บทที่ 18 ออเดอร์เร่งด่วน

บทที่ 18 ออเดอร์เร่งด่วน

ตอนบ่าย ฮอร์นที่กินอิ่มจนพุงกางก็กลับมาถึงหอพักอันแสนอบอุ่นของเขา

ไอ้ลูกทรพีทั้งสามคนกลับมาถึงก่อนแล้ว ตอนนี้ต่างคนต่างก็กำลังนั่งกอดของเล่นเครื่องจักรของตัวเอง แล้วก็ขัดถูกันอย่างตั้งอกตั้งใจ

พอเห็นฮอร์นเดินเข้ามา พวกเขาก็ไม่ได้ซักไซ้ว่าฮอร์นหายหัวไปไหนมา แต่กลับเปิดประเด็นถกเถียงกันต่อว่ามีวิธีไหนที่ง่ายกว่านี้ในการบรรลุคุณสมบัติ 【วิศวกรรมเวทมนตร์】 อีกไหม

"นี่ฮอร์น เจ้าว่าถ้าพวกเราไปสมัครเรียนเป็นนักบวชหรือดรูอิดควบคู่ไปด้วย มันจะช่วยให้พวกเราสัมผัสถึงสปิริตแห่งจักรกลได้ง่ายขึ้นไหม?"

"สองอาชีพนี้ต้องใช้ความรู้สึกในการร่ายเวททั้งนั้นเลยนะ แถมไอ้แนวคิดที่ว่าสรรพสิ่งล้วนมีจิตวิญญาณ ก็เป็นพวกดรูอิดนี่แหละที่เป็นคนพูด"

"เจ้าว่า..."

ยังไม่ทันที่ปีเตอร์จะพร่ำเพ้อไอเดียสุดบรรเจิดของเขาจบ ฮอร์นก็ตอกกลับด้วยความจริงอันโหดร้ายซะก่อน

"ยังจะคิดเรื่องเรียนควบอีกรึ? แค่เรียนเป็นเด็กฝึกงานนักเล่นแร่แปรธาตุ พวกเราก็ใช้เวลาตั้งหกเจ็ดปีแล้ว จะให้ไปเรียนเป็นนักบวชหรือดรูอิดอีกเนี่ยนะ?"

"สองอาชีพนี้ ถ้าไม่ฝึกฝนอย่างหนักสักสองสามปี แค่จะเข้าเรียนยังยากเลย"

พอนึกถึงความยากลำบากตั้งแต่เด็กจนโต กว่าจะสอบเข้าสถาบันเล่นแร่แปรธาตุได้ ปีเตอร์ก็ถึงกับหุบปากฉับ

ในขณะที่ทั้งสามคนกำลังนั่งจ๋อยอยู่นั้น จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูรัวๆ ดังมาจากหน้าห้อง

ฮอร์นที่อยู่ใกล้ประตูที่สุดเดินไปเปิดประตู ก็พบกับนักศึกษาชายสวมชุดสูท ท่าทางสำอางค์ยืนอยู่หน้าห้อง

"หัวหน้าห้อง? ลมอะไรหอบมาถึงนี่ล่ะเนี่ย? มีธุระอะไรรึเปล่า?"

ฮอร์นเบี่ยงตัวหลบ เพื่อเชิญให้หัวหน้าห้องเดินเข้ามาข้างใน

"อ๊ะ! ไม่ต้องเกรงใจหรอก ข้าแค่แวะมาคุยด้วยสองสามประโยคแล้วก็จะไปแล้วล่ะ"

"เอ่อ ได้ยินมาว่าเจ้าบรรลุคุณสมบัติ 【วิศวกรรมเวทมนตร์】 แล้วงั้นรึ?"

"ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เจ้ารับงานนอกได้หรือยัง?"

