ตอนที่ 46 ไม่อยากแยกทางกับคุณลุงสุดหล่อ

ตอนที่ 46

ไม่อยากแยกทางกับคุณลุงสุดหล่อ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวขมวดคิ้วเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด

“ฉันไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้ คุณเองก็เห็นนี่ว่า           บอดี้การ์ดพวกนั้นตัวโตขนาดไหน ฉันไม่พ้นหรอก”

เธอไม่คิดว่าถงกัวฮุยจะโหดเหี้ยมขนาดนี้

และเช่นเดียวกับที่พูดเมื่อสักครู่นี้ เธอจะให้ถงกัวฮุยได้ชดใช้อย่างแน่นอน

ริมฝีปากของมู่อวี้เฉิงคว่ำลงเมื่อเห็นอารมณ์ของ             ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเปลี่ยนแปลงไป ทว่ากลับไม่ได้พูดตอบเธอ

เสี่ยวเป่านั่งเงียบอยู่บนตักถงเหมี่ยวเหมี่ยว ทั้งคู่รู้สึกสบายใจมากขึ้นและบรรยากาศในรถยนต์ก็ดูน่าเบื่อขึ้นเล็กน้อย

“คุณมาทำไมคะ?” จู่ ๆ น้ำเสียงที่ฟังดูขุ่นเคืองของ          ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ดังขึ้น

เธอเคยทำตัวนอบน้อมขอความช่วยเหลือจากชายคนนี้มาก่อน แต่เขากลับขอให้เธอเป็นคนรักของเขาแทน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวนึกถึงเรื่องนี้และรู้สึกว่าคนตรงหน้าดูสะดุดตาเป็นพิเศษ

สายตาของเธอชัดเจนเกินไปจนมู่อวี้เฉิงชะงักและขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ

“ถ้าผมไม่มา สถานการณ์ของคุณคงจะแย่กว่าตอนนี้หลายเท่า”

เหมือนกับครั้งที่แล้วไม่มีผิด เขามาช่วยเหลือเธอแต่กลับไม่เห็นค่าเขาเลย

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวทำราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเขา หรี่ตาลงและทำเชิงพูดกับตัวเองว่า “ก็ตอนที่ฉันโทรหาคุณคุณปฏิเสธฉัน ครั้งนี้คุณเป็นคนเลือกมาเองนะคะ ไม่เกี่ยวอะไรกับฉัน”

คำพูดของเธอไม่ได้สื่อความหมายไปในทางที่ชื่นชม และยังแสดงออกถึงความไม่พอใจอีกด้วย

มู่อวี้เฉิงจงใจหันไปมองเธอและหัวเราะเยาะ “เคยได้ยินคำว่ากินบนเรือนขี้บนหลังคามั้ยครับ? ผมว่าคุณค่อนข้างเก่งเรื่องนี้นะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถพูดหักล้างคำพูดที่หลุดออกมาจากปากเขาได้

ต้องบอกว่าปฏิกิริยาทั้งสองครั้งที่ผ่านมาเธอระมัดระวังตัวเองมากเกินไปจริง ๆ

ครั้งล่าสุดที่โรงพยาบาลก็เหมือนกัน

มู่อวี้เฉิงมาปรากฏตัวได้ทันเวลาเสมอ

แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องแสร้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้เพื่อรักษาระยะห่างระหว่างเขากับเสี่ยวเป่า

เธอเงียบไปนานจนเสี่ยวเป่าคิดว่าหม่ามี้กำลังโกรธจึงวิ่งเข้าไปหามู่อวี้เฉิงและพูดด้วยน้ำเสียงแหบแห้งที่ผ่านการร้องไห้มา “คุณลุงสุดหล่อ อย่าทำให้หม่ามี้โกรธสิ ตอนนี้หม่ามี้เจ็บอยู่”

เสี่ยวเป่าพูดขณะจับแขนเสื้อของมู่อวี้เฉิงเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตกำลังเฝ้าขอร้อง

ไม่รู้ว่าทำไมทุกครั้งที่เห็นเสี่ยวเป่าเป็นแบบนี้ มู่อวี้เฉิงจะต้องใจอ่อนอยู่เสมอ

และครั้งนี้ก็เป็นเช่นเดิม

เขามองดูข้อมือเสี่ยวเป่าที่ดูเปลี่ยนไปจากเดิม จากนั้นจึงมองไล่ตั้งแต่ข้อมือไปจนถึงใบหน้า

