บทที่ 48 เครื่องคั้นน้ำผลไม้อัตโนมัติ

เหล่าแม่มดน้อยเดินออกจากปราสาททางทิศตะวันออก

วันนี้ท้องฟ้าเหนือเทือกเขากลางซึ่งเป็นที่ตั้งของปราสาทดูจะคึกคักเป็นพิเศษ

แม่มดน้อยที่ขี่ไม้กวาดบินมีทั้งวนเวียนอยู่บนอากาศ บ้างก็บินผ่านไปอย่างรวดเร็ว บ้างก็ห้อยหัวลงมา หรือพุ่งดิ่งลงมาจากที่สูง เรียกเสียงอุทานได้เป็นระยะ

“นั่นมัน... รุ่นพี่ควีลินนี่นา!” ไอส์ชี้ไปยังแม่มดน้อยคนหนึ่งที่นั่งตะแคงอยู่บนไม้กวาดแล้วเอ่ยขึ้น

เพราะอาศัยอยู่ใกล้กัน อีกทั้งยังเป็นแม่มดที่สนใจเรื่องอาหารและการทำอาหารเหมือนกัน พวกเธอจึงค่อนข้างสนิทสนมและจำได้ในทันที

พวกโม่หลานยังเห็นรุ่นพี่ลิลิธด้วย เธอกำลังทำท่าพุ่งดิ่งและเลี้ยวโค้งที่ดูอันตรายสารพัดอย่าง ดูท่าทางแล้วคงจะสนุกจนลืมตัว

“รุ่นพี่เรียนรู้การบินได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?” ซิลฟ์กล่าว

“เฮ้อ! ต่อไปคงเหลือแค่พวกเราที่ต้องเดินเท้ามาปราสาทแล้วล่ะ” วาชิด้าอิจฉาจนแทบคลั่ง

“นี่! เลิกเรียนแล้วเหรอ!” ลิลิธเห็นพวกเธอจึงบินต่ำลงมาหน่อย “ดูไม้กวาดฉันสิ เท่ไหม!”

เหล่าแม่มดน้อยพยักหน้าหงึก ๆ ราวกับไก่จิกข้าว

ถึงแม้ไม้กวาดนี้จะดูเหมือนท่อนไม้ที่มีเศษหญ้ามัดติดอยู่จนไม่อาจเรียกว่าสวยได้ แต่มันบินได้นะ! เท่สุด ๆ ไปเลย!

“ฮ่า ๆ ๆ!” ลิลิธหัวเราะอย่างร่าเริง “ฉันไปบินต่ออีกสักสองสามรอบนะ!”

ผ่านไปสักพัก รุ่นพี่ชั้นปีที่สามก็เข้าร่วมวงด้วย

พวกรุ่นพี่บินอยู่บนฟ้า ส่วนแม่มดน้อยปีหนึ่งเดินอยู่บนดิน ถือว่าได้ใช้สายตาเข้าร่วมความสนุกสนานของพวกรุ่นพี่แล้ว

โม่หลานมองดูพวกรุ่นพี่ที่กำลังตื่นเต้น ก็รู้ได้ทันทีว่ายอดขายการ์ดของเธอในกลุ่มปีสองวันนี้คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่

หลังจากลงเขา เธอก็ยังคงแวะไปยังจุดรับวัตถุดิบเหมือนเดิม เพื่อตุนวัตถุดิบสำหรับทำขนมผลขนมปังและน้ำผลขนมปังเพิ่มอีก

เมื่อโม่หลานนึกถึงหนังสือในห้องสมุดเหล่านั้น ตัวเอกของสิ่งที่เธอจะทำในคืนนี้จึงเปลี่ยนจากน้ำผลขนมปังเป็นขนมผลขนมปังแทน

เธอตั้งใจจะทำขนมผลขนมปังที่เก็บไว้ได้นานเพิ่มขึ้นอีกหน่อย

เจ้านี่กินแล้วอิ่มท้องมาก พอหั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ กินทีละคำ แค่ไม่ถึงนาทีก็จัดการมื้อหนึ่งได้แล้ว

เรียกได้ว่าเป็นอาหารง่าย ๆ ที่จำเป็นอย่างยิ่งในระหว่างการเรียน

โม่หลานหิ้วตะกร้าหนักอึ้ง เดินหอบหายใจพลางหยุดพักทุกสิบก้าว ทุกครั้งที่เป็นแบบนี้ เธอจะรู้สึกโหยหาเวทลอยตัวและไอเทมมิติเหลือเกิน

เมื่อก่อนเธอทำได้เพียงแค่โหยหา แต่ตอนนี้เธอสามารถลองดูได้ว่าพอจะสร้างการ์ดแบบนั้นออกมาได้ไหม

แรงบันดาลใจที่มาจากชีวิตจริงก็เป็นเช่นนี้เอง

ด้วยความปรารถนาที่จะออกแบบการ์ดมิติ โม่หลานจึงเดินเร็วขึ้นอีกหน่อย

พอกลับถึงหอพักก็วางของลง แล้วยังเดินไปกลับที่ป่าต้นขนมปังอีกหลายรอบเพื่อเด็ดผลขนมปังกลับมาจำนวนมากจนเต็มห้องเก็บของ

