บทที่ 61 อัปเกรดเวทมนตร์

“ทวีปวาเลน! หมายถึงชุดหนังสือ ‘ทวีปวาเลน’ ที่วางอยู่เต็มชั้นตั้งหลายชั้นนั่นน่ะเหรอ?”

“ยังดีนะที่อาจารย์ใหญ่แนะนำให้อ่านแค่เล่มที่เจ็ด!”

“เธอนี่มองโลกในแง่ดีเกินไปแล้ว! ในเมื่อวันนี้มีการบ้านจากเล่มเจ็ด แล้วเล่มแปดเล่มเก้ามันจะไปไหนเสียล่ะ?”

“คงไม่ใช่ว่าหลังจากนี้ทุกคาบวิชาทฤษฎีเวทมนตร์พื้นฐาน ถ้าใครตอบคำถามอาจารย์ใหญ่ไม่ได้ จะต้องโดนทำโทษให้อ่านหนังสือแล้วเขียนรายงานส่งหรอกนะ!”

“ถ้าโดนแค่ในวิชาทฤษฎีเวทมนตร์พื้นฐานก็ยังพอว่า ที่น่ากลัวคือทุกวิชาที่เป็นภาคทฤษฎีจะเป็นแบบนี้น่ะสิ!”

“จะทำยังไงดีล่ะเนี่ย กลายเป็นว่าเรียนวิชาทฤษฎีกดดันกว่าวิชาปฏิบัติซะอีก!”

“ก่อนเข้าเรียนใครเป็นคนบอกนะ ว่าวิชาทฤษฎีมันก็เหมือนกับการอ่าน ‘หนังสือชุดแม่มดน้อย’ นั่นแหละ?”

…

เหล่าแม่มดน้อยต่างหันมามองหน้ากันเลิ่กลั่ก

โม่หลานจดรายละเอียดการบ้านเสร็จก็เก็บของ พอเห็นพวกแม่มดน้อยที่กำลังเป็นโรคกลัววิชาทฤษฎีเข้ากระดูกดำ เธอจึงช่วยพูดปลอบใจด้วยความหวังดี:

“ลองมองอีกมุมดูสิ การที่พวกเราช่วยกันหาคำตอบกันเองรอบหนึ่ง แล้วอาจารย์ใหญ่มาช่วยอุดรอยรั่วตรงจุดที่ขาดหายให้อีกรอบ มันช่วยให้พวกเราเข้าใจเนื้อหาวิชาทฤษฎีได้แม่นยำขึ้นมากเลยนะ!

แถมยังน่าสนุกกว่าการนั่งอ่านตำราเรียนเฉย ๆ ตั้งเยอะ!”

“…”

พวกแม่มดน้อยถึงกับเถียงไม่ออกเลยทีเดียว

“ฉันจะไปคัดลอกหนังสือ ‘ทวีปวาเลน’ ที่ห้องสมุด พวกเธอจะไปกันไหม?” โม่หลานถาม

“ไป!”

ถึงจะโอดครวญเรื่องการบ้านยังไง แต่สุดท้ายการบ้านก็ยังต้องทำอยู่ดี!

ระหว่างทางเดินมาโรงเรียนเมื่อเช้า แม่มดน้อยแต่ละคนต่างก็ทำการแทรกซึมกระดาษหนังแกะรอไว้บ้างแล้ว

หากไม่ได้คัดลอกหนังสือ ‘ทวีปวาเลน’ เล่มที่เจ็ดเพื่อทำรายงาน ก็คงจะคัดลอก ‘การถือกำเนิดของหน้าปกอันวิจิตร’ เพื่อรีบทำคัมภีร์แม่มดที่ถูกใจออกมาให้ได้โดยเร็ว

ในห้องสมุดของชั้นปีหนึ่ง ขณะที่แม่มดน้อยคนอื่นกำลังต่อแถวรอคัดลอกหนังสือ ‘ทวีปวาเลน’ เล่มที่เจ็ด โม่หลานกลับนั่งอ่านหนังสืออยู่ในโซนที่นั่งสำหรับอ่าน

ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ในคืนที่เธอทำคัมภีร์แม่มดเล่มใหม่เสร็จ เธอได้เติมกระดาษเปล่าลงไปเท่าที่เวทคัมภีร์แม่มดระดับฝึกหัดจะรับไหวแล้ว

ในจำนวนนั้นถูกใช้งานไปแล้ว 91 หน้า เหลือกระดาษว่างอยู่แค่ 9 หน้าเท่านั้น

ความจุของคัมภีร์แม่มดมาถึงขีดจำกัดของระดับฝึกหัดแล้ว

ถึงแม้จะพอสำหรับการคัดลอกเล่มเจ็ด แต่ก็ไม่แน่ว่าหลังจากนี้อาจารย์ใหญ่จะแนะนำหนังสืออ้างอิงเล่มไหนมาให้เขียนรายงานอีก ซึ่งกระดาษ 9 หน้าที่เหลือคงจะไม่เพียงพอแน่ ๆ

เธอจึงจำเป็นต้องอัปเกรดเวทคัมภีร์แม่มดเสียก่อน

คุณอามีช่าเคยบอกว่า วิธีอัปเกรดคัมภีร์แม่มดมีระบุไว้ในหนังสือ ‘คู่หูแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต——คัมภีร์แม่มด’

ตอนนี้โม่หลานเลยกำลังค้นหาข้อมูลส่วนนั้นอยู่

เธอมีเป้าหมายที่ชัดเจน จึงเปิดผ่านคำแนะนำการใช้งานคัมภีร์แม่มดไปอย่างรวดเร็ว และในไม่ช้าก็พบวิธีอัปเกรด

การจะเลื่อนระดับเวทคัมภีร์แม่มดจากระดับฝึกหัดไปเป็นระดับต้นนั้น เพียงแค่ทำพันธสัญญาเพิ่มอีกหนึ่งฉบับก็เพียงพอแล้ว

เพียงแต่ว่าใบพันธสัญญาของคัมภีร์แม่มดระดับต้น จะต้องเขียนด้วยเวทพู่กันทองที่อยู่ไม่ต่ำกว่าระดับต้นเช่นกัน

ดังนั้นเธอต้องอัปเกรดเวทพู่กันทองให้เป็นระดับต้นเสียก่อน

บางทีการใช้เวทพู่กันทองเขียนพันธสัญญาอาจเป็นส่วนหนึ่งของการอัปเกรดคัมภีร์แม่มด ซึ่งในหนังสือเล่มนี้มีต้นแบบพันธสัญญาสำหรับเวทพู่กันทองและคัมภีร์แม่มดในทุกระดับเตรียมไว้ให้หมดแล้ว

ส่วนข้อกำหนดอื่น ๆ ก็เหมือนกับพันธสัญญาระดับฝึกหัดก่อนหน้านี้ เพียงแต่ราคาค่างวดนั้นเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว

การอัปเกรดแต่ละอย่างต้องจ่ายพลังเวทถาวร 10 มานา รวมสองอย่างก็เป็น 20 มานา

20 มานาอาจจะดูไม่มากนัก แต่ตอนนี้โม่หลานขาดพลังเวทอีกเพียง 10 มานาเธอก็จะกลายเป็นจอมมนตราระดับสูงแล้ว

ทว่าไม่แลกก็ไม่ได้ เพราะถ้าเธออยากจะคัดลอกหนังสือในห้องสมุดของสถาบันให้ครบ ไม่ช้าก็เร็วต้องยอมเสียพลังเวทส่วนนี้ไปอยู่ดี

โม่หลานกัดฟันเขียนใบพันธสัญญาออกมาหนึ่งฉบับ แล้วใช้ปลายนิ้วที่โดนเข็มตำเพื่อเซ็นสัญญา

เวทพู่กันทองจึงเลื่อนระดับขึ้นมาเป็นระดับต้น ทำให้ตัวพู่กันดูประณีตขึ้นมาเล็กน้อย

