บทที่ 7: อารมณ์ของนารูโตะ มิตรภาพที่ดีระหว่างพี่น้อง

บทที่ 7: อารมณ์ของนารูโตะ มิตรภาพที่ดีระหว่างพี่น้อง

ริมฝีปากของจูนินสั่นเทา และเขาก็ถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

"ฉัน... ฉันไม่ได้พูดอะไรเลยนะ..."

"ไม่ได้พูดอะไรเลยงั้นเหรอ?"

ฮิวงะ เคย์ ยิ้ม

รอยยิ้มนั้นสดใสมาก สดใสซะจนทำให้รู้สึกขนลุก

"งั้นขอถามนายหน่อย ตอนที่ยืนอยู่ในฝูงชนเมื่อกี้ นายชี้หน้าเด็กอายุสิบเอ็ดขวบไปทำไม?"

ใบหน้าของจูนินแดงก่ำราว

ฮิวงะ เคย์ ไม่หยุดแค่นั้น สายตาของเขาละจากนินจาระดับจูนินแล้วกวาดมองไปทั่วทั้งถนน เขามองไปยังกลุ่มคนที่กระซิบกระซาบกันเมื่อครู่ กลุ่มคนที่ใช้คำว่า 'ไอ้เจ้าคนเลว' เป็นอาวุธ และกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ในฝูงชนเพราะคิดว่าการรวมกลุ่มกันจะทำให้ปลอดภัย

"และพวกนายทุกคนด้วย"

เสียงของเขาไม่ดังมาก แต่ทุกคำพูดชัดเจนสุดๆ

"พวกนายทุกคนที่พูดเมื่อกี้นี้"

"คิดว่าตัวเองปลอดภัยใช่ไหม?"

"หลบซ่อนอยู่ในฝูงชน อ้าปากปิดปากเพื่อกระจายข่าวลือ เพราะยังไงนายก็ไม่ต้องรับผิดชอบอะไรอยู่แล้ว ไม่ใช่นายที่ถูกสาปแช่ง และไม่ใช่ลูกของนายที่ถูกตัดขาดจากสังคม..."

"เอาละ.."

"ฉันขอจบคำพูดไว้แค่นี้แล้วกัน"

ฮิวงะ เคย์ ยกมือขึ้นชี้ไปที่ตัวเอง จากนั้นชี้ไปที่นารูโตะ และสุดท้ายชี้ไปที่ซาสึเกะซึ่งยืนอยู่เงียบๆ ด้านข้าง

"บุลคลทั้งสามที่ปรากฏบนจอภาพนั้น เพื่อนสองคนของฉันกำลังยืนอยู่ตรงหน้าพวกนายตอนนี้"

"โฮคาเงะรุ่นที่เจ็ด อุซึมากิ นารูโตะ"

"ความภาคภูมิใจของตระกูลอุจิวะ อุจิวะ ซาสึเกะ"

"และก็ฉันด้วย"

"ถ้าหาก—และฉันหมายถึงถ้าหากนะ—อนาคตบนจอภาพบนท้องฟ้าเป็นเรื่องจริง"

"หากวันหนึ่งพวกโอสึสึกิมาจริงๆ และโคโนฮะกลายเป็นซากปรักหักพัง และพวกนายต้องวิ่งหนีเอาชีวิตรอด ร้องตะโกน คุกเข่าลงกับพื้น อธิษฐานขอให้มีใครสักคนลุกขึ้นมาช่วย..."

เขาหยุดชั่วครู่ จากนั้นก็เผยรอยยิ้มที่แสนดีออกมา

"เมื่อถึงเวลานั้น ฉันจะพิจารณาคำถามนั้นอย่างจริงจังและรอบคอบที่สุด"

"ว่าบนถนนสายนี้ มีใครบ้างที่คุ้มค่าแก่การที่ฉันต้องเข้าไปช่วย?"

"และคนไหนที่ไม่คุ้มค่า... ที่สมควรโดนปล่อยทิ้งไว้"

เงียบสนิท ความเงียบสงัดอย่างแท้จริงปกคลุมไปทั่ว

ใบหน้าของจูนินเปลี่ยนจากแดงเป็นซีดเผือด

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งที่อยู่ใกล้ๆ ซึ่งเพิ่งตะโกนเสียงดังที่สุดเมื่อครู่ ริมฝีปากสั่นระริกจนตะกร้าผักในมือหล่นลงพื้นเสียงดังตุ๊บ

บางคนค่อยๆ ถอยหลังหนี พลางหวังว่าตัวเองจะสามารถแทรกตัวหายไปในรอยแตกของกำแพงได้ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงใดๆ ออกมาเลยสักคน

เพราะตอนที่ฮิวงะ เคย์ พูดคำเหล่านั้น เขามีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา แต่ในดวงตาสีขาวคู่นั้น กลับไม่มีร่องรอยของความสุขเลยแม้แต่นิดเดียว

นารูโตะเงยหน้าขึ้นมาทันที ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำมูกและน้ำตา

"เคย์..."