หลังจากเตรียมวัตถุดิบพร้อมแล้ว โม่หลานก็อัญเชิญคัมภีร์การ์ดออกมา

เมื่อเปิดคัมภีร์การ์ด หน้าแรกก็คือการ์ด {คัมภีร์การ์ด} ตรงมุมขวาล่างมีตัวเลข “1” เล็ก ๆ

ซึ่งหมายถึงจำนวนการ์ดที่เธอสร้างขึ้น

หน้าที่สองภายใต้ {การ์ดตัวละคร-ระดับฝึกหัด} มีตัวเลข “60” อยู่ด้านล่าง

ทั้งการ์ดเวอร์ชันภาษาจีนของดาวเคราะห์สีน้ำเงินและเวอร์ชันภาษาแม่มดสามารถตรวจสอบได้ที่นี่

หากจะบอกว่าหน้าปกของคัมภีร์การ์ดมีไว้เพื่อเก็บสะสมพลังงานและสร้างการ์ด หน้ากระดาษข้างในก็คงเป็นสารานุกรมที่มีไว้เพื่อเก็บรวบรวมการ์ด ตลอดจนบันทึกและสืบค้นข้อมูลของการ์ด

เธอออกแบบและสร้างการ์ดมาสองชนิด จึงเปิดดูได้เพียงสองหน้าแรก ส่วนหน้าต่อ ๆ ไปยังคงแข็งทื่อเหมือนก้อนอิฐจนเปิดไม่ออก

โม่หลานหยิบการ์ด {คัมภีร์การ์ด} ออกมา และใช้ฟังก์ชัน “การออกแบบการ์ด” เริ่มออกแบบการ์ดใบใหม่

【การออกแบบการ์ด: เครื่องคั้นน้ำผลไม้แบบมือหมุน】

【คาดการณ์พลังงานที่ใช้: 0.01 มานา】

【คาดการณ์รูปลักษณ์: แม่แบบรูปลักษณ์ 1】

【คาดการณ์ฟังก์ชัน: หมุนมือจับของเครื่องเพื่อคั้นน้ำผลไม้และแยกกากออกจากน้ำได้】

นี่คือความคิดของเธอเมื่อคืน ซึ่งมีฟังก์ชันเหมือนกับเครื่องคั้นน้ำผลไม้แบบมือหมุนในความทรงจำดาวเคราะห์สีน้ำเงินทุกประการ

นึกไม่ถึงว่าพลังงานที่ใช้สร้างจะต้องการเพียง 0.01 มานาเท่านั้น

เป็นครั้งแรกที่โม่หลานรู้สึกว่าพลังเวทช่างใช้งานได้คุ้มค่าขนาดนี้ พลังเวทเพียง 1 มานาก็สามารถสร้างการ์ดเครื่องคั้นน้ำผลไม้แบบมือหมุนได้ถึง 100 ใบ

นั่นทำให้เธอกล้าตัดสินใจมากขึ้น

จะไปเอาทำไมเครื่องคั้นแบบมือหมุน เครื่องคั้นแบบอัตโนมัติไม่ดีกว่าเหรอ?

เธอจึงออกแบบใหม่อีกครั้ง

【การออกแบบการ์ด: เครื่องคั้นน้ำผลไม้อัตโนมัติ-เวอร์ชันชาร์จพลังงานในการ์ด 1 มานา】

【คาดการณ์พลังงานที่ใช้: 0.4 มานา】

【คาดการณ์รูปลักษณ์: แม่แบบรูปลักษณ์ 1】

【คาดการณ์ฟังก์ชัน: คั้นน้ำผลไม้และแยกกากอัตโนมัติ เมื่อใช้งานเสร็จสามารถใส่กลับเข้าไปในการ์ดเพื่อชาร์จพลังงานได้ ตัวการ์ดสามารถเก็บสะสมพลังงานได้สูงสุด 1 มานา หรือพลังงานอื่นที่เทียบเท่าเพื่อใช้เป็นแหล่งพลังงาน】

วิธีการชาร์จพลังงานนี้เป็นแรงบันดาลใจที่โม่หลานได้รับมาจากหนังสือในห้องสมุด

พลังงานที่ใช้เพิ่มขึ้นถึงสี่สิบเท่า แต่สำหรับโม่หลานแล้วมันก็แค่เรื่องขี้ผง

แต่ยังไม่หมดแค่นั้น เธอพยายามลองออกแบบเครื่องคั้นเวอร์ชันชาร์จพลังงานโดยตรง

รวมถึงเวอร์ชันที่เก็บพลังงานได้ 1 มานา, 2 มานา, 5 มานา และเวอร์ชันที่สามารถเก็บการ์ดกลับเข้าที่ได้กับเวอร์ชันที่หยิบออกไปแล้วเก็บกลับไม่ได้

