บทที่ 39 - "เอาล่ะ ต่อจากนี้... เชิญรับชมการแสดงดอกไม้ไฟอันยิ่งใหญ่ตระการตาได้เลย"

และในขณะนั้นเอง—

ชายคนหนึ่งในห้องประชุมก็เอ่ยขึ้นด้วยความลังเล "ในเมื่อตอนนี้ เราถือโอกาสนี้ ขออนุมัติปลดล็อกสิทธิ์การยิงขีปนาวุธตงเฟิง x19 เลยดีไหมครับ?"

"ตอนนี้เราก็พอจะรู้พิกัดคร่าวๆ ของผู้เล่นเผ่ามนุษย์คนนั้นแล้ว"

"ยิงขีปนาวุธลงไปตูมเดียว รับรองว่าตัดรากถอนโคนได้เด็ดขาดแน่นอน"

"ไม่ได้!"

ชายชราปฏิเสธเสียงแข็ง สีหน้าขึงขัง "ฉันยอมรับไม่ได้หรอกนะ ที่จะต้องสูญเสียต้นทุนมหาศาลขนาดนั้น เพื่อแลกกับการเปิดใช้งานขีปนาวุธตงเฟิง x19 เพียงเพราะต้องการจะฆ่าผู้เล่นต่างเผ่าแค่คนเดียว"

"เผ่าจักรกลของเรา ไม่เหมือนกับเผ่าพันธุ์อื่น"

"พวกเราจำเป็นต้องสะสมแต้มเกียรติยศให้มากพอ เพื่อเอาไปปลดล็อกอาวุธยุทโธปกรณ์ต่างๆ ไว้ใช้ใน 'ศึกตะลุมบอนร้อยเผ่าพันธุ์' ซึ่งนั่นจะทำให้เผ่าจักรกลของเรากลายเป็นเหมือนเทพเจ้าแห่งความตาย ที่สามารถเข่นฆ่าเผ่าพันธุ์อื่นๆ ได้อย่างราบคาบ"

"ขีปนาวุธตงเฟิง x19 มีไว้ใช้ในศึกตะลุมบอนร้อยเผ่าพันธุ์ ไม่ใช่เอามาใช้เพื่อฆ่าผู้เล่นต่างเผ่าแค่คนเดียว ต่อให้หมอนั่นมันจะเก่งกาจแค่ไหนก็เถอะ"

"รับทราบครับ!"

เมื่อถูกหัวหน้าปฏิเสธอีกครั้ง ชายคนที่เสนอความคิดเห็นเมื่อครู่ก็ไม่กล้าพูดอะไรต่อ ได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างจำยอม

อันที่จริง เหตุผลของหัวหน้าก็ถูกต้องแล้ว

แต่เขาแค่รู้สึกตงิดๆ ว่า ถ้าปล่อยให้ผู้เล่นเผ่ามนุษย์คนนี้เติบโตและแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ มันจะต้องกลายเป็นหายนะที่น่ากลัวมากแน่ๆ

จากภาพวิดีโอที่ส่งมาจากผู้คุมกฎชุดแรกที่ไปตายที่ลานขยะ ตอนนั้นผู้เล่นเผ่ามนุษย์คนนี้ยังไม่ได้มีอำนาจการยิงที่ร้ายกาจขนาดนี้เลย แต่เวลาผ่านไปไม่ถึงวัน

อำนาจการยิงในมือของผู้เล่นเผ่ามนุษย์คนนี้ กลับพลิกโฉมหน้าไปอย่างสิ้นเชิง

ความจริงแล้ว ถ้าพวกเขาสามารถปลดล็อก 'กองทหารปืนใหญ่' ได้ ตอนนี้แค่เล็งเป้าไปที่พิกัดของมนุษย์คนนั้น แล้วระดมยิงสักสองสามชุด ก็น่าจะแก้ปัญหาได้แล้ว

แต่ปัญหาคือ...

เมือง 18 ของพวกเขายังไม่ได้ปลดล็อกกองทหารปืนใหญ่น่ะสิ

เพราะในช่วงแรก ไม่ว่าจะเป็นปืนไรเฟิล ปืนกล หรือกองทหารปืนใหญ่ ก็สามารถใช้สังหารหมู่เผ่ามนุษย์ที่ถูกส่งตัวลงมาในละแวกนี้ได้อย่างง่ายดายอยู่แล้ว

ดังนั้น การเลือกปลดล็อกสายการผลิตอาวุธอย่างปืนไรเฟิลและปืนกลแบบผลิตจำนวนมาก ย่อมมีความคุ้มค่ามากกว่าการไปทุ่มให้กับกองทหารปืนใหญ่!

