บทที่ 79 คณิตศาสตร์ของเหล่าแม่มด

“แปะ แปะ แปะ!”

“พูดได้ดีมาก! สมัยพวกเรา ถ้ามีโม่หลานอยู่ด้วย ก็คงไม่ถูกรายงานทรมานมานานขนาดนั้นหรอก!”

บนท้องฟ้า พวกรุ่นพี่ที่ถูกดึงดูดด้วยการสอนของโม่หลานต่างก็รู้สึกว่าได้รับประโยชน์อย่างมาก จนอดไม่ได้ที่จะปรบมือให้เธอ

ถึงขนาดมีแม่มดน้อยปีสองที่จนป่านนี้ยังเขียนรายงานไม่ค่อยเป็น ควักกระดาษกับปากกาออกมาจดบันทึกกันตรงนั้นเลย

เทคนิคการอ่านและตอบคำถามที่สรุปมาจากระบบการศึกษาแบบเน้นการสอบ ทำให้พวกเธอรู้สึกราวกับได้ค้นพบขุมทรัพย์อันล้ำค่า

จู่ ๆ โม่หลานก็รู้สึกเป็นห่วงระดับการศึกษาของเหล่าแม่มดน้อยขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

ทักษะความเข้าใจด้านตัวอักษรและการอ่านอะไรพวกนี้ ยังพอเห็นได้ว่าทางสถาบันตั้งใจปลูกฝังอย่างจริงจัง

แต่ทักษะด้านการคำนวณล่ะ?

สถาบันดูเหมือนจะไม่มีวิชาคณิตศาสตร์เลยนี่นา!

เนื้อหาเกี่ยวกับคณิตศาสตร์ใน ‘หนังสือชุดแม่มดน้อย’ ก็คงมีแค่ตัวเลขบางตัวเท่านั้นแหละ!

เหล่าแม่มดน้อยเกิดมาก็รู้ความหมายของตัวเลขในภาษาแม่มดแต่ละตัวดี

แต่การรู้จัก 12345 ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเธอจะคำนวณเลขเป็นนี่นา!

เดี๋ยวก่อนนะ ตอนที่เธอขายการ์ดก่อนหน้านี้ พวกแม่มดน้อยเข้าใจจริง ๆ หรือเปล่าว่าดอกเบี้ยคืออะไร แล้วการผ่อนชำระคืออะไร?

เธออดไม่ได้ที่จะหันไปถามวาชิด้ากับซิลฟ์ที่แก้ไขรายงานเสร็จเป็นกลุ่มแรก:

“สมมุตว่าฉันมีการ์ดใบหนึ่ง ราคา 100 มานาสำหรับพลังเวทแบบใช้ครั้งเดียว ถ้าพวกเธอต้องการผ่อนชำระสี่งวด เฉลี่ยแล้วต้องจ่ายพลังเวทแบบใช้ครั้งเดียวงวดละกี่มานา?”

“โม่หลาน เธอวิจัยการ์ดใบใหม่สำเร็จอีกแล้วเหรอ? การ์ดอะไรน่ะ?” วาชิด้าถาม

ซิลฟ์เองก็มองเธอด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“...” โม่หลานส่ายหน้า “พวกเธอแค่ช่วยฉันคำนวณหน่อยก็พอ ว่าเฉลี่ยแล้วต้องจ่ายงวดละกี่มานา”

วาชิด้ากับซิลฟ์: (o°ω°o)

โม่หลานสูดลมหายใจเข้าลึก “พวกเธอคิดเลขไม่เป็นใช่ไหม?”

วาชิด้ากับซิลฟ์ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกหวั่นใจแปลก ๆ แต่พอคิดดูอีกที:

“คิดเลขไม่เป็นมันก็เรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? มีแม่มดน้อยคนไหนคำนวณเรื่องพวกนี้เป็นบ้างล่ะ? ในใบพันธสัญญาก็เขียนไว้ชัดเจนแล้วนี่นา? ก็แค่ทำตามนั้นก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง!”