การ์ดเครื่องคั้นน้ำผลไม้อัตโนมัติเวอร์ชันชาร์จโดยตรง จุได้ 1 มานา และแบบหยิบออกไปแล้วเก็บกลับไม่ได้นั้นราคาถูกที่สุด เพียง 0.2 มานาก็สร้างได้หนึ่งใบแล้ว

เธอรีบนำแม่แบบการออกแบบเครื่องคั้นน้ำผลไม้อัตโนมัติใส่เข้าไปในช่องเสียบการ์ดทันที

ไม่มีปัญหาใด ๆ เกิดขึ้น เธอสร้าง {เครื่องคั้นน้ำผลไม้อัตโนมัติ-เวอร์ชันเก็บคืนการ์ดและชาร์จพลังงานสะสม 2 มานา} ออกมาได้ 2 ใบ

แต่ละใบใช้พลังงาน 0.5 มานา ซึ่งพอดีกับพลังงาน 1 มานาสุดท้ายที่เหลืออยู่ในอัญมณีสีม่วงพอดี

เครื่องคั้นน้ำผลไม้สองเครื่องพร้อมใช้งานแล้ว!

โม่หลานหยิบใบหนึ่งออกมาลองใช้งานดู พบว่ามันสามารถทำงานแทนการคั้นน้ำได้ทั้งหมดและรวดเร็วมาก

เมื่อก่อนจะทำน้ำผลขนมปังหนึ่งเหยือกต้องมานั่งตำอยู่หลายชั่วโมง แต่ตอนนี้ใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที

ของดีขนาดนี้ จะไม่แบ่งปันให้เพื่อน ๆ ได้ยังไง?

แม่มดน้อยคนอื่นอาจจะไม่รู้จักน้ำผลขนมปังและอาจไม่ได้ใช้ประโยชน์ แต่พวกรุ่นพี่ลิลิธต้องได้ใช้แน่ ๆ

ถึงจะเป็นผลประโยชน์เพียงเล็กน้อยก็ต้องคว้าเอาไว้ก่อน!

โม่หลานเปิดประตูหอพักแล้วตะโกนเรียกไปทางด้านหน้าและด้านข้าง “รุ่นพี่ลิลิธคะ~ ซิลฟ์~ วาชิด้า~”

ประตูหอพักด้านซ้ายและขวาเปิดออก ซิลฟ์และวาชิด้าเดินออกมา

หน้าต่างหอพักด้านหน้าเปิดออก พร้อมกับหัวสีแดงที่ยื่นออกมา

เมื่อทุกคนมาครบ โม่หลานก็เอ่ยขึ้น “ฉันทำน้ำผลไม้ไว้เยอะเลย! มาดื่มด้วยกันไหม?”

พวกเธอทุกคนต่างก็เข้าใจดีว่าน้ำผลไม้ที่เธอพูดถึงคืออะไร

ลิลิธที่มีพลังเวทเหลือเพียงเลขสองหลักได้ยินดังนั้น ก็รีบปีนหน้าต่างออกมาโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง

วาชิด้าและซิลฟ์ก็เดินมาหาเช่นกัน

“โม่หลาน เพิ่งกลับถึงหอพักได้ไม่นาน เธอทำน้ำผลไม้เสร็จแล้วเหรอ?” วาชิด้าเพิ่งจะหั่นผลขนมปังเสร็จและกำลังจะเริ่มตำอยู่เลย!

“แน่นอนสิ ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจากการ์ดใบใหม่ที่ฉันทำขึ้นมาน่ะ” โม่หลานบอก

“ว้าว! สร้างการ์ดใบใหม่ออกมาอีกแล้วเหรอ? เป็นการ์ดที่ช่วยให้ทำน้ำผลไม้ได้เร็วขึ้นใช่ไหม? ขายไหมล่ะ?” ดวงตาของซิลฟ์เป็นประกาย

เธอเองก็ต้องการน้ำผลขนมปังเหมือนกัน แต่เธอทนขั้นตอนการตำผลขนมปังไม่ไหว ถ้ามีเวลาและแรงขนาดนั้น เธอเลือกที่จะไปคุยกับเบียที่แปลงเพาะปลูก หรือไปดูดอกระฆังลมที่ยังไม่งอกในกระถางยังจะดีกว่า

“ขายแน่นอนอยู่แล้ว!” โม่หลานบอก

วาชิด้าเองก็มีสีหน้าคาดหวัง มีเพียงลิลิธเท่านั้นที่พอได้ยินว่าจะมีการขายการ์ดใบใหม่ ขาที่ก้าวออกมานอกสวนหลังบ้านก็รีบชักกลับไปทันที

“จู่ ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ว่ายังวางไม้กวาดบินไม่เข้าที่ ขอฉันกลับไปดูหน่อยนะ!”

โม่หลานสังเกตเห็นว่ารุ่นพี่ตั้งใจจะชิ่ง จึงตะโกนบอก “ราคาถูกแสนถูก เริ่มต้นแค่ 0.05 มานาเองนะคะ!”

ลิลิธที่ชักขาคืนไปแล้วก็ก้าวออกมาอีกครั้ง “ฉันจำผิดไปเองแหละ ไม้กวาดบินน่ะวางไว้ดีแล้ว”