บทที่ 80 แหล่งเงินทุนของสภาเผ่า

ในวิชาทฤษฎีเวทมนตร์พื้นฐาน อามีช่าเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเหล่าแม่มดน้อยที่เหมือนกันเป๊ะก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ถึงแม้การบ้านรายงานครั้งแรกของแม่มดน้อยปีหนึ่งรุ่นก่อน ๆ จะทำกันอย่างยากลำบาก แต่ก็แทบไม่เคยเห็นใครอดหลับอดนอนจนมีสภาพแบบนี้มาก่อนเลย

เพราะยังไงซะรายงานฉบับนี้ ก็สั่งมาตั้งหนึ่งสัปดาห์เต็ม ๆ แล้วนะ

ไม่ว่าจะเขียนออกมาดีหรือไม่ดี อย่างน้อยก็มีเวลาเหลือเฟือให้ทำจนเสร็จ

แม่มดน้อยรุ่นนี้ทำให้เธอเบาใจมาตลอด ถึงครั้งนี้จะมีเรื่องผิดคาดไปบ้าง แต่ครั้งหน้าก็น่าจะนำไปเป็นบทเรียนได้แล้วล่ะ

ดังนั้นอามีช่าเห็นแล้วก็ทำเป็นมองไม่เห็นไป

ต้องผ่านการลองผิดลองถูกอย่างเพียงพอเท่านั้น ในอนาคตถึงจะมีความสามารถในการแก้ปัญหาด้วยตัวเองอย่างแท้จริง

“การบ้านรายงานที่สั่งไปเมื่อวันจันทร์ที่แล้วทุกคนเขียนเสร็จกันหมดแล้วใช่ไหม? ส่งมาให้ฉันดูหน่อยสิ!”

เหล่าแม่มดน้อยทยอยส่งรายงานกันทีละคน

ภายในดวงตาที่เหนื่อยล้า แฝงไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

อามีช่าตรวจรายงาน ยิ่งตรวจก็ยิ่งประหลาดใจ

คาบเรียนนี้ความจริงน่าจะเป็นคาบวิจารณ์รายงาน เพื่อที่จะใช้การวิจารณ์รายงาน มาเป็นการสอนวิธีค้นหาข้อมูลจากในหนังสือให้พวกเธอ

แต่ผลปรากฏว่ารายงานของเหล่าแม่มดน้อย ไม่มีปัญหาเลยสักคนเดียว

ทุกฉบับล้วนอธิบายเรื่องการประยุกต์ใช้เวทมนตร์จากพลังงานของเผ่าพันธุ์ที่แตกต่างกันได้อย่างชัดเจน

แถมยังเห็นได้ชัดว่าไม่ได้ลอกกันมาด้วย

ถึงแม้เนื้อหาจะคล้ายคลึงกัน หรือกระทั่งมีบางประโยคที่เหมือนกัน

แต่สอนวิชาทฤษฎีเวทมนตร์พื้นฐานมาหลายปี เธอแค่มองแวบเดียวก็รู้แล้วว่าประโยคที่เหมือนกันเหล่านั้น คัดลอกมาจากหนังสืออ้างอิง

ถ้าจะบอกว่ามีปัญหาอะไร ก็คงเป็นลายมือในรายงานที่ดูหวัดไปหน่อย เหมือนกับรีบปั่นออกมามากกว่า

แต่คาบเรียนนี้ต้องการสอนวิธีการคัดกรองข้อมูล ไม่ใช่การคัดลายมือ

ดูท่าเนื้อหาการสอนในวันนี้คงต้องปรับเปลี่ยนสักหน่อยแล้ว:

“รายงานเขียนได้ดีกันทุกคนเลย...”

เหล่าแม่มดน้อย: (><)

“...บอกฉันได้ไหม ว่าพวกเธอเขียนกันออกมาได้ยังไง?”

อามีช่าจำเป็นต้องทำความเข้าใจสักหน่อย ว่าเหล่าแม่มดน้อยจับจุดได้ถึงระดับไหนกันแล้ว

เหล่าแม่มดน้อยต่างพากันยกมือขึ้น

สิ่งที่พูดกับเนื้อหาที่พวกเธอเขียน ล้วนคล้ายคลึงกัน

ที่แท้ก็เพิ่งจะเรียนและเขียนกันสด ๆ ร้อน ๆ ระหว่างทางมาปราสาทเมื่อเช้านี้นี่เอง

คนที่สรุปวิธีการอ่านและเขียนชุดนี้ออกมาได้ คือแม่มดน้อยเพียงคนเดียวที่ไม่มีรอยคล้ำใต้ตา

เธอสอนวิชาทฤษฎีมาตั้งนาน ยังไม่เคยนึกถึงเทคนิคการอ่านเร็วด้วยคำสำคัญหรือประโยคใจความสำคัญอะไรพวกนี้เลย

