ตอนที่ 380: สองประธานบริษัทมีลูกสาวคนเดียวกันได้ยังไง?

ตอนที่ 380: สองประธานบริษัทมีลูกสาวคนเดียวกันได้ยังไง?

"แน่นอนสิ!"

เจิงจวิ้นคิดว่าในเมื่อเขายังยกมรดกให้ยัยหนูไม่ได้ การซื้อร้านนี้ให้ก็ถือว่าเกินพอแล้ว

"ว้าว! ถ้างั้นต่อไปนี้หนูก็เข้ามากินแฮมเบอร์เกอร์ได้ฟรีเลยใช่ไหมคะ?"

"แน่นอน! แถมผู้ชายคนนี้ยังจะถูกแบล็กลิสต์ ห้ามเข้ามาเหยียบในร้านด้วย"

ต้ากัวหมดความสนใจที่จะต่อปากต่อคำกับผู้ชายคนนั้นอีกต่อไป ในใจและสายตาของเธอตอนนี้มีแต่ร้านแฮมเบอร์เกอร์แห่งนี้เท่านั้น

เธอรู้สึกมีความสุขราวกับได้ขึ้นสวรรค์ เด็กน้อยกอดขาเจิงจวิ้นพลางเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจว่า "ว้าววว~ ปะป๊า ปะป๊าดีกับหนูที่สุดเลย ชาตินี้ปะป๊าคือคนที่หนูรักที่สุดเลยค่ะ"

เจิงจวิ้นยกยิ้มมุมปากอย่างมีความสุข ยิ่งได้ยินยัยหนูเรียกเขาว่า "ปะป๊า" ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

มันช่างเป็นเสียงที่ไพเราะจับใจเหลือเกิน

เพื่อสานฝันของยัยหนูให้เป็นจริง เขาหยิบแบล็กการ์ดออกมาซื้อร้านแฮมเบอร์เกอร์ทันที จากนั้นก็สั่งให้บอดี้การ์ดเคลียร์พื้นที่

เนื่องจากเวลานี้เป็นช่วงเลิกงานพอดี จึงมีพนักงานออฟฟิศจำนวนมากกำลังทานอาหารอยู่ในร้าน

ขณะที่ผู้คนเดินผ่านไปมา พวกเขาก็สังเกตเห็นเด็กน้อยที่เจิงจวิ้นอุ้มอยู่เอาแต่เรียกเขาว่า "ปะป๊า" ไม่หยุด

"นั่นลูกสาวของบอสพวกเราเหรอ?"

พนักงานหญิงคนหนึ่งที่ทำงานในบริษัทของเจิงจวิ้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย

"ใช่! นั่นบอสของเรานี่นา ไม่ยักรู้เลยแฮะว่าเขามีลูกแล้ว"

"พระเจ้าช่วย! เขายังไม่ได้แต่งงานไม่ใช่เหรอ? แล้วจะมีลูกได้ยังไง?"

"เด็กคนนั้นหน้าตาคุ้นๆ นะ!" พนักงานชายคนหนึ่งพูดขึ้น

"เธอหน้าตาเหมือนลูกสาวของกงหลิงเซียวแห่งกงกรุ๊ปเลย"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนก็เริ่มเปิดดูวิดีโอไลฟ์สดครั้งก่อนๆ ของกงหลิงเซียว และพวกเขาก็เห็นร่างของต้ากัวอยู่ในนั้นจริงๆ

"สวรรค์ นี่สรุปว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของประธานกงหรือประธานเจิงของเรากันแน่?"

"ช่วงนี้สองคนนั้นเขากำลังคุยเรื่องธุรกิจกันอยู่ไม่ใช่เหรอ? หรือว่าประธานกงจะให้ยืมตัวลูกสาวมาเพื่อปิดดีล?"

ในเวลานี้ ผู้ใหญ่หนึ่งเด็กหนึ่งที่อยู่ภายในร้านไม่ได้รับรู้ถึงเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากภายนอกเลยแม้แต่น้อย

ต้ากัวหยิบปีกไก่ขึ้นมากัดกร้วมอย่างมีความสุข "ปะป๊า โค้ก!"

