ตอนที่ 395: ยัยหนู ทำไมวันนี้เงียบจัง?

ตอนที่ 395: ยัยหนู ทำไมวันนี้เงียบจัง?

กงหลิงเซียวอุ้มเด็กน้อยขึ้นมาทันที

"ไม่เอา! ปะป๊า วางหนูลงก่อน" ยัยหนูดิ้นรนแกว่งแขนขาไปมา

กงหลิงเซียวหรี่ตาลง "โอกาสดีขนาดนี้ ลูกจะไม่แบ่งปันให้พ่อหน่อยเหรอ? ช่างเป็นลูกที่ 'กตัญญู' จริงๆ"

"ไม่เอา! ปะป๊า วางหนูลงเดี๋ยวนี้"

กงหลิงเซียวพูดอย่างได้ใจ "ไม่วาง ถ้าพ่ออุ้มลูกไว้ พ่อก็จะได้นั่งข้างเย่ฮุยไง..."

ทันทีที่เขาพูดจบ เจิงจวิ้นก็จับประตูรถแล้วเปิดออกกว้าง

ภายในรถนอกจากเขาแล้ว ก็ไม่มีใครอยู่อีกเลย!

อย่าว่าแต่เย่ฮุยเลย แม้แต่ข้าวของของผู้หญิงก็ไม่มีให้เห็นสักชิ้น

กงหลิงเซียวถึงกับอึ้งไป

เจิงจวิ้นมองสีหน้างุนงงของเขาแล้วเอ่ยแซว "มองอะไร? นายอยากนั่งรถพี่เขยนักไม่ใช่หรือไง? ฉันอุตส่าห์เปลี่ยนมาใช้รถลีมูซีนโดยเฉพาะ เพื่อให้พวกนายสองพ่อลูกนั่งกันได้ตามสบายเลยนะ"

เขารู้อยู่แล้วว่าที่ต้ากัวมาหาเขาแต่เช้าตรู่ก็เป็นเพราะเย่ฮุย

แล้วเขาจะพาเย่ฮุยมาด้วยได้ยังไง?

โดยเฉพาะบ้านของกงหลิงเซียว สถานที่ที่เย่ฮุยไม่สมควรจะจดจำได้มากที่สุด

"ว่าไง? ไม่อยากนั่งรถพี่เขยแล้วเหรอ?" เจิงจวิ้นมองกงหลิงเซียวที่หน้าดำคร่ำเครียดพลางกลั้นรอยยิ้มมุมปากไว้ไม่อยู่

ดูทำหน้าเข้าสิ นายไม่มีทางชนะฉันได้หรอก

"หลานสาว รีบขึ้นรถมาสิ!" เจิงจวิ้นตบเบาะข้างๆ อย่างท้าทาย "เมื่อเช้าตรู่หนูโทรมาหาฉัน เรียกฉันว่าปะป๊าแล้วอ้อนวอนให้ฉันไปส่งที่โรงเรียนอนุบาล ตอนนี้พี่เขยเปลี่ยนมาขับรถที่แพงกว่าเมื่อวานเพื่อสนับสนุนหนูเต็มที่ รับรองว่าไอ้เด็กเมื่อวานซืนที่บ้านเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตนั่นไม่มีทางสู้ได้แน่นอน"

กงหลิงเซียวแค่นหัวเราะ "ฉันขอบใจนายจริงๆ"

ตาเฒ่าเจ้าเล่ห์เอ๊ย!

เขารู้อยู่แล้วว่าหมอนี่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเย่ฮุย ก็เลยจงใจกันพวกเขาสองพ่อลูกออกห่างเพื่อไม่ให้ไปพูดอะไรที่ไม่ควรพูดสินะ?

กงหลิงเซียวอุ้มยัยหนูขึ้นรถแล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา

"ในเมื่อเรามานั่งรถของพี่เขยแล้ว อย่างน้อยก็ควรจะทักทายคุณป้าสะใภ้สักหน่อยจริงไหม?" กงหลิงเซียวเลื่อนหาเบอร์โทรศัพท์ของเย่ฮุยต่อหน้าเจิงจวิ้น

ตัวเลขบนหน้าจอโทรศัพท์ทำให้แววตาของเจิงจวิ้นมืดหม่นลง

หมอนี่มีเบอร์ของเย่ฮุยตั้งแต่เมื่อไหร่?

