ตอนที่ 46 : พรหมยุทธ์พิษ

เมื่อหยางเซียวทอดสายตามองของรางวัลจากระบบ เขาก็อดไม่ได้ที่จะบ่นอุบอิบในใจ

"ระบบเกิดผีเข้าหรืออย่างไร? คราวนี้ถึงกับยอมแจกกระดูกวิญญาณระดับหมื่นปีให้เชียว ช่างผิดวิสัยความงกบรรลัยของแกเสียจริงนะ"

[ ติ๊ง! หากโฮสต์ไม่ต้องการ ระบบสามารถยึดคืนได้ทุกเมื่อ! ]

เมื่อได้ยินสุรเสียงไร้อารมณ์ของระบบ หยางเซียวก็รีบสวนกลับทันควัน

"เอาสิ! ของฟรีมีหรือข้าจะปฏิเสธ!"

กระดูกวิญญาณชิ้นนี้ เขาตั้งใจตระเตรียมไว้ให้หนิงหรงหรงโดยเฉพาะ วงแหวนวิญญาณที่สามของนางได้มาจากวิหคเฟิงหลิงระดับพันปี ซึ่งคุณสมบัติเด่นของมันคือการดึงเอาพลังแห่งธาตุวายุมาเสริมสร้างและฟื้นฟูพลังวิญญาณของตนเอง นี่จึงเป็นเหตุผลว่าเหตุใดเมื่อครู่นี้ มันถึงยังสามารถตะเกียกตะกายโบยบินขึ้นสู่ฟากฟ้าได้อีกครั้ง ทั้งๆ ที่เพิ่งจะโดนหยางเซียวซัดจนบาดเจ็บสาหัส

ทางด้านหนิงหรงหรง เมื่อนางลืมตาขึ้นจากการดูดซับวงแหวนวิญญาณเสร็จสิ้น นางก็หันไปฉีกยิ้มกว้างให้หยางเซียว

"พี่เซียว... ข้าดูดซับวงแหวนวิญญาณที่สามสำเร็จแล้วค่ะ! ต่อไปพวกเราจะไปที่ใดกันหรือ?"

หยางเซียวดึงสติกลับมาจากของรางวัลในระบบ ก่อนจะระบายยิ้มบาง

"พวกเราจะยังคงรั้งอยู่ในป่าอาทิตย์อัสดงแห่งนี้เพื่อบ่มเพาะพลังต่อไป... ตามข้ามา ข้าจะพาพวกเจ้าไปเยือนสถานที่ชั้นเลิศแห่งหนึ่ง!"

กล่าวจบ เขาก็นำพาดรุณีทั้งสองมุ่งหน้าลึกเข้าไปในป่า จนกระทั่งมาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ากำแพงม่านหมอกพิษสีเขียวคล้ำที่แผ่กลิ่นอายมรณะออกมา

"พี่เซียว... พวกเรามาทำอะไรที่นี่กันคะ? เบื้องหน้ามีแต่ม่านหมอกพิษหนาทึบ พวกเราคงผ่านเข้าไปไม่ได้หรอกกระมัง"

หนิงหรงหรงเอ่ยถามด้วยความฉงน

"ใจเย็นๆ สิแม่หนูน้อย หากผ่านเข้าไปไม่ได้ ข้าจะถ่อพาพวกเจ้ามาถึงที่นี่ทำไมเล่า?"

หยางเซียวกลั้วหัวเราะ ก่อนจะลอบแลกเปลี่ยนโอสถถอนพิษสามเม็ดออกมาจากระบบ เขายื่นให้จูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงคนละเม็ด ส่วนตนเองก็โยนเข้าปากกลืนลงคอไป เมื่อเห็นว่าสองสาวยังคงยืนลังเล ไม่กล้ากลืนโอสถลงไป เขาจึงเอ่ยอธิบาย

"นี่คือโอสถถอนพิษ กลืนมันลงไปซะ พวกเราจะต้องฝ่าม่านพิษนี้เข้าไป"

จูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงพยักหน้ารับคำอย่างว่าง่าย และกลืนโอสถถอนพิษลงคอไปในทันที

เมื่อโอสถออกฤทธิ์ หยางเซียวก็ก้าวเดินนำพาทั้งสองฝ่าทะลวงเข้าสู่ม่านหมอกพิษอันตราย เมื่อทะลุผ่านปราการพิษมาได้ พวกเขาก็พบกับลานกว้างอันปลอดโปร่ง ไร้ซึ่งร่องรอยของหมอกพิษใดๆ

หยางเซียวพาทั้งสองเดินลึกเข้าไปเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินเสียงน้ำไหลกระทบฝั่ง เมื่อเร่งฝีเท้าไปตามเสียง พวกเขาก็ต้องตื่นตะลึงกับภาพเบื้องหน้า... บ่อน้ำพุร้อนขนาดไม่ใหญ่นัก ทว่ากลับกักเก็บความเร้นลับอันสุดหยั่งคาด น้ำในบ่อถูกแบ่งออกเป็นสองฝั่งสองสีอย่างชัดเจน ฝั่งหนึ่งสีขาวขุ่นประดุจน้ำนมเดือดพล่าน ทว่าอีกฝั่งกลับเป็นสีแดงฉานประดุจโลหิตที่เยียบเย็นจับขั้วหัวใจ!