จากนั้นเธอก็ใช้เวทพู่กันทองระดับต้นเขียนใบพันธสัญญาอีกฉบับ พอเซ็นเสร็จ คัมภีร์แม่มดก็เลื่อนระดับเป็นระดับต้นในทันที ความจุของจำนวนหน้ากระดาษพุ่งจาก 100 หน้าไปเป็น 1,000 หน้า

โม่หลานนำกระดาษหนังแกะที่ทำการแทรกซึมไว้เมื่อสองวันก่อน รวมถึงกระดาษที่เตรียมไว้เมื่อเช้ามาตัดขนาดให้พอดีแล้วเติมลงไป

เธอคัดลอกหนังสืออ่านนอกเวลาที่เหลืออยู่ทั้งหมด รวมถึงชุดหนังสือ ‘ทวีปวาเลน’ ทุกเล่มลงไป แต่ก็ยังเหลือกะดาษว่างอยู่อีกหลายสิบหน้า

ใช้ความจุของคัมภีร์แม่มดระดับต้นไปไม่ถึงครึ่งด้วยซ้ำ

แน่นอนว่า ในห้องสมุดแห่งนี้มีหนังสือมากกว่าในรายการที่ต้องอ่านเป็นร้อย ๆ เล่ม

แต่ส่วนที่เธอคัดลอกไปนั้นถือว่าสำคัญที่สุดแล้ว

แม้คัมภีร์แม่มดจะบรรจุหนังสือไว้หลายร้อยเล่ม แต่รูปลักษณ์ภายนอกก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

โม่หลานมองดูการ์ดตัวละครของตัวเองแล้วถอนหายใจยาว พลังเวทโดยรวมของเธอเหลือเพียง 970 มานาแล้ว

ตอนที่ทดสอบพรสวรรค์ พลังเวทของเธอขาดอีกเพียง 2 มานาก็จะเป็นจอมมนตราระดับสูง แต่ผ่านไปเพียงสัปดาห์กว่า ๆ เธอกลับขาดตั้ง 30 มานา

ทั้งที่ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาพลังเวทของเธอเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้วแท้ ๆ แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนจะห่างไกลจากระดับสูงออกไปทุกที

หากลองมองอีกมุม แค่จอมมนตราอย่างเธอเพียงคนเดียว ก็ส่งมอบพลังเวทถาวรให้กับรุ่นพี่จอมมนตราทั้งสองไปถึง 30 มานาแล้ว!

หากต้องการจะคัดลอกหนังสือของสถาบันให้หมด ทั้งคัมภีร์แม่มดและเวทพู่กันทองอย่างน้อยต้องอัปเกรดเป็นระดับสูง ซึ่งยังต้องใช้พลังเวทถาวรอีกถึง 70 มานา

“เวทมนตร์ของจอมมนตรานี่ทำกำไรดีชะมัด!” โม่หลานคิดในใจ

แต่น่าเสียดายที่เธอยังไม่มีเวทมนตร์จอมมนตราที่เป็นของตัวเองเลย

เหล่าแม่มดน้อยที่เฝ้าดูความกล้าบ้าบิ่นของโม่หลาน ซึ่งในตอนนี้พวกเธอแต่ละคนมีพลังเวทแค่คนละ 40-50 มานาเท่านั้น ต่างก็รู้สึกเสียดายแทน “แพงจังเลย!”

มิน่าล่ะคุณอามีช่าถึงเตือนไม่ให้พวกเธอโลภมาก

แม้เวทมนตร์ของจอมมนตราจะดีเลิศ แต่สำหรับพวกเธอที่มีพลังเวทมนตร์น้อยนิดในตอนนี้ ยังไม่สามารถแบกรับภาระค่าใช้จ่ายที่สูงลิ่วขนาดนี้ไหว

ทว่าพลังเวทมนตร์น้อยก็มีวิธีใช้ในแบบคนมีน้อย

ไอส์พูดขึ้นว่า “ฉันต้องรีบอ่านหนังสือให้มากขึ้นกว่านี้ ก่อนจะเรียนจบถ้าฉันอ่านได้เยอะขึ้นอีกสักเล่ม ก็จะช่วยลดการคัดลอกไปได้หนึ่งเล่ม ประหยัดที่ว่างในคัมภีร์แม่มดได้เยอะเลย!”