“พวกเขารังแกหนูหรือเปล่า?” เขาถามคำถามเดียวกับ  ถงเหมี่ยวเหมี่ยว

เสี่ยวเป่าส่ายหัว “เสี่ยวเป่าแค่ถูกขังเอาไว้ ไม่มีใครรังแกหรอก”

มู่อวี้เฉิงพยักหน้าตอบรับและละสายตาออกจากเขา

เสี่ยวเป่าพูดเกลี้ยกล่อมมู่อวี้เฉิงเสร็จแล้วจึงวิ่งกลับไปหาถงเหมี่ยวเหมี่ยว

“หม่ามี้อย่าโกรธลุงสุดหล่อเลย คุณลุงสุดหล่ออุตส่าห์มาช่วยเรา! ถ้าคุณลุงสุดหล่อไม่มานะ เสี่ยวเป่าก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว!”

เขานอนลงบนตักถงเหมี่ยวเหมี่ยวอย่างออดอ้อน        พองแก้มป่องและมองดูเธอ

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหรี่ตาลงและมองดูเขาสักพักหนึ่งจนความเศร้าโศกในใจถูกความน่ารักของเสี่ยวเป่าขจัดออกไป

เธอยกมือขึ้นมาลูบแก้มที่เปียกชื้นของเสี่ยวเป่าและพูดเบา ๆ “หม่ามี้ไม่ได้โกรธ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูดและจับมือเสี่ยวเป่าลงมาจากรถ

“หม่ามี้ เราจะไปแล้วเหรอ? เสี่ยวเป่าไม่อยากแยกกับคุณลุงสุดหล่อ!” เสี่ยวเป่าสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวของเธอจึงรีบคว้าข้อมือเธอเอาไว้

คนบนรถพากันตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“คุณลุงสุดหล่อช่วยพาเราไปส่งบ้านได้มั้ยฮะ? เสี่ยวเป่าจะได้อยู่กับคุณลุงนานขึ้นไง!”

เสี่ยวเป่ามองดูมู่อวี้เฉิงด้วยสายตาไร้เดียงสาและไม่ได้สังเกตท่าทางแปลกประหลาดของถงเหมี่ยวเหมี่ยว

มู่อวี้เฉิงเหลือบมองคนตรงหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น

บางทีเขาก็รู้สึกราวกับว่ามันเป็นภาพลวงตา เขารู้สึกว่าเธอกำลังจงใจหลีกเลี่ยงเขา

เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนั้นหรือเปล่า?

“เสี่ยวเป่า หม่ามี้บอกแล้วไงว่าอย่าไปรบกวนคนอื่น”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวที่ได้สติคืนมาก้มหน้ามองเสี่ยวเป่า

เสี่ยวเป่าสะบัดตัวออกอย่างไม่เต็มใจนัก ถึงอย่างนั้นเขากลับพยักหน้าเพราะไม่อยากทำให้เธอโกรธ

ขณะที่พวกเขาสองคนกำลังเปิดประตูรถและก้าวลง เสียงทุ้มของมู่อวี้เฉิงก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง

“เดี๋ยวผมไปส่งพวกคุณให้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวยังคงก้าวต่อไปในขณะที่เสี่ยวเป่าดีใจมากรับหันหลังกลับ

เธอไม่ต้องการให้เสี่ยวเป่าอยู่กับมู่อวี้เฉิงเพียงลำพัง ดังนั้นเธอจึงอยู่ต่อด้วย

ลู่หมิงที่อยู่นอกรถได้รับคำสั่งให้ขับรถยนต์ของ                 ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพาแม่ซุนกลับไปด้วยกัน

เสี่ยวเป่าคอยถามเรื่องนู้นเรื่องนี้ระหว่างทางจนหัวใจของถงเหมี่ยวเหมี่ยวห้อยต่องแต่งไปมา

จนกระทั่งรถยนต์เคลื่อนตัวมาถึงชั้นล่างคอนโดมีเนียม ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถึงกับถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“ถึงแล้ว ขอบคุณที่มาส่งพวกเรานะคะ” ถงเหมี่ยวเหมี่ยวพูด เธอเปิดประตูรถขณะที่มีเสี่ยวเป่าอยู่ในอ้อมกอด

แม่ซุนกับลู่หมิงที่ตามหลังพวกเขามาเดินลงมาจากรถ

แม่ซุนเห็นว่าเธอเดินลงมาจึงรีบเดินเข้าไปหาด้วยสีหน้าที่รู้สึกผิด

“คุณถง พอดีว่าที่บ้านป้าโทรหา เกรงว่าวันนี้คงจะอยู่ค้างคืนที่นี่ไม่ได้ค่ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตอบตกลงโดยไม่ได้ถามอะไรต่อ

ทว่าเสี่ยวเป่าที่อยู่ข้าง ๆ เธอกลับวิตกกังวลมาก

“คุณยายซุนจะกลับบ้านเหรอครับ? งั้นวันนี้ก็เหลือแค่ผมกับหม่ามี้น่ะสิ!”

