ตอนที่ 4 น่าสนใจกว่าเมื่อหลายปีก่อน

ตอนที่ 4

น่าสนใจกว่าเมื่อหลายปีก่อน

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับขึ้นมายังห้องชั้นบน

เสี่ยวเป่ารีบวิ่งเข้ามากอดขาเธอทันที เงยหน้าขึ้นและถามว่า “หม่ามี้ งานเป็นยังไงบ้างครับ?”

“ราบรื่นดีจ๊ะ”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวก้มหน้าลงแล้วลูบผมสีดำนุ่มสลวยของเสี่ยวเป่าเบา ๆ ยิ้มและพูดว่า “เมื่อกี้หนูทำอะไรอยู่?”

“วาดรูปอยู่ฮะ”

เสี่ยวเป่าตอบคำถามและดึงถงเหมี่ยวเหมี่ยวให้มานั่งลงบนโซฟา “หม่ามี้ รอผมอยู่ที่นี่นะ เดี๋ยวผมไปเอามาให้ดู”

เขาปล่อยมือถงเหมี่ยวเหมี่ยวและรีบวิ่งไปที่โต๊ะ

“หม่ามี้ ดูซิผมวาดสวยมั้ย? นี่หม่ามี้ ส่วนนี่คือเสี่ยวเป่า”

เสี่ยวเป่าเปิดสมุดวาดภาพราวกับกำลังส่งมอบขุมทรัพย์ เขาชี้นิ้วไปที่ภาพวาดและมองดูถงเหมี่ยวเหมี่ยวด้วยสายตาคาดหวัง

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมองดูลวดลายบนสมุดวาดภาพขณะที่พยายามกลั้นหัวเราะ

มันคือภาพวาดนามธรรม

แต่เธอกลับไม่รู้สึกว่าลวดลายบนนั้นมันคล้ายคลึงเธอกับลูกชายสักนิด

ถึงอย่างนั้นก็เอ่ยปากชมอย่างมีมโนธรรมอยู่ดี “เสี่ยวเป่าวาดรูปสวยจังเลย”

“ผมก็ว่าผมวาดสวยเหมือนกันฮะ”

เสี่ยวเป่ายิ้มแย้มเมื่อมองดูสมุดวาดรูป

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวหัวเราะ เธอมองดูเวลาและพูดขึ้นว่า “ดึกแล้ว ไปอาบน้ำเข้านอนเถอะ”

“ฮะ งั้นผมไปเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนก่อน หม่ามี้ไปรอที่ห้องน้ำนะ”

เสี่ยวเป่าพยักหน้าและก้าวขาสั้น ๆ ออกไปหยิบเสื้อผ้า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเดินหันหลังกลับเข้าไปเตรียมน้ำในห้องน้ำให้เสี่ยวเป่า

เธอมองดูระดับน้ำที่เพิ่มขึ้นขณะที่ความคิดค่อย ๆ ล่องลอยไปไกล

จริง ๆ แล้วเธอยังควบคุมความคิดของตัวเองไม่ได้

เธอคิดว่าเธอสามารถสงบสติอารมณ์และทำตัวไม่แยแสได้

เธอประเมินตัวเองสูงเกินไป

และผู้ชายคนนั้นยังคงทำลายเกราะป้องกันของเธอได้เหมือนเช่นเคย

ภายในปากรู้สึกขมขื่นขึ้นเมื่อนึกถึงซ่งอวี่ซีที่ตามมาทีหลัง

ผู้ชายคนนั้นน่าจะแต่งงานกับซ่งอวี่ซี

เมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว ลูกของพวกเขาน่าจะมีอายุใกล้เคียงกับเสี่ยวเป่า

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวคิดเรื่องนี้ในใจ กำหมัดแน่นและพูดสาบานกับตัวเอง

เธอจะไม่มีวันให้คนคนนั้นรู้ถึงการมีอยู่ของเสี่ยวเป่า

ไม่เช่นนั้นเขาจะต้องแย่งชิงเสี่ยวเป่าไปจากอ้อมอกเธอแน่ ๆ

เสี่ยวเป่าที่หอบหิ้วเสื้อผ้าออกมามองดูแม่ยืนเหม่อลอยอยู่ข้าง ๆ อ่างน้ำ ขณะที่น้ำในอ่างกำลังจะล้นออกมา

เขารีบร้องเตือนแม่ “หม่ามี้ น้ำล้น”

“อ๊ะ โอ้”

ถงเหมี่ยวเหมี่ยวได้สติอีกครั้งและเอื้อมมือออกไปปิดก๊อกน้ำ

...

