บทที่ 24 - ดัดแปลงเทคนิค! ซื้อตัว!

เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวฉางกุ้ยก็สวมชุดยูนิฟอร์มสีฟ้าที่มีชื่อ "ฮุ่ยจื้อเทคโนโลยี" ปักอยู่ที่อกซ้าย พร้อมกับสวมถุงมือกันลื่น

ในวินาทีนี้ เขารู้สึกราวกับได้ย้อนเวลากลับไปอยู่ในโรงงานเครื่องจักรในอดีตอีกครั้ง

สำหรับเขาแล้ว การปรากฏตัวของเสิ่นเฟิงเปรียบเสมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์สำหรับเขาและภรรยา

ขอเพียงบริษัทช่วยเหลือภรรยาของเขาได้ ชีวิตที่เหลือของจ้าวฉางกุ้ยคนนี้ และสองมือคู่นี้ เขาพร้อมจะถวายหัวให้ฮุ่ยจื้อเทคโนโลยีไปตลอดกาล!

"เอาประแจมา! สว่านด้วย! ถอดแผ่นฉนวนความร้อนโซนสี่กับห้าออก!"

ถ้าไม่มีอะไหล่ที่มีความแม่นยำสูง จ้าวฉางกุ้ยก็ดั้นด้นเข้าไปทำเองที่โรงงานเครื่องจักรในตัวเมือง!

เมื่อไม่มีท่อก๊าซไนโตรเจนแบบสำเร็จรูป เขากับช่างกลที่รับสมัครมาใหม่บางส่วน ก็จัดการตัดท่อบางส่วนของเครื่องอัดอากาศมาดัดแปลงใช้ซะเลย!

พวกเขาทำงานหามรุ่งหามค่ำอย่างหนักหน่วงติดต่อกันถึงสองวันเต็ม

บ่ายสี่โมง จ้าวฉางกุ้ยที่เหงื่อชุ่มไปทั้งตัวและใบหน้าแดงก่ำจากไอร้อน ก็มุดตัวออกมาจากใต้ท้องเครื่อง

"ผู้จัดการหลี่ แก้เสร็จแล้ว! ระบบหมุนเวียนก๊าซไนโตรเจนก็ต่อเสร็จเรียบร้อยแล้วด้วย!"

เขาลงมือดัดแปลงเครื่องจักรขั้นเทพทีละขั้นตอน ตามแผนการปรับปรุงเทคนิคที่หลี่เหลยวางไว้เป๊ะๆ

หลี่เหลยมองดูเตาอบรีโฟลว์ที่ถูก "ดัดแปลงขั้นเทพด้วยภูมิปัญญาชาวบ้าน" เครื่องนี้ แล้วสูดหายใจลึกๆ

"ใส่แผงวงจรเข้าไป! ลองเดินเครื่องผลิตใหม่อีกรอบ!"

ครั้งนี้ ทั้งโรงงานเงียบกริบจนได้ยินแค่เสียง "แกรกๆ" ของสายพานเครื่องจักรที่กำลังหมุน

หัวใจของทุกคนเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

สำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว นี่ไม่ใช่แค่การผลิตแผงวงจรล็อตหนึ่ง แต่มันคือเส้นตายที่ชี้ชะตาว่า โรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์จะรอดพ้นจากการถูกเชือดคอในสงครามซัพพลายเชนครั้งนี้ไปได้หรือไม่ต่างหาก!

"ฟู่—"

แผงวงจรทดสอบห้าสิบแผ่นแรกลื่นไหลออกมาจากโซนทำความเย็น

หลี่เหลยพุ่งพรวดเข้าไปตะครุบราวกับคนบ้า แล้วโยนแผงวงจรเหล่านั้นเข้าเครื่องตรวจสอบด้วยแสงอัตโนมัติ (AOI) ทันที

เครื่องสแกนบนหน้าจอเริ่มทำงานอย่างบ้าคลั่ง การรอคอยแต่ละวินาทีช่างยาวนานเหลือเกิน

"ติ๊ด!"

สิ้นเสียงเตือนใสแจ๋ว หน้าจอทั้งหมดก็สว่างวาบไปด้วยแสงสีเขียวเจิดจ้า!

"Pass! ผ่านหมด! ไม่มีตะกั่วเชื่อมติดกัน ไม่มีรอยบัดกรีหลวมเลยแม้แต่จุดเดียว!"

