บทที่ 29: คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ

บทที่ 29: คืนนี้ไม่เมาไม่กลับ

"นายคิดว่าสัตว์อสูรแรงก์ S เป็นสัตว์เลี้ยงที่เลี้ยงไว้หลังบ้านหรือไง?"

"นึกอยากจะจับก็จับได้ตามใจชอบงั้นเหรอ?!"

จางอู่ดุด้วยความหงุดหงิด

"แล้วไม่งั้นล่ะ?"

"การจับสัตว์อสูรแรงก์ S มันยากมากเหรอครับ?"

จางจ้านถามกลับด้วยความใสซื่อ

เขาสามารถสังหารมังกรเวททมิฬได้ในกระบวนท่าเดียว และในระหว่างการประลอง เขาก็โค่นสัตว์อัญเชิญแรงก์ S ได้ในพริบตาด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว

จางจ้านไม่รู้สึกเลยจริงๆ ว่าสัตว์อสูรแรงก์ S นั้นจับยากตรงไหน

เจิ้งซิ่วหลานลูบหัวจางจ้านด้วยความเอ็นดู

จากนั้นเธอก็หันไปถลึงตาใส่จางอู่ผู้เป็นต้นเรื่องอย่างดุดัน ก่อนจะอธิบายกับจางจ้านอย่างใจเย็น

"จางจ้าน ลูกยังไม่เคยจับสัตว์อสูรมาก่อน ลูกเลยไม่รู้"

"สัตว์อสูรระดับสูงล้วนอาศัยอยู่ในดินแดนลับระดับสีเหลือง"

"และภายในดินแดนลับ นอกจากสัตว์อสูรแล้ว ก็ยังมีอันตรายสารพัดรูปแบบ"

"หากเกิดเหตุร้ายเพียงเล็กน้อยก็อาจมีคนบาดเจ็บล้มตาย แต่หากเป็นเรื่องใหญ่ก็อาจถึงขั้นตายยกขบวน ความเสี่ยงนั้นสูงมากทีเดียว"

จางเหวินจงพยักหน้า

"การจับสัตว์อสูรคือวิธีหนึ่ง และพวกเราก็มีหินฝึกอสูรด้วย แต่สำหรับเรื่องกำลังคน..."

"ปล่อยหน้าที่นี้ให้เป็นของพวกเราเองครับ!"

เสียงของผู้บัญชาการจวงดังแทรกขึ้นมาทันที

ทุกคนหันไปมองและเห็นผู้บัญชาการจวงยืดอกพร้อมกับกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

"สมาชิกกองกำลังป้องกันตนเองของเราทุกคนเตรียมใจที่จะเสียสละเพื่อเมืองหลินมาตั้งนานแล้วครับ!"

"การปกป้องเมืองหลินคือหน้าที่อันพึงกระทำของพวกเรา!"

ยังไม่ทันที่จางเหวินจงจะตอบสนอง กัปตันในชุดเครื่องแบบอีกหลายคนก็วิ่งเข้ามา

พวกเขารีบคว้าคอเสื้อของหัวหน้าจวงทันที

"หัวหน้าจวง แบบนี้มันไม่แฟร์นี่นา! คุณจะฮุบความดีความชอบไว้ให้ทีมตัวเองทีมเดียวเลยหรือไง!"

"ท่านเจ้าเมือง พวกเราก็อยู่นี่ครับ! ให้กองทหารรักษาการณ์ของเราเข้าร่วมด้วยเถอะ! เพื่อเมืองหลินแล้ว พวกเราพร้อมเผชิญหน้ากับความตายเยี่ยงการกลับบ้าน!"

"แล้วก็กองกำลังป้องกันเมืองของเราด้วย!"

"และก็พวกเรา..."

จางจ้านถึงกับอึ้งกิมกี่

เขาเคยเห็นแต่คนแย่งชิงความดีความชอบ แต่ไม่เคยเห็นคนแย่งกันไปตายมาก่อน

เมื่อครู่นี้ เจิ้งซิ่วหลานเพิ่งจะบอกไปหยกๆ ว่าการเข้าไปในดินแดนลับระดับสีเหลืองมันเป็นเรื่องที่อันตรายสุดๆ!

หากเกิดเหตุร้ายเพียงเล็กน้อยอาจบาดเจ็บล้มตาย แต่ถ้าเรื่องใหญ่ก็อาจตายยกขบวน นั่นไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลยนะ!

"เรื่องดีๆ แบบนี้จะไม่มีพวกเราได้ยังไง!"

คาดไม่ถึงเลยว่า คนบนเวทียังแย่งกันไม่เสร็จ

ผู้ชมด้านล่างก็เริ่มฮึกเหิมขึ้นมาด้วย!

"การปกป้องเมืองหลินเป็นความรับผิดชอบของทุกคน!"

"ลูกผู้ชายแห่งเมืองหลิน มีสิ่งใดต้องกลัวการบาดเจ็บล้มตาย!"

"ท่านเจ้าเมือง นับผมเข้าไปด้วย!"

"ฉันด้วย ฉันด้วย!"

