ตอนที่ 47 : ข้อตกลงกับพรหมยุทธ์พิษ

เมื่อเห็นตู๋กูป๋อคลั่งไคล้โอสถของตน หยางเซียวก็ระบายยิ้มเจ้าเล่ห์

"ย่อมได้สิขอรับท่านอาวุโส... หากท่านปรารถนาจะครอบครองมัน ข้ายินดีขายให้ในราคาเพียงเม็ดละห้าหมื่นเหรียญภูตทองเท่านั้น"

ได้ยินราคาที่พุ่งปรี๊ดดั่งขูดเลือดขูดเนื้อ คิ้วของตู๋กูป๋อก็ขมวดเข้าหากันเป็นปม เขารู้สึกว่ามันชักจะแพงหูฉี่เกินไปเสียแล้ว ลำพังทรัพย์สินที่เขามีอยู่ อาจไม่เพียงพอที่จะเหมาซื้อโอสถจำนวนมหาศาล เพื่อมาล้างพิษออกจากร่างกายของตนจนหมดสิ้นได้

ตู๋กูป๋อหรี่ตามองเด็กเมื่อวานซืนทั้งสามที่ยืนอยู่เบื้องหน้า แม้จะรู้ซึ้งถึงระดับพลังวิญญาณอันน่าทึ่งที่แฝงอยู่ภายใต้ใบหน้าเยาว์วัย ทว่าความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัว... จะดีกว่าหรือไม่ หากเขาสังหารไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืนนี่ทิ้งเสีย แล้วแย่งชิงโอสถถอนพิษทั้งหมดมาเป็นของตนเอง!

เมื่อเห็นแววตาอำมหิตและคิ้วที่ขมวดเป็นปมของตู๋กูป๋อ หยางเซียวก็เดาความคิดของตาเฒ่าออกทะลุปรุโปร่ง

"ท่านอาวุโส... ข้ารู้ว่าท่านกำลังคิดจะลงมือสังหารพวกข้า แล้วชิงโอสถทั้งหมดไปใช่หรือไม่? ทว่าข้าขอเตือนให้ท่านล้มเลิกความคิดนั้นเสียเถิด! ต่อให้ท่านสังหารพวกข้าจนตกตายตกไปตามกัน... ท่านก็ไม่อาจได้โอสถถอนพิษไปจากพวกข้าได้แม้แต่เม็ดเดียว!"

ตู๋กูป๋อแสร้งทำหน้าตาใสซื่อ กลั้วหัวเราะกลบเกลื่อน

"สหายตัวน้อย... เจ้าพูดเรื่องอะไรกัน? เห็นข้าเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิตเช่นนั้นเชียวหรือ?"

หยางเซียวลอบเบะปากในใจ

"สันดานพวกราชทินนามพรหมยุทธ์เฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างพวกเจ้า มีใครบ้างที่ไม่ร้ายกาจ!"

เมื่อเผชิญกับสายตาแน่วแน่และไม่สะทกสะท้านของหยางเซียว ตู๋กูป๋อก็เริ่มลังเล เขาไม่กล้าเสี่ยง... แม้การสังหารเด็กทั้งสามจะเป็นเรื่องง่ายดายปานพลิกฝ่ามือ ทว่าหากคำขู่ของหยางเซียวเป็นความจริง หากเขาสังหารพวกมันแล้วไม่พบโอสถถอนพิษเลยเล่า? แล้วชีวิตของเขากับหลานสาวสุดที่รักจะทำเช่นไร!? สำหรับตัวเขาเอง ความตายไม่ใช่สิ่งที่น่าหวาดกลัว ทว่าสำหรับหลานสาวเพียงคนเดียว... เขาไม่อาจเอาชีวิตของนางมาเสี่ยงได้!

เขาไร้ซึ่งสำนัก ไร้ซึ่งภาระผูกพันใดๆตู่กูเยี่ยนหลานสาวของเขา คือสายเลือดเพียงคนเดียวและสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิตที่หลงเหลืออยู่! ทว่านางกลับต้องมาทนทุกข์ทรมานจากพิษร้ายที่ตกทอดมาจากเข้มสายเลือด เขาจะต้องทำทุกวิถีทาง เพื่อหาซื้อโอสถจำนวนมหาศาลมารักษาชีวิตหลานสาวให้จงได้!

