ตอนที่ 394: ยัยหนูปั่นหัวพ่อจ๋า พ่อจ๋าก็ปั่นหัวพี่เขย

ตอนที่ 394: ยัยหนูปั่นหัวพ่อจ๋า พ่อจ๋าก็ปั่นหัวพี่เขย

กงหลิงเซียวหัวเราะหึๆ ยัยหนูตัวแสบกล้าเล่นลูกไม้กับพ่อตัวเองงั้นหรือ

เขาหันกลับมาโบกมือปัดๆ "เอาล่ะๆ พ่อไปแล้ว! พ่อไปแล้ว!"

ต้ากัวหรี่ตามองกงหลิงเซียวจนกระทั่งเขาลับสายตาไป แล้วจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ฮี่ๆๆ~ เสี่ยวเฮย~

เธอกดโทรศัพท์หาเจิงจวิ้นอย่างอารมณ์ดี

"ฮัลโหล ต้ากัว มีเรื่องอะไรหรือเปล่า"

ร้อยวันพันปีไม่ค่อยเห็นยัยหนูโทรหาเขาแต่เช้าตรู่ขนาดนี้

"มารับหนูไปโรงเรียนหน่อยสิ!"

เจิงจวิ้นนึกไปถึงเรื่องเมื่อคืนตอนที่ยัยหนูรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเย่ฮุย "ฉันยุ่งอยู่ ไปหาพ่อของเธอเถอะไป"

ต้ากัวหัวเราะคิกคักอย่างร้ายกาจ "พูดดีๆ ไม่ฟัง ชอบให้บังคับเหรอ เสี่ยวเฮย~"

เจิงจวิ้นเลิกคิ้ว "เขาเรียกว่า พูดดีๆ ไม่ชอบ ชอบให้ลงโทษต่างหาก! อย่ามาใช้ไม้นี้กับฉันนะ จะบอกให้"

เขาไม่มีทางยอมให้เด็ก 2 ขวบมาปั่นหัวหรอก

ถึงรู้เรื่องความสัมพันธ์ของเขากับเย่ฮุยแล้วจะทำไมล่ะ ตราบใดที่เขาไม่ยอมรับเสียอย่าง ทุกอย่างก็ไม่มีปัญหาไม่ใช่หรือ

"พ่อจ๋า~" จู่ๆ ยัยหนูก็เอ่ยขึ้นมา ทำเอาเจิงจวิ้นถึงกับชะงักงัน

"พ่อจ๋า~ หนูรักพ่อนะ~ หนูอยากให้คนแรกที่หนูเจอในเช้าวันนี้เป็นพ่อ ทำไมพ่อถึงไม่ให้โอกาสหนูบ้างเยย"

เจิงจวิ้นแทบไม่เชื่อหูตัวเอง "นี่เธอเรียกใครว่าพ่อ"

"ก็คุณลุงไง!" ต้ากัวร้องงอแง "คุณลุงไม่อยากเจอหนูจริงๆ เหรอ หรือว่าไม่รักต้ากัวแย้ว รู้ไหมว่าตอนไปโรงเรียนหนูกลัวมากเลยนะ เพราะว่า~ เพราะว่า~"

เจิงจวิ้นขมวดคิ้ว "เพราะว่าอะไร"

"เพราะว่าหนู~" ยัยหนูสูดน้ำมูก ใบหน้าอวบอ้วนย่นเข้าหากัน

เจิงจวิ้นนึกถึงแฟนหนุ่มที่ชื่อแจ็คเมื่อวานขึ้นมา ก็เริ่มรู้สึกร้อนใจ "เพราะอะไรล่ะ รีบพูดมาสิ!"

"ช่างเถอะ ถ้าไม่อยากไปส่งก็ไม่ต้องไป! หนูไปเองก็ได้!"

"แล้วพ่อของเธอไปไหนซะล่ะ"

"พ่อจ๋ายุ่งอยู่ หนูเป็นเด็กดี จะไปขัดขวางการทำงานของพ่อจ๋าไม่ได้หรอก"

หัวใจของเจิงจวิ้นอ่อนยวบลงเมื่อได้ยินคำพูดที่ดูเป็นผู้ใหญ่ของเด็กน้อย

อีกอย่าง กงหลิงเซียวคนเดียวก็คงจะยุ่งเกินกว่าจะดูแลเด็กได้ตลอด ในฐานะลุง การที่เขาจะคอยรับส่งหลานบ้างเป็นครั้งคราวก็ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดา

"เดี๋ยวฉันไปหา อย่าเพิ่งวิ่งซนไปไหนล่ะ!" เจิงจวิ้นกำชับ

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกาย ใบหน้าที่เพิ่งจะหงอยเหงาเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ในทันที

ฮี่ๆๆ~ แม่จ๋า~

จะได้เจอแม่จ๋าอีกแล้ว

เธอฮัมเพลงอย่างมีความสุข ตั้งใจเลือกชุดกระโปรงสีชมพู มัดผมแกละสองข้าง แล้วเดินไปที่ประตูห้องนอน ชะโงกหน้าออกไปมองซ้ายทีขวาที

หลังจากแน่ใจแล้วว่าพ่อจ๋าไม่ได้อยู่บ้าน ขาสั้นๆ อันปราดเปรียวราวกับติดมอเตอร์ก็สับลงบันไดอย่างรวดเร็ว

"ฮี่ๆๆ~" เธอหัวเราะคิกคักอย่างเบิกบานใจอยู่สองครั้งก่อนจะสวมรองเท้าคู่จิ๋ว

ตอนนี้ก็แค่รอให้เสี่ยวเฮยมารับเท่านั้น

เดี๋ยวเธอจะไปนั่งข้างๆ แม่จ๋า แล้วก็ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่จ๋า

ถ้าเจิงจวิ้นมานั่งกับแม่จ๋า เธอก็จะใช้ก้นดันเขาออกไป

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอก็ตบก้นตัวเองเบาๆ อื้ม~ แน่นกำลังดี! ดันเสี่ยวเฮยกระเด็นได้แน่! ถ้าไม่ได้ผล เธอก็แค่ทำตัวอ้อนๆ น่ารักๆ เข้าสู้!

"ปี๊น ปี๊น ปี๊น~"

ในตอนนั้นเอง เสียงแตรก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน

ยัยหนูรีบคว้ากระเป๋านักเรียนจากในบ้านแล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กออกไปด้วยความตื่นเต้น

เจิงจวิ้นมองดูก้อนกลมๆ สีขาวนวลอวบอ้วนในชุดสีชมพูวิ่งดุ๊กดิ๊กตรงมาหาเขา ผมแกละสองข้างส่ายไปมาอย่างน่าเอ็นดู

ท่าทางของเธอน่ากอดเสียเหลือเกิน

เขาลงจากรถแล้วเปิดประตูให้ต้ากัว

ทว่ายัยหนูกลับยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าประตูรถ คนคนนั้นหายไปไหน

ทำไมมันถึงว่างเปล่าแบบนี้ล่ะ

เธอย่อตัวลงแล้วชะโงกมองใต้เบาะ แต่ก็ไม่เห็นวี่แววของเย่ฮุยเลย

"พี่เขย พี่ก็ควรจะให้ผมติดรถไปด้วยนะ!"

ในตอนนั้นเอง กงหลิงเซียวที่โผล่มาอยู่ข้างหลังเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในชุดสูทผูกไทเต็มยศ ร่างสูงโปร่งหล่อเหลาของเขาก็ปรากฏขึ้นด้านหลังต้ากัว

ต้ากัวรู้สึกเหมือนถูกเงาดำทะมึนทาบทับ เธอหดคอลงแล้วค่อยๆ หันกลับไปอย่างแข็งทื่อ

"ต้ากัว ทำไมเห็นหน้าพี่เขยแล้วไม่ทักทายล่ะ แล้วนี่เห็นคุณป้าสะใภ้หรือเปล่า" กงหลิงเซียวยิ้มกริ่ม

เย่ฮุยมาถึงหน้าประตูบ้านเขาแล้ว เขาจะพลาดโอกาสทองในการเข้าใกล้เธอไปได้อย่างไร

กงหลิงเซียวเห็นยัยหนูยืนนิ่งไม่ยอมขึ้นรถ "มาสิ เดี๋ยวพ่ออุ้มเอง พ่อจะได้กอดหนูไว้แล้วไปนั่งข้างๆ ป้าสะใภ้กัน"