ตอนนี้ขืนจะมาขอปลดล็อกสิทธิ์ผลิตกองทหารปืนใหญ่ มันก็สายเกินไปแล้ว

หลังจากได้รับสิทธิ์ในการผลิตแล้ว ก็ยังต้องผ่านขั้นตอนในโรงงาน ทั้งการหล่อแม่พิมพ์และกระบวนการผลิตอันซับซ้อน กว่าจะได้ปืนใหญ่กระบอกแรกออกมา ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยเจ็ดวัน

และถ้าต้องการกองกำลังปืนใหญ่แบบเต็มอัตราศึก ก็ต้องใช้เวลาอย่างน้อยหนึ่งเดือน

พรสวรรค์เฉพาะเผ่าของเผ่าจักรกลก็คือ—

「สร้างไอเทม!」

พวกเขาเป็นเผ่าพันธุ์เดียวในบรรดาร้อยเผ่าพันธุ์ ที่มีความสามารถในการประดิษฐ์ไอเทมขึ้นมาเองได้

สำหรับเผ่าอื่น ถ้าอยากได้ไอเทม ก็มีอยู่แค่สองวิธี คือฆ่าสัตว์กลายพันธุ์ หรือไม่ก็ไปแย่งชิงมาจากเผ่าจักรกล

แต่... ก่อนที่จะลงมือสร้างไอเทมได้ พวกเขาจำเป็นต้อง 'ปลดล็อกสิทธิ์การสร้าง' เสียก่อน

การปลดล็อกสิทธิ์ ต้องใช้แต้มเกียรติยศ และแต้มเกียรติยศก็ได้มาจากการฆ่าผู้เล่นเผ่าอื่นนั่นเอง

และในจังหวะนั้นเอง—

เฟ่ยอี้หมิงที่นั่งจับเจ่าอยู่ตรงมุมห้อง ก็เอาแต่ก้มหน้านิ่ง สีหน้าเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมา

ไม่มีใครสนใจเขา และก็ไม่มีใครสนใจด้วยว่าเขาจะพูดหรือไม่พูด

แต่ตัวเขาเองน่ะ โคตรจะแคร์เลย!

เขาคือคนที่สนับสนุนให้ปลดล็อกขีปนาวุธตงเฟิง x19 แล้วยิงถล่มผู้เล่นมนุษย์คนนั้นให้ตายๆ ไปซะ มากที่สุดในห้องนี้แล้ว

ก็แน่สิ... ถ้าภายใน 24 ชั่วโมง หมอนั่นยังไม่ตาย คนที่จะต้องตายน่ะก็คือเขานี่ไง!

เขาไม่รู้หรอกนะ ว่าเมือง 18 มีแต้มเกียรติยศตุนไว้มากน้อยแค่ไหน

แต่ที่รู้ๆ ก็คือ ตอนที่ลานประลองหมื่นเผ่าพันธุ์เริ่มขึ้น เมือง 18 ก็ได้แต้มเกียรติยศจากการสังหารหมู่พวกมนุษย์ไปอย่างมหาศาล แต่ในขณะเดียวกัน การปลดล็อกสิทธิ์สร้างไอเทมต่างๆ ก็ผลาญแต้มไปไม่น้อยเหมือนกัน

โดยเฉพาะไอ้โล่พลังงาน กับระบบป้องกันภัยทางอากาศใยแมงมุมนั่นน่ะ ตัวผลาญแต้มชั้นดีเลยล่ะ

มันไม่ใช่การจ่ายแต้มครั้งเดียวจบ

แต่ตราบใดที่ยังเปิดใช้งานอยู่ มันก็จะสูบแต้มเกียรติยศไปเรื่อยๆ

จรวดทุกลูกที่ยิงออกไป โล่พลังงานทุกตารางนิ้วที่ซ่อมแซม ล้วนต้องแลกมาด้วยแต้มเกียรติยศทั้งสิ้น

เขาชักจะหวั่นๆ ใจแล้วสิ ว่าถ้ากองกำลังที่เมือง 18 ส่งไป ไม่สามารถเด็ดหัวผู้เล่นมนุษย์คนนั้นได้ ปล่อยให้มันหนีรอดไปได้ล่ะก็ ชีวิตเขาก็คงจบเห่แน่ๆ

ไม่ได้การล่ะ!

แววตาของเฟ่ยอี้หมิงฉายประกายความบ้าคลั่ง เขาต้องผลักดันให้มีการปลดล็อกสิทธิ์ขีปนาวุธตงเฟิง x19 ให้ได้ แต่... ตอนนี้ฐานทัพทหารก็โดนถล่มจนเละเป็นโจ๊กไปแล้ว ไซโลเก็บขีปนาวุธมันจะยังใช้งานได้อยู่อีกเหรอ?