ผ่านมาตั้งสองปีแล้ว หรือว่าเขาไม่เคยลบมันทิ้งเลย?

กงหลิงเซียวเลิกคิ้วอย่างได้ใจ "นายคิดว่าคุณป้าสะใภ้จะดีใจไหมถ้ารู้ว่าพวกเราอยู่กับพี่เขย?"

สีหน้าของเจิงจวิ้นเคร่งเครียดขึ้น มือทั้งสองข้างกำแน่นเป็นหมัด

ต้ากัวถูกเบียดอยู่ตรงกลางระหว่างชายหนุ่มทั้งสอง ด้วยความที่เป็นรถคันใหม่ เธอจึงรู้สึกตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

มือเล็กๆ ของเธอลูบคลำไปตามขอบเบาะและตบลงบนเบาะหนังเบาๆ

"ขออภัยค่ะ หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้"

เสียงตอบรับอัตโนมัติดังมาจากโทรศัพท์ของกงหลิงเซียว

เขามองเจิงจวิ้นด้วยสีหน้าว่างเปล่า "นายให้เธอบล็อกฉันงั้นเหรอ?"

เจิงจวิ้นกลอกตา "นายมันไร้น้ำยาเองแท้ๆ ยังจะมาหาว่าฉันบล็อกนายอีกเหรอ? กงหลิงเซียว นายนี่มันหน้าไม่อายจริงๆ"

"แล้วทำไมโทรศัพท์ของเธอถึงปิดเครื่องล่ะ?"

เจิงจวิ้นยักไหล่ "ฉันจะไปรู้ได้ยังไง? ป้าสะใภ้ของนายเป็นคนนะ ไม่ใช่สัตว์เลี้ยง สิ่งที่เธอทำมันก็เป็นเรื่องส่วนตัวของเธอ"

กงหลิงเซียวกัดฟันกรอด

ยิ่งได้ยินเจิงจวิ้นเรียกเย่ฮุยว่า 'ป้าสะใภ้' ตามเขาด้วยแล้ว

"นายน่ะสิหน้าไม่อายยิ่งกว่า มาคบกับน้องสาวสายเลือดเดียวกันแบบนี้"

"ฉันไปรั้งเธอไว้ตอนไหน? ตาหมาๆ ข้างไหนของนายที่เห็นว่าฉันทำแบบนั้น?"

"ฉันก็เห็นด้วยตาทั้งสองข้างนี่แหละ นายไม่ใช่เหรอที่เอาแต่เรียกเธอว่า 'ที่รัก' อยู่ตลอดเวลา? หรือว่าผีที่ไหนมันเรียก?"

เจิงจวิ้นสูดหายใจเข้าลึกด้วยความโกรธ "ฉันจะเรียกเธอว่าที่รักแล้วมันผิดตรงไหน? เย่ฮุยก็เต็มใจให้ฉันเรียก ถ้าแน่จริงนายก็ลองเรียกเธอบ้างสิ ดูซิว่าเธอจะยอมให้เรียกไหม!"

กงหลิงเซียวหัวเราะหึๆ "ถ้าไม่ใช่เพราะนายเข้ามาแส่ ฉันก็คงตามจีบเธอไปตั้งนานแล้ว ป่านนี้เธออาจจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากับต้ากัวแล้วก็ได้"

พูดจบ กงหลิงเซียวก็หันไปมองต้ากัวที่วันนี้ดูเงียบผิดปกติ "ที่รัก ลูกเห็นด้วยไหม?"

เจิงจวิ้นเอ่ยแซว "นายยังเรียกลูกสาวตัวเองว่าที่รักได้เลย แล้วฉันเรียกผู้หญิงคนนึงว่าที่รักมันจะแปลกตรงไหน?"

ดูเหมือนต้ากัวจะได้ยินเสียงปะป๊าเรียกเธอ มือเล็กๆ ของเธอหยุดชะงักลงทันที ก่อนจะเงยหน้ามองกงหลิงเซียวด้วยความงุนงง "ปะป๊าเรียกหนูทำไมคะ?"

กงหลิงเซียวมองต่ำลงไปที่พนักพิงแขนซึ่งยัยหนูกำลังจับอยู่ตามสัญชาตญาณ "ทำไมวันนี้หนูถึงเงียบจังเลยล่ะ?"