ปกติก็แค่สอนให้เหล่าแม่มดน้อยอ่านหนังสือโดยตั้งคำถามไปด้วยเท่านั้น

ต้องยอมรับเลยว่า วิธีของโม่หลานดูเป็นระบบระเบียบและชัดเจนกว่า ซึ่งความชัดเจนนั้นหมายถึงการเลียนแบบและเรียนรู้ได้ง่าย

“โม่หลาน! เรื่องเทคนิคการอ่านที่เธอสอนพวกแม่มดน้อยในวันนี้ สามารถสรุปออกมาเป็นหนังสือได้ไหม? หลังจากส่งให้สภาเผ่าประเมินคุณค่าและนำไปรวบรวมไว้ในหอสมุดของสถาบันแล้ว เธอจะได้รับรางวัลเป็นเหรียญทอง” อามีช่าเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าโม่หลาน

“ได้แน่นอนค่ะ!” โม่หลานตอบอย่างไม่ลังเล

จนถึงตอนนี้ เธอเคยเห็นเหรียญทองแค่ในหนังสือชุดแม่มดน้อยเท่านั้น

“ถ้าต้องการยกระดับความสามารถในการอ่านของเหล่าแม่มดน้อย หนูยังมีแผนการสอนและแบบฝึกหัดอีกจำนวนหนึ่ง สามารถสรุปรวมไปให้ด้วยได้เลยค่ะ”

“ดีมาก!” อามีช่าบอก “ไม่ว่าจะเป็นความรู้อะไร ขอเพียงมีคุณค่า เมื่อแบ่งปันให้กับหอสมุดแล้ว สภาเผ่าก็จะมอบรางวัลให้ทั้งนั้น”

จู่ ๆ โม่หลานก็นึกถึงคำถามหนึ่งที่ค้างคาใจเธอมาตั้งนานแล้ว เมื่อมีโอกาส เธอจึงอดไม่ได้ที่จะถามออกไป:

“อาจารย์ใหญ่คะ สภาเผ่าและสถาบันเลี้ยงดูแม่มดน้อยจนเติบโตเป็นผู้ใหญ่ แถมยังมอบรางวัลการให้กำเนิดทายาทแก่บรรดาคุณแม่แม่มด แต่กลับไม่เคยเรียกร้องสิ่งตอบแทนเลย

แต่การเลี้ยงดูและให้การศึกษาแก่แม่มดน้อย ล้วนต้องใช้เงินทุนไม่ใช่เหรอคะ? แล้วเงินทุนพวกนี้มาจากไหนกัน?”

“จริงด้วย! มาจากไหนกันนะ?”

แม่มดน้อยคนอื่น ๆ ส่วนใหญ่ยังไม่เคยคิดถึงปัญหานี้มาก่อน แต่ตอนนี้ก็อดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน

“มีแต่จ่ายออกไม่มีรับเข้าแบบนี้ สภาเผ่าจะไม่ล้มละลายจริง ๆ เหรอ?”

“ที่สถาบันไม่มีแม้แต่ข้าวให้พวกเรากิน คงไม่ใช่เพราะยากจนเกินไปหรอกนะ!”

...

อามีช่าเผยรอยยิ้มออกมา “เงินทุนหมุนเวียนของสภาเผ่าและสถาบัน กว่าแปดสิบเปอร์เซ็นต์มาจากมรดกของแม่มด”

“มรดกเหรอคะ?”

โม่หลานเคยคิดไว้ว่า สภาเผ่าแม่มดน่าจะมีธุรกิจอะไรสักอย่าง หรือไม่ก็มีความรู้เวทมนตร์พิเศษบางอย่างที่ต้องจ่ายเงินถึงจะได้มา เพื่อใช้เป็นช่องทางทำกำไร

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า จะเป็นมรดก

“ถูกต้อง มรดกนั่นแหละ เมื่อเนิ่นนานมาแล้ว ตอนที่แม่มดเดินมาถึงจุดสิ้นสุดของชีวิต พวกเธอจะฝากฝังความรู้และทรัพย์สินที่สั่งสมมาทั้งชีวิตให้กับแม่มดรุ่นต่อไป

ดินแดนรกร้างเป็นของจอมมนตราและแม่มด หลังจากที่สภาเผ่าและสถาบันจัดหาทรัพยากรสำหรับการเติบโตและการศึกษาให้กับแม่มดน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แม่มดจำนวนมากก็จะมอบมรดกของตัวเองให้กับสภาเผ่า เพื่อนำไปใช้เลี้ยงดูแม่มดน้อยและรักษาการพัฒนาของเผ่าพันธุ์แม่มดต่อไป

ความมั่งคั่งที่แม่มดคนหนึ่งสะสมมาหลายร้อยปี สามารถเลี้ยงดูแม่มดน้อยหลายสิบหรือหลายร้อยคนได้สบาย ๆ

เพราะฉะนั้นพวกเธอไม่ต้องห่วงว่าสภาเผ่าจะล้มละลาย สภาเผ่าร่ำรวยกว่าที่พวกเธอคิดไว้มากนัก ที่ไม่จัดหาอาหารสามมื้อให้พวกเธอ ก็ไม่ใช่เพราะยากจนหรอก แต่เป็นเพราะอยากให้พวกเธอตั้งใจเรียนเวทมนตร์ทำอาหารต่างหาก” อามีช่าบอก

โม่หลานอดไม่ได้ที่จะคิดว่า ถ้าวันหนึ่งชีวิตของเธอเดินมาถึงจุดสิ้นสุด เธอจะจัดการกับทรัพย์สินของตัวเองอย่างไร?

