ตอนที่ 379: กิน กิน กิน กินให้ตายไปเลย

ตอนที่ 379: กิน กิน กิน กินให้ตายไปเลย

ต้ากัวไม่ได้กินเบอร์เกอร์มานานมากแล้ว แถมช่วงนี้กงหลิงเซียวยังบังคับให้เธอลดน้ำหนักอีก ยัยหนูเลยยิ่งโหยหาของกินคำนี้แบบสุดๆ

ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านเบอร์เกอร์ เธอก็วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปที่เคาน์เตอร์สั่งอาหาร แหงนศีรษะที่เส้นผมชี้ฟูของตัวเองขึ้นมองรูปภาพของกินแสนอร่อยด้านบน น้ำลายแทบจะสอเต็มปาก ขณะที่มือน้อยๆ กำมือของเจิงจวิ้นเอาไว้แน่น

"คุณคือเทพบุตรของหนูจิงๆ ด้วย!"

คำเยินยอนี้ไม่ยอมหยุดเลยตลอดทางที่เดินมา

เจิงจวิ้นอุ้มเธอขึ้นมาด้วยความเอ็นดู "อยากกินอะไรล่ะ สั่งได้ตามสบายเลย!"

ดวงตาของต้ากัวเป็นประกาย "ว้าว~ เยอะแยะไปหมดเยย~ หนูควรกินอันไหนดีน้า?"

ศีรษะเล็กๆ หันมองซ้ายทีขวาที ริมฝีปากจิ้มลิ้มยื่นออก "โอ๊ย เลือกยากจังเลย"

เจิงจวิ้นปรายตามองเธอ "เลิกแกล้งทำเป็นคิดหนักได้แล้วน่า เอาเป็นว่าเราสั่งทุกอย่างในเมนูมาอย่างละหนึ่งที่เลยดีไหม"

ต้ากัวที่ทำทีเป็นสงบเสงี่ยมเมื่อครู่ หัวเราะคิกคักด้วยความเขินอายอยู่สามครั้ง "งั้นหนูไม่เกรงจายแย้วนะ"

ยัยตัวเปี๊ยกชี้ไปที่เมนูตรงหน้า "หนูเอาทุกอย่างฉองที่เลย"

มือน้อยๆ กลมป้อมโบกไปมาที่เมนู "พี่สาวคะ พวกเราเอาเยอะๆ เอาทุกอย่างสองที่เยย!"

พนักงานที่รับออเดอร์ถึงกับตกตะลึง "จะทานหมดจริงๆ เหรอคะ"

ก็ในเมื่อเธอเห็นแค่ต้ากัวกับเจิงจวิ้นเท่านั้น

"หมดสิคะ หนูจะกินชุดนึง แล้วคุณพ่อของหนูก็จะกินอีกชุดนึง"

เมื่อได้ยินคำเรียก "คุณพ่อ" ดังเจื้อยแจ้ว หัวใจของเจิงจวิ้นก็แทบจะละลาย

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นความคลั่งไคล้ในการกินของยัยหนู ที่กำลังฉีกยิ้มแฉ่งโชว์ฟันