บทที่ 39 จ่ายกระแสไฟฟ้า

สอนนีโคออกเสียง “อา โอ เออ” ได้ครึ่งชั่วโมง ความกระตือรือร้นในการเรียนของยัยหนูพุ่งสูงปรี๊ด แต่เจียงหลีชักไม่ไหวแล้ว

แม้โซฟาสไตล์ยุโรปจะนั่งสบายจนอยากหลับคาที่ไปเลย แต่คืนนี้ยังมีภารกิจใหญ่ที่สำคัญกว่านั้น

ไฟฟ้า

ในโลกที่ถูกแช่แข็งเฮงซวยแห่งนี้ ไฟคือการเอาชีวิตรอด แต่ไฟฟ้าคืออารยธรรม

เจียงหลีมองลอดหน้าต่างออกไปดูพายุหิมะ

“นีโค เลิกดูได้แล้ว มาทำงานกัน”

เจียงหลีปิดแท็บเล็ตแล้วลุกขึ้นจากโซฟา แม้นีโคจะยังอยากดูต่อแต่เธอก็ยอมกระโดดลงมาอย่างว่าง่าย หูขยับดุ๊กดิ๊กตามความเคยชินแล้วเดินตามหลังเจียงหลีไป

ทั้งคู่ฝ่าลมหนาวก้าวเร็วๆ ผ่านลานบ้านแล้วมุดเข้าไปในห้องเครื่องมือ

ที่นี่แม้จะไม่อบอุ่นเท่าบ้านหลัก แต่ก็ยังดีกว่าข้างนอกมาก

เจียงหลีเดินไปที่มุมห้อง หยิบเอา 【แบบแปลน: ชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลมขนาดเล็ก】 ที่เธอกลัวหายยิ่งกว่าทองออกมาจากก้นหีบ แบบแปลนนี้เธออ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่านับครั้งไม่ถ้วนจนจำค่าพารามิเตอร์ของชิ้นส่วนทุกชิ้นได้ขึ้นใจ

“วัสดุ...”

เจียงหลีตรวจเช็กทรัพยากรที่วางอยู่บนโต๊ะทำงาน

ชิ้นส่วนหลักๆ เธอรวบรวมมาครบแล้วจากการสำรวจและจากดันเจี้ยนในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

【ระบบกำลังตรวจสอบ...】

【วัสดุหลักพร้อมใช้งาน】

【ขาดวัสดุรอง: สายไฟ x 3, เกลือบรรจุถุง x 5】

“ชิ”

เจียงหลีขมวดคิ้ว

สายไฟน่ะเรื่องเล็ก ในมือเธอมี 【ชุดวัสดุแบตเตอรี่】 อยู่หลายอัน แกะออกมาก็มีสายไฟแล้ว แต่เกลือนี่สิ...

เจียงหลีเปิดช่องเก็บของดู พบว่าเหลือเกลือบริโภคอยู่แค่ครึ่งถุง

“พลาดไปแฮะ” เจียงหลีตบหน้าผากตัวเอง “มัวแต่ตุนวัตถุดิบอุตสาหกรรมจนลืมเรื่องนี้ไปเลย”

【เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่: ทาร์ตไข่ ทางนั้นมีเกลือไหม แบบอุตสาหกรรมหรือบริโภคก็ได้ ขอสองถุง】

เจียงหลีตั้งใจจะลองถามราชาทาร์ตไข่ดู เพราะยัยหนูทำอาหารทุกวัน น่าจะมีเกลือตุนไว้เยอะใช่ไหม?

【ราชาทาร์ตไข่: เอ๊ะ? พี่ใหญ่ หนูไม่มีเกลือเยอะขนาดนั้นเลยค่ะ ปกติถุงเดียวก็ใช้ได้นานมากแล้ว หนูเลยไม่ได้สังเกตเลย】

【เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่: โอเคๆ ไม่เป็นไร】

ช่วยไม่ได้ คงต้องไปดูที่ช่องแลกเปลี่ยน

เจียงหลีเปิดช่องแชทภูมิภาค

ขณะนี้ดึกสงัดแล้ว แต่ความเร็วในการเลื่อนข้อความในช่องแชทไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย

“ใครมียาแก้ปวดบ้าง? ตั้งแต่โดนกำจัดในดันเจี้ยนคราวที่แล้ว ดูเหมือนขาฉันจะโดนหิมะกัดจนเนื้อตาย ปวดมากเลย...”

“มีใครจะตั้งทีมไหม? ฉันอยากไปดูที่ทะเลสาบน้ำแข็งนั่น น้ำดื่มไม่มีเหลือแล้ว ไม่อยากกินหิมะ ท้องเสียจนจะหมดแรงแล้ว”

“วันนี้เหมือนหิมะจะตกหนักขึ้นนะ พวกคุณรู้สึกไหม”

เจียงหลีดูอยู่เงียบๆ ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพิมพ์ข้อความลงในช่องใส่คำ

【แลกเปลี่ยน: ขนมปังขาว x 3 หรือ เนื้อวัวกระป๋อง x 1】

【ต้องการ: เกลือบรรจุถุง x 1】

【หมายเหตุ: รับเฉพาะเกลือบรรจุถุงที่ยังไม่แกะ จะยี่ห้อไหนก็ได้ หรือเกลือหินก้อนใหญ่ก็ได้ รับด่วน ใครช้าอด】

ทันทีที่ส่งข้อความออกไป

“???”

“เชี้ย?! ฉันตาฝาดไปป่ะ? ขนมปังขาวแลกเกลือ??”

“นี่มันลูกเศรษฐีที่ไหนมาปล่อยไก่เนี่ย? ตอนนี้เกลือมันมีประโยชน์อะไรวะ! นอกจากจะทำให้ท้องที่ไม่มีน้ำมันอยู่แล้วยิ่งหิวเข้าไปใหญ่ แล้วมันทำอะไรได้อีก?”

“แกดู ID ก่อนค่อยพูดดีไหม”

“พี่ใหญ่! ฉันมีเกลือ! มีเยอะมากด้วย! แต่เป็นเกลือหยาบนะ พอดีไปค้นเจอมาลังนึงกำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะทิ้งที่ไหนดี! ยกให้หมดเลย!”

“เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่? พี่ใหญ่คนนี้อีกแล้ว! คราวที่แล้วขายของเขียว คราวนี้เอาขนมปังแลกเกลือ พี่เขาจะรวยไปไหนเนี่ย?”

มองดูจุดสีแดงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวที่ระเบิดออกมาในพริบตา เจียงหลีทำหน้านิ่ง

ในสายตาผู้เล่นทั่วไป ตอนนี้เกลือคือหนึ่งในวัสดุที่ไร้ค่าที่สุด เพราะกินไม่อิ่มและให้ความอบอุ่นไม่ได้ อาหารส่วนใหญ่ที่ระบบให้มาก็เป็นของสำเร็จรูป ความต้องการเกลือจึงไม่มากนัก ถ้าเป็นเกลือบริโภค ถุงเดียวก็พอให้คนคนหนึ่งกินได้นานครึ่งค่อนปีแล้ว

เธอคลิกเข้าไปดูข้อความส่วนตัวของคนที่บอกว่ามีเกลือหนึ่งลัง

อีกฝ่ายคือผู้เล่นที่ชื่อ 【แมวจร】 น้ำเสียงดูรีบร้อนเหมือนกลัวเจียงหลีจะเปลี่ยนใจ:

【แมวจร: พี่ใหญ่! ฉันมีเกลือ 20 ถุง! ยกให้หมดเลย!】

【เจียงหลี: ขนมปัง 5 แผ่น + เนื้อวัวกระป๋อง 3 กระป๋อง แลกเกลือ 10 ถุง ฉันไม่ชอบเอาเปรียบใคร แลกเปลี่ยนเลย】

อีกฝ่ายกดยืนยันเกือบจะในทันที

【ได้รับ: เกลือบริโภคประณีตบรรจุถุง x 10】

การแลกเปลี่ยนเสร็จสิ้น เจียงหลีมองดูเกลือถุงใหญ่หนักอึ้งในมือพลางพยักหน้าอย่างพอใจ ขนมปังขาวกับเนื้อวัวกระป๋องเธอไม่ได้ขาดแคลนอยู่แล้ว

“เริ่มงาน!”

เจียงหลีโยนเกลือลงบนโต๊ะ ถกแขนเสื้อขึ้น แววตาพลันเปลี่ยนเป็นเฉียบคม

“นีโค!”

