บทที่ 47 การคัดลอกหนังสือ

เมื่อได้รู้วิธีการเก็บรวบรวมหนังสือ เหล่าแม่มดน้อยต่างก็เริ่มรู้สึกกระตือรือร้นขึ้นมา

อามีช่าเห็นดังนั้นจึงแจกรายการหนังสือยาวเหยียดให้แม่มดน้อยทุกคน

“นี่คือรายการหนังสือสำหรับปีการศึกษาแรก หนังสืออ่านบังคับด้านหน้าควรจะรีบเก็บรวบรวมเข้าไปในคัมภีร์แม่มดของตัวเองให้เร็วที่สุด เพราะต้องใช้ในการเรียน

ส่วนหนังสืออ่านนอกเวลาอื่น ๆ ก็ไม่ควรพลาดเช่นกัน เพราะสำคัญมากต่อการเสริมความรู้นอกห้องเรียน ถ้ามีเวลาก็สามารถนำไปศึกษาอย่างละเอียดได้

หากจะหาหนังสือ สามารถตรวจสอบได้จากหนังสือดรรชนีบนชั้นหนังสือแรก

เอาล่ะ! ไปเลือกหนังสือของพวกเธอได้แล้ว! หากมีปัญหาอะไร ก็สามารถไปหาฉันได้ที่โซนอ่านหนังสือ”

ทันใดนั้นเหล่าแม่มดน้อยก็กระโจนเข้าหาชั้นหนังสือราวกับสัตว์ร้ายที่มองเห็นอาหาร

โม่หลานไม่รีบร้อนที่จะไปเก็บรวบรวมหนังสือ เพราะยังไงตามที่คุณอามีช่าบอก แค่เอาสันหนังสือมาทาบกับคัมภีร์แม่มดก็คัดลอกเสร็จแล้ว

เธอเริ่มดูรายการหนังสือเป็นอันดับแรก

“หนังสืออ่านบังคับปีการศึกษาแรก:

1. เรียนรู้เวทมนตร์ทำอาหารจากศูนย์

2. เรียนรู้เวทมนตร์เย็บปักจากศูนย์

3. คู่มือการเพาะปลูกหญ้าไม้กวาด

4. เวทมนตร์งานบ้าน: ทำความสะอาด จัดระเบียบ ซ่อมแซม

5. การจุดไฟ แสงสว่าง และการสร้างน้ำ

6. เรื่องน่ารู้ในการปลูกผัก: บทนำเวทมนตร์พฤกษา

7. พืชเวทมนตร์ที่พบบ่อยและการปรุงยาขั้นพื้นฐาน

8. ประวัติศาสตร์แม่มด

9. ความเปลี่ยนแปลงแห่งยุคสมัยในทวีปวาเลน

10. ตกลงว่าเวทมนตร์คืออะไรกันแน่”

รวมทั้งหมดสิบเล่ม จากหนังสือเหล่านี้ทำให้สามารถมองเห็นภาพรวมคร่าว ๆ ได้ว่าในปีนี้จะต้องเรียนอะไรบ้าง

รายการหนังสืออ่านนอกเวลานั้นมีมากมาย นอกจาก ‘เส้นทางของจอมมนตรา’ ‘ร่องรอยของพลังงาน’ และ ‘การถือกำเนิดของหน้าปกอันวิจิตร’ ที่รุ่นพี่แนะนำแล้ว ยังมี ‘พันธสัญญาของจอมมนตรา’ และ ‘คู่หูแห่งการเรียนรู้ตลอดชีวิต—คัมภีร์แม่มด’ ที่อาจารย์ใหญ่แนะนำอีกด้วย

นอกจากนี้ยังมีหนังสืออย่างเช่น ‘สารานุกรมอาหารเลิศรสแห่งวาเลน’ ‘การเลือกวัตถุดิบ’ ‘การฝึกฝนพ่อครัว’ ‘วัฒนธรรมเครื่องแต่งกายแห่งวาเลน’ ‘รวมฮิตแฟชั่นนิยม’ ‘ต้นกำเนิดหญ้าไม้กวาด’ ‘สารานุกรมพืชเวทมนตร์แห่งวาเลน’ ‘ประโยชน์ของเวทมนตร์งานบ้าน’ ‘ศิลปะแห่งเปลวไฟ’ ‘น้ำพุใสเริงร่า’ ‘พืชกินได้และวิธีการปรุงอาหาร’ ‘ไม้กายสิทธิ์ ไม้กายสิทธิ์’ ‘ต้นกำเนิดของแม่มด’ ‘ทวีปวาเลน’ และอื่น ๆ อีกมากมาย

ดูเหมือนว่าจะเป็นส่วนเสริมสำหรับหนังสืออ่านบังคับ

“หน้ากระดาษที่เตรียมเอาไว้คร่าว ๆ น่าจะพอมั้ง” โม่หลานคิดในใจ

แต่พอเธอถือรายการหนังสือไปหาหนังสือจริง ๆ ถึงได้พบว่าเมื่อกี้ตัวเองไร้เดียงสาแค่ไหน

แค่ ‘ทวีปวาเลน’ เพียงชุดเดียว ก็วางเต็มไปหลายชั้นหนังสือ มีจำนวนถึงหลายร้อยเล่ม!

