บทที่ 77 อาภรณ์สมัยใหม่

“อาจารย์ฉู ขอบคุณท่านมากเจ้าค่ะ หากมิได้ท่าน ข้าคง...”

วิทยาการทางการแพทย์ในยุคโบราณนั้นแร้นแค้นยิ่ง อย่าว่าแต่ราษฎรสามัญเลย ต่อให้เป็นถึงโอรสสวรรค์ หากล้มหมอนนอนเสื่อขึ้นมาก็มิอาจรับประกันได้ว่าจะรักษาให้หายขาด ร้ายแรงสุดอาจสิ้นชื่อกลับคืนสู่ปรโลกไปเลยก็เป็นได้ ด้วยเหตุนี้จู้ม่านจึงรู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของฉูหยวนจากใจจริง

“ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณเป็นนักเรียนของฉันแล้ว เรื่องไหนที่ฉันพอช่วยได้ ฉันก็ต้องช่วยอยู่แล้ว” ฉูหยวนกล่าวอย่างราบเรียบ

เพราะในมุมมองของเขา อาการป่วยของจู้ม่านหากอยู่ในยุคปัจจุบันก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่อะไร ต่อให้ไม่มีเขา ก็ต้องมีวิธีอื่นรักษาจนหายขาดได้อย่างแน่นอน

“อ้อ ฉันเอาเจ้านี่ให้คุณดีกว่า”

เวลานี้จู่ๆ เขาก็นึกขึ้นมาได้ว่าจู้ม่านเป็นเด็กผู้หญิง เอาแบบแปลนการผลิตเสื้อผ้าสมัยใหม่ให้ก็น่าจะดีเหมือนกัน เด็กผู้หญิงย่อมอยากสวมใส่เสื้อผ้าสวยๆ กันทั้งนั้น

อีกอย่างไม่แน่ว่าจู้ม่านอาจจะเรียนรู้วิธีตัดเย็บเสื้อผ้าหลากหลายรูปแบบตามแบบแปลนนี้แล้วเอาไปขายก็ได้ แบบนี้หมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้อาจจะหลุดพ้นจากความยากจนด้วยการตัดเสื้อผ้าขาย การจะทำให้หมู่บ้านหนึ่งร่ำรวยขึ้นมาได้ ไม่เพียงแต่ต้องถ่ายทอดความรู้ แต่ยังต้องสอนเทคโนโลยีให้ด้วย

ถ้าหมู่บ้านเล็กๆ แห่งนี้หลุดพ้นจากความยากจนได้ ถึงตอนนั้นเขาก็น่าจะได้รับรางวัลมากมายเลยทีเดียว อีกประการหนึ่ง เขาเองก็ทนดูผู้ใหญ่บ้านฉินต้องกระเตงลูกหลานเป็นพรวน ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากเช่นนี้ต่อไปไม่ไหวจริงๆ

“มีของดีอีกแล้วหรือเจ้าคะ” จู้ม่านปิติยินดีขึ้นมา พลางนึกเดาว่าจะเป็นสิ่งของที่ช่วยเพิ่มพูนกำลังแคว้นอีกหรือไม่

จู้ม่านรับแบบแปลนมาด้วยความคาดหวัง หากแต่ไม่นานก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติ คิ้วงามขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สิ่งนี้คล้ายจะเป็นเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่กลับดูแปลกตายิ่งนัก

ด้วยอาภรณ์ในยุคต้าฉินล้วนเป็นชุดติดกัน ชายเสื้อด้านล่างคล้ายคลึงกับกระโปรง รูปแบบไม่ต่างกันมากนัก ทว่าเสื้อผ้าที่บันทึกไว้บนแบบแปลนนี้กลับมีมากมายละลานตาจนนางถึงกับตาลาย