น้ำเสียงร้อนรนของเขาดังขึ้นจนถงเหมี่ยวเหมี่ยวต้องก้มหน้าลงไปมองด้วยความสับสน

ก่อนหน้าที่เธอจะจ้างแม่ซุน พวกเขาอาศัยอยู่ในคอนโดมีเนียมกันแค่สองคนเท่านั้น แต่แล้วตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับ          เสี่ยวเป่า?

“ถ้าพวกคนชั่วมันกลับมาล่ะจะทำยังไง?”

เสี่ยวเป่าขมวดคิ้วและปีนกลับขึ้นไปบนรถยนต์หลังจากพูดจบ เขาพูดออดอ้อนอีกครั้งโดยไม่ได้หันกลับมามอง “คุณลุงสุดหล่อ วันนี้คุณลุงอยู่ปกป้องเสี่ยวเป่ากับหม่ามี้ที่นี่ได้มั้ยครับ?”

ถึงแม้ว่าน้ำเสียงของเขาจะแผ่วเบาแต่กลับดังเพียงพอที่ทำให้คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นได้ยิน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่คิดว่าเสี่ยวเป่าจะพูดขอร้องแบบนี้ ความกังวลที่เพิ่งผ่อนคลายลงกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง

“ไม่ได้!” เธอหันกลับไปมองในรถ

ใบหน้าของมู่อวี้เฉิงซ่อนอยู่ในเงามือ ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขาและไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

ขณะเดียวกันเสี่ยวเป่าจ้องมองเขาและโอบกอดรอบเอวเขาด้วยท่าทางดื้อรั้น

“หม่ามี้! ถ้าพวกคนเลวมาจับตัวเสี่ยวเป่าไปอีกจะทำยังไง! จะทำยังไงถ้าพวกมันตีหม่ามี้! เสี่ยวเป่าปล่อยให้หม่ามี้เสี่ยงไม่ได้หรอก!” คำพูดของเสี่ยวเป่าเต็มไปด้วยความกังวลที่มีต่อเธอ

จนถงเหมี่ยวเหมี่ยวไม่สามารถพูดปฏิเสธได้

ขณะที่มู่อวี้เฉิงยังคงนั่งเงียบอยู่ในรถยนต์

หลังจากนั้นไม่นานเธอเม้มปากและพยายามหาข้อแย้ง “แต่ที่บ้านเราไม่มีที่ให้คุณลุงนอน”

เสี่ยวเป่าหนักใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะคิดหาวิธีการแก้ปัญหาได้อย่างรวดเร็ว “ให้คุณลุงสุดหล่อนอนกับเสี่ยวเป่าก็ได้ เสี่ยวเป่าจะได้นอนหลับฝันดี!”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวตกตะลึงจนหาข้ออ้างมาปฏิเสธคำพูดของเสี่ยวเป่าไม่ได้อีกครั้ง

น้ำเสียงเย็นชาของมู่อวี้เฉิงดังออกมาจากรถยนต์เมื่อเห็นว่าเธอไม่สามารถโต้เถียงกับเสี่ยวเป่าได้

“ไม่ต้องฝืนใจหรอก แค่พวกคุณจะนอนก็ล็อกประตูให้ดี มีเรื่องอะไรก็โทรแจ้งตำรวจเอา”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวถอนหายใจด้วยความโล่งออกเมื่อได้ยินถ้อยคำปฏิเสธ และคิดว่าเสี่ยวเป่าจะยอมแพ้แค่เพียงเท่านี้

แต่กลับนึกไม่ถึงว่าเสี่ยวเป่าจะร้องไห้เสียงดังลั่น

“คุณลุงสุดหล่อไม่ชอบเสี่ยวเป่าเหรอ? ทำไมเสี่ยวเป่าจะต้องไปหาตำรวจด้วย? เสี่ยวเป่าอยากให้คุณลุงมากับเสี่ยวเป่า!”

เสี่ยวเป่าร้องไห้หนักมากจนเริ่มหายใจไปไม่ออก จู่ ๆ     ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากอ่อนข้อลง

“งั้นคืนนี้ฉันคงต้องรบกวนคุณมู่ด้วยนะคะ”