แต่ฟังจากที่หัวหน้าพูดเมื่อกี้ ดูเหมือนในเมือง 18 จะยังมีไซโลลับสำหรับปล่อยขีปนาวุธตงเฟิง x19 ซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง

แค่หัวหน้าไม่ยอมอนุมัติให้ใช้งานก็เท่านั้น

เขาพรูลมหายใจออกมายาวๆ พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ให้สงบลง

ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกตั้งนานกว่าจะครบ 24 ชั่วโมง ก็ขนาดเวลา 6 ชั่วโมงแรกของคำสั่งล่าสังหารยังไม่ทันจะหมดเลย เขาอาจจะกระต่ายตื่นตูมไปเองก็ได้

แต่... ถ้าเกิดใกล้จะครบ 24 ชั่วโมงแล้ว ผู้เล่นเผ่ามนุษย์คนนั้นยังไม่ตาย และหัวหน้าก็ยังยืนกรานไม่ยอมเปิดใช้งานขีปนาวุธตงเฟิง x19 อีกล่ะก็... ถึงตอนนั้นก็อย่าหาว่าเขาใจร้ายก็แล้วกัน

ตัดภาพมาที่บริเวณชานเมือง 18

บนเนินดินเล็กๆ ที่ห่างจากฐานทัพทหารราวหนึ่งกิโลเมตร

เฉินเจียงกับปาโก่วยืนอยู่ข้างป้อมปืน จ้องมองดูภาพจรวดนับพันนับหมื่นลูกที่พุ่งทะยานขึ้นฟ้าจากเมือง 18 พุ่งเข้าชนและทำลายกระสุนปืนใหญ่ของพวกเขาจนระเบิดตู้มต้ามกลางอากาศ

"ต้องยอมรับเลยแฮะ"

ปาโก่วส่ายหน้าเบาๆ "พวกเผ่าจักรกลในเมือง 18 นี่ก็รับมือยากเอาเรื่องอยู่เหมือนกันนะ ไอ้จรวดที่ยิงขึ้นไปชนกันแตกกระจายเต็มฟ้านี่ ดูๆ ไปก็เหมือนกำลังจุดพลุฉลองปีใหม่เลย"

"พูดตามตรงนะ เห็นแล้วชวนให้นึกถึงความหลังจริงๆ"

"ตั้งแต่บนดาวสีน้ำเงินออกกฎหมายห้ามจุดดอกไม้ไฟ ก็ไม่ได้เห็นภาพพลุเต็มท้องฟ้าสวยงามตระการตาแบบนี้อีกเลย"

"เราควรถอยก่อนไหมพี่?"

"ถอยงั้นเหรอ?"

เฉินเจียงส่ายหน้า "จรวดพวกนั้นที่ยิงสกัดขึ้นมา จำนวนไม่ใช่น้อยๆ เลยนะ"

"ตั้งแต่อดีตกาลมา ฝ่ายตั้งรับต้องเป็นฝ่ายที่สูญเสียทรัพยากรมากกว่าฝ่ายบุกเสมอแหละ"

"เมือง 18 ก็แค่เมืองเล็กๆ ฉันไม่เชื่อหรอกว่ามันจะมีจรวดตุนไว้เป็นภูเขาเลากา เวลาผ่านไปแค่หนึ่งนาที มันผลาญจรวดไปเป็นหมื่นลูกแล้วนะ"

"ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆ ว่าเมือง 18 มันจะมีจรวดให้ยิงเล่นอีกสักกี่ลูกเชียว"

"เอาเศษไอเทมพังๆ พวกนั้นมานี่สิ"

"ไปอัปเกรดลดแรงถีบกลับของป้อมปืนลงอีกหน่อย เราจะเอาป้อมปืนไปตั้งบนรถ แล้วขับตระเวนยิงป่วนพวกมันให้สนุกไปเลย"

ในเมื่อฐานทัพทหารก็พังพินาศจนไม่มีชิ้นดีแล้ว ก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะยิงถล่มต่อ

เป้าหมายต่อไป ก็คือการขับรถวนรอบๆ ชานเมือง 18 แล้วเล็งยิงถล่มย่านที่อยู่อาศัยของพวกมันทีละจุดๆ

เมื่อกี้เขายิงถล่มไปประมาณ 3 นาที

ผลาญกระสุนไปทั้งหมด 9,570 นัด

ตอนนี้ป้อมปืนกลหมุนอัตโนมัติดาบเหล็กกล้า ยังเหลือกะสุนอยู่อีก 54,430 นัด

「54,430 นัด / 81,000 นัด」

สามารถสาดกระสุนเต็มอัตราศึกได้อีกราวๆ 18 นาที

โชคดีที่เขาไม่ต้องมากังวลเรื่องปัญหาลำกล้องปืนร้อนจนโอเวอร์ฮีต

แต่ประเด็นก็คือ ทันทีที่กระสุนหมดเกลี้ยง เขาจะต้องรออีกถึง 24 ชั่วโมง กว่าที่กระสุนจะกลับมาเต็มแม็กกาซีนอีกครั้ง