ฮอร์นรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่หัวหน้าห้องหูไวตาไวขนาดนี้

ในเมื่อไอ้ลูกทรพีทั้งสามคนไม่ได้เป็นคนปล่อยข่าวเรื่องที่เขาเลื่อนขั้นแล้ว งั้นก็คงมีแค่อาจารย์หัวหน้าภาควิชาคนเดียวเท่านั้นแหละที่เป็นคนปล่อยข่าว

『ให้ตายสิ ทำไมคนพวกนี้ถึงได้ปากสว่างกันนักนะ?』

ฮอร์นแอบบ่นในใจ แต่ก็ยังพูดคุยกับหัวหน้าห้องอย่างเป็นมิตร

ยังไงซะ คราวก่อนหัวหน้าห้องก็อุตส่าห์ช่วยยืดเวลาจ่ายค่าเทอมให้ฮอร์นไปได้ตั้งหลายวัน ฮอร์นจึงยังรู้สึกขอบคุณอีกฝ่ายอยู่ลึกๆ

คุยกันไปคุยกันมา ไม่นานหัวหน้าห้องก็เข้าเรื่อง

"ข้าอยากให้เจ้าช่วยสร้างอาวุธเวทมนตร์ให้สักชิ้นน่ะ ขอแบบที่ดึงจุดเด่นของนักสู้ผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ออกมาใช้ได้เต็มที่เลยนะ"

"ส่วนเวทมนตร์ที่จะร่ายใส่ก็เอาเป็น 'เสริมแกร่งอาวุธ' ก็แล้วกัน"

พอได้ยินคำขอของอีกฝ่าย ฮอร์นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

คำขอแค่นี้ถือว่าง่ายมาก

ในบรรดาสายอาชีพย่อยของนักรบ สายนักสู้ผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ถือเป็นสายที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ในตลาดจึงมีแบบแปลนอาวุธที่เหมาะกับสายนี้วางขายอยู่เกลื่อนกลาด

ส่วนเวทมนตร์ที่หัวหน้าห้องเลือก ฮอร์นก็สามารถเรียนรู้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว

ถ้ามีวัตถุดิบครบถ้วน พรุ่งนี้เช้าเขาก็สามารถสร้างเสร็จและส่งมอบงานได้เลย

"อืม ได้สิ ถ้าวัตถุดิบมีพร้อม พรุ่งนี้เที่ยงข้าก็น่าจะทำเสร็จแล้วล่ะ"

"แต่ว่า ข้าเองก็ใกล้จะต้องเตรียมตัวทำโปรเจกต์จบการศึกษาแล้วเหมือนกัน"

"ถ้ามีงานแบบนี้เข้ามาอีก..."

หัวหน้าห้องเข้าใจความหมายของฮอร์นทันที เขารู้ว่าฮอร์นไม่อยากรับงานพรรค์นี้อีกแล้ว จึงรีบตบหน้าอกรับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าจะไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใครแน่นอน

แต่พอรับปากเสร็จ เขากลับทำหน้าสลด

"ฮอร์น งานนี้เจ้าช่วยเร่งมือให้หน่อยได้ไหม?"

"หา? เร่งมืองั้นรึ? พรุ่งนี้เที่ยงยังช้าไปอีกเหรอ?"

หัวหน้าห้องหันไปมองประตูห้องพัก เมื่อแน่ใจว่าประตูปิดสนิทดีแล้ว เขาถึงได้ขยับเข้าไปใกล้ฮอร์น แล้วกระซิบกระซาบบอกความลับให้ฟัง

"พวกเราเพิ่งได้สิทธิ์เข้าไปในดันเจี้ยนมาจากสมาคมน่ะ แฟนข้านางอยากจะเข้าไปสำรวจใจจะขาดแล้ว ช่วยหน่อยเถอะนะ"

คราวนี้ฮอร์นถึงบางอ้อเลยว่าทำไมหัวหน้าห้องถึงได้มาหาเขา

ตามหลักแล้ว คำขอของหัวหน้าห้องนั้น นักเล่นแร่แปรธาตุทั่วไปก็สามารถทำได้สบายๆ อยู่แล้ว

ตอนแรกฮอร์นยังคิดว่าอีกฝ่ายอาจจะงบน้อย เลยอยากจะมาขอส่วนลดในฐานะเพื่อนร่วมห้องซะอีก

ที่ไหนได้ ที่แท้ก็ใจร้อนนี่เอง!