หลี่เหลยแหกปากตะโกนลั่นจนสุดเสียง

เสิ่นเฟิงก็เดินเข้าไปส่องดูที่กล้องจุลทรรศน์ด้วยเช่นกัน

แม้จะใช้เพียงเพสต์ประสานธรรมดาของจีนที่ราคาถูกกว่าของนำเข้าถึงครึ่งหนึ่ง แต่หลังจากผ่านการปรับแต่งเครื่องจักรทางกายภาพจนถึงขีดสุดแล้ว...

...รอยบัดกรีเหล่านั้นก็ยังคงกลมกลึงอิ่มตัวราวกับหยดน้ำ ห่อหุ้มขาชิปขนาดจิ๋วเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ!

"เราชนะแล้ว..." ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องยินดีก็ดังกระหึ่มกึกก้องไปทั่วทั้งโรงงาน

ทุกคนต่างมองไปที่จ้าวฉางกุ้ยและช่างกลคนอื่นๆ ด้วยความตื่นเต้น

เสิ่นเฟิงมองดูคนงานที่กำลังโห่ร้องดีใจ ในที่สุดมุมปากของเขาก็ยกยิ้มเย็นชาขึ้นมา

เขาหยิบมือถือขึ้นมา กดโทรหาหวงต้าจื้อโดยตรง

"เหล่าหวง ฝากบอกพวกเถ้าแก่ขายวัสดุสิ้นเปลืองที่เผิงเฉิงที่ตัดตอนการส่งของพวกนั้นให้ฉันหน่อยสิ"

ปลายสายอย่างหวงต้าจื้อที่กำลังร้อนใจเป็นไฟเมื่อรู้เรื่องนี้ พอได้ยินเสียงเรียบๆ ของเสิ่นเฟิงก็ชะงักไปนิดหนึ่ง

"น้องชาย นายนี่อึดชะมัด! จะให้พี่ฝากบอกอะไรล่ะ"

"บอกพวกมันว่า ขอบใจมากที่อุตส่าห์งดส่งของให้" น้ำเสียงของเสิ่นเฟิงไม่ได้ดังนัก

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เพสต์ประสานกับอุปกรณ์ชิ้นส่วนที่ต้องวางบนแผงวงจรทั้งหมดของโรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์ จะหันมาใช้ของที่ผลิตในประเทศมาทดแทนทั้งหมด!"

"พวกเราไม่เพียงแต่จะใช้ของจีนที่ถูกที่สุด ผลิตงานที่มีอัตราของดี 99% ออกมาให้ได้เท่านั้น แต่จะขอลดราคาค่าจ้างผลิตลงจากเดิมไปอีก 10% ด้วย!"

ครึ่งเดือนต่อมา โกดังสินค้าของเถ้าแก่จ้าวแห่งบริษัทต้าฉินอิเล็กทรอนิกส์

มองดูแผงวงจรหลัก LED PCBA จำนวนสามแสนชุดที่จัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เถ้าแก่จ้าวสุ่มหยิบมาทดสอบร้อยแผ่น ปรากฏว่าจ่ายไฟปุ๊บก็ติดปั๊บทุกแผ่น!

"ดี! ดี! ดีมาก!" เถ้าแก่จ้าวตบต้นขาฉาดใหญ่ด้วยความตื่นเต้น รีบต่อสายหาเสิ่นเฟิงทันที

"ประธานเสิ่น คุณภาพงานของคุณนิ่งกว่าพวกรุ่นเก๋าๆ ในตงกวนซะอีก! ที่เจ๋งกว่านั้นคือ กำหนดส่งงานหนึ่งเดือน คุณไม่เลทเลยสักวัน!"

"เถ้าแก่จ้าว มันเป็นหน้าที่ของเราอยู่แล้วครับ!" เสิ่นเฟิงยิ้มตอบกลับมาตามสาย

งานรับจ้างผลิตของเถ้าแก่จ้าวคือแผงไฟ LED แบบแบน (มี LED 100 ดวง) แผ่นหนึ่งมีจุดบัดกรีประมาณ 120 จุด ตกลงค่าจ้างผลิตกันที่ 1.6 หยวนต่อแผ่น

ต่อให้หักค่าขนส่งออกไปแล้ว ราคาของออเดอร์ล็อตนี้ก็ยังถูกกว่าจ้างโรงงานในตงกวนถึง 15%

เถ้าแก่จ้าวเองก็เป็นคนคุยง่าย จ่ายเงินค่าจ้าง 476,000 หยวน (หักค่าแผงที่เสียออกแล้ว) โอนเข้าบัญชีธุรกิจของบริษัทฮุ่ยจื้อทันที

วันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานใหญ่บริษัทเผิงต๋าอิเล็กทรอนิกส์ เขตเป่าอัน เผิงเฉิง

ภายในห้องทำงานสุดหรูกว้างขวางของประธานบริษัท บรรยากาศอึมครึมจนแทบจะจับตัวเป็นน้ำแข็งได้

หวังเจี้ยนกั๋ว ผู้เป็นเจ้าของบริษัท จ้องเขม็งไปยังแผงวงจร PCBA สีเขียวที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานไม้แดงตัวใหญ่ ใบหน้าของเขาเขียวปัด ก้อนเนื้อบนแก้มกระตุกเกร็งด้วยความโกรธจัดและไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

คนที่ยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา คือ เหล่าม้า ผู้อำนวยการฝ่ายควบคุมคุณภาพ (QA) ของเผิงต๋าอิเล็กทรอนิกส์ เจ้าของเงินเดือนปีละสามแสนหยวน

ตอนนี้เหล่าม้ากำลังถือแว่นขยายกำลังขยายสูง เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

"เหล่าม้า แกส่องดูให้มันชัดๆ อีกทีซิ! แผงบ้าๆ นี่มันใช้เพสต์ประสานห่วยแตกของจีนราคากระปุกลงไม่กี่สิบหยวนทำออกมาจริงๆ เหรอวะ?!"

หวังเจี้ยนกั๋วฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะดังปัง จนชุดน้ำชาดินเผาสั่นสะเทือน เสียงของเขาแหลมปรี๊ดจนแทบจะหวีดร้อง

"แกเห็นฉันที่อยู่ในวงการนี้มาตลอดยี่สิบปีเป็นไอ้โง่หรือไง?! สัดส่วนของฟลักซ์กับกากยางสนในเพสต์ประสานของจีนน่ะ มันจะไปไต่ระดับสร้างรอยบัดกรีที่สมบูรณ์แบบบนตัวเก็บประจุ 0402 โคตรละเอียด กับชิปแพ็กเกจ QFN ได้ยังไงวะ?!"

เหล่าม้าสะดุ้งเฮือก รีบเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก ตอบกลับหน้าเจื่อนๆ ว่า

"ประธานหวังครับ... ผมเอาไปเข้าเครื่องเอกซเรย์ในห้องแล็บดูแล้วครับ"

"นอกจากผิวสัมผัสภายนอกจะเงางามสมบูรณ์แบบแล้ว แม้แต่จุดเชื่อมต่อใต้ฐานชิป อัตราการซึมผ่านของตะกั่วก็ยังพุ่งสูงปรี๊ดถึง 95% เลยครับ ไม่มีรอยบัดกรีหลวมหรือฟองอากาศเลยแม้แต่นิดเดียว"

"นี่... นี่คือแผงวงจรสุ่มตรวจล็อตใหญ่ ที่โรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์เพิ่งจะส่งให้จี๋อินเทคโนโลยีเมื่อวานนี้จริงๆ ครับ"

"ทางฝั่งโน้นเขายืนยันมาแล้วครับว่า อัตราของดี... ก็ยังคงอยู่ที่ 99.1% เหมือนเดิม"

"ตดเถอะ! เป็นไปไม่ได้!"

หวังเจี้ยนกั๋วคว้าแผงวงจรแผ่นนั้นขึ้นมา แล้วเขวี้ยงอัดกำแพงฝั่งตรงข้ามสุดแรงเกิด

เสียง "แปะ" ดังขึ้น แผงวงจรตกลงบนพรมราคาแพงโดยไร้รอยขีดข่วนใดๆ ราวกับกำลังหัวเราะเยาะความบ้าคลั่งอันไร้ประโยชน์ของเขาอยู่อย่างเงียบๆ

"ฉันอุตส่าห์รวมหัวกับซัพพลายเออร์วัสดุสิ้นเปลืองรายใหญ่ที่สุดสามเจ้าในเขตหัวหนาน (จีนตอนใต้) ตัดตอนการส่งเพสต์ประสานเกรดพรีเมียมไร้สารตะกั่วของ 'เซ็นจู' กับ 'อัลฟ่า' ไปให้พวกมันจนหมดเกลี้ยง! แล้วพวกมันจะส่งมอบออเดอร์ตั้งหลายล้านชิ้นนั่นได้ฉลุยได้ยังไงวะ?!"