ทั้งชุดฮั่นฝูที่สตรีสวมใส่ ชุดโลลิต้า ชุดเจเค กระโปรง เสื้อเชิ้ต กางเกงยีนส์ ชุดสูทที่บุรุษสวมใส่ ชุดทักซิโด้ ตลอดจนชุดทหาร ล้วนดูสง่างามยิ่งนัก มิน่าเล่า แท้จริงแล้วอาภรณ์ที่ฉูหยวนสวมใส่อยู่บนร่างจึงมักจะแตกต่างจากอาภรณ์ที่พวกนางสวมใส่มาโดยตลอด ที่แท้ก็ถูกตัดเย็บออกมาเช่นนี้นี่เอง

ครั้นจู้ม่านพลิกดูวิธีการผลิตผ้าเหล่านี้อีกคราก็ยิ่งตกตะลึง เนื้อผ้าหลากหลายชนิดพร้อมเครื่องทอผ้าหลากหลายรูปแบบ มีไม่น้อยเลยที่ต้าฉินสามารถสร้างขึ้นมาได้

หากเครื่องทอผ้าเหล่านี้ปรากฏขึ้นมาบนโลก ราษฎรต้าฉินทุกคนมิใช่จะมีเสื้อผ้าดีๆ สวมใส่หรอกหรือ และที่สำคัญที่สุดคือ บนนั้นยังมีวิธีการตัดเย็บเสื้อขนเป็ดที่ทั้งกันหนาวและบางเบาอีกด้วย

ในยุคต้าฉินมีราษฎรมากมายเท่าใดที่ต้องหนาวตายเพียงเพราะไม่มีเสื้อผ้ากันหนาว ถึงกระนั้นก็หมดหนทาง ด้วยกำลังการผลิตที่ตกต่ำ ราษฎรสามัญทั่วไปอย่าว่าแต่เสื้อผ้ากันหนาวเลย กระทั่งฤดูร้อนก็ยังไม่มีเสื้อผ้าจะสวมใส่ สตรีมากมายยามปกติถึงกับมิกล้าออกจากเรือน

ทว่ายามนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เมื่อมีแบบแปลนแผ่นนี้ของฉูหยวน ราษฎรต้าฉินก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าเครื่องนุ่มห่มอีกต่อไป นางตื่นตะลึงระคนเลื่อมใส

ฉูหยวนผู้นี้คือเทพเซียนโดยแท้ เขาทำให้ราษฎรทั่วหล้าได้กินอิ่มท้องแล้ว ซ้ำยังจะทำให้ราษฎรทั่วหล้าได้สวมใส่อาภรณ์ที่งดงามและอบอุ่นอีก ความผาสุกของต้าฉินล้วนเป็นเขาที่มอบให้ทั้งสิ้น จู้ม่านปิติยินดีล้นพ้น พลิกดูหน้าต่อไปอย่างต่อเนื่อง

ฉูหยวนเองก็สัมผัสได้ถึงความดีใจของเด็กสาว จึงเอ่ยปากอย่างราบเรียบ

“เป็นยังไง ทำตามแบบแปลนนี้ คุณน่าจะตัดเสื้อผ้าพวกนี้ออกมาได้ใช่ไหม”

จู้ม่านรีบพยักหน้า “ได้เจ้าค่ะ ได้แน่นอน”

ฉูหยวนยิ้มออกมา “งั้นก็ดี เสื้อผ้าสวยใช่ไหมล่ะ”

“งดงามเจ้าค่ะ งดงามยิ่งนัก... เอ๊ะ...”

ครั้นนางพลิกไปอีกหน้าหนึ่งกลับพบความผิดปกติ อาภรณ์ที่บันทึกไว้ตั้งแต่หน้านี้เป็นต้นไปล้วนเป็นชุดชั้นในของสตรี หากแต่ล้วนเป็นรูปแบบสมัยใหม่ทั้งสิ้น

จู้ม่านหน้าแดงซ่านขึ้นมาในพริบตา!