เวลานี้ โรงฝึกเล่นแร่แปรธาตุข้างนอกส่วนใหญ่ก็ปิดทำการกันหมดแล้ว

"ซี๊ดดด~ นี่มันสองทุ่มแล้วนะ ต่อให้ข้ารีบทำจนเสร็จ พวกเจ้าคงไม่ได้กะจะบุกเข้าไปในดันเจี้ยนตอนกลางดึกหรอกใช่มั้ย?"

"ก็ต้องเข้าไปตอนนี้แหละ!"

"เจ้าไม่รู้อะไร ได้ยินมาว่าที่สมาคมสั่งปิดดันเจี้ยน ก็เพราะอยากจะฮุบทรัพยากรหายากที่เพิ่งจะโผล่ขึ้นมาเอาไว้เองไงล่ะ"

"พวกเราที่มีสิทธิ์เข้าไปได้ ก็ต้องแอบเข้าไปเงียบๆ นี่แหละ"

คำพูดของหัวหน้าห้องทำเอาฮอร์นต้องหันมามองเพื่อนร่วมชั้นคนนี้ใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า

ถึงแม้หมอนี่จะชอบแต่งตัวหรูหราหมาเห่าเหมือนพวกขุนนาง แถมยังชอบแต่งหน้าทาปากก็เถอะ

แต่ก็ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลยนะว่าครอบครัวของหมอนี่จะมีเส้นสายอะไรในสมาคมนักผจญภัยด้วย?

『ช่างเถอะ ถือซะว่าตอบแทนบุญคุณที่เคยช่วยไว้ก็แล้วกัน ยังไงซะเขาก็ไม่ได้ให้ข้าทำฟรีๆ ซะหน่อย』

เมื่อคิดได้ดังนั้น ฮอร์นก็ตอบตกลง แล้วพาก๊าบๆ เดินตามหัวหน้าห้องออกไป

ใครจะไปคิดว่าแฟนของหัวหน้าห้องจะมายืนรออยู่ใต้หอพักเลย

ดูท่าทางสองคนนี้จะรีบจริงๆ แฮะ

ฮอร์นสั่งให้ก๊าบๆ ดึงข้อมูลเกี่ยวกับวงจรเวทมนตร์ขึ้นมา แล้วถือโอกาสทบทวนความรู้ระหว่างเดินไปที่โรงฝึกเล่นแร่แปรธาตุ

เมื่อไปถึงโรงฝึก ฮอร์นก็ให้หัวหน้าห้องวัดสัดส่วนแฟนสาวของเขาให้เรียบร้อย จากนั้นก็เริ่มลงมือทำงานอย่างไม่หยุดหย่อน

หลักการทำงานของนักเล่นแร่แปรธาตุในการสร้างอาวุธนั้น คล้ายคลึงกับการพิมพ์สามมิติในโลกก่อน

พวกเขาจะอาศัยพลังจากธาตุทั้งสี่เพื่อ "ย่อยสลาย" วัตถุดิบ แล้วนำมา "ประกอบขึ้นรูป" ใหม่อีกครั้ง

นักเล่นแร่แปรธาตุทั่วไปจะสามารถสร้างได้แค่อุปกรณ์ธรรมดาๆ เท่านั้น แต่นักเล่นแร่แปรธาตุที่มีฝีมือ จะรู้จักใช้พลังธาตุเพื่อเสริมความแข็งแกร่งให้กับวัตถุดิบ และสามารถควบคุมสัดส่วนของส่วนผสมต่างๆ ได้อย่างแม่นยำยิ่งขึ้น

ทักษะการเล่นแร่แปรธาตุของฮอร์นในตอนนี้ยังอยู่ในระดับ "ทั่วไป" อุปกรณ์ที่เขาสร้างขึ้นมา เมื่อมองผ่านเวทมนตร์ตรวจสอบ ก็จะเห็นแสงสีขาวเรืองรองออกมาเท่านั้น

แต่ดูเหมือนหัวหน้าห้องกับแฟนสาวจะไม่ได้ติดใจอะไรกับเรื่องนี้เลย

หลังจากทดลองใช้อาวุธและตรวจสอบคุณภาพจนเป็นที่พอใจแล้ว ทั้งสองคนก็จ่ายเงินค่าจ้างให้ฮอร์นยี่สิบเหรียญเงิน ก่อนจะรีบร้อนจากไปอย่างรวดเร็ว

กว่าฮอร์นจะกลับมาถึงห้องพัก เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงห้าทุ่มครึ่งแล้ว

เขามองดูเพื่อนรักทั้งสามคนที่หลับสนิทไปแล้ว ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนบนเตียง แล้วหลับสนิทไปในเวลาอันรวดเร็ว

...