ณ ริมธารน้ำพุประหลาดแห่งนั้น ปรากฏร่างของชายชราผู้หนึ่งนั่งขัดสมาธิอยู่ เส้นผมและเสื้อผ้าของเขาล้วนเป็นสีเขียวมรกต แม้กระทั่งผิวพรรณก็ยังเจือประกายสีเขียวคล้ำ ชายชราผู้นั้นลืมตาขึ้นช้าๆ สายตาอันแหลมคมดุจอสรพิษจับจ้องมายังผู้บุกรุกทั้งสาม

"พวกเจ้า... ทะลวงผ่านเข้ามาถึงที่นี่ได้อย่างไร? ไม่รู้หรือว่าที่แห่งนี้คือสถานที่เร้นกายของตาเฒ่าผู้นี้!?"

น้ำเสียงของชายชราชุดเขียวแหบพร่าและเย็นยะเยือก แฝงไว้ด้วยรังสีอำมหิตที่พร้อมจะปลิดชีพผู้บุกรุกได้ทุกเมื่อ

หยางเซียวเพียงปรายตามองก็รับรู้ได้ในทันทีว่า ชายชราผู้นี้คือหนึ่งในยอดฝีมือระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ที่อันตรายที่สุด...พรหมยุทธ์พิษ ตู๋กูป๋อ!

"ผู้อาวุโส... พวกข้าน้อยเพียงพลัดหลงเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ หากเป็นการรบกวนการบ่มเพาะของท่าน พวกข้าน้อยจะขอตัวล่าถอยไปเดี๋ยวนี้ขอรับ"

หยางเซียวแสร้งทำเป็นนอบน้อม พลางลอบสบถในใจ

"เวรล่ะสิ วันนี้ดันพกดวงซวยมาเต็มกระเป๋า... ดันมาจ๊ะเอ๋กับเฒ่าพิษนี่เข้าจนได้!"

ตู๋กูป๋อแค่นเสียงหัวเราะหยัน

"หึ! ถอยงั้นรึ? เจ้าคิดว่าสถานที่ของข้า เป็นสวนสาธารณะที่คิดจะเข้าก็เข้า คิดจะออกก็ออกได้ตามใจชอบหรือไร!? ภายนอกถูกข้ากางกั้นด้วยม่านหมอกพิษมรณะ คนธรรมดาย่อมไม่อาจเฉียดกรายเข้ามาได้ หากพวกเจ้าไม่ได้วางแผนเตรียมการมาก่อน มีหรือจะรอดชีวิตเข้ามาถึงที่นี่ได้!"

ดูท่าคงจะเล่นลิ้นหลอกตานี่ไม่พ้นเสียแล้วหยางเซียวครุ่นคิด

"สารภาพมาเสียดีๆ ว่าผู้ใดส่งพวกเจ้ามา! หากวันนี้ไม่อาจให้คำตอบที่น่าพอใจได้ พวกเจ้าก็ทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียเถิด!"

ตู๋กูป๋อตวาดก้อง รังสีสังหารแผ่ซ่าน

หนิงหรงหรงทนฟังไม่ไหว โพล่งขึ้นมาทันที

"ตาเฒ่าผู้นี้ช่างไร้เหตุผลสิ้นดี! พี่เซียวของข้าก็บอกอยู่ว่าพวกเราหลงเข้ามาโดยไม่ตั้งใจ เหตุใดท่านถึงเอะอะก็จะฆ่าแกงกันเช่นนี้!"

จูจู๋ชิงเหลือบมองหยางเซียวอย่างจับผิด นางรู้ดีอยู่แก่ใจว่าหยางเซียวตั้งใจพกโอสถถอนพิษมาเตรียมพร้อมอยู่แล้ว ย่อมแปลว่าเขาตั้งใจพุ่งเป้ามาที่นี่ตั้งแต่ต้น!

ในเมื่อปิดบังต่อไปก็ไร้ประโยชน์ หยางเซียวจึงยืดอกขึ้นพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"หากข้าเดาไม่ผิด... ท่านคงจะเป็นผู้อาวุโสพรหมยุทธ์พิษกระมัง?"