เสียงของเขาสั่นเครือ แต่คราวนี้ไม่ใช่เพราะความไม่พอใจ แต่เพราะเขารู้สึกซาบซึ้งใจจนบรรยายไม่ถูก

ในที่สุด ฮิวงะ เคย์ ก็ก้มลงมองเขา จากนั้นก็เอื้อมมือไปขยี้ผมสีทองนั้นอย่างแรง

"ร้องไห้ทำไม?"

เสียงของเขาเบาลงทันที เบาจนมีเพียงนารูโตะเท่านั้นที่ได้ยิน

"นายคือคนที่จะเป็นโฮคาเงะในอนาคตนะ จงให้คนพวกนี้ได้เห็นซะว่าโฮคาเงะที่แท้จริงเขาเป็นยังไง"

นารูโตะสูดจมูกแรงๆ และใช้แขนเสื้อเช็ดหน้าอย่างลวกๆ ก่อนจะฉีกยิ้มกว้างก้าวออกไป

"โอ้!!!"

ทันใดนั้นเขาก็หันกลับไปเผชิญหน้ากับผู้คนบนถนน ยืนเท้าสะเอวยืดอกอย่างผ่าเผย

"ฟังให้ดีนะเจ้าพวกบ้า! ฉันคนนี้มีชื่อว่าอุซึมากิ นารูโตะ ผู้ที่จะเป็นโฮคาเงะรุ่นที่เจ็ดในอนาคต!"

"เมื่อถึงเวลา ฉันจะปกป้องหมู่บ้านนี้เอง! "

"รวมถึงพวกบ้าที่พูดจาไม่ดีเกี่ยวกับฉันด้วย!"

"เพราะนี่คือวิถีนินจาของฉันยังไงล่ะ!!!"

เสียงของเขาดังก้องไปทั่วทั้งถนน

ฮิวงะ เคย์ อึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมา

'เด็กคนนี้โง่จริงๆ แต่แบบนี้แหละถึงสมเป็นนารูโตะ'

เขาหันศีรษะไปมองทางด้านขวา ซาสึเกะยังคงยืนอยู่ที่เดิม สีหน้าไร้ความรู้สึกและกอดอก ราวกับจะบอกว่า 'ไม่รู้จักกัน'

ฮิวงะ เคย์ เอ่ยทัก

"เฮ้ ซาสึเกะ"

ซาสึเกะเหลือบสายตามอง

"เห็นไหม? ไอ้โง่นี่บอกว่าอยากปกป้องทุกคนเลยนะ"

ซาสึเกะไม่ได้พูดอะไร

ฮิวงะ เคย์ พูดต่อ

"รวมถึงคนที่พึ่งด่าเขาเมื่อกี้ด้วย"

ซาสึเกะเงียบไปสองวินาที จากนั้นเขาก็หันหลังและเริ่มออกเดินนำไปข้างหน้า

"ไอ้โง่"

ฮิวงะ เคย์ ยิ้ม จากนั้นเขาก็โอบไหล่ของนารูโตะแล้วเริ่มเดินตามไป

"นารูโตะ ได้ยินไหม? หมอนั่นด่าว่านายโง่แน่ะ"

นารูโตะไม่ยอมแพ้ ตะโกนสวนกลับทันที

"หนอย... แก! แกนั่นแหละที่โง่ ซาสึเกะ!"

ซาสึเกะเหลือบมองหางตาแล้วก็เลิกสนใจ

ทั้งสามคนเดินเคียงข้างกันฝ่าฝูงชนไป โดยไม่มีใครกล้าพูดอะไรขึ้นมาอีกเลย และไม่มีใครกล้าสบตาพวกเขาอีกด้วย

ทั้งสามคนเดินมาได้สักพักใหญ่แล้ว แต่นารูโตะยังคงจมอยู่กับความรู้สึกตื้นตันเมื่อครู่แบบสุดๆ นี่เป็นความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต การที่มีใครสักคนก้าวออกมาปกป้องเขา และตอกกลับคนพวกนั้นเพื่อเขา

ฮิวงะ เคย์ รู้สึกได้ว่ามือของนารูโตะที่จับไหล่เขาอยู่กระชับแน่นขึ้นมาทันที เขาก้มลงไปมองก็เห็นนารูโตะกัดริมฝีปากแน่น จ้องมองเขาด้วยตาโตๆ น้ำมูกน้ำตาไหลอาบแก้ม

"เคย์..."