นี่... สิ่งนี้เล็กชิ้นจ้อยถึงเพียงนี้ จะสวมใส่ได้อย่างไรกัน นางเพิ่งจะอายุสิบเจ็ดปี เคยเห็นของพรรค์นี้ที่ใดกัน ใบหน้างามแดงก่ำลามไปถึงลำคอ

แต่ฉูหยวนกลับไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย ยังคงถามด้วยท่าทางจริงจัง

“เป็นยังไง เสื้อผ้าพวกนี้สวยมากเลยใช่ไหม รีบตัดออกมาสักสองสามชุดสิ แล้วคุณก็ลองใส่ดู”

“ว้าย!”

จู้ม่านได้ยินถ้อยคำสองแง่สองง่ามเช่นนี้ก็อับอายจนแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว จากนั้นจึงลงมือทุบตีฉูหยวน

“อาจารย์ฉู ท่านน่าชังนัก!”

“ตีให้ตายเลย ตีให้ตายเลย ข้ายังเด็กถึงเพียงนี้นะ...”

“คุณเป็นอะไรไปเนี่ย”

ฉูหยวนเองก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู้ม่านคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง แค่ดูแบบแปลนมันจะไปเห็นอะไรแปลกๆ ได้ยังไง

“โอ๊ย เปิ่นกงจู้ไม่สนใจท่านแล้ว!”

จู้ม่านอับจนถ้อยคำ อับอายถึงเพียงนี้แล้ว เขายังจะมาถามอีกว่าเป็นอันใด

“เอาล่ะๆ องค์หญิงน้อยหิวหรือยังล่ะ เดี๋ยวฉันไปเอาข้าวมาให้”

ฉูหยวนนึกขึ้นได้ว่าในหม้อของเขายังมีกับข้าวอุ่นๆ เหลืออยู่นิดหน่อย เอาออกมาทานดีกว่า จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบ

จู้ม่านยิ่งใบ้กินเข้าไปใหญ่ ข้าวอุ่นในหม้อหรือ อาจารย์ฉู ท่านถึงกับให้เปิ่นกงจู้กินข้าวเหลือเชียวหรือ ถึงกระนั้นนางก็หมดหนทาง ผู้ใดใช้ให้นางเปิดเผยฐานะมิได้เล่า แต่ข้าวเหลือนี้ก็เป็นฝีมือของฉูหยวน ย่อมเลิศรสยิ่งกว่าอาหารเหลาเจินซิ่วเสียอีก คิดแล้วจู้ม่านก็อดน้ำลายสอขึ้นมามิได้

หืม?

ยามที่ฉูหยวนลุกขึ้นเดินจากไป จู้ม่านกลับสังเกตเห็นบางสิ่ง ที่แท้หีบใบเล็กที่เขาใช้ใส่แบบแปลนกลับลืมปิดฝาลงเพียงเพราะนางปรากฏตัวขึ้นเมื่อครู่ พอนางหยัดกายลุกขึ้นก็สามารถมองเห็นภายในได้อย่างชัดเจน

ความใคร่รู้ผุดขึ้นในใจจู้ม่าน ด้านในหีบของอาจารย์ฉูบรรจุสิ่งใดไว้กันแน่ จะเป็นแบบแปลนน่าอายพรรค์นั้นทั้งหมดหรือไม่

ใจหนึ่งอยากดูก็ประหม่ามิกล้าดู แต่ภายใต้แรงผลักดันของความสงสัยใคร่รู้ นางก็ยังคงก้าวเดินเข้าไป อยากจะรู้ให้แน่ชัดว่าด้านในซุกซ่อนสิ่งใดอยู่

“หืม”

ชั่วอึดใจต่อมา เมื่อจู้ม่านเห็นแบบแปลนด้านในก็ต้องเบิกตาค้าง

นี่... นี่มัน!