ซึ่งในช่วง 24 ชั่วโมงนั้น เขาจะตกอยู่ในภาวะที่ไม่มีกระสุนจะยิง ซึ่งมันเสี่ยงอันตรายต่อชีวิตเขามากๆ

ระบบการฟื้นฟูกระสุนของแม็กกาซีนพลังงานในปืนพลังงาน ไม่ได้เริ่มนับเวลาตั้งแต่ยิงกระสุนนัดแรกออกไป

แต่มันแบ่งออกเป็นสองกรณี

กรณีแรก หากปืนไม่มีการใช้งานเลยตลอด 24 ชั่วโมง ไม่ว่าในแม็กกาซีนจะเหลือกระสุนอยู่กี่นัด มันก็จะถูกชาร์จจนเต็มอัตโนมัติ

กรณีที่สอง หากกระสุนในแม็กกาซีนถูกยิงจนหมดเกลี้ยง มันก็จะเริ่มทำการชาร์จพลังงานอัตโนมัติ และจะเต็มเปี่ยมอีกครั้งหลังจากผ่านไป 24 ชั่วโมง

ซึ่งนั่นหมายความว่า หากเขาหยุดยิงถล่มเมื่อไหร่ เมือง 18 จะต้องโกรธแค้นและสวนกลับด้วยการโจมตีที่หนักหน่วงจนเขารับมือไม่ไหวแน่ๆ

แต่ทว่า—

เฉินเจียงเหลือบไปเห็นไอเทมชิ้นหนึ่งในร้านค้าแต้มเกียรติยศของเผ่ามนุษย์

มีไอเทมชิ้นหนึ่งที่สะดุดตาสุดๆ

「ชื่อไอเทม」: ปืนเติมพลังงานแม็กกาซีน

「ระดับไอเทม」: ไอเทม 1 ดาว

「ผลของไอเทม」: เมื่อถือปืนกระบอกนี้ เล็งยิงไปที่แม็กกาซีนพลังงานของปืนพลังงานคุณ 1 นัด แม็กกาซีนนั้นจะถูกเติมพลังงานจนเต็มเปี่ยมในพริบตา

「รายละเอียดไอเทม」: คุณก็รู้นี่นา ว่าเมื่อเทียบกับการปล่อยให้แม็กกาซีนชาร์จเองตามธรรมชาติ การชาร์จแบบเต็มสปีดในพริบตาแบบนี้ มันต้องแลกมาด้วยต้นทุนที่สูงลิบลิ่ว หวังว่าคุณจะรับได้กับราคาที่ค่อนข้างแรงของมันนะ

「ราคาไอเทม」: 1,000 แต้มเกียรติยศมนุษย์

และยอดคงเหลือแต้มเกียรติยศของเขาในตอนนี้ ก็คือ 1,234 แต้ม

มากพอที่จะซื้อปืนเติมพลังงานแม็กกาซีนได้หนึ่งกระบอกพอดี

พูดง่ายๆ ก็คือ ตราบใดที่เขาสามารถใช้ป้อมปืนกลหมุนอัตโนมัติดาบเหล็กกล้า สาดกระสุนฆ่าพวกต่างเผ่าให้ตายได้สัก 1,000 คน เพื่อแลกกับ 1,000 แต้มเกียรติยศ

ในทางทฤษฎีแล้ว ป้อมปืนของเขาก็จะมีกระสุนให้ยิงได้แบบไม่มีวันหมด!

ถึงแม้ว่าในร้านค้าแต้มเกียรติยศเผ่ามนุษย์จะมีของดีๆ อยู่เพียบ และการเอาแต้มเยอะขนาดนี้ไปละลายกับปืนเติมพลังงานแม็กกาซีนแค่อันเดียว มันอาจจะดูสิ้นเปลืองไปหน่อยก็ตาม

แต่สำหรับสถานการณ์ตรงหน้า ไอเทมชิ้นนี้อาจจะไม่ใช่ของที่คุ้มค่าที่สุด แต่มันคือของที่เหมาะสมที่สุดอย่างแน่นอน

เฉินเจียงเงยหน้ามองเมือง 18 ที่ถูกปกคลุมไปด้วยควันดินปืน จู่ๆ เขาก็แสยะยิ้มกว้างออกมา

"เอาล่ะ ต่อจากนี้... เชิญรับชมการแสดงดอกไม้ไฟอันยิ่งใหญ่ตระการตาได้เลย"

(จบแล้ว)