีกหลายเทียบ แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงเป็นเช่นเดิม

ยาขับเลือดเหล่านี้ท่านพ่อล้วนลงมือควบคุมการต้มด้วยตนเอง ไม่มีทางเป็นยาปลอมไปได้อย่างเด็ดขาด

เรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดเกินไปแล้ว!

ภายหลังท่านพ่อจึงตัดสินใจไปขอคำปรึกษาจากปรมาจารย์นักพยากรณ์ผู้เลื่องชื่อและเป็นที่เคารพนับถือผู้หนึ่ง

เมื่อปรมาจารย์ผู้นั้นทำนายดวงชะตาเสร็จสิ้น จู่ๆ เขาก็กระอักเลือดสดคำโต ใบหน้าซีดเผือดลงในชั่วพริบตา นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและตื่นตะลึง

น้ำเสียงของเขาสั่นสะท้านขณะเอ่ย

"ครรภ์มังกรหงส์ มีชะตาชีวิตที่แข็งแกร่งยิ่งนัก! ไม่อาจสังหารได้ตั้งแต่อยู่ในครรภ์! ในภายภาคหน้า พวกเขาจะต้องทำให้ตระกูลเฮ่อเหลียนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดินเป็นแน่! หากต้องการจัดการมังกรและหงส์คู่นี้ ก็ต้องรีบสังหารทิ้งทันทีที่ถือกำเนิดขึ้นมา!"

สิ้นคำพูด เส้นผมของปรมาจารย์ก็แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลนอย่างกะทันหัน เส้นผมที่เดิมทีดำขลับเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงในชั่วพริบตา ราวกับกาลเวลาถูกเร่งให้หมุนเร็วขึ้น ใบหน้าของเขาพลันแก่ชราลง ริ้วรอยเหี่ยวย่นลุกลามราวกับใยแมงมุม ประกายแสงในแววตาค่อยๆ หม่นหมอง ราวกับแก่ชราลงไปหลายสิบปีในคราวเดียว

พอได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของคนในตระกูลเฮ่อเหลียนก็เปลี่ยนไป เมื่อได้เห็นสภาพของปรมาจารย์ ภายในใจก็ยิ่งตื่นตระหนกจนหาที่เปรียบมิได้

การเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดินงั้นหรือ?

ผู้อาวุโสท่านหนึ่งรีบร้อนเอ่ยถาม

"ตกลงแล้วมันคือการเปลี่ยนแปลงเช่นไรกันแน่?"

ปรมาจารย์ส่ายหน้าอย่างอ่อนแรง แววตาสับสนมึนงงวูบผ่าน

"เป็นโชคดีหรือเคราะห์ร้าย ยังมิอาจล่วงรู้ได้"

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลคิดจะเอ่ยถามอีกครั้ง ปรมาจารย์ก็เงียบงันไปเสียแล้ว เขาหลับตาแน่น สีหน้าเผยให้เห็นถึงความเจ็บปวด ชัดเจนว่าไม่ต้องการพูดอะไรให้มากความอีก เขาได้รับผลสะท้อนกลับอย่างรุนแรง ทั้งร่างกายและจิตใจล้วนบาดเจ็บสาหัส

หลังจากส่งปรมาจารย์กลับไป เหล่าผู้อาวุโสแห่งตระกูลเฮ่อเหลียนก็เริ่มปรึกษาหารือกัน

ผู้อาวุโสส่วนใหญ่ล้วนเห็นพ้องว่าไม่ควรเก็บทารกในครรภ์ของเฮ่อเหลียนซางเอาไว้!