มู่อวี้เฉิงเดินออกมาจากร้านอาหารทั้งที่สีหน้ายังเรียบนิ่ง

ซ่งอวี้ซีไม่เข้าใจอารมณ์ของเขา แต่ทำใจกล้าสู้เสือเดินตามเขาไป

ลู่หมิงนำรถยนต์มาจอดรอที่ประตูชั้นล่างแล้ว

เขารีบลงจากรถทันทีเมื่อเห็นมู่อวี้เฉิงเดินออกมา จากนั้นจึงเดินอ้อมไปที่นั่งเบาะหลังและเปิดประตูให้อย่างนอบน้อม

มู่อวี้เฉิงที่กำลังจะก้าวขึ้นรถหันหน้ากลับมาขมวดคิ้วเมื่อสังเกตเห็นร่างหนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง “มีอะไรอีก?”

น้ำเสียงยังคงเย็นชาเหมือนเดิม

จนซ่งอวี่ซีแทบจะฝืนยิ้มต่อไปไม่ไหว

เธอกระตุกมุมปากและพยายามพูดจานุ่มนวล “เมื่อกี้ฉันเห็นนายยังไม่ค่อยได้กินอะไรเลย เราไปกินข้าวด้วยกันไหม?”

“ฉันไม่ว่าง เธอไปกินเถอะ”

มู่อวี้เฉิงปฏิเสธอย่างเย็น ก่อนจะเดินขึ้นรถและโบกมือออกคำสั่งให้ลู่หมิงขับรถออกไป

ซ่งอวี่ซีมองดูรถยนต์ที่ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกไปด้วยความตื่นตระหนก

มู่อวี้คอยตระหนักถึงความสัมพันธ์ระหว่างสองครอบครัวมาโดยตลอด และถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะรู้สึกรำคาญเธอมากแค่ไหน แต่ตราบใดที่เธอไม่ขอร้องมากจนเกินไป มู่อวี้เฉิงก็แทบจะไม่ปฏิเสธเธอเลย

แต่พอวันนี้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาปรากฏตัว มู่อวี้เฉิงก็ปฏิเสธเธอขึ้นมาทันที

ทำให้ซ่งอวี่ซีโกรธเคืองถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาก

“ให้ตายเถอะ ถงเหมี่ยวเหมี่ยว แกจะกลับมาทำไม!”

“ก็เห็น ๆ อยู่ว่าไล่ไปแล้ว ยังจะกลับมาทำซากอะไรอีก!”

เธอกัดฟันและก่นด่าอย่างดุเดือด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมาเธอพยายามสุดความสามารถเพื่อให้มู่อวี้เฉิงหันกลับมามองเธอ

แต่ผู้ชายคนนี้กลับไม่เคยมีเธอในสายตาเลย

ตอนนี้ทั้งสองครอบครัวกำลังวางแผนจะให้พวกเขาแต่งงาน แต่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวกลับมาซะได้!

ซ่งอวี่ซีคิดเรื่องนี้ขณะที่ดวงตาแดงฉานราวกับกำลังจะระเบิดออกมา!

เธอจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงอย่างถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาพรากความสุขของเธอไปเด็ดขาด!

ใบหน้าของเธอมืดหม่นลงราวกับน้ำหมึก เอื้อมมือออกไปคว้าโทรศัพท์และกดโทรออก “หาคนไปสืบดูซะ!”

...

รถยนต์เมอร์เซเดสมายบัคสีดำคันเรียบหรูกำลังแล่นไปตามบนท้องถนนที่กว้างขวาง

ลู่หมิงมองผ่านกระจกหลังและถามอย่างนอบน้อมว่า “ท่านประธานจะไปไหนครับ?”

มู่อวี้เฉิงคลี่ริมฝีปากออกเล็กน้อยขณะทำทีว่ากำลังตอบรับ แต่จู่ ๆ ใบหน้าอันทรงเสน่ห์ของถงเหมี่ยวเหมี่ยวก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา

“ไปทะเลครามฟ้าใส”

ลู่หมิงชะงักด้วยความประหลาดใจ

ตลอดช่วงห้าปีที่ผ่านมาท่านประธานไม่เคยไปที่นั่นเลย ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะไปขึ้นมา?