"หึ! เมื่อครู่ยังปากแข็งว่าหลงเข้ามาอยู่เลย สารภาพมา! ใครเป็นคนส่งพวกเจ้ามา!"

สิ้นคำ พลังวิญญาณยุทธ์อันกัมปนาทสะท้านสะเทือนก็ระเบิดออกจากร่างของตู๋กูป๋อ! เงาอสรพิษสีเขียวมรกตขนาดยักษ์ชูคอแผ่พังพานอยู่เบื้องหลัง วงแหวนวิญญาณที่สอดประสานกันอย่างสมบูรณ์แบบ... เหลือง เหลือง ม่วง ม่วง ดำ ดำ ดำ ดำ ดำ ลอยตัวขึ้นจากปลายเท้า! รัศมีแห่งราชทินนามพรหมยุทธ์กดทับลงมาดั่งภูเขาผาชัน!

หยางเซียวเห็นดังนั้นก็ลอบปาดเหงื่อ

"ชิบหายแล้ว เล่นใหญ่เกินเบอร์ไปหน่อย รู้อย่างนี้ไม่น่ามาเหยียบถิ่นตาเฒ่านี่เลย!"

ทว่าในเมื่อขี่หลังเสือแล้วย่อมลงไม่ได้ หยางเซียวจำต้องปั้นหน้าขึงขังพลางเอ่ย

"ผู้อาวุโสพรหมยุทธ์พิษ! ข้ามาที่นี่... ก็เพื่อหาวิธีถอนพิษร้ายที่กำลังกัดกินร่างของท่านต่างหากเล่า! ท่านกล้าให้ข้าลองหรือไม่ล่ะ!"

ตู๋กูป๋อชะงักงัน ภายในใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง... เรื่องที่เขาถูกพิษของตนเองย้อนรอยเล่นงานนั้น มีเพียงไม่กี่คนบนโลกนี้ที่ล่วงรู้! ซ้ำตัวเขาเองที่เป็นถึงปรมาจารย์ด้านพิษ ก็ยังจนปัญญาที่จะหาทางรักษา แล้วเด็กเมื่อวานซืนตรงหน้า จะมีปัญญาทำได้อย่างไร!?

เมื่อเห็นตู๋กูป๋อยังคงเคลือบแคลง หยางเซียวจึงงัดไพ่ตายออกมา

"ผู้อาวุโส... หากท่านไม่กลัวตายเพราะพิษร้ายของตนเอง แล้วหลานสาวของท่านเล่า!? คราวก่อนที่ข้าพบตู่กูเยี่ยน ข้าเห็นชัดเจนว่าพิษในร่างของนางกำเริบหนัก นางคงมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะมั้ง!"

ตู๋กูป๋อเบิกตากว้าง โทสะพลุ่งพล่านขึ้นสุดขีด กลิ่นอายพลังวิญญาณระเบิดออกรุนแรงยิ่งกว่าเดิม!

จูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงทนรับแรงกดดันไม่ไหว จำต้องปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ออกมาต้านทาน! เงาวิฬาร์โลกันตร์ปรากฏขึ้นเบื้องหลังจูจู๋ชิง ขณะที่หอแก้วเจ็ดสมบัติอันวิจิตรตระการตาก็ลอยเด่นอยู่เหนือฝ่ามือของหนิงหรงหรง!

ตู๋กูป๋อปรายตามองวิญญาณยุทธ์ของดรุณีทั้งสอง ก่อนจะหันขวับมาจ้องหยางเซียวที่ยังคงยืนนิ่งสงบ ไม่ยอมปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ เขาจึงจงใจเร่งแรงกดดันมุ่งเป้าไปที่หยางเซียวผู้เดียว!

หยางเซียวต้านทานแรงกดดันระดับราชทินนามพรหมยุทธ์ไม่ไหว จำต้องระเบิดพลังวิญญาณยุทธ์ออกมาเช่นกัน! วงแหวนวิญญาณ... เหลือง เหลือง ม่วง ดำ ดำ ลอยตระหง่านท้าทายสายตา!

ตู๋กูป๋อถึงกับผงะ ถอยหลังไปครึ่งก้าว นัยน์ตาทอประกายตื่นตะลึงสุดขีด... ราชาวิญญาณ!? เด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลานสาวของเขา กลับมีสัดส่วนวงแหวนวิญญาณที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้เชียวหรือ!?

รังสีอำมหิตที่เคยมีพลันมลายหายไปสิ้น ตู๋กูป๋อถอนแรงกดดันกลับคืน ก่อนจะหันไปพิจารณาดรุณีทั้งสองอย่างถี่ถ้วน

"สายเลือดตรงแห่งหอแก้วเจ็ดสมบัติ... และสายเลือดตรงแห่งตระกูลจู จักรวรรดิซิงหลัว... พวกเจ้า ผู้มีปูมหลังยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ มารวมตัวกันได้อย่างไร?"