โม่หลานหันไปมองแม่มดน้อยคนอื่น ๆ

เหล่าแม่มดน้อยที่เงี่ยหูแอบฟังอยู่ต่างพากันก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิมอย่างเงียบ ๆ อย่ามาสนใจพวกเธอเลย พวกเธอกำลังปั่นรายงานอยู่

แม่มดน้อยชั้นปีสูงที่อยู่บนท้องฟ้าก็หันหัวไม้กวาดอย่างเงียบ ๆ แล้วบินฟิ้วจากไปทันที

โม่หลานหลับตาลง ก่อนหน้านี้ยังหลงคิดว่าตัวเองขายการ์ดได้ประสบความสำเร็จมากแค่ไหน!

ผลสุดท้ายลูกค้ายังไม่เข้าใจเรื่องการผ่อนชำระด้วยซ้ำ มิน่าล่ะถึงได้เลือกแต่วิธีผ่อนชำระที่เธอเขียนรายละเอียดการชำระเงินไว้ในใบพันธสัญญา

ไม่รู้จะบอกว่าพวกเธอเป็นคนสบาย ๆ ไม่คิดมาก หรือว่าไว้ใจเธอมากเกินไปดี

วันนี้ต้องตรวจสอบระดับคณิตศาสตร์ของเหล่าแม่มดน้อยให้รู้เรื่องให้ได้!

“ฉันขอถามพวกเธออีกรอบ ถ้าพวกเธอมีพลังเวท 100 มานา ใช้ไป 25 มานา จะเหลือเท่าไหร่?”

“75!” เหล่าแม่มดน้อยตอบในเสี้ยววินาที

“ถ้าพลังเวทเพิ่มขึ้นวันละ 2 มานา ในหนึ่งเดือนจะเพิ่มขึ้นกี่มานา?”

“2, 4, 6... 60 มานา!”

...

“ถ้าตอนที่พวกเธอใช้เวทเสกน้ำ สามารถดึงพลังเวทสูงสุดมาใช้ได้อย่างเต็มที่ 1 มานา และพลังเวทโดยรวมของพวกเธอคือ 50 มานา ระดับเวทเสกน้ำของพวกเธอคือเท่าไหร่?”

“นี่คือสิ่งที่พวกเราควรรู้เหรอ?”

ดวงตาของเหล่าแม่มดน้อยกลายเป็นรูปยากันยุงไปเสียแล้ว

“เรื่องนี้พวกเธอควรต้องรู้ไม่ใช่หรือไง? ถ้าคำนวณร้อยละไม่เป็น แล้วพวกเธอจะรู้ระดับเวทมนตร์ของตัวเองได้ยังไงล่ะ?”

โม่หลานไม่เข้าใจ ส่วนเหล่าแม่มดน้อยก็ยิ่งไม่เข้าใจเข้าไปใหญ่:

“ตัวเองจะไปรู้ได้ยังไงล่ะ! ไม่ใช่ว่าต้องไปทดสอบตอนที่สอบใบรับรองระดับวิชาชีพแม่มดที่สภาเผ่าหรอกเหรอ?”

โม่หลานพลันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้พวกแม่มดน้อยต่างก็อาศัยการดูความสว่างของแสงรัศมีพลังงาน เพื่อแยกแยะว่าพลังเวทมนตร์ของตัวเองมีมากน้อยแค่ไหน

ขนาดตัวเลขที่แม่นยำของปริมาณพลังเวทมนตร์โดยรวมยังไม่รู้เลย แล้วจะไปคำนวณสัดส่วนจากที่ไหนล่ะ!

เธอลองถามปัญหาคณิตศาสตร์อีกหลายข้อ แล้วก็พบว่า เหล่าแม่มดน้อยไม่มีปัญหาเรื่องการบวกลบเลย

เรียกได้ว่าเชี่ยวชาญมากเสียด้วยซ้ำ

พวกเธอมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งต่อจำนวนที่ตัวเลขแต่ละตัวเป็นตัวแทน

ไม่ว่าจะเป็นเลขทศนิยมหรือจำนวนเต็ม การบวกและการลบทั้งหมด พวกเธอล้วนคำนวณได้อย่างแม่นยำมาก

แต่ก็จำกัดอยู่แค่นั้นแหละ การคูณและการหารล้วนคำนวณไม่เป็น ส่วนพวกเปอร์เซ็นต์หรือดอกเบี้ยนี่ไม่ต้องพูดถึงเลย

เวลาคำนวณผลรวมการบวกหรือการลบต่อเนื่อง พวกเธอถึงกับใช้วิธีบวกทีละตัว ลบทีละตัวเลยทีเดียว

โม่หลานรู้สึกกังวลกับเรื่องนี้เป็นอย่างมาก

คณิตศาสตร์แย่ขนาดนี้ ในอนาคตจะไม่โดนหลอกเอาเงินไปจริง ๆ เหรอ?