เจียงหลีตะโกนเรียก นีโคที่กำลังนอนเล่นหางอยู่รีบลุกขึ้นยืนทันที

“เปลี่ยนเป็นร่างหมี”

นีโคพยักหน้า แสงสว่างวาบขึ้น เพียงพริบตาเดียว สาวน้อยหูสัตว์ผู้อ้อนแอ้นก็กลายเป็นหมีสีน้ำตาลยักษ์สูงกว่าสองเมตร

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็นการแปลงร่าง แต่ทุกครั้งที่เห็น เจียงหลีก็ยังรู้สึกว่าความสามารถนี้มันคือทักษะระดับเทพชัดๆ

เนื่องจากห้องเครื่องมือยังไม่มีไฟฟ้า เครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลมจึงไม่สามารถสร้างเสร็จได้ในทีเดียว แต่ต้องสร้างแบบแยกส่วน

เจียงหลีทำตามคำแนะนำของระบบ เริ่มจากใช้เหล็กสร้างฐานราก ไม่นานฐานรากก็เสร็จสมบูรณ์

“ช่วยจับตรงนี้ให้หน่อย” เจียงหลีชี้ไปที่ฐานเหล็กอันหนักอึ้ง

หมีนีโคพยักหน้าอย่างว่าง่าย ยื่นอุ้งเท้าหมีขนาดใหญ่ออกมา กดฐานรากไว้ได้อย่างมั่นคง

“วื้ด— จี๊ด—”

เสียงสว่านไฟฟ้าดังขึ้นในคืนหิมะที่เงียบสงัด เจียงหลีสวมแว่นนิรภัย เครื่องมือในมือขยับว่องไวราวกับบินได้ ทั้งยึดสเตเตอร์ ติดตั้งโรเตอร์แม่เหล็ก และพันขดลวด ท่าทางของเธอไหลลื่นไม่มีการขยับตัวที่สูญเปล่าเลยแม้แต่น้อย

ประกอบกับการที่ระบบช่วยทำให้ขั้นตอนการติดตั้งง่ายขึ้น ประสิทธิภาพของเจียงหลีจึงสูงมาก

นี่คือความงามทางอุตสาหกรรม ในโลกที่ทุกอย่างกำลังพังทลายและถอยหลังกลับไปสู่ยุคดึกดำบรรพ์ กระบวนการประกอบที่แม่นยำเช่นนี้ให้ความรู้สึกถึงความเป็นระเบียบที่น่าหลงใหล

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ชุดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลมขนาดเล็กสูงสามเมตรก็เป็นรูปเป็นร่าง

“ช่วยแบกเจ้ายักษ์นี่ขึ้นไปบนหลังคาหน่อย” เจียงหลีตบที่ตัวเครื่อง

หมีนีโคส่งเสียงครางในลำคอ ใช้แขนทั้งสองข้างโอบกอดเครื่องกำเนิดไฟฟ้าแล้วออกแรงส่งจากเอว แบกมันขึ้นบ่าไปหน้าตาเฉย!

“เยี่ยมมาก!” เจียงหลีอดไม่ได้ที่จะอุทาน มีนีโคมาช่วยนี่มันสบายสุดๆ จริงๆ

ทั้งคู่ปีนขึ้นไปบนหลังคาตามกันไป ลมบนหลังคาแรงกว่าบนพื้นดินมาก ลมที่หอบเอาเกล็ดหิมะมาปะทะหน้าจนรู้สึกแสบ

เจียงหลีสั่งให้นีโควางฐานเครื่องกำเนิดไฟฟ้าให้ตรงกับรูยึดที่เตรียมไว้

“ลง! นิ่งไว้!”

“แกร๊ก!”

เสียงสลักเหล็กขบเข้าล็อกฟังดูรื่นหู เจียงหลีรีบเปิดหน้าต่างระบบค่าย เลือกคำสั่งติดตั้ง จากนั้นเธอจึงปีนขึ้นไปปลดล็อกที่ยึดใบพัด

ฟิ้ว—

ลมกรรโชกพัดผ่าน ใบพัดวัสดุผสมรูปทรงเพรียวลมทั้งสามใบสั่นไหวเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มหมุนช้าๆ หนึ่งรอบ สองรอบ... เมื่อแรงลมเพิ่มขึ้น ใบพัดก็หมุนเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนส่งเสียง “หึ่งๆ” เป็นจังหวะเบาๆ

“ต่อสาย!”