แม่มดคนอื่น ๆ ล้วนไม่จำเป็นต้องพึ่งพามรดกเพื่อรวยชั่วข้ามคืน

มีเพียงสภาเผ่าที่เคยเลี้ยงดูเธอเท่านั้น ที่ยังคงปกป้องคุ้มครองแม่มดน้อยรุ่นแล้วรุ่นเล่าให้เติบโตขึ้นมา

การมอบทรัพย์สินให้กับสภาเผ่า เป็นทางเลือกที่ดีที่สุดจริง ๆ

ต่อให้สภาเผ่าไม่เคยเรียกร้องให้แม่มดตอบแทนเผ่าพันธุ์ แต่แม่มดก็มักจะตอบแทนสภาเผ่าในวาระสุดท้ายเสมอ

“อาจารย์ใหญ่คะ หนูยินดีจะรวบรวมความรู้ที่หนูมี แบ่งปันให้กับหอสมุดแม่มด โดยไม่ต้องการรางวัลใด ๆ ทั้งสิ้นค่ะ” โม่หลานพูดอย่างหนักแน่น

เธอเองก็ได้รับประโยชน์จากความรู้อันล้ำค่าที่แม่มดรุ่นก่อน ๆ ทิ้งไว้ให้ การทิ้งความรู้ของตัวเองไว้เพื่อให้เป็นประโยชน์แก่คนรุ่นหลังก็ถือเป็นเรื่องที่สมควรทำ

“ไม่ต้องหรอก นอกจากมรดกแล้ว สภาเผ่าจะไม่เอาของของแม่มดไปฟรี ๆ อย่างเด็ดขาด

ส่วนรางวัลสำหรับการแบ่งปันความรู้นั้น สภาเผ่ามีกฎเกณฑ์การให้รางวัลอยู่แล้ว ก็เพื่อเป็นแรงกระตุ้นให้ทุกคนค้นคว้าและเรียนรู้ เพื่อเพิ่มพูนสิ่งสืบทอดของแม่มดให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

สภาเผ่าไม่ได้ขัดสนเงินทองจริง ๆ นะ! ไม่ต้องการให้แม่มดน้อยที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะอย่างเธอมาเสียสละตัวเองเพื่อส่วนรวมหรอก”

อามีช่าปฏิเสธอย่างไม่ลังเล:

“ในกระเป๋าไม่มีเหรียญทองเลยสักเหรียญ ก็จงคว้าทุกโอกาสที่จะได้รับทรัพยากรเอาไว้เถอะ! ถ้าอยากจะเสียสละล่ะก็ รอให้ถึงวันที่ชีวิตเดินมาถึงจุดสิ้นสุดค่อยเสียสละก็ยังไม่สาย”

“...” โม่หลานรู้สึกเหมือนถูกธนูปักอก

ในกระเป๋าของเธอไม่มีเหรียญทองเลยสักเหรียญจริง ๆ

มรดกที่แม่มดรุ่นก่อน ๆ บริจาคไว้มันมากมายมหาศาลขนาดไหนกันนะ? สภาเผ่าถึงได้ใจป้ำขนาดนี้!

“เอาล่ะ กลับเข้าเรื่องกันดีกว่า! เวลาที่เหลือในคาบนี้ ให้ทุกคนสรุปเทคนิคการอ่านที่โม่หลานสอนพวกเธอในวันนี้ แล้วเขียนเป็นรายงานส่งให้ฉันตอนเลิกเรียน

ถ้าทำเสร็จในคาบ หลังเลิกเรียนวันนี้ก็จะไม่มีการบ้านพิเศษแล้ว” อามีช่าเดินกลับไปที่หน้าชั้นเรียน

พอได้ยินว่าไม่มีการบ้าน พวกแม่มดน้อยก็ดีใจกันยกใหญ่ แล้วรีบลงมือเขียนรายงานสรุปทันที

การบ้านวิชาประวัติศาสตร์แม่มดที่ต้องส่งพรุ่งนี้ ก็เป็นรายงานสรุปคำถามเช่นกัน มีโม่หลานช่วยรื้อฟื้นความจำให้ แค่เอามารวบรวมเรียบเรียงใหม่ก็ใช้ได้แล้ว ถือว่าเขียนง่ายอยู่

คืนนี้บางทีอาจจะได้นอนหลับฝันดีแล้วล่ะ!