เช้าวันรุ่งขึ้น ก็ถึงเวลาต้องไปเรียนอีกแล้ว

ฮอร์นกับเพื่อนๆ รีบตื่นแต่เช้าเพื่อไปเข้าเรียนวิชาภาษาเอลฟ์

สำเนียงภาษาเอลฟ์ที่ฟังดูไพเราะแต่กลับออกเสียงยากชะมัด ทำเอาฮอร์นถึงกับปวดหัวตึบๆ

กว่าจะหมดคาบเรียน เขาก็เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าหัวหน้าห้องไม่ได้มาเรียน

『ก็จริงแหละนะ เมื่อคืนแอบเข้าไปในดันเจี้ยนมานี่ ต่อให้จะแค่เดินวนอยู่รอบนอก พอรอดกลับมาได้ก็คงต้องหยุดพักฟื้นร่างกายสักวันล่ะนะ』

ฮอร์นคิดในใจ แล้วก็เดินไปเรียนวิชาต่อไป

แต่เวลาผ่านไปสามวันเต็มๆ หัวหน้าห้องจอมสำอางก็ยังไม่โผล่หน้ามาให้เห็น

จนกระทั่งผ่านไปอีกสองวัน ในขณะที่ทุกคนกำลังจะไปแจ้งความกับหน่วยรักษาความสงบ หัวหน้าห้องก็กลับมาในที่สุด

เขาสวมชุดเกราะหนังที่ขาดวิ่นจนแทบไม่เหลือชิ้นดี บนร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลกลัดหนอง ตัวร้อนจี๋เพราะพิษไข้ และอยู่ในสภาพกึ่งมีสติ

ส่วนแฟนสาวของเขาดูจะอาการดีกว่าหน่อย เธอยังสามารถใช้ง้าวที่ฮอร์นสร้างให้เป็นไม้เท้าค้ำยันเดินได้

แต่ชุดเกราะหน้าอกเหล็กกล้าของเธอก็บุบสลายไปหมดแล้ว บนใบหน้ามีรอยแผลเป็นเพิ่มมาอีกหลายรอย แววตาของเธอดุดันเกรี้ยวกราด ราวกับยังไม่หลุดออกจากสภาวะพร้อมรบ

ยังไม่ทันจะได้ถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนก็ต้องรีบช่วยกันต้มยาฟื้นฟูเพื่อให้ทั้งสองคนอาการดีขึ้นก่อน

หลังจากได้รับอนุญาตจากแฟนสาวของหัวหน้าห้อง อาจารย์ในสถาบันก็เปิดกระเป๋าเป้ของพวกเขาออก แล้วนำวัตถุดิบบางส่วนในนั้นมาจ่ายเป็นค่ารักษา

แต่เมื่อเทียบกับฮอร์นที่หาเงินได้ตั้งเจ็ดเหรียญทองในคืนเดียว เงินที่คู่รักคู่นี้หามาได้มันช่างน้อยนิดเสียจนน่าใจหาย

เมื่อหักค่าจ้างที่ให้ฮอร์นทำอาวุธให้ กับค่ารักษาพยาบาลออกไปแล้ว พวกเขาก็แทบจะไม่เหลืออะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย

ถ้านับรวมค่าชุดเกราะที่พังยับเยินของทั้งสองคนเข้าไปด้วย การผจญภัยครั้งนี้ก็ถือว่าขาดทุนย่อยยับเลยทีเดียว

แต่พอหัวหน้าห้องได้สติ ประโยคแรกที่หลุดออกมาจากปากของเขากลับกลายเป็น

"ข้าจะกลับไป! ข้าจะกลับไปที่ดันเจี้ยน!"