บทที่ 652 ดูความได้ใจของเขาสิ!

บทที่ 652 ดูความได้ใจของเขาสิ!

นี่พวกเขาสร้างกลุ่มแชตแล้วไม่ดึงเขาเข้ากลุ่มงั้นเหรอ?

เขาอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

"ได้ ไม่ดึงฉันเข้ากลุ่มก็ไม่ต้องดึง!"

เขาไม่ได้สนใจจะเข้ากลุ่มอะไรนี่อยู่แล้ว!

"เฉี่ยนเฉี่ยน เราจะตั้งชื่อกลุ่มนี้ว่าอะไรดีจ๊ะ?" เหวินหลานเอ่ยถามความคิดเห็นของสือเฉี่ยน

สือเฉี่ยนยังนึกชื่อดีๆ ไม่ออกในเวลานั้น

"เอาเป็น 'ครอบครัวแสนรัก' ดีไหม?" นายท่านผู้เฒ่าเสนอขึ้นมา

"ฉันว่าก็ดีนะคะ!" เหวินหลานพยักหน้าเห็นด้วย

"อืม เป็นชื่อที่ดีเลยล่ะ" สือชิวหรันก็เห็นด้วยเช่นกัน

เมื่อได้ยินชื่อนี้ สือเฉี่ยนก็นึกถึงมุกตลกบนอินเทอร์เน็ตขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม

"ตกลง งั้นฉันจะเปลี่ยนเดี๋ยวนี้แหละ" เหวินหลานจัดการเปลี่ยนชื่อกลุ่มทันที

ครอบครัวแสนรัก!

ฟู่ซือเหนียนมองดูพวกเขา เขาไม่รวมอยู่ในนั้นด้วย นี่เขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวนี้หรือไง?

ในกลุ่มขาดคนไปหนึ่งคน... ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยหรือ?

"โฆษณาจบแล้วฮะ!" ถวนถวนร้องตะโกน

เสียงของพิธีกรดังมาจากโทรทัศน์ "ผมเชื่อว่าทุกคนคงจะตื่นเต้นเหมือนกับผม ที่จะได้เห็นผู้เข้าแข่งขันท่านนี้เดินออกจากประตูมาปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน! เธอคือใครกัน? คุณเดาได้ไหมครับ? เชิญเปิดประตูได้เลยครับ!"

สิ้นเสียงของพิธีกร สือเฉี่ยนก็เดินออกมาจากหลังประตูพร้อมกับกีตาร์ในมือ

"สือเฉี่ยน!"

"สือเฉี่ยนจริงๆ ด้วย!"

"เป็นสือเฉี่ยนจริงๆ! เซอร์ไพรส์มาก!"

"สือเฉี่ยน เธอเจ๋งสุดๆ ไปเลย!"

ผู้ชมบางคนถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

"ขอเสียงปรบมือต้อนรับสือเฉี่ยนครับ!" พิธีกรเชิญสือเฉี่ยนมาด้านหน้าและเริ่มสัมภาษณ์เธอ

เช่นเดียวกับสถานการณ์จริงในตอนนั้น คราวนี้ไม่มีการเลือกปฏิบัติหรือการตัดต่อด้วยความมุ่งร้ายแต่อย่างใด

คำพูดที่สือเฉี่ยนกล่าวถึงแม่ของเธอหน้าจอก็ถูกนำมาออกอากาศจนครบถ้วนเช่นกัน

สือชิวหรันรู้สึกตื้นตันใจจนน้ำตาเอ่อคลอเบ้าทันที

"แม่คะ อย่าร้องไห้สิ การแสดงของหนูคราวนี้เป็นยังไงบ้างคะ?" สือเฉี่ยนรีบขยับเข้าไปปลอบใจสือชิวหรัน

"ทุกครั้งที่ลูกแสดง มันทำให้แม่รู้สึกภูมิใจอย่างบอกไม่ถูก ในสายตาแม่ ลูกคือคนที่ดีที่สุดเสมอ" สือชิวหรันเอ่ยชมลูกสาวอย่างไม่อั้น

