บทที่ 65 ห้องครัวเคลื่อนที่

เมื่อเห็นพวกแม่มดน้อยถกเถียงกันอย่างดุเดือด โม่หลานก็อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า:

“ถ้าฉันสามารถสร้างการ์ดที่บันทึกเสียงสอนของคุณอามีช่าในคาบเรียนได้ พวกเธอต้องการกันไหม?”

การ์ดบันทึกเสียงอาศัยแค่ความรู้จากดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็เพียงพอต่อการสร้างแล้ว สำหรับเธอถือว่าเป็นเรื่องง่ายมาก

พวกแม่มดน้อยส่ายหน้าด้วยความหวาดกลัว: “ไม่ ๆ ๆ! ไม่ต้องการหรอก!”

พวกเธอไม่อยากให้คาบเรียนหลังจากนี้เป็นเหมือนวันนี้ ที่พอเลิกเรียนแล้วต้องได้การบ้านสรุปคำถามเป็นสิบยี่สิบข้อหรอกนะ

สู้ถามให้น้อยลงหน่อย แล้วให้อาจารย์ใหญ่พูดช้าลง ส่วนพวกเธอก็รีบจดบันทึกในคาบเรียนเอาจะดีกว่า

“ก็ได้!” โม่หลานไม่ได้คะยั้นคะยอ

ในเมื่อไม่มีแม่มดน้อยคนไหนอยากได้ เธอก็ไม่มีความจำเป็นต้องสร้างมันขึ้นมา

พอเดินมาถึงบริเวณใกล้กับห้องเรียนเวทมนตร์ทำอาหาร บรรดาแม่มดน้อยต่างก็หยุดถกเถียงกันโดยไม่ได้นัดหมาย

คุณอามีช่ามาถึงก่อนพวกเธอหนึ่งก้าว

หลังจากเข้ามาในห้องเรียน เสียงระฆังเข้าเรียนก็ดังขึ้นพอดี

“แม่มดน้อยคนอื่นทำขนมปังดำต่อไป!

โม่หลาน ไอส์ พวกเธอจัดการแทรกซึมเครื่องครัวทุกชิ้นที่สามารถหยิบจับได้บนเคาน์เตอร์ทำอาหารให้หมดก่อน

แบบนี้พวกเธอจะสามารถควบคุมมันได้อย่างถนัดมือมากขึ้น” อามีช่าสั่ง

โม่หลานไม่ได้รีบลงมือ แต่กลับถามขึ้นว่า “อาจารย์ใหญ่คะ! ต่อไปเวลาเปลี่ยนอุปกรณ์ พวกเราก็ต้องทำการแทรกซึมเครื่องครัวใหม่หมดเลยใช่ไหมคะ?”

“ถูกต้อง” อามีช่าบอก “เวทมนตร์ทำอาหารจะสามารถใช้งานได้อย่างคล่องแคล่วก็ต่อเมื่ออยู่ในห้องครัวที่คุ้นเคยเท่านั้น”

“เข้าใจแล้วค่ะ!” โม่หลานรับคำ

ก็เหมือนกับไม้กายสิทธิ์นั่นแหละ ของที่ใช้บ่อย ๆ ยิ่งทำการแทรกซึมนานเท่าไหร่ ก็ย่อมจะยิ่งใช้ถนัดมือมากขึ้นเท่านั้น

เธอไม่อยากให้พอต้องเปลี่ยนสถานที่ในวันข้างหน้า ก็ต้องมานั่งแทรกซึมเครื่องครัวชุดใหม่ให้เสร็จก่อน ถึงจะใช้เวทมนตร์ทำอาหารทำกับข้าวได้หรอกนะ