นี่คือสารานุกรมที่ครอบคลุมทั้งภูมิประเทศ ภูมิอากาศ วัฒนธรรม ภาษา ขุมกำลัง และประวัติศาสตร์ของแต่ละท้องที่ในวาเลน

มีทั้งภาพและคำบรรยาย เป็นหนังสือที่ทำให้มองเห็นโลกได้ทั้งใบก็ว่าได้

แค่ชุดนี้ชุดเดียว คัมภีร์แม่มดระดับฝึกหัดก็บรรจุไม่หมดแล้ว

หนังสืออ่านนอกเวลาอื่น ๆ ส่วนใหญ่ก็มักจะมีหลายเล่มต่อหนึ่งชุด

มีเพียงหนังสืออ่านบังคับสิบเล่มเท่านั้นที่ค่อนข้างกะทัดรัด โดยมีเพียงเล่มเดียวต่อหนึ่งชื่อเรื่อง

คัมภีร์แม่มดของโม่หลานตอนนี้สามารถคัดลอกหนังสือได้ 33 เล่ม

นอกจากสิบเล่มที่ต้องอ่านแล้ว ตัวเลือกที่เหลือของเธอก็มีไม่มาก จึงเลือกเล่มที่พวกรุ่นพี่และอาจารย์ใหญ่แนะนำเอาไว้ก่อน

ในจำนวนนั้น ‘การถือกำเนิดของหน้าปกอันวิจิตร’ มีจำนวนเล่มมากที่สุดถึงสิบห้าเล่ม และ ‘ร่องรอยของพลังงาน’ มีสองเล่ม

แม่มดน้อยส่วนใหญ่เตรียมหน้าที่ว่างเอาไว้เพียงพอแค่สำหรับคัดลอกหนังสืออ่านบังคับเท่านั้น

โม่หลานจึงไปเก็บรวบรวมส่วนที่เป็นหนังสืออ่านนอกเวลาก่อน ซึ่งก็เป็นเหมือนที่คุณอามีช่าบอกจริง ๆ คือเอาสันหนังสือที่มีรูนคัดลอกมาทาบกับหน้าที่ว่าง พอแสงวาบขึ้นมา เนื้อหาของหนังสือเล่มนั้นก็ปรากฏขึ้น

ทั้งยังสามารถเปิดหน้าหนังสือ หรือแม้แต่ค้นหาคำสำคัญได้เหมือนกับโปรแกรมอ่านในคอมพิวเตอร์ สะดวกมากจริง ๆ

คัมภีร์แม่มดเล่มเดียว ก็แทบจะไม่ต่างอะไรกับห้องสมุดเคลื่อนที่เลย

โม่หลานคัดลอกทีละเล่ม พลางนึกเสียดายที่หน้าว่างมีไม่พอ เพราะสิ่งเหล่านี้คืออาหารทางใจของเธอ!

เมื่อก่อนมักจะกังวลว่าไม่มีหนังสือให้อ่าน ตอนนี้กลับมีหนังสือเป็นพันเล่มในห้องหนังสืออยู่ตรงหน้า เธอชักจะกังวลว่าอาจอ่านได้ไม่ทั่วถึง

ถึงแม้การคัดลอกหนังสือจะรวดเร็วและง่ายดาย แต่ยังต้องใช้เวลาอีกสักพักเพื่อให้รูนคัดลอกเติมพลังงาน

ตอนที่คุณอามีช่าเรียกพวกเธอ โม่หลานก็เพิ่งจะคัดลอกหนังสือสามสิบสามเล่มที่เลือกไว้เสร็จพอดี

“วันนี้พอแค่นี้ก่อน เรื่องการคัดลอกหนังสือทุกคนไม่ต้องรีบร้อน คาบเรียนสัปดาห์หน้าพวกเราถึงจะเริ่มใช้หนังสืออ่านบังคับบางเล่ม พวกเธอมีเวลาเตรียมตัวตลอดช่วงสุดสัปดาห์

นอกจากนี้ วันนี้มีการบ้าน... ฟังให้ดีนะแม่มดน้อยทุกคน หลังเลิกเรียนให้ไปหักกิ่งไม้มาหนึ่งกิ่ง แล้วพรุ่งนี้พกมาเข้าเรียนด้วย!”

“กิ่งไม้เหรอคะ? กิ่งไม้แบบไหน?” โม่หลานถามย้ำ “เอามาทำอะไรเหรอคะ?”

การบ้านนี้มันช่างดูไร้เหตุผลสิ้นดี!