หลังจากใคร่ครวญอย่างหนัก ตู๋กูป๋อก็ทำได้เพียงทอดถอนใจยอมจำนน

"สหายตัวน้อยหยางเซียว... การที่พวกเจ้าบุกบั่นฝ่าอันตรายเข้ามาถึงใจกลางป่าอาทิตย์อัสดงแห่งนี้ คงไม่ได้หวังแค่จะมาเร่ขายโอสถให้ข้าเป็นแน่... ว่ามาเถิด เจ้ามีข้อแลกเปลี่ยนอันใด? ขอเพียงไม่ผิดต่อมโนธรรมและหลักการของข้า ข้าก็ยินดีจะรับปาก"

รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหยางเซียว แผนการยืมดาบฆ่าคนของเขาประสบผลสำเร็จอย่างงดงาม! เขาตระหนักดีว่าตู๋กูป๋ออาจไม่ยี่หระต่อความตายของตนเอง ทว่าจุดอ่อนเพียงหนึ่งเดียวของตาเฒ่าผู้นี้ ก็คือชีวิตของตู่กูเยี่ยน!

"ท่านอาวุโสกล่าวหนักเกินไปแล้ว ข้าน้อยหาได้ละโมบโลภมากถึงเพียงนั้นไม่ ข้าน้อยเพียงอยากให้ท่านอาวุโสรับปากเงื่อนไขสามประการ และจ่ายค่าตอบแทนเป็นเงินจำนวนหนึ่งก็เท่านั้น ท่านอาวุโสโปรดวางใจ... ข้าน้อยจะไม่ตั้งเงื่อนไขที่ทำให้ท่านต้องลำบากใจอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินข้อเสนอของหยางเซียว ตู๋กูป๋อก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาหลงนึกว่าไอ้หนุ่มนี่จะถือโอกาสขูดเลือดขูดเนื้อ ตั้งเงื่อนไขพิสดารพันลึกเสียอีก

"แล้วเงื่อนไขสามประการของเจ้า... มีอะไรบ้างเล่า?"

ทว่าหยางเซียวกลับบ่ายเบี่ยงที่จะตอบคำถาม

"ก่อนอื่น ข้าน้อยขอทราบก่อนว่า ท่านอาวุโสต้องการโอสถถอนพิษจำนวนเท่าใดหรือขอรับ?"

ตู๋กูป๋อลอบสบถในใจ ไอ้เด็กนี่มันเจ้าเล่ห์นัก! เขายังไม่ทันได้รู้เงื่อนไข ก็จะให้ตกลงซื้อขายเสียแล้ว เขาจึงย้อนกลับไปว่า

"แล้วสหายตัวน้อยเล่า... มีโอสถอยู่ในครอบครองจำนวนเท่าใด? ตัวข้าเองก็ต้องการโอสถเป็นจำนวนมหาศาล ทว่า... ก็ไม่แน่ใจว่าเจ้าจะสามารถจัดหามาให้ได้เพียงพอหรือไม่"

จูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงยืนมองการปะทะคารมระหว่างหนึ่งเฒ่ากับหนึ่งเด็กหนุ่มอย่างลุ้นระทึก ทั้งสองต่างลอบชื่นชมในใจ

"สมแล้วที่เป็นจิ้งจอกเฒ่าปะทะจิ้งจอกน้อย! ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมเปิดเผยไพ่ในมือ เอาแต่หยั่งเชิงกันไปมา"

ในสายตาของพวกนาง ตู๋กูป๋อนั้นอาบน้ำร้อนมาก่อน ย่อมต้องมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเป็นธรรมดา ทว่าหยางเซียวผู้มีอายุเพียงสิบห้าปี กลับสามารถต่อกรกับราชทินนามพรหมยุทธ์ได้อย่างสูสี ไม่เพลี่ยงพล้ำเลยแม้แต่น้อย! พวกนางหาล่วงรู้ไม่ว่า... ภายใต้ใบหน้าเยาว์วัยนั้น ซุกซ่อนดวงวิญญาณที่ผ่านการเวียนว่ายตายเกิดมาแล้วถึงสองภพสองชาติ!