เจิงจวิ้นหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดคราบซอสมะเขือเทศที่เลอะปากเล็กๆ ของยัยหนู ก่อนจะหยิบแก้วโค้กส่งให้ "ค่อยๆ กิน ร้านนี้เป็นของหนูแล้วนะ อยากกินอะไรก็สั่งให้เขาทำได้เลย"

"อื้อ! หนูรู้แล้ว ปะป๊าก็กินด้วยสิคะ"

"ได้สิ!"

จากบทสนทนาของพวกเขา คงยากที่จะเถียงว่าทั้งสองไม่ใช่พ่อลูกกัน...

ณ อาคารกงกรุ๊ปในย่านศูนย์กลางธุรกิจ กงหลิงเซียวจัดการงานของเขาเสร็จสิ้นในที่สุด

เขาดูเวลา ตอนนี้เป็นเวลา 17.30 น. แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววว่าเจิงจวิ้นจะพายัยหนูกลับมา

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมจะกดโทรหาเจิงจวิ้น แต่ก่อนที่สายจะถูกต่อ ก็มีสายเรียกเข้าจากเบอร์โทรศัพท์ที่เขาคุ้นเคยเป็นอย่างดีปรากฏขึ้นบนหน้าจอเสียก่อน

กงหลิงเซียวจ้องมองโทรศัพท์ด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ที่อยู่ข้างๆ แทบจะไม่เคยเห็นเขาทำสีหน้าแบบนี้มาก่อน "มีอะไรหรือเปล่าครับ? คุณหนูหายตัวไปอีกแล้วเหรอ?"

ท้ายที่สุดแล้ว หลังจากที่ต้องเผชิญกับเหตุการณ์แบบนี้มาหลายต่อหลายครั้ง ทุกคนก็ต่างพากันหวาดผวาไปหมด

"เปล่า" กงหลิงเซียวยกปลายนิ้วลังเลอยู่เหนือหน้าจอ ไม่กล้ากดรับสาย

เพราะหัวใจของเขาเต้นแรงเสียจนรู้สึกเหมือนว่ามันกำลังจะทะลุออกมานอกอก

"แล้วเกิดอะไรขึ้นล่ะครับ?" ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถามด้วยความกังวล "หรือว่าประธานเจิงพาคุณหนูหนีไป แล้วล้มเลิกความร่วมมือกับเราแล้ว?"

ถึงอย่างไรเจิงจวิ้นก็เคยเป็นคนในโลกมืดมาก่อน การผิดคำพูดและการลักพาตัวเด็กคงเป็นสิ่งที่เขาทำอยู่บ่อยๆ

"ไม่ใช่!"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่งุนงงไปหมด หากไม่ใช่เรื่องนั้นเรื่องนี้ แล้วมันคือเรื่องอะไรกันล่ะ?

เขารู้สึกร้อนใจเมื่อมองดูเจ้านาย "ประธานกง ทำไมคุณไม่รับสายก่อนล่ะครับ?"

อย่ามัวแต่ยืนบื้อจ้องโทรศัพท์โดยไม่กล้ารับสายอยู่แบบนั้นสิ

แต่!

กงหลิงเซียวไม่กล้ารับสายจริงๆ! ทว่าเขาก็อยากจะรับสายใจแทบขาด

เขาก็แค่กลัว!

ประธานใหญ่แห่งกงกรุ๊ปผู้ยิ่งใหญ่ กลับหวาดกลัวที่จะรับโทรศัพท์สายนี้

"รับสายสิครับ!" ผู้ช่วยพิเศษหลี่สับสนไปหมด เขาเหลือบมองโทรศัพท์ของกงหลิงเซียว และเห็นตัวเลขเรียงยาวโดยไม่มีการบันทึกชื่อไว้ "คงไม่ใช่แก๊งมิจฉาชีพหรอกนะครับ? ประธานกง ช่วงนี้คุณเบื่อและเหงาจนไปแอบคุยเชิงชู้สาวกับใครในเน็ตหรือเปล่าครับ? หรือว่าพวกเขากำลังแบล็กเมล์คุณอยู่?"