จูจู๋ชิงและหนิงหรงหรงมิได้ตอบคำถาม พวกนางเพียงหันไปมองหน้าหยางเซียวอย่างพร้อมเพรียง

ตู๋กูป๋อผู้ผ่านโลกมามาก ย่อมอ่านสถานการณ์ออกทะลุปรุโปร่ง เขาหันกลับมาหาหยางเซียว

"ไอ้หนุ่ม... เจ้าบอกว่าสามารถถอนพิษในร่างของข้าได้ เจ้ามีสิ่งใดมาพิสูจน์!?"

เมื่อเห็นว่าตู๋กูป๋อยอมลดราวาศอก หยางเซียวก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก

"ข้าย่อมมีวิธีของข้า หากผู้อาวุโสไม่ลองดูด้วยตนเอง แล้วจะให้ข้าพิสูจน์ได้อย่างไรเล่า?"

กล่าวจบ หยางเซียวก็ดีดโอสถถอนพิษเม็ดหนึ่งลอยละลิ่วไปหาตู๋กูป๋อ

ตู๋กูป๋อรับโอสถเม็ดนั้นมาพิจารณาด้วยความเคลือบแคลงใจ

"ผู้อาวุโส... นี่คือโอสถถอนพิษท่านลองกลืนมันลงไปดูเถิด ว่ามันสามารถต่อกรกับพิษมรณะในร่างของท่านได้หรือไม่"

ตู๋กูป๋อไม่ลังเล เขาโยนโอสถเข้าปากกลืนลงคอไปในทันที ท้ายที่สุดแล้ว ร่างกายของเขาก็ถูกพิษร้ายกัดกินจนแทบจะกลายเป็นขวดลืมพิษอยู่แล้ว ต่อให้ไอ้หนุ่มนี่คิดจะวางยาพิษเขาจริงๆ ก็คงไม่อาจทำอันตรายเขาได้แม้แต่ปลายก้อย!

ทว่าทันทีที่โอสถละลายลงสู่กระเพาะ ตู๋กูป๋อกลับสัมผัสได้ถึงกระแสพลังอันเย็นสดชื่นที่แผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย! ความปวดร้าวทรมานจากพิษร้ายที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก ค่อยๆ ทุเลาเบาบางลงอย่างน่าอัศจรรย์! แม้การบรรเทาในครั้งนี้จะเป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆ เมื่อเทียบกับพิษมหาศาลในร่างของเขา ทว่า... แค่นี้ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ใบหน้าเหี่ยวย่นของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงสุดขีด!

พิษที่เขาสะสมมาทั้งชีวิต แม้แต่ตัวเขาเองยังหมดหนทางเยียวยา แต่นี่... เพียงแค่โอสถเม็ดเดียว กลับสามารถบรรเทาอาการของเขาได้! และที่สำคัญที่สุด... หากโอสถนี้ได้ผลกับเขา มันก็ย่อมต้องสามารถช่วยชีวิตหลานสาวสุดที่รักของเขา ที่ต้องทนทุกข์ทรมานจากพิษร้ายมาตั้งแต่ในครรภ์มารดาได้อย่างแน่นอน!

หยางเซียวลอบมองสีหน้าตื่นตะลึงของตู๋กูป๋อพลางกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

"หวานหมูแล้วกู! โอสถกิ๊กก๊อกราคาหมื่นเหรียญระบบ เอามาหลอกขายตาเฒ่าหน้าเลือดนี่ในราคาห้าหมื่นเหรียญภูตทอง ก็คงไม่ถือว่าขูดรีดเกินไปหรอกมั้ง! ฮ่าๆๆ!"

ตู๋กูป๋อพุ่งพรวดเข้ามาหาหยางเซียวด้วยความตื่นเต้นจนตัวสั่น

"สหายตัวน้อย! โอสถชนิดนี้... มีข้อจำกัดว่ากินได้แค่เม็ดเดียวชั่วชีวิตหรือไม่!?"

"หามิได้ขอรับ ท่านสามารถกลืนกินมันเป็นอาหารว่างได้ตลอดเวลาตราบเท่าที่ท่านต้องการ"

หยางเซียวตอบด้วยรอยยิ้มการค้า

เมื่อได้รับคำยืนยัน ตู๋กูป๋อก็แทบจะกระโดดกอดหยางเซียว เขาตะโกนก้องด้วยความบ้าคลั่ง

"สหายตัวน้อย! เจ้ามีโอสถชนิดนี้อยู่เท่าใด... ข้าขอเหมาหมด!!"