ในที่สุดตู๋กูป๋อก็เป็นฝ่ายยอมล่าถอย เขาทอดถอนใจพลางเอ่ย

"สหายตัวน้อย... พวกเราเลิกเล่นซ่อนหากันเถิด ข้าต้องการโอสถถอนพิษราวๆ ห้าร้อยเม็ด... เจ้าพอจะจัดหามาให้ได้หรือไม่?"

"ห้าร้อยเม็ด!? มากมายถึงเพียงนั้นเชียวหรือ! ดูท่า... พิษร้ายในร่างของท่านอาวุโสคงจะฝังรากลึกน่าดู!"

สมแล้วที่ได้รับฉายาว่าพรหมยุทธ์พิษ... ปริมาณพิษในร่างของตาเฒ่านี่ ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียจริง!

ตู๋กูป๋อย่อมรู้ซึ้งถึงอาการของตนเองดี ทว่าเมื่อได้ยินเสียงอุทานของหยางเซียว ความหวังในใจก็เริ่มริบหรี่

"หรือว่า... สหายตัวน้อยไม่อาจหาโอสถจำนวนมหาศาลปานนั้นมาได้?"

หยางเซียวส่ายหน้าเบาๆ พลางอธิบาย

"ท่านอาวุโส... การจะหลอมโอสถจำนวนมากมายถึงเพียงนั้น ย่อมไม่อาจสำเร็จได้ในชั่วข้ามคืน ซ้ำยังต้องใช้เม็ดเงินมหาศาลในการกว้านซื้อสมุนไพรล้ำค่าอีกมากมาย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ตู๋กูป๋อก็ราวกับได้ยินเสียงสวรรค์ เขาชี้มือไปยังธารน้ำพุร้อนเบื้องหลังพลางประกาศก้อง

"หากเป็นเรื่องสมุนไพร เจ้าอย่าได้กังวลไป! ณ ที่แห่งนี้... ขาดสิ่งใดก็ขาดได้ ทว่าสมุนไพรล้ำค่านั้น ข้ามีอยู่ถมเถ! สมุนไพรทั้งหมดที่งอกงามอยู่รายรอบธารน้ำพุร้อนแห่งนี้ ล้วนเป็นสิ่งที่ข้าเฝ้าทะนุถนอมเก็บเกี่ยวมาตลอดหลายสิบปี สหายตัวน้อยต้องการสมุนไพรชนิดใด... ก็เชิญเลือกเก็บเกี่ยวเอาตามสบายเลย!"

นี่คือประโยคที่หยางเซียวเฝ้ารอคอยมาตลอด! เขาลอบยิ้มกริ่มในใจ ก่อนจะแสร้งทำเป็นใจกว้าง

"หากเป็นเช่นนั้น... ก็ถือว่าช่วยทุ่นแรงข้าไปได้มากทีเดียว ทว่ายังมีสมุนไพรบางชนิดที่หาไม่ได้จากที่นี่ ข้าคงต้องนำเงินไปหาซื้อเพิ่มเติม... เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน ข้าจะลดราคาให้ท่านครึ่งหนึ่ง! เหลือเพียงเม็ดละสองหมื่นเหรียญภูตทอง! บวกกับเงื่อนไขสามประการที่ข้าได้กล่าวไป... ท่านอาวุโสคิดเห็นประการใด?"

ตู๋กูป๋อครุ่นคิดคำนวณเงินในกระเป๋า... สองหมื่นเหรียญภูตทองต่อเม็ด ห้าร้อยเม็ดก็เป็นเงินสิบล้านเหรียญภูตทอง! แม้จะเป็นจำนวนเงินที่มหาศาล ทว่าด้วยทรัพย์สินที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต ก็ยังพอจะจ่ายไหว หากไม่พอจริงๆ ก็คงต้องบาหน้าไปขอยืมจากราชวงศ์เทียนโต่วดูสักครา พวกเขาย่อมต้องไว้หน้าตนบ้าง... อุปสรรคเดียวที่อาจจะขัดขวางเขาได้ ก็คงมีเพียงองค์รัชทายาทเสวี่ยชิงเหอเท่านั้นกระมัง

"ตกลง! สหายตัวน้อย... ข้ายอมรับเงื่อนไขของเจ้า!"