เจียงหลีไม่กล้าอยู่บนหลังคานานเกินไป เธอรูดตัวลงตามบันไดแล้ววิ่งกลับเข้าไปในห้องเครื่องมือ เธอต่อสายเคเบิลหลักที่ลากลงมาจากหลังคาเข้ากับชุดแบตเตอรี่สะสมพลังงานและตู้ควมคุมไฟฟ้าที่เตรียมไว้ก่อนหน้า

【ระบบกำลังตรวจสอบ...】

【แรงดันไฟฟ้าเสถียร】

【ความคืบหน้าการสะสมพลังงาน: 1%... 2%...】

【คะแนนพลังงานไฟฟ้าปัจจุบัน 40】

สำเร็จ!

ฝ่ามือของเจียงหลีถึงกับชุ่มไปด้วยเหงื่อเล็กน้อย เธอมองไปที่สวิตช์สับบนกำแพง นี่ไม่ใช่แค่สวิตช์ แต่มันคือป้ายบอกเขตแดนที่แบ่งแยกยุคสมัย

“พร้อมไหม นีโค?”

เจียงหลีหันไปมอง นีโคกลับคืนสู่ร่างมนุษย์แล้ว เธอกำลังขดตัวอยู่ตรงมุมห้อง จ้องมองสวิตช์นั้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นปนหวาดกลัวเล็กน้อย

“อื้ม!”

เธอไม่เข้าใจว่าไฟฟ้าคืออะไร แต่เธอสัมผัสได้ว่าในอากาศมีพลังงานบางอย่างที่มองไม่เห็นกำลังไหลเวียนอยู่

“แป๊ก”

เจียงหลีสับคันโยกลงมา กระแสไฟฟ้าไหลผ่านวงจรในทันที

“จี๊ด—”

หลอดไฟในห้องเครื่องมือกระพริบสองสามครั้ง ดูเหมือนจะยังไม่ชินกับพลังงานที่ห่างหายไปนาน แต่ในวินาทีถัดมา

แสงสว่าง

แสงที่สว่างไสวและมั่นคง ขับไล่ความมืดมิดทั้งหมดในห้องเครื่องมือออกไปในพริบตา ในโลกที่มีเพียงคบไฟและกองไฟวูบวาบ แหล่งกำเนิดแสงไฟฟ้าที่คงที่แบบนี้สว่างจนดูแปลกแยก แต่มันกลับสวยงามจนน่าใจหาย

“โฮ่?!” นีโคค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ ยื่นนิ้วออกมาจิ้มที่หลอดแก้วเรืองแสงเบาๆ เธอรีบชักมือกลับทันทีแต่ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะคิกคัก ดวงตาคู่นั้นสะท้อนแสงไฟออกมาดูหลงใหลอย่างยิ่ง

“เจียงหลี สุดยอดไปเลย!”

เจียงหลีพิงกำแพงพลางมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจออกมาเป็นไอสีขาว ความรู้สึกแบบนี้มันดีจริงๆ

เธอเดินไปที่โต๊ะทำงาน เสียบปลั๊กเครื่องหินเจียรไฟฟ้าที่เตรียมไว้ กดสวิตช์เปิด

“วื้ด—!!!”

เสียงคำรามอันทรงพลังของมอเตอร์ดังขึ้น ใบเจียรหมุนวนด้วยความเร็วสูง ห้องเครื่องมือของเธอมีชีวิตชีวาขึ้นมาอย่างสมบูรณ์แล้ว

【การใช้พลังงานของอุปกรณ์ปัจจุบันรวม 15 (เครื่องเจียร 10, หลอดไฟ 5)】

ดูเหมือนเครื่องกำเนิดไฟฟ้าพลังงานลมเครื่องเดียวจะยังไม่ทำให้ใช้ไฟได้แบบอิสระ แต่เรื่องไฟฟ้าพื้นฐานก็ได้รับการแก้ไขแล้ว

ในตอนนั้นเอง ประกาศจากระบบถึงผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์พลันเด้งขึ้นมาบนรูม่านตาของทุกคน

【ประกาศจากระบบ!】

【ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่น “เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่” ประสบความสำเร็จในการเปิดใช้งานระบบไฟฟ้าและจุดหลอดไฟดวงแรก!】

【ความสำเร็จที่บรรลุ: การฟื้นฟูอารยธรรม (I) — จุดไฟแห่งอุตสาหกรรมขึ้นมาใหม่อีกครั้งท่ามกลางเหมันต์ฤดู】