หวังเจี้ยนกั๋วเดินวนไปวนมาในห้องทำงานราวกับสิงโตที่กำลังคลุ้มคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ

เหล่าม้ากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ก่อนจะรายงานอย่างระมัดระวัง

"ประธานหวังครับ ผมให้คนไปสืบมาแล้ว... ไอ้เถ้าแก่ที่ชื่อเสิ่น ของโรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์นั่น มันบ้าไปแล้วครับ"

"มันสั่งให้ช่างซ่อมบำรุงรุ่นเดอะในโรงงาน จับเตาอบรีโฟลว์มา 'โมดิฟายขั้นสุด' เลยครับ..."

"โมดิฟายเตาอบเหรอ?"

หวังเจี้ยนกั๋วชะงักไป

"ใช่ครับ พวกเขาลงมือทำกันเอง ดัดแปลงระบบไหลเวียนลมร้อนในโซนต่างๆ ของเตาอบรีโฟลว์แบบดื้อๆ เลย แถมยังแอบติดท่อพ่นระบายความร้อนด้วยก๊าซไนโตรเจนเพิ่มเข้าไปเองอีกต่างหาก"

"อาศัยการปรับจูนรายละเอียดทางกายภาพจนถึงขีดสุด มาชดเชยข้อด้อยเรื่องฟลักซ์ระเหยเร็วเกินไปของเพสต์ประสานจีนได้อย่างสมบูรณ์แบบ..."

ยิ่งเหล่าม้าพูด เสียงก็ยิ่งเบาลงเรื่อยๆ เพราะเขาเห็นใบหน้าของหวังเจี้ยนกั๋วเปลี่ยนจากสีเขียวปัดกลายเป็นสีแดงก่ำคล้ำคล้ายตับหมูไปแล้ว

"โง่เง่า! พวกแกมันงี่เง่าทั้งนั้น!"

หวังเจี้ยนกั๋วโกรธจัดจนเตะโซฟาหนังแท้ข้างๆ กระเด็น สบถด่าลั่น

"โมดิฟายเตาอบเนี่ยนะ?! ไอ้พวกวิชามารทุบหม้อข้าวตัวเองแบบนี้ ถ้าไม่มีวิศวกรระดับซีเนียร์ของบริษัทผู้ผลิตมาคุม พวกมันกล้าลงมือทำได้ยังไง?! เมืองเจียงหวยบ้านนอกคอกนานั่น มหาวิทยาลัยดีๆ สักแห่งยังไม่มีเลย แล้วพวกมันไปขุดเอาปรมาจารย์ช่างซ่อมบำรุงระดับเทพแบบนั้นมาจากไหนวะ?!"

สิ่งที่ทำให้หวังเจี้ยนกั๋วทั้งหวาดกลัวและโกรธแค้นจนแทบคลั่งก็คือ การแกล้งทำตัวฉลาดใช้แผน "ตัดตอน" ของเขานั้น

ไม่เพียงแต่จะบีบโรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์ไม่ตาย แต่กลับกลายเป็นการชี้โพรงให้กระรอกซะงั้น!

เดิมที ต่อให้ค่าแรงของโรงงานฮุ่ยจื้อจะถูกแค่ไหน แต่ถ้ายังต้องพึ่งเพสต์ประสานนำเข้าอยู่ ต้นทุนค่าวัสดุก็ยังคงเป็นสัดส่วนที่ใหญ่ที่สุดอยู่ดี

แต่ตอนนี้เป็นไงล่ะ เสิ่นเฟิงถูกบีบจนตรอก กลับกลายเป็นว่าเขาสามารถทะลวงด่านหิน ควบคุมอุณหภูมิสำหรับเพสต์ประสานของจีนได้สำเร็จ

นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้ไป ต้นทุนวัสดุสิ้นเปลืองของโรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์ จะถูกลงกว่าค่าแรงรับจ้างผลิตของคู่แข่งในเผิงเฉิงลงไปอีก 10% เต็มๆ!

ได้ใช้ของถูกที่สุดทั้งค่าครองชีพและวัตถุดิบในประเทศ แต่กลับปั๊มผลงานที่มีอัตราของดีเทียบชั้นฟ็อกซ์คอนน์ออกมาได้!

นี่มันไม่ใช่แค่การฝ่าวงล้อมแล้ว นี่แม่งงอกปีกบินมาสูบเลือดสูบเนื้อพวกรับจ้างผลิตในเผิงเฉิงชัดๆ!