หยางเซียวระบายยิ้มกว้างด้วยความปีติ เขายื่นมือทั้งสองข้างออกไปเบื้องหน้า

ตู๋กูป๋อมองมือของหยางเซียวด้วยความฉงน

"สหายตัวน้อย... เจ้ายื่นมือมาทำไมหรือ?"

หยางเซียวกลั้วหัวเราะ

"ท่านอาวุโส... ในบ้านเกิดของข้า เมื่อใดที่มีการตกลงเจรจาการค้าสำเร็จ ทั้งสองฝ่ายจะต้องจับมือกันเพื่อแสดงความจริงใจขอรับ"

ตู๋กูป๋อฟังแล้วก็งุนงง เขาไม่เคยได้ยินธรรมเนียมประหลาดพรรค์นี้มาก่อน ทว่าเขาก็เอ่ยท้วงด้วยความหวังดี

"ขืนทำเช่นนั้น เจ้าอาจจะติดพิษร้ายจากข้าได้นะสหายตัวน้อย... เปลี่ยนเป็นวิธีอื่นเถอะ"

"ท่านอาวุโสลืมไปแล้วหรือว่า... ข้ามาที่นี่เพื่อทำสิ่งใด?"

หยางเซียวเลิกคิ้วถามกลับ

ตู๋กูป๋อชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะหัวเราะร่วนออกมา

"ฮ่าๆๆ! จริงด้วยสิ! เจ้ามาขายโอสถถอนพิษให้ข้านี่นา! จะไปกลัวพิษของข้าได้อย่างไร!"

ว่าแล้วเขาก็ยื่นมือทั้งสองข้างไปกอบกุมมือของหยางเซียวไว้แน่น

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันขอรับ ท่านอาวุโส"

"ฮ่าๆๆ! ยินดีที่ได้ร่วมงานเช่นกัน สหายตัวน้อย!"

เมื่อผละมือออกจากกัน ตู๋กูป๋อก็เอ่ยถามด้วยความสนใจ

"สหายตัวน้อย... เจ้าชื่อแซ่อะไร? ปีนี้อายุเท่าใดแล้ว? แล้วแม่นางน้อยสองคนนั้นเล่า?"

"ข้าน้อยนามว่าหยางเซียว ส่วนแม่นางน้อยด้านซ้ายคือจูจู๋ชิง และด้านขวาคือหนิงหรงหรงขอรับ พวกเราอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน... สิบห้าปีขอรับ"

เมื่อได้ยินชื่อของจูจู๋ชิง ตู๋กูป๋อก็เบิกตากว้าง หันขวับไปมองนางด้วยความตื่นตะลึง

"เจ้า... เจ้าคือแม่นางน้อยที่ใช้พลังเพียงลำพัง บดขยี้หลานสาวของข้าจนพ่ายแพ้ราบคาบที่เมืองสั่วทัวงั้นรึ!?"

"หากหลานสาวของท่านคือวิญญาจารย์หญิงแห่งทีมตระกูลราชวงศ์เทียนโต่ว ผู้มีวิญญาณยุทธ์อสรพิษมรกตเช่นเดียวกับท่านล่ะก็... คงจะเป็นข้านี่แหละค่ะ"

จูจู๋ชิงตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชาเช่นเคย

หยางเซียวลอบยิ้มในใจ

"ดูท่า... การแทรกแซงของข้า จะเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของถังซานไปเสียแล้ว การแสดงอันยอดเยี่ยมของเขาในศึกลานประลองวิญญาณเมืองสั่วทัวถูกแย่งซีนไปจนหมดสิ้น... ความสัมพันธ์ระหว่างถังซานกับตู๋กูป๋อ ที่ควรจะก่อเกิดเป็นมิตรภาพอันงดงาม ก็คงต้องแปรเปลี่ยนไปตลอดกาล!"