อยู่ดี ๆ จะให้หักกิ่งไม้ไปทำไม? ต้องมีจุดประสงค์อะไรแฝงอยู่แน่ ๆ!

“กิ่งไม้อะไรก็ได้ ทั้งความยาวและความหนาตามใจชอบ แต่ต้องเป็นกิ่งที่หักมาใหม่ ๆ ไม่เกินสามวัน ยิ่งสดใหม่เท่าไหร่ก็ยิ่งดี ส่วนจะเอามาทำอะไร พรุ่งนี้เข้าเรียนพวกเธอก็จะรู้เอง”

คุณอามีช่าพูดจบก็รีบเดินจากไป โม่หลานสงสัยอย่างหนักว่าคุณอามีช่าคงกลัวพวกเธอจะซักไซ้เรื่องกิ่งไม้ต่อ

“ฉันพนันได้เลย! กิ่งไม้นี่พรุ่งนี้ต้องมีความสำคัญมากแน่ ๆ!” วาชิด้ากล่าวอย่างมั่นใจ

“แน่นอนอยู่แล้ว!” ซิลฟ์กล่าว “คุณอามีช่าต่อให้จะมีรสนิยมแปลก ๆ แค่ไหน ก็ไม่มีทางสั่งการบ้านโดยไม่มีจุดประสงค์หรอก”

“ยิ่งสดใหม่ยิ่งดี! งั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเรารีบออกไปหักกิ่งไม้ที่ป่าละเมาะนอกหอพักกันสักกิ่งเถอะ!” วาชิด้าเสนอ

“ไม่! พรุ่งนี้เช้าพวกเราพกมีดไปที่ป่านอกหอพัก ไม่สิ ไปที่สวนของปราสาทแล้วฟันมาสักหน่อยดีกว่า!” โม่หลานบอก

“ฟัน? สักหน่อย?” ซิลฟ์และวาชิด้าไม่เข้าใจ

“ใช่แล้ว! ทั้งกิ่งหนา กิ่งบาง กิ่งขนาดกลาง ฟันมาอย่างละกิ่ง แล้วก็ฟันมาให้ยาว ๆ หน่อย พอถึงห้องเรียนแล้วต้องการแบบไหนก็จะมีครบหมด” โม่หลานกล่าว

“เอ๊ะ? ต้องลำบากขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณอามีช่าก็บอกว่าต้องการแค่กิ่งเดียว ไม่จำกัดขนาดและความยาวไม่ใช่เหรอ?” ซิลฟ์กล่าว

โม่หลานถามกลับ “พรุ่งนี้ก็วันศุกร์แล้ว! คาบแรกของสัปดาห์นี้ พวกเธอยังจำได้ไหมว่าคุณอามีช่าพูดว่าอะไร?”

“อะไรเหรอ?” เหล่าแม่มดน้อยมองหน้ากันไปมา ต่างก็ไม่รู้ว่าตัวเองหลงลืมอะไรไป

“คุณอามีช่าบอกว่า ในวิชาพื้นฐานการเล่นแร่แปรธาตุสัปดาห์นี้ จะสอนพวกเราสร้างคัมภีร์แม่มดและไม้กายสิทธิ์ของตัวเองไงล่ะ! วันนี้คัมภีร์แม่มดสร้างเสร็จแล้ว แล้วไม้กายสิทธิ์ล่ะ?”

“พรุ่งนี้จะเรียนสร้างไม้กายสิทธิ์เหรอ?” ซิลฟ์ส่ายหน้า “ไม่น่าใช่ ไม้กายสิทธิ์เป็นอุปกรณ์เวทมนตร์นะ จะหักกิ่งไม้อะไรก็ได้มาทำเนี่ยนะ?”

โม่หลานชั่งน้ำหนักคัมภีร์แม่มดในมือ “เธอหันไปดูคัมภีร์แม่มดของพวกเราสิ มันทำมาจากวัสดุหายากตรงไหนเหรอ?

ฉันว่าพวกเราเตรียมวัสดุไว้หลาย ๆ แบบดีกว่า ต่อให้ไม่ได้เอามาใช้ทำไม้กายสิทธิ์ การมีตัวเลือกเผื่อไว้ตอนนั้นก็ย่อมดีกว่าเสมอ!”

เธอไม่อยากเอาไม้กายสิทธิ์ที่ไม่ถนัดมือมาใช้ เพียงเพื่อแค่อยากจะประหยัดแรงหรอกนะ

“งั้นพรุ่งนี้เช้าพวกเรามาที่ปราสาทให้เร็วหน่อย คราวก่อนฉันเห็นในสวนปราสาทมีต้นไม้เยอะแยะเลย พวกเราแค่ฟันกิ่งไม้มาไม่กี่กิ่ง ไม่กระทบกระเทือนต้นไม้หรอก!”

“ได้เลย! พรุ่งนี้ไปด้วยกัน!”