แบบแปลนการผลิตปืนบรรจุท้ายนัดเดียว! แบบแปลนการผลิตระเบิดมือ! บนกระดาษเหล่านั้นบันทึกขั้นตอนการผลิตและอานุภาพของทั้งสองสิ่งนี้ไว้อย่างละเอียดและชัดเจน

ก่อนที่จู้ม่านจะมา ฉินสื่อหวงเคยมาเยี่ยมนางแล้ว ซ้ำยังให้นางดูปืนนกสับของต้าหมิงพร้อมทั้งอธิบายเรื่องราวให้ฟัง

ของสิ่งนั้นยิงได้ไกลกว่าเกาทัณฑ์ อานุภาพร้ายแรงกว่าเกาทัณฑ์ ทั้งยังสามารถยิงทะลุชุดเกราะได้ นับเป็นยอดศาสตราวุธโดยแท้ แม้กระนั้นเมื่อจู้ม่านเห็นแบบแปลนของปืนบรรจุท้ายนัดเดียวก็ยังคงตื่นตะลึงอยู่ดี

ปืนชนิดนี้ยิงได้ไกลกว่าปืนนกสับ อานุภาพร้ายแรงกว่าปืนนกสับ ทว่าที่สำคัญที่สุดก็คือ ความแม่นยำของมันสูงยิ่งนัก หากสามารถสร้างขึ้นมาได้ ย่อมต้องเป็นอาวุธที่ล้ำหน้ากว่าปืนนกสับของต้าหมิงอย่างแน่นอน

อีกทั้งต่อให้ต้าฉินสร้างมิได้ ต้าหมิงก็ใช่ว่าจะสร้างมิได้ ให้ต้าหมิงสร้างแล้วต้าฉินนำมาใช้ก็ย่อมได้

ถัดจากนั้นก็คือระเบิดมือ ของสิ่งนี้ยิ่งร้ายกาจกว่า ระเบิดคราเดียวก็กวาดล้างได้เป็นวงกว้าง จู้ม่านทราบดีแล้วว่าในพระหัตถ์ของฉินสื่อหวงมีปืนใหญ่หงอี๋อยู่ ทว่าของสิ่งนั้นเทอะทะเกินไป

ในขณะที่ระเบิดมือนี้มีน้ำหนักไม่ถึงครึ่งชั่ง ทหารหนึ่งนายสามารถพกพาได้หลายสิบลูก อีกทั้งอานุภาพของระเบิดมือที่บันทึกไว้บนนี้ก็มิได้ด้อยไปกว่าปืนใหญ่หงอี๋เลยแม้แต่น้อย ของสองสิ่งนี้ล้วนเป็นอาวุธสำคัญระดับแว่นแคว้นทั้งสิ้น!

“จู้ม่าน คุณกำลังดูแบบแปลนในกล่องอยู่เหรอ”

จังหวะนั้นเอง ฉูหยวนกลับถือกับข้าวเดินออกมาจากห้องครัวอย่างกะทันหัน

“อุ๊ย อาจารย์ฉู...”

จู้ม่านสะดุ้งตกใจ รู้สึกละอายใจยิ่งนัก “อาจารย์ฉู ข้าผิดไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเห็นหีบใบนั้นเปิดอยู่ ข้าเกิดความใคร่รู้จึงแอบดูไปแวบหนึ่ง”

จู้ม่านรู้สึกนึกเสียใจภายหลังยิ่งนัก เกิดเป็นคนสมควรประพฤติตนให้ซื่อตรง ของของผู้อื่นจะไปแอบดูส่งเดชได้อย่างไรกัน

“ไม่เป็นไรหรอก”

แต่พอฉูหยวนได้ยินจู้ม่านพูดแบบนั้น เขากลับมีท่าทีราบเรียบมาก

“ความจริงของสองอย่างนี้ ฉันเก็บไว้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร เดิมทีก็ตั้งใจจะเอาให้พวกคุณอยู่แล้ว”