【ในฐานะผู้เล่นคนแรกของทั้งเซิร์ฟเวอร์ที่ก้าวเข้าสู่ “ยุคไฟฟ้า” จึงขอมอบรางวัลพิเศษดังนี้:】

【1. เหรียญน้ำแข็ง +200】

【2. ชุดรวมเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวเรือนทั่วไป x 5】

【3. แบบแปลนระดับหายาก (สีฟ้า) เลือกได้เอง x 1】

【4. ระบบค่ายปลดล็อกฟังก์ชันใหม่: การวางผังไฟฟ้า】

【5. แบตเตอรี่สำรองขนาดใหญ่】

【6. แบบแปลนเครื่องยนต์สันดาปภายใน】

【7. ปลดล็อกอุปกรณ์ไฟฟ้าล่วงหน้า (หลังจากปลดล็อก จะมีโอกาสเจอในหีบสมบัติกลางแจ้ง)】

...

วินาทีนี้ ผู้เล่นทั้งเซิร์ฟเวอร์ต่างหยุดชะงักสิ่งที่ทำอยู่

“ยุค... ไฟฟ้า?”

“เชี้ย ฉันยังกังวลอยู่เลยว่าฟืนจะพอใช้ไหม แต่ยัยนั่นมีไฟฟ้าใช้แล้วเหรอ?”

“เบอร์เกอร์ไก่สไปซี่... ยัยนี่อีกแล้ว!”

“นี่มันใช้โปรป่ะเนี่ย? ต้องใช้โปรแน่ๆ! ปุ่มแจ้งอยู่ไหน ฉันจะแจ้งแบน!”

...

อีกด้านหนึ่ง ในช่องข้อความส่วนตัวของเพื่อน

【แกแน่ใจนะว่าคนที่กำจัดแกในดันเจี้ยนคือเบอร์เกอร์ไก่สไปซี่คนนี้?】

【ไม่ใช่ยัยนั่นก็ต้องเป็นเบียร์สับปะรด พวกเราไปกันตั้งเยอะแยะแถมยังเป็นหัวกะทิของกิลด์ แต่กลับโดนพวกมันเก็บเรียบ ก็น่าจะเป็นพวกอันดับต้นๆ บนตารางจัดอันดับนั่นแหละครับหัวหน้า แผนที่ก็โดนพวกมันเอาไป แถมได้ยินว่าได้ของจากงานประมูลพ่อค้าก๊อบลินไปด้วย พวกเราต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้วนะครับ!】

【แกพูดบ้าอะไรว่าแน่ใจ พวกแกนี่มันไร้ประโยชน์จริงๆ! ข้อมูลเจาะลึกฉันก็ให้ไปหมดแล้ว สั่งให้รวมพลคนเก่งแยกเป็นสองทางตอนเข้าดันเจี้ยน แต่ดันมาโดนผู้หญิงไม่กี่คนเก็บจนเรียบค่าย!】

【พลังต่อสู้ของผู้หญิงสองคนนั้นสูงมากจริงๆ ครับ พลังกำลังมหาศาล แถมพวกมันยังมีลูกสมุนคอยฟื้นฟูสถานะให้ตลอดเวลาด้วย】

【คงจะฟลุ๊กปลดล็อกอาชีพพิเศษมาได้ล่ะมั้ง ช่างเถอะ ช่วงนี้อย่าเพิ่งไปหาเรื่องพวกมัน พอมีผู้รอดชีวิตคนแรกปลดล็อกยุคไฟฟ้าแล้ว ความคืบหน้าของทั้งเซิร์ฟเวอร์จะเร็วขึ้น รีบไปรวบรวมวัสดุตามที่ฉันสั่งก่อนเถอะ ไม่ว่ายัยนั่นจะเป็นอันดับที่เท่าไหร่ ก็หนีไม่พ้นหรอก】

【ครับ หัวหน้า】

【จริงด้วย ได้ยินมาว่าก่อนที่ยัยนั่นจะกำจัดแก เธอใช้ขวานสลักตัวหนังสือไว้บนหัวโล้นๆ ของแกด้วย เรื่องจริงเปล่าวะ?】

【หือ?... หัวหน้าครับ ไม่มีจริงๆ ครับ ผมกลับมาแค่เป็นหวัดแดดเฉยๆ ไม่ได้โดนสลักอะไรทั้งนั้นครับ】

...

(จบตอน)