“อาจารย์ใหญ่คะ อาจารย์ใหญ่! สถาบันของเรามีวิชาคณิตศาสตร์ไหมคะ?”

“วิชาคณิตศาสตร์คืออะไร?”

โม่หลาน: “...”

เธอชักอยากจะเอาคำถามที่เพิ่งถามพวกแม่มดน้อยเมื่อกี้ ไปลองถามอาจารย์ใหญ่ดูบ้างแล้วสิ

รอบตัวมีแม่มดน้อยอยู่ตั้งเยอะ เธอจึงพยายามอดกลั้นไว้ และเพียงแค่อธิบายความหมายของคณิตศาสตร์ให้ฟังเท่านั้น

“สิ่งที่เธอพูดมาน่ะ มีแค่นักเวทเผ่ามนุษย์ ก็อบลิน และปีศาจบางตนเท่านั้นแหละที่จะศึกษาอย่างลึกซึ้ง! ระดับการคำนวณโดยเฉลี่ยของแม่มดอย่างพวกเรา ถือว่าอยู่ในเกณฑ์ค่อนข้างดีบนทวีปวาเลนแล้วนะ ยกเว้นตอนที่ไปเจอกับนักเวท ก็อบลิน และปีศาจ ก็ไม่ต้องกังวลว่าจะโดนหลอกหรอก!”

โม่หลาน: “!!!”

ระดับคณิตศาสตร์ของพวกแม่มดแบบนี้น่ะ ถือว่าดีแล้วเหรอเนี่ย?

คณิตศาสตร์ในทวีปวาเลนมันตกต่ำขนาดนี้เลยเหรอ?

มิน่าล่ะลิลิธถึงชอบพูดอยู่บ่อย ๆ ว่าเธอเป็นพ่อค้าหน้าเลือดซะยิ่งกว่าก็อบลิน

ก็คณิตศาสตร์ของทุกคนแย่ขนาดนี้ ขนาดบัญชียังคำนวณกันไม่รู้เรื่องเลย! แล้วจะไปหน้าเลือดขึ้นมาได้ยังไง?

เธอกลับรู้สึกโล่งใจขึ้นมานิดหน่อย

อย่างน้อยพวกแม่มดน้อยเป็นแบบนี้ ก็คงไม่โดนหลอกเอาเปรียบไปทั่ว

เพราะยังไงซะ คนตั้งมากมายบนทวีปวาเลนก็ยังบวกลบเลขกันไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ!

“แต่สิ่งที่เธอพูดก็ถูกนะ ตอนนี้ {การ์ดสถานะตัวละคร} ของเธอ สามารถสังเกตปริมาณพลังเวทของตัวเองได้ตามเวลาจริง ถ้าพวกแม่มดน้อยสามารถคำนวณสัดส่วนพลังเวทเป็น ก็จะสามารถรู้ระดับเวทมนตร์ของตัวเองได้สะดวกและแม่นยำมากยิ่งขึ้น

ฉันจะนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับอามีช่าคนอื่น ๆ ดู”

โม่หลานตาเป็นประกาย “ถ้าต้องการ หนูสามารถจัดหาหนังสือเรียนรู้คณิตศาสตร์พื้นฐานเบื้องต้นให้ได้นะคะ!”