"ประธานหวังครับ ตอนนี้ในกลุ่มลูกค้าวีไอพีรายใหญ่ๆ แถวฮว๋าเฉียงเป่ยกับหนานซาน ข่าวนี้แพร่กระจายไปทั่วแล้วครับ"

เหล่าม้าแทงดาบปลิดชีพปิดท้าย

"ทุกคนพากันบอกว่า ในเมื่อเพสต์ประสานของจีนก็ทำแผงวงจรออกมาได้ดีขนาดนี้ แล้วใครมันจะโง่ไปซื้อของนำเข้าแพงหูฉี่อีกล่ะ?"

"คราวนี้ไม่เพียงแต่โรงงานรับจ้างผลิตอย่างเราจะโดนข่มจนมิดเท่านั้นนะ แต่พวกซัพพลายเออร์ที่ร่วมมือกับเราตัดของพวกมัน เมื่อเช้านี้ก็โดนลูกค้ารายใหญ่หลายเจ้าแคนเซิลออเดอร์รวดเลยครับ..."

"ขโมยไก่ไม่สำเร็จแถมยังเสียข้าวสารอีก! แม่งเอ๊ย!"

หวังเจี้ยนกั๋วทิ้งตัวลงกระแทกเก้าอี้ผู้บริหารอย่างแรง หอบหายใจแฮ่กๆ

ในวงการรับจ้างผลิตระดับล่างที่กำไรบางเฉียบราวกับใบมีดโกนแบบนี้ ถ้าปล่อยให้โรงงานฮุ่ยจื้ออิเล็กทรอนิกส์ปักธง "ต้นทุนต่ำ + อัตราของดีสูง" ลงได้อย่างมั่นคงล่ะก็

โรงงานเผิงต๋าอิเล็กทรอนิกส์ที่แบกรับชีวิตคนกว่าแปดร้อยคนของเขา คงต้องซดน้ำข้าวต้มภายในเวลาไม่ถึงครึ่งปีแน่ๆ

"เรื่องนี้จะจบแบบนี้ไม่ได้" แววตาของหวังเจี้ยนกั๋วปรากฏรังสีอำมหิตอันเป็นพิษร้าย

เขาคลุกคลีตีโมงอยู่ในเผิงเฉิงมาหลายปี มีวิชามารสารพัดรูปแบบที่เคยงัดออกมาใช้

"เหล่าม้า!" หวังเจี้ยนกั๋วเงยหน้าขึ้นขวับ จ้องเขม็งไปที่อีกฝ่าย

"ครับ ประธานหวัง"

"ไป ติดต่อ 'เฮดฮันเตอร์' มาให้ฉัน หาเจ้าที่มืออาชีพที่สุดนะ แล้วจองตั๋วเครื่องบินไปเมืองเจียงหวย มณฑลฮุย ให้ฉันสองที่!"

หวังเจี้ยนกั๋วกัดฟันพูดทีละคำ

"ไอ้เสิ่นอะไรนั่นมันแน่นักไม่ใช่เหรอ? ก็แค่ได้พวกรุ่นเดอะที่มีฝีมือคอยหนุนหลังไม่ใช่หรือไง? ฉันไม่เชื่อหรอกว่าในยุคนี้ มันจะมีความจงรักภักดีแบบที่เอาเงินฟาดแล้วไม่แตกน่ะ!"

"ประธานหวัง หมายความว่า... จะซื้อตัวคนเหรอครับ?"

"ใช่! ไปสืบมาให้ละเอียด ว่าไอ้ช่างคนไหนมันเป็นคนดัดแปลงเตาอบให้ แล้วก็พวกระดับหัวกะทิทางเทคนิคในโรงงานมันด้วย ไม่ว่าทางโน้นจะให้เงินเดือนเท่าไหร่ ฉันจ่ายให้สองเท่า! ไม่สิ จ่ายให้สามเท่าไปเลย!"

หวังเจี้ยนกั๋วแค่นหัวเราะ

"ขอแค่ขุดรากถอนโคนพวกแกนนำทางเทคนิคของมันมาได้ ฉันอยากจะรอดูนัก ว่าไอ้เศษเหล็กที่เหลืออยู่เต็มโรงงานของมันน่ะ จะเอาไปทำอะไรกินได้!"

ในสายตาของนายทุน คนจนในแผ่นดินตอนในก็เป็นแค่เครื่องมือที่พร้อมจะโยนทุกอย่างทิ้งเพื่อเงินเท่านั้นแหละ

เขาไม่เชื่อหรอก ว่าจะมีใครหน้าไหนกล้าปฏิเสธเงินเดือนที่สูงปรี๊ดกว่าเดิมถึงสามเท่าในเขตเศรษฐกิจพิเศษเผิงเฉิงได้