ถึงแม้ว่าเขาจะรู้สึกประหลาดใจ แต่ไม่ได้ถามอะไรออกไป พยักหน้าและเปลี่ยนเส้นทาง

ภายในรถยนต์ที่กำลังแล่นไปข้างหน้าเต็มไปด้วยความเงียบงัน

หลังจากผ่านไปสักพักใหญ่ เสียงของลู่หมิงก็ดังขึ้นอีกครั้ง “ท่านประธาน ถึงทะเลครามฟ้าใสแล้วครับ”

ทันใดนั้นชายคนที่เอนกายอยู่บนเบาะหลังลืมตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียง ดวงตาเย็นชายังคงชัดแจ๋วเหมือนเดิม

เขาเหลือบมองวิลล่าด้านนอกหน้าต่าง และก้าวลงจากรถยนต์ด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พรุ่งนี้แปดโมงมารับฉันด้วย”

เขาพูดและเดินเข้าประตูบานใหญ่ไป

เพียงชั่วพริบตาห้องนั่งเล่นที่เคยมืดสลัวก็สว่างไสวขึ้นราวกับตอนกลางวัน

ห้องนั่งเล่นหรูหราถูกตกแต่งอย่างประณีต เฟอร์นิเจอร์ยังคงเหมือนกับเมื่อห้าปีก่อนและดูเงียบเหงาเป็นพิเศษ

มู่อวี้เฉิงยืนอยู่หน้าทางเข้าย้อนคิดถึงเหตุการณ์เมื่อหลายปีก่อน

น้ำเสียงนุ่มนวลและอ่อนโยนของผู้หญิงคนนั้นยังดังก้องอยู่ในหูของเขา “มาแล้วเหรอคะ”

เขาส่ายหัวราวกับต้องการสลัดภาพยุ่งเหยิงในหัวให้ออกไป

เขาเม้มริมฝีปากบาง สวมรองเท้าแตะและเดินขึ้นไปชั้นบน

ไม่รู้ว่าทำไมเขาจึงเดินตรงไปยังห้องที่ถงเหมี่ยวเหมี่ยวเคยอยู่

กวาดสายตามองดูห้องที่ว่างเปล่าด้วยความรู้สึกเลือนราง

สำหรับสถานที่แห่งนี้ เขาคงเป็นเพียงแค่คนแปลกหน้า

เขาเคยแวะมาที่นี่แค่สองสามครั้งเท่านั้น และทั้งหมดก็ล้วนมาเพื่อเยี่ยมถงเหมี่ยวเหมี่ยว

ในตอนนั้นคงเป็นเพราะผู้หลักผู้ใหญ่บ้าน เขาถึงได้จัดแจงให้ถงเหมี่ยวเหมี่ยวมาอยู่ที่นี่

เขาจำได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เขาแวะมาที่นี่คือตอนที่ผู้หญิงคนนั้นหายตัวไป

เขามองดูห้องที่ยังคงรูปลักษณ์เหมือนกับห้าปีที่แล้วไม่มีผิด มีเพียงแค่ข้าวของของผู้หญิงคนนั้นที่หายไป

สีหน้าของเขามืดหม่นลงทั้งที่อยู่ใต้แสงไฟ

เดิมทีเขาเคยคิดว่าเมื่อถึงเวลา เขาจะแต่งงานกับผู้หญิงคนนั้น แต่นึกไม่ถึงว่าเธอจะหนีไปเสียก่อน

เดาว่าคงทนไม่ไหวถึงได้ย้ายออกไปสินะ

แต่เขากลับต้องประหลาดใจเมื่อผู้หญิงคนนั้นกลับมาปรากฏตัวหลังจากห้าปีผ่านไป

และยังมีหน้ามาเจอเขาในลักษณะแบบนั้น

เขาหรี่ตาลงเมื่อนึกถึงผู้หญิงที่พูดจาฉะฉานในร้านอาหาร ท่าทางของเธอแข็งกร้าว และเต็มเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ

เปรียบเทียบกับผู้หญิงที่อ่อนโยนและเชื่อฟังเมื่อห้าปีที่แล้ว

หญิงสาวที่มีท่าทางแข็งกร้าวเมื่อหัวค่ำทำให้เขารู้สึกประหลาดใจมาก

ยิ่งไปกว่านั้นเธอทำให้เขาลำบากใจทันทีที่มาถึง

ไม่รู้ว่าห้าปีที่ผ่านมาอะไรทำให้ผู้หญิงคนนั้นเปลี่ยนไปมากขนาดนี้

มู่อวี้เฉิงหัวเราะเบา ๆ “ถงเหมี่ยวเหมี่ยว เธอน่าสนใจกว่าเมื่อหลายปีก่อนอีกนะ”

เขามองดูห้องเป็นครั้งสุดท้ายและหันหลังกลับไป