ลูกสาวของเธอช่างยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้

"ถ้าอย่างนั้นแม่ก็ควรจะดีใจสิคะ ไม่ใช่ร้องไห้แบบนี้" สือเฉี่ยนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาที่หางตาให้สือชิวหรัน

"นี่คือน้ำตาแห่งความปีติจ้ะ" สือชิวหรันตอบพร้อมรอยยิ้ม

"เฉี่ยนเฉี่ยน โฟกัสกับงานของหนูไปเถอะ ไม่ใช่แค่คุณแม่ของหนูนะ แต่คุณปู่กับแม่ก็สนับสนุนหนูเต็มร้อยเหมือนกัน!" เหวินหลานเอ่ยอย่างเนิบช้า

"ใช่แล้ว แม่ของหลานพูดถูก" นายท่านผู้เฒ่าพยักหน้าเห็นด้วย

"ขอบคุณค่ะคุณปู่ ขอบคุณค่ะคุณแม่" สือเฉี่ยนกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจ

"เอาล่ะ รายการจบแล้ว ขึ้นไปพักผ่อนข้างบนกันเถอะ" ฟู่ซือเหนียนเดินเข้ามาและดึงตัวสือเฉี่ยนให้ลุกขึ้น

"ยังหัวค่ำอยู่เลย รายการช่วงที่เหลือก็สนุกมากเหมือนกันนะคะ"

"ปล่อยให้คุณปู่กับคนอื่นดูช่วงที่เหลือไปเถอะ เรากลับห้องของเรากันก่อน"

"ฉันยังไม่อยากนอนนี่คะ"

ฟู่ซือเหนียนช้อนอุ้มสือเฉี่ยนขึ้นมาไว้ในวงแขน และพาตัวเธอออกไปดื้อๆ ต่อหน้าต่อตาพวกผู้ใหญ่

หลังจากที่ทั้งสองคนจากไป ผู้ใหญ่สามคนกับเด็กอีกหนึ่งคนก็ได้แต่มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เหวินหลานอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรดี โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อแม่ของสือเฉี่ยนก็นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย

นายท่านผู้เฒ่าเองก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกอย่างยิ่ง

ดูความได้ใจของฟู่ซือเหนียนสิ!

"ตั้งแต่ซือเหนียนกับเฉี่ยนเฉี่ยนคบกันมา ก็มีแต่ซือเหนียนที่คอยตามใจและยอมเฉี่ยนเฉี่ยนมาตลอด มันไม่ง่ายเลยจริงๆ" สือชิวหรันอดไม่ได้ที่จะเอ่ยขึ้นมา

"ไม่เลย ไม่เลยสักนิด! การอยู่กับซือเหนียนต่างหากที่ทำให้เฉี่ยนเฉี่ยนต้องลำบาก" เหวินหลานรีบแย้ง

"ถูกเผง นิสัยแบบซือเหนียนน่ะ ฉันไม่อยากจะพูดถึงเลยด้วยซ้ำ!" นายท่านผู้เฒ่ารีบผสมโรง

"ฉันว่าซือเหนียนนิสัยดีมากเลยนะคะ เขาอ่อนโยน เอาใจใส่ รู้จักดูแลเทกแคร์คนอื่น แถมยังใจเย็นมากๆ อีกต่างหาก มีแต่เฉี่ยนเฉี่ยนนั่นแหละที่ทำตัวดื้อรั้นเอาแต่ใจเหมือนเด็กๆ"

นายท่านผู้เฒ่ากับเหวินหลานหันมามองหน้ากัน

ความสงสัยแบบเดียวกันผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสองคนพร้อมกัน

นี่กำลังพูดถึงฟู่ซือเหนียนอยู่จริงๆ งั้นเหรอ?

พวกเขาหูฝาดไปหรือเปล่าเนี่ย?