ครั้งนี้โดยที่โม่หลานไม่ต้องเริ่มนำก่อน เหล่าแม่มดน้อยก็มีความกระตือรือร้นที่จะอ่านหนังสือเพิ่มขึ้นเองโดยอัตโนมัติ

ระหว่างทางลงเขา จำนวนแม่มดน้อยที่ถือคัมภีร์แม่มดขึ้นมาอ่านมีเพิ่มขึ้นอีกหลายคน

เพียงแต่คัมภีร์แม่มดของพวกเธอไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่าของโม่หลาน เวลาเดินอ่านจึงค่อนข้างลำบาก

และยังไม่สามารถฝึกทักษะการอ่านหนังสือไปพลางเดินไปพลางโดยไม่ให้สะดุดเหมือนโม่หลานได้ในเวลาอันสั้น

แต่พวกเธอก็จับคู่กันสองคน ช่วยกันพยุงเดิน คนหนึ่งอ่านคัมภีร์แม่มด อีกคนคอยนำทาง เพื่อให้บรรลุเป้าหมายในการอ่านหนังสือระหว่างเดินได้สำเร็จ

แม่มดชั้นปีสูงที่เลิกเรียนและขี่ไม้กวาดบินผ่านบนท้องฟ้าไม่ได้ดึงดูดสายตาของแม่มดน้อยเหล่านี้เลยสักนิด

“ลิลิธ ฉันว่าเมื่อเช้าที่เธอพูดน่ะยังถ่อมตัวไปหน่อยนะ พวกน้องเขาไม่ได้แค่ขยันแล้วล่ะ แต่นี่มันระดับสู้ตายชัด ๆ!”

แม่มดน้อยปีสองอุทานด้วยความตกใจ

“...” ลิลิธเองก็ตกใจไม่น้อยไปกว่าพวกเธอ “เมื่อเช้ายังเห็นโม่หลานอ่านหนังสือระหว่างทางอยู่แค่คนเดียวเองนะ!”

ผ่านไปแค่ช่วงเช้าวันเดียว แม่มดน้อยปีหนึ่งก็พัฒนาขึ้นอีกขั้นแล้ว

ทุกคนเริ่มหันมาอ่านหนังสือระหว่างทางกันหมด

“ไป ๆ ๆ! รีบกลับกันเถอะ กินมื้อเที่ยงเสร็จแล้วจะได้วิจัยไม้กายสิทธิ์อันใหม่ต่อ! จะยอมให้รุ่นน้องปีหนึ่งแซงหน้าไปไม่ได้เด็ดขาด!” เควนลินพูดขึ้น

เงาของไม้กวาดพุ่งพาดผ่านท้องฟ้าไปสายแล้วสายเล่า

คาบเรียนตอนบ่ายเริ่มตอนสี่โมงเย็น หลังจากเดินจากปราสาทกลับมาถึงหอพัก แม่มดน้อยปีหนึ่งยังมีเวลาให้พักผ่อนและจัดการตัวเอง รวมถึงกินมื้อเที่ยงด้วย

แต่โม่หลานไม่ได้วางแผนจะทำอาหาร เธอแค่เอาขนมผลขนมปังกวนมารองท้อง แล้วก็นั่งอ่านหนังสือต่อ

แม้จะมีหนังสือที่คัดลอกไว้ในคัมภีร์แม่มดหลายร้อยเล่ม แต่จนถึงตอนนี้เธอเพิ่งจะอ่านจบไปได้อย่างสมบูรณ์แค่เล่มเดียวคือ ‘ไม้กายสิทธิ์ ไม้กายสิทธิ์’ ซึ่งมันยังน้อยเกินไป

หนังสือที่คัดลอกไว้ในคัมภีร์แม่มดทำหน้าที่เป็นได้แค่คลังข้อมูลเท่านั้น ส่วนสิ่งที่อ่านจบแล้วจำได้ขึ้นใจต่างหาก ถึงจะเป็นของเธออย่างแท้จริง