"แล้วก็สามีฉันด้วย ฉันขอลงชื่อแทนสามี!"

จางจ้านยืนตะลึง เขามองดูผู้คนที่กำลังแย่งชิงพื้นที่ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างประหลาด

จางเหวินจงในฐานะเจ้าเมือง ยิ่งน้ำตาคลอเบ้า

"ดี ดี ดีมาก ผู้ที่มีใจมุ่งมั่น พรุ่งนี้ทุกคนไปรายงานตัวที่สำนักงานเกณฑ์ทหารได้เลย!"

"ถึงเวลานั้น เราจะคัดเลือกบุคคลที่ยอดเยี่ยมที่สุดเพื่อไปทำภารกิจนี้ให้สำเร็จ!"

พูดจบ จางเหวินจงก็ 'ปัง' หลอมรวมร่างเข้ากับอาพ่าง กลายร่างเป็นกังฟูแพนด้าสูงสามเมตร

เขาตีลังกากลางอากาศหลายตลบ พลิกตัวอย่างคล่องแคล่วขึ้นไปบนจุดสูงสุดของเมืองหลิน

ผู้ควบคุมอสูรโคมไฟในลานประลองช่างรู้ใจ ส่องแสงไฟไปที่จางเหวินจงอย่างแม่นยำ

ณ จุดสูงสุดของเมืองหลิน เขากลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของทุกคน

จางเหวินจงชูจอกเหล้าในมือขึ้น กลิ่นอายของเขาพวยพุ่งดั่งสายรุ้ง

"คืนนี้ ดื่มจอกนี้ให้หนำใจกันไปเลย!"

"เราจะไม่เลิกราจนกว่าจะเมา!"

"แด่เมืองหลิน!"

"แด่เมืองหลิน!!!"

คำกล่าวเพียงคำเดียว แต่มีเสียงนับร้อยตอบรับ มันเป็นเช่นนี้นี่เอง

…

หลังจากค่ำคืนแห่งการเฉลิมฉลอง แม้แต่ในจวนเจ้าเมืองก็ยังมีทหารองครักษ์นอนเมาแอ้งแม้งอยู่ทุกที่

จางจ้านเดินข้ามร่างคนที่นอนเกลื่อนกลาดอยู่บนพื้นอย่างระมัดระวัง

เขาถือถาดอาหารเดินมาที่ห้องของหลินหราน

"ขอบใจนะ"

หลินหรานตื่นอยู่ก่อนแล้ว

เธอรับอาหารที่จางจ้านนำมาให้ไปกินอย่างเอร็ดอร่อยโดยไม่ห่วงภาพพจน์เลยแม้แต่น้อย

หลังจากอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ หลินหรานก็เปลี่ยนกลับไปใส่เสื้อผ้าธรรมดาๆ ของเธอ

มองจากไกลๆ เธออดยังกับสาวใช้ธรรมดาคนหนึ่ง

แต่เมื่อมองดูใกล้ๆ ก็จะสังเกตเห็นใบหน้าที่งดงามหมดจดและผิวพรรณที่ไร้ที่ติ เนียนนุ่มจนแทบจะคั้นน้ำออกมาได้

ทว่าไม่ว่าจะมองยังไง เธอก็ดูไม่เหมือนปรมาจารย์กระบี่ที่สามารถผ่ามังกรปีศาจได้ในดาบเดียวเลยสักนิด

"มองอะไรอยู่เหรอ? ฉันสวยมากเลยหรือไง?"

"หืม? อะไรนะ?"

"เมื่อวานพวกเขาทั้งหมดบอกว่าฉันเหมือนนางฟ้า นายคิดว่าไงล่ะ?"

"แค่กๆ..." จางจ้านแทบจะสำลักน้ำลายตัวเอง

ส่วนหลินหรานก็ยังคงมองจางจ้านด้วยสายตาที่ใสซื่อบริสุทธิ์

เธอไม่เข้าใจ เธอแค่พูดความจริง ทำไมจางจ้านถึงมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนั้นล่ะ?

จางจ้านถึงกับพูดไม่ออก

ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้เป็นแค่พวกหลงทิศ แต่ยังเป็นพวกซื่อบื้อเรื่องอารมณ์ที่มีอีคิวติดลบอีกด้วย

เขาเลิกใส่ใจเรื่องพวกนี้และบอกจุดประสงค์ที่มาหาทันที

"ตอนที่ฉันให้น้ำยาฟื้นฟูไป เธอเคยบอกว่าจะรับปากฉันเรื่องหนึ่ง ยังจำได้ไหม?"