เพราะตระกูลเฮ่อเหลียนในตอนนี้ไม่ได้ต้องการให้ทารกแฝดชายหญิงคู่นี้ถือกำเนิดขึ้นมา สิ่งที่พวกเขาสนใจมากกว่าคือการให้เฮ่อเหลียนซางแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลลู่

มีเพียงการแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลลู่เท่านั้น ตระกูลเฮ่อเหลียนของพวกเขาถึงจะสามารถยืนหยัดอยู่ในแดนฉางหมิงได้อย่างมั่นคงยิ่งขึ้น

สภาพจิตใจของเฮ่อเหลียนซางในเวลานั้น ย่อมหนีไม่พ้นความหวาดหวั่นและกระวนกระวายใจ

ดังนั้น เมื่อเหล่าผู้อาวุโสในตระกูลสั่งให้นางสังหารเด็กทิ้งหลังคลอด นางจึงตอบตกลง

ในช่วงเวลานั้น นางหวาดผวา ทั้งยังรู้สึกรังเกียจทารกในครรภ์มากขึ้นเรื่อยๆ

เพราะบุตรชายและบุตรสาวคู่นี้ ไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว

...

เมื่อดึงสติกลับมายังปัจจุบัน แววตาของเฮ่อเหลียนซางก็ดุดันขึ้นหลายส่วน

—การเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดิน?

พวกเขาจะทำให้ตระกูลเฮ่อเหลียนเกิดการเปลี่ยนแปลงอย่างพลิกฟ้าคว่ำดินได้อย่างไร?

เฮ่อเหลียนซางลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้า ตัดสินใจว่าจะไปพบหน้าเฮ่อเหลียนหวยผู้นี้เสียหน่อย

ภายในคุกใต้ดิน

สตรีผู้แต่งกายงดงามหรูหราเดินลึกเข้าไปในคุกใต้ดินอย่างเชื่องช้า กลิ่นเหม็นคาวเลือดคละคลุ้งตลบอบอวลไปทั่วบริเวณทำให้นางขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว

"นายหญิง เชิญขอรับ อยู่ด้านหน้านี้เอง"

เฮ่อเหลียนซางข่มความรู้สึกพะอืดพะอมเอาไว้ ก่อนจะก้าวเท้าเดินเข้าไป

ไม่นานนัก นางก็มองเห็นเด็กหนุ่มที่ถูกคุมขังอยู่ในนั้น ศีรษะของเขาแตกจนเลือดอาบ สติสัมปชัญญะเลื่อนลอย สภาพดูน่าเวทนายิ่งนัก

เด็กหนุ่มดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีคนมา เขาฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ภาพตรงหน้าคือความเป็นจริงและฝันร้ายที่ทับซ้อนกันไปมา

คนตรงหน้านี้...

คือผู้ใดกัน?

วินาทีแรกที่เฮ่อเหลียนซางมองเห็นเขา นางก็ขมวดคิ้วมุ่น แววตารังเกียจวูบผ่านนัยน์ตา

"เหตุใดเจ้าถึงได้ทำร้ายตัวเองจนมีสภาพเช่นนี้?"

เสิ่นหวยดูเหมือนจะได้ยินเสียงของนาง เขาช้อนตาขึ้นจ้องมองนางเขม็ง

ยามที่เฮ่อเหลียนซางสบเข้ากับสายตาของเขา ภายในใจก็พลันสะดุ้งเฮือก เพราะนางหวนนึกถึงภาพเหตุการณ์ในตอนนั้นขึ้นมาอีกแล้ว

เฮ่อเหลียนซางสูดลมหายใจเข้าลึก นางจ้องมองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเฉียบขาด น้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย

"อย่าได้สร้างความวุ่นวายให้ข้าอีก และอย่าได้มาเล่นลูกไม้ใดๆ กับข้า รอให้อาการบาดเจ็บของเจาเอ๋อร์หายดีเมื่อใด ข้าก็จะปล่อยเจ้าไป"

ทันใดนั้น เด็กหนุ่มก็ค่อยๆ เผยอริมฝีปากแห้งผาก เอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ท่านคือ... ผู้ใด?"

สิ้นคำถามนั้น เฮ่อเหลียนซางก็ชะงักงันไปชั่วขณะ

ใช่แล้ว ก่อนหน้านี้ นางไม่เคยปรากฏตัวให้เขาเห็นหน้าเลย

เป็นเพราะนางเกรงว่าเขาจะมาคอยตามตอแย

เฮ่อเหลียนซางอึกอักคล้ายอยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่ก็กลืนลงไป นางมองเห็นเงาของเสิ่นเทียนฮ่าวลางๆ จากใบหน้าที่เปรอะเปื้อนสิ่งสกปรกของเขา ภายในใจพลันสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

สีหน้าของนางตื่นตระหนก ก่อนจะก้าวถอยหลังไปหลายก้าว

เมื่อหัวหน้าผู้คุ้มกันเห็นเช่นนั้น จึงเอ่ยถามด้วยความกังวล

"นายหญิง?"