"อะไรของนาย?"

"เมื่อกี้เคย์บอกว่า... ฉันเป็นพี่น้องของนายใช่ไหม?"

"ทำไมล่ะ? ไม่ได้รึไง?"

ฮิวงะ เคย์ เลิกคิ้วขึ้น

"หรือนายไม่เต็มใจ?"

"ไม่ๆๆๆ! เต็มใจเซ่! เต็มใจสุดๆ เลย!"

นารูโตะส่ายหัวรัวๆ แล้วคว้าแขนของฮิวงะ เคย์ ไว้

"เคย์ นายมันเจ๋งที่สุดเลย! ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายคือพี่น้องที่ดีที่สุดของฉัน และเป็นเพื่อนกันไปตลอดชีวิตเลยนะ!"

"เอาล่ะๆ เลิกกอดได้แล้ว ปล่อยเถอะน่า มันเลี่ยนจะตายอยู่แล้ว..."

ฮิวงะ เคย์ โอบไหล่นารูโตะไว้ แล้วหันไปมองซาสึเกะที่เดินอยู่ข้างๆ ซึ่งยังคงทำสีหน้าเย็นชาเหมือนเดิม

"เฮ้ ซาสึเกะ"

ซาสึเกะหันมามอง

ฮิวงะ เคย์ ยิ้มกว้างแล้วยื่นแขนอีกข้างออกไปหา

"อยากมาร่วมวงด้วยไหมล่ะ? พ่อวีรบุรุษอุจิวะผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต"

ซาสึเกะจ้องมองแขนข้างนั้นอยู่สามวินาที จากนั้นเขาก็สะบัดหน้าหนี แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อเล็กน้อย

"ไร้สาระน่า"

ทั้งสามคนยังคงเดินเคียงข้างกันไปข้างหน้า โดยมีฮิวงะ เคย์ กอดคอรั้งไหล่นารูโตะไว้ ส่วนซาสึเกะแม้จะเว้นระยะห่างออกไปราวๆ หนึ่งเมตรทางขวา แต่จังหวะก้าวเดินกลับไม่เคยล้ำหน้าไปกว่าไหล่ของฮิวงะ เคย์ เลยสักก้าวเดียว

ฮิวงะ เคย์ ยืนอยู่ตรงกลาง โดยมีเจ้าหมาจอมซนอยู่ทางซ้ายและเจ้าแมวปากแข็งอยู่ทางขวา ให้ความรู้สึกเหมือนคุณพ่อที่กำลังกระเตงลูกๆ ยังไงยังงั้น แต่ถึงอย่างงั้น มุมปากของเขาก็อดที่จะยกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

'ช่างมันเถอะ'

เขาถอนหายใจในใจ

'การต้องมาพัวพันกับเจ้าสองคนนี้... ก็ไม่ได้แย่ซะทีเดียวนี่นา'

สำนักงานโฮคาเงะ

โฮคาเงะรุ่นที่สาม ยืนอยู่ริมหน้าต่าง มองดูร่างเล็กๆ ทั้งสามร่างที่เดินเคียงข้างกันอยู่บนถนนด้านล่าง รอยยิ้มจางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"นับจากวันนี้เป็นต้นไป ให้ส่งคนไปคุ้มครองพวกเขาอย่างลับๆ ตลอด 24 ชั่วโมง เอาให้ถึงระดับสูงสุด—ห้ามมีใครในสามคนนี้หายไปเด็ดขาด"

"รับทราบครับ"

อันบุรับคำสั่งแล้วหายตัวไปทันที

โฮคาเงะรุ่นที่สาม ทอดสายตาออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง ร่างเล็กทั้งสามได้เดินเข้ามาในตัวอาคารและหายไปจากสายตาของเขาแล้ว

"ความหวังสุดท้ายของโลกนินจางั้นหรอ..."

ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง

"ปู่โฮคาเงะ! ผมมาแล้วคร้าบ!"

นารูโตะเป็นคนแรกที่วิ่งทะเล่อทะล่าเข้ามา พร้อมรอยยิ้มซื่อบื้อที่ยังแปะอยู่บนหน้า

ซาสึเกะเดินตามหลังมาติดๆ โดยยังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้เหมือนเดิม

ส่วนฮิวงะ เคย์ เดินเข้ามาเป็นคนสุดท้าย ก่อนจะหันกลับไปปิดประตูห้องทำงานลงอย่างเงียบๆ