หลินหรานซึ่งมีซาลาเปาเต็มปากพยักหน้ารับ

"อีกเดี๋ยวฉันจะไปที่ดินแดนลับ ฉันอยากให้เธอรับปากว่า ตอนที่ฉันไม่อยู่ เธอจะยังคงอยู่ที่เมืองหลิน"

"เผื่อมีศัตรูที่แข็งแกร่งบุกมา อย่างน้อยก็ช่วยถ่วงเวลาให้พ่อแม่ฉันอพยพได้อย่างปลอดภัย"

หลินหรานกลืนซาลาเปาลงคอแล้วชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว

"ขอน้ำยาฟื้นฟูอีกถังนึง"

"ถังเบ้อเริ่มของเมื่อวานใช้หมดแล้วเหรอ?" จางจ้านประหลาดใจ

หลินหรานเหลือบมองอาหม่านที่กำลังหลับสนิทอยู่ข้างๆ "ช่วงหลายปีมานี้ เด็กคนนี้สูญเสียพลังไปเยอะมากน่ะ"

จางจ้านมองตามสายตาของหลินหราน อาหม่านในยามหลับใหลดูเด็กลงยิ่งกว่าตอนที่พบกันครั้งแรกเสียอีก

"หมอนั่นหลานซิงเฉินก็ใจจืดใจดำเกินไปหน่อยมั้ง? ใช้แรงงานเด็กผิดกฎหมายนี่นา!"

"เด็กคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่หรือยังเนี่ย?"

หลินหรานส่ายหน้า "ดูจากอายุกระดูกแล้ว น่าจะยังขาดอีกไม่กี่เดือนนะ"

จางจ้านลูบคางด้วยความสงสัย "จะว่าไป หมอนี่น่าจะเป็นลูกน้องคนเก่งของหลานซิงเฉินไม่ใช่เหรอ?"

"ทำไมเขาถึงไม่พากลับไปด้วยล่ะ?"

หลินหรานมองอาหม่าน คิ้วของเธอขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

"ตอนที่ฉันบอกผู้ชายแซ่หลานคนนั้นว่าอาหม่านจะมีชีวิตอยู่ได้อีกแค่สามปี เขาก็โยนหมอนี่มาให้ฉันเลย"

"เขาบอกว่า 'คนที่กำลังจะตายไม่มีค่าอะไรเลยสักนิด ฉันไม่เคยเก็บขยะไว้ข้างกายหรอก!'"

จางจ้านพยักหน้า "ฟังดูเหมือนคำพูดที่หลานซิงเฉินจะพูดออกมาเป๊ะเลย"

หยุดไปครู่หนึ่ง หลินหรานก็พูดต่อ

"ตอนที่ผู้ชายแซ่หลานเดินจากไป เขาก็พูดกับฉันอีกประโยคนึงด้วยนะ"

"เขาบอกว่า 'แม่นางหลิน ถ้าเป็นไปได้ โปรดช่วยให้เขามีชีวิตอยู่ต่อได้อีกสักสองสามวันเถอะ...'"

จางจ้านพยักหน้าตาม "ด้วยนิสัยหยิ่งยโสปากแข็งของเขา การที่ยอมพูดออกมาขนาดนี้..."

"ดูเหมือนเขากับเด็กคนนี้จะยังพอมีความผูกพันกันอยู่บ้างนะ"

จางจ้านยกน้ำยาฟื้นฟูถังใหญ่สองถังออกมาจากแหวนมิติ

"เอ้านี่ ให้เธอ!"

"คนเราต้องรักษาคำพูดเสมอ"

"ถ้าไม่พอ รอฉันกลับมาแล้วค่อยมาขอเพิ่มก็แล้วกัน"

"เท่าไหร่" หลินหรานจ้องหน้าจางจ้านตรงๆ แล้วถาม

เธอเตรียมตัวที่จะหยิบแก่นอสูรสารพัดชนิดออกมาจากแหวนมิติแล้ว

เธอได้ยินมาว่าของพวกนี้มีมูลค่าไม่น้อย และตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอก็เก็บสะสมไว้ได้เยอะแยะจากการออกล่าเพื่อเสี่ยวไป๋

จางจ้านฉีกยิ้มกว้าง "น้ำยาฟื้นฟูของฉันมีไว้แจก ไม่ได้มีไว้ขาย"

"จำไว้นะ ว่าเธอติดหนี้บุญคุณฉัน"

จางจ้านโบกมืออย่างไม่ใส่ใจแล้วเดินออกจากห้องไป

หลินหรานมองน้ำยาฟื้นฟูสองถังตรงหน้าแล้วทอดถอนใจเบาๆ

เดิมทีเธอสัญญากับเสี่ยวไป๋ไว้ว่า ถ้ามันหายดีเมื่อไหร่จะพามันออกเดินทางท่องโลกกว้าง

ดูเหมือนว่าแผนการนี้จะต้องถูกเลื่อนออกไปอีกแล้ว

จางจ้านผลักประตูใหญ่ของจวนเจ้าเมืองเปิดออก

ดวงอาทิตย์ยามเช้าเพิ่งจะโผล่พ้นขอบฟ้า แสงแดดแรกจากทิศตะวันออกสาดส่องเฉียงๆ เข้ามา

จางจ้านลดมือที่ใช้บังแดดลง

ที่ด้านนอกประตู เหล่าสมาชิกกองทหารองครักษ์ผู้ไม่ได้แตะต้องสุราเลยแม้แต่หยดเดียวเมื่อวานนี้ ได้เตรียมตัวพร้อมรบอย่างเต็มที่แล้ว!