ความคิดของเฮ่อเหลียนซางค่อยๆ ล่องลอยออกไปไกล ราวกับได้ย้อนกลับไปบนภูเขาหิมะอันหนาวเหน็บเมื่อหลายปีก่อน นางยังจำเหตุการณ์ในตอนนั้นได้อย่างชัดเจน ลมหนาวพัดกระหน่ำ หิมะขาวโพลนปกคลุมไปทั่วอาณาบริเวณ ทั่วทั้งฟ้าดินตกอยู่ในความเงียบสงัด

ณ ยอดเขาหิมะ เด็กหนุ่มในชุดขาวผู้หนึ่งยืนตระหง่านท้าสายลม พายุพัดโหมกระหน่ำจนผ้าผูกผมสีม่วงของเขาปลิวไสว ทว่ากลับมิอาจสั่นคลอนท่วงท่าของเขาได้เลย เขากุมกระบี่ยาวเอาไว้ในมือ ตัวกระบี่ส่องประกายเย็นยะเยือก ขับเน้นให้ใบหน้าอันหล่อเหลาไร้ที่ติของเขาดูโดดเด่นยิ่งขึ้น

ส่วนเฮ่อเหลียนซางในตอนนั้นกำลังหลบซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางภูเขาหิมะ โดยมีกลุ่มผู้คุ้มกันผู้ภักดีคอยอารักขาอยู่

นางเงยหน้าขึ้นมาโดยไม่ตั้งใจ สายตาสบเข้ากับเด็กหนุ่มพอดี

ในวินาทีนั้น เวลาราวกับหยุดนิ่ง นางรู้สึกเพียงแค่ว่าหัวใจเต้นแรง ลมหายใจเริ่มติดขัด เด็กหนุ่มยิ้มออกมาบางๆ จากนั้นร่างของเขาก็พลิ้วไหว ก่อนจะหายลับไปท่ามกลางทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ไพศาล

นางจดจำเรื่องราวนี้มาเนิ่นนาน

จนกระทั่งเวลาผ่านไป นางถึงได้พบกับเขาอีกครั้ง

นางชอบท่าทางอันสง่างามผ่าเผยของเขา ชอบกลิ่นอายอันบริสุทธิ์ผุดผ่องราวกับแสงจันทร์สุกสกาวบนท้องฟ้าของเขา ทว่านางกลับปรารถนาที่จะได้รับความสนใจและความรักจากเขามากยิ่งกว่า หวังเพียงให้ในสายตาของเขามีเพียงนางแค่คนเดียว

นางพยายามเข้าใกล้เขาอย่างไม่ลดละ

ในตอนแรก เขาไม่ได้ชอบนางเลยแม้แต่น้อย

ทว่านางก็งัดเล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ มาใช้มากมาย เพื่อทำให้เขาหันมาชอบและหึงหวงนาง

เรื่องราวในวันวานฉายชัดขึ้นในห้วงความคิดของนางอีกครั้ง

ใช่แล้ว นางเคยรักเขา

แต่เหตุใดภายหลังนางถึงไม่รักเขาแล้วเล่า?

เฮ่อเหลียนซางยกมือขึ้นห้ามไม่ให้หัวหน้าผู้คุ้มกันเดินเข้ามาใกล้ นางก้มหน้าลงเพื่อรวบรวมสติและสงบอารมณ์

นางเงยหน้าขึ้นมา ปรายตามองเสิ่นหวยแวบหนึ่ง ก่อนจะหันไปสั่งการหัวหน้าผู้คุ้มกัน

"ดูแลเขาให้ดี นอกจากการห้ามปล่อยเขาไปแล้ว ก็จงตอบสนองความต้องการอื่นๆ ของเขาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้"

นี่คือความใจอ่อนเพียงริ้วเดียวที่นางเหลือไว้ให้แก่พวกเขาเป็นครั้งสุดท้าย