หรือไม่อย่างนั้นก็ต้องพกหม้อไหกะละมังชามกองโตติดตัวไปด้วยทุกที่

ดังนั้นเธอจึงเรียกคัมภีร์การ์ดออกมา

หลังจากจัดการอยู่พักหนึ่ง ในช่องใส่การ์ดก็ปรากฏการ์ดใบใหม่ขึ้นมา

{การ์ดห้องครัวเคลื่อนที่}

[ฟังก์ชัน: สามารถจำลองเครื่องครัวออกมาได้อย่างครบชุดแบบสมบูรณ์ ประกอบด้วยเคาน์เตอร์ทำอาหาร ตู้เก็บของ เตาพลังงาน เตาอบพลังงาน หม้อ มีด ภาชนะใส่อาหาร และอื่น ๆ โดยสิ่งของทุกชิ้นล้วนมีคุณสมบัติที่แตกหักเสียหายได้ยาก สามารถเลือกนำออกมาใช้ทีละชิ้นหรือหลายชิ้นก็ได้ หลังจากนำออกมาแล้วสามารถเก็บกลับเข้าไปในการ์ดได้ตามเดิม สิ่งของทั้งหมดที่เก็บกลับเข้าไปในการ์ดจะคงสภาพเดิมเหมือนตอนที่ใช้งานครั้งล่าสุด ผู้ใช้งานสามารถปรับเปลี่ยนสีและลวดลายของสิ่งของทั้งหมดภายในการ์ดได้อย่างอิสระ]

บนหน้าการ์ด เป็นรูปห้องครัวแบบเปิดโล่งที่ดูสว่างและเป็นระเบียบเรียบร้อย

การ์ดใบนี้ใช้พลังงานในการสร้างสูงกว่าที่โม่หลานคิดไว้มาก มันผลาญพลังเวทของเธอไปถึง 100 มานาเต็ม ๆ

นอกจากเตาพลังงาน เตาอบพลังงาน และฟังก์ชันการเก็บรักษาสภาพเดิมของสิ่งของทั้งหมดหลังเก็บเข้าการ์ดแล้ว จริง ๆ แล้วส่วนที่กินพลังเวทมากที่สุดก็คือฟังก์ชันการจัดเก็บของการ์ดนี่แหละ

ของที่อยู่ในการ์ดห้องครัวเคลื่อนที่มีเยอะและจุกจิกมาก ถ้าเอาออกมาทั้งหมดก็กินพื้นที่ไม่ใช่น้อย ๆ เลย

แต่ว่าช่วงนี้ในแต่ละวัน เธอจะนำพลังเวทที่เหลือไปสะสมไว้ในคัมภีร์การ์ดตลอด พลังเวทที่ได้จากการขายการ์ดก่อนหน้านี้ก็เก็บไว้ในนั้นเช่นกัน

จนถึงตอนนี้ เธอสะสมพลังเวทเอาไว้ได้หลายพันมานาแล้ว

แค่ร้อยมานาสำหรับเธอแล้วไม่นับว่าเป็นอะไรเลย

แลกกับการได้มีเครื่องครัวที่คุ้นเคยเอาไว้ใช้งานได้ตลอด มันก็คุ้มค่าแล้ว

โม่หลานหยิบ {การ์ดห้องครัวเคลื่อนที่} ออกมา แล้วเดินไปหาคุณอามีช่า

“อาจารย์ใหญ่คะ ช่วยย้ายเคาน์เตอร์ทำอาหารของหนูออกไปได้ไหมคะ? หนูอยากใช้เครื่องครัวของตัวเองค่ะ”

อามีช่าเห็นข้อมูลฟังก์ชันบนการ์ดของเธอแล้ว ก็ยกมือขึ้นย้ายเคาน์เตอร์ทำอาหารที่ตำแหน่งของเธอออกไปทันที

แม่มดน้อยรุ่นนี้โชคดีจริง ๆ!

โม่หลานเคาะการ์ดเบา ๆ ห้องครัวทั้งห้องก็ปรากฏขึ้นตรงตำแหน่งเคาน์เตอร์ทำอาหารเดิมของเธอทันที

บนตู้เก็บของและภาชนะใส่อาหาร ล้วนมีลวดลายเถาวัลย์ม้วนตัวสีม่วงอ่อนและสีทองประดับอยู่ เพื่อให้จดจำได้ง่าย

สิ่งของชิ้นใหญ่ยักษ์ที่จู่ ๆ ก็โผล่มา ทำให้แม่มดน้อยคนอื่น ๆ สะดุ้งตกใจ

พอรู้ว่านี่คือสิ่งที่เสกออกมาจากการ์ด ในหัวก็เหลือเพียงความคิดเดียวคือ: อยากได้!