ในความทรงจำจากดาวเคราะห์สีน้ำเงินมีพร้อมอยู่แล้ว แค่นำมาดัดแปลงให้เป็นเวอร์ชันที่เหมาะสมกับพวกแม่มดน้อยก็ใช้ได้แล้ว

แค่คณิตศาสตร์ระดับประถม ก็เพียงพอที่จะให้พวกแม่มดน้อยเดินยืดอกอย่างภาคภูมิใจในโลกวาเลนได้แล้ว

“โลกชาติก่อนของเธอ ความรู้ด้านคณิตศาสตร์เป็นเรื่องที่แพร่หลายมากเลยเหรอ?”

“แน่นอนสิคะ! ความรู้คณิตศาสตร์ของเด็กอายุ 12 ขวบน่ะ ก็คงเพียงพอที่จะใช้ชีวิตแบบไร้เทียมทานในโลกวาเลนได้สบาย ๆ แล้วล่ะ!”

...

เหล่าแม่มดน้อยฟังโม่หลานกับเสียงของอาจารย์ใหญ่ที่ดังขึ้นมาลอย ๆ คุยรับส่งกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย สีหน้าก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นหวาดผวา

ชาติก่อนของโม่หลานเป็นโลกที่ประชากรทุกคนมีมันสมองระดับก็อบลินงั้นเหรอ?

ขนาดก็อบลินยังไม่ขนาดนี้เลย!

แถมพวกเธอก็ไม่ใช่ก็อบลินซะหน่อยนะ!

คณิตศาสตร์ฟังดูแล้วไม่ใช่เรื่องน่าสนุกเลยสักนิด คำถามพวกนั้นของโม่หลาน พอได้ยินปุ๊บก็เงียบกริบกันไปเป็นแถบ!

น่าเสียดายที่พวกเธอได้แต่โกรธอยู่ลึก ๆ แต่ไม่กล้าพูดออกมา

โม่หลานผู้กุมอำนาจทั้งการ์ดและเทคนิคการเขียนรายงานเอาไว้ เปรียบเสมือนผู้มีพระคุณที่คอยชุบเลี้ยงพวกเธอ เพราะงั้นใครจะไปกล้าตอแยล่ะ

ในเวลานี้ แม่มดน้อยแต่ละคนต่างก็ตรัสรู้ทักษะการสวดภาวนาแบบพวกทูตสวรรค์ได้ด้วยตัวเองโดยไม่ต้องมีใครสอน

สวดภาวนาขออย่าให้คุณอามีช่าคนอื่น ๆ เห็นด้วยกับการเปิดสอนวิชาคณิตศาสตร์เลย!

วาชิด้าเหลือบไปเห็นยอดแหลมของหอนาฬิกาปราสาท ก็พลันพบกับแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ “โม่หลาน! ใกล้จะเข้าเรียนแล้ว! พวกเรารีบไปที่ห้องเรียนกันเถอะ!”

แม่มดน้อยคนอื่น ๆ ต่างพากันพยักหน้ารัว ๆ “ใช่ ๆ ๆ! รายงานของพวกเราก็แก้เสร็จกันเกือบหมดแล้ว!”

รีบเลิกคุยเรื่องคณิตศาสตร์ทีเถอะ แค่ฟังก็ทำเอาแม่มดขวัญผวาแล้ว!

“อาจารย์ใหญ่คะ หนูยังมีความคิดดี ๆ อีกนิดหน่อย เอาไว้หลังเลิกเรียนพวกเราค่อยมาคุยรายละเอียดกันต่อนะคะ” โม่หลานยังคงรู้สึกอารมณ์ค้างอยู่ แต่ก็ใกล้จะถึงเวลาเข้าเรียนแล้วจริง ๆ

คุณอามีช่าที่กำลังคุยเรื่องการสอนคณิตศาสตร์กับเธออยู่ในตอนนี้ กับคุณอามีช่าที่จะมาสอนวิชาทฤษฎีเวทมนตร์พื้นฐานให้พวกเธอในอีกสักครู่นี้ ไม่ใช่คนเดียวกันหรอกนะ

ความทรงจำของพวกเธอไม่ได้เชื่อมถึงกันตลอดเวลาเสียหน่อย

……….……….……….……….

ผู้แปล: โม่หลาน คณิตศาสตร์แย่ไม่ใช่อาชญกรรมหรอกนะ… ㅠㅅㅠ //รู้สึกกระทบกระเทือน