ห้องครัวนี้ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็หรูหรากว่าที่พวกเธอใช้อยู่ในตอนนี้ รวมถึงหรูหรากว่าในหอพักตั้งหลายเท่า!

ไอส์เข้าใจถึงความสะดวกสบายของห้องครัวจากการ์ดในทันที เธอขยับเข้ามาใกล้แล้วถามว่า: “โม่หลาน ขายไหม?”

“ขายสิ! แค่มันกินพลังงานตอนสร้างเยอะไปหน่อย ราคาขายก็เลยจะแพงขึ้นนิดนึง ต้องจ่ายพลังเวท 500 มานาแหนะ” โม่หลานตอบ

พลังงานในการสร้างการ์ดเธอน่ะไม่ขาดหรอก อีกไม่กี่วัน พอพลังเวทที่พวกแม่มดน้อยผ่อนจ่ายเข้าบัญชีมาครบ พลังงานในคัมภีร์การ์ดก็จะสามารถสร้าง {การ์ดห้องครัวเคลื่อนที่} ได้เกือบ 70 ใบเลยทีเดียว

แถมตอนนี้พลังเวทที่เธอใช้งานต่อวันก็ไม่เยอะ แต่ละวันเธอยังสามารถเก็บสะสมพลังเวทได้ตั้งสามถึงสี่ร้อยมานาเชียวนะ!

เพียงแต่ว่า 500 มานามันแพงมากสำหรับพวกแม่มดน้อยจริง ๆ ต่อให้จะเป็นแค่พลังเวทแบบใช้ครั้งเดียวและใช้ระบบผ่อนจ่าย หากไม่ให้ส่งผลกระทบต่อการเรียนในชีวิตประจำวัน ก็ต้องใช้เวลาผ่อนตั้งหลายเดือนกว่าจะหมด

ไอส์ลองคำนวณดู 500 มานา ถ้าผ่อนวันละ 6 มานา รวมทั้งต้นทั้งดอกแล้วต้องใช้เวลาตั้งร้อยวันถึงจะผ่อนหมด

ถ้าผ่อนวันละ 2 มานา ก็ยิ่งต้องใช้เวลาถึงพันวันเลยกว่าจะหมด

นานเกินไปแล้ว

พลังเวทที่เธอค้างชำระจากการซื้อ {การ์ดตัวละคร} จนถึงตอนนี้ยังผ่อนไม่หมดเลย ทุกรุ่งสาง พลังเวทจะลดหายไป 2 มานา

“ถ้าคิดว่ามันแพงเกินไป ก็ยังมี {การ์ดเครื่องครัวพกพา} ให้เลือกนะ มันรวมเครื่องครัวทุกอย่างที่มีในการ์ดห้องครัวเคลื่อนที่ไว้หมด ใบนี้จ่ายพลังเวทแค่ 100 มานาก็ซื้อไปได้เลย”

โม่หลานเสนออีกหนึ่งทางเลือกให้

นี่คืออีกหนึ่งรูปแบบที่เธอลองออกแบบตอนที่สร้างการ์ดห้องครัว ซึ่งเป็นเวอร์ชันตัดทอนของการ์ดห้องครัวนั่นเอง

อันที่จริงสำหรับพวกแม่มดน้อย แค่ใช้ใบนี้เพื่อฝึกเวทมนตร์ทำอาหารก็เพียงพอแล้ว

“ไม่ล่ะ!” ไอส์ส่ายหน้า “ฉันจะซื้อ {การ์ดห้องครัวเคลื่อนที่}! ขอผ่อนจ่ายพลังเวทวันละ 6 มานา เป็นเวลาร้อยวันก็แล้วกัน”

เธอคือคนที่มีความมุ่งมั่นอยากจะเป็นแม่มดนักชิมเชียวนะ หากเริ่มเรียนเวทมนตร์ทำอาหารโดยมีชุดห้องครัวเคลื่อนที่แบบพกพาที่พังยากอยู่กับตัวสักชุด มันจะช่วยพัฒนาการด้านเวทมนตร์ทำอาหารของเธอให้ก้าวหน้าไปได้มากเลยทีเดียว

หากไม่มีการ์ดของโม่หลาน ในอนาคตเธอคงต้องเผชิญกับปัญหาที่ต้องเปลี่ยนห้องครัวบ่อย ๆ จนกว่าเธอจะสามารถเก็บเงินซื้ออุปกรณ์มิติมาเก็บเครื่องครัวพกติดตัวไปได้เหมือนกับที่คุณแม่ทำ

เวทมนตร์ย่อส่วนทั่ว ๆ ไป ไม่สามารถย่อส่วนสิ่งของเวทมนตร์ได้หรอกนะ พวกเตาเวทมนตร์ หรือเตาอบเวทมนตร์พวกนี้ ไม่สามารถใช้เวทย่อส่วนเพื่อพกพาไปไหนมาไหนได้เลย

สู้แก้ปัญหาซะตั้งแต่ต้นเลยดีกว่า ตรงไหนที่ไม่ควรประหยัด ก็ไม่ต้องประหยัดมันแล้ว

“ตัดสินใจดีแล้วใช่ไหม?” โม่หลานถามย้ำ

“อื้ม!” ไอส์ตอบอย่างเด็ดเดี่ยว

โม่หลานเขียนใบพันธสัญญาเสร็จก็ยื่นส่งให้เธอ

เมื่อพันธสัญญามีผลบังคับใช้ การ์ดก็ถูกสร้างออกมาเสร็จสรรพ

ไอส์ก็ขอให้คุณอามีช่าช่วยย้ายเคาน์เตอร์ทำอาหารเดิมออกไปเช่นกัน แล้วเสกห้องครัวเคลื่อนที่ของตัวเองออกมา

บนของทุกชิ้น มีลวดลายลูกอมประดับอยู่ พอมองดูดี ๆ มันก็คือลูกอมรสเนื้อของเธอนั่นเอง

ห้องครัวสุดหรูสองชุดตั้งตระหง่านอยู่ด้านหน้าสุดของห้องเรียน ทำเอาเหล่าแม่มดน้อยพากันอิจฉาตาร้อน

เพียงแต่ตอนนี้พวกเธอยังคงต้องสู้รบปรบมือกับขนมปังดำอยู่เลย แถมยังไม่ผ่านคุณสมบัติที่จะได้เรียนเวทมนตร์ทำอาหารด้วย จึงยังไม่มีความจำเป็นต้องเตรียมการ์ดเครื่องครัวในตอนนี้

โม่หลานกับไอส์ตั้งอกตั้งใจทำการแทรกซึมสิ่งของในห้องครัวเคลื่อนที่ ซึ่งไม่ใช่แค่พวกเครื่องครัวเท่านั้น

พวกเธอทั้งสองต่างก็มีความคิดเห็นตรงกันว่า การ์ดห้องครัวใบนี้จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเธอไปอีกนาน มันไม่ใช่แค่อุปกรณ์การเรียนชั่วคราว ยิ่งทำการแทรกซึมได้ทั่วถึงมากเท่าไหร่ การใช้เวทมนตร์ทำอาหารในอนาคตก็จะยิ่งง่ายดายขึ้นมากเท่านั้น

เครื่องครัวที่ประณีตและมีคุณภาพสูง ย่อมมีความยากในการแทรกซึมมากกว่าเครื่องครัวที่ทำจากไม้เป็นหลักอยู่แล้ว

จนกระทั่งเลิกเรียน ความคืบหน้าของพวกเธอก็ยังอยู่ในระดับธรรมดา

แต่ถึงอย่างนั้น แม้แต่คุณอามีช่าก็ยังไม่ได้เข้ามาเร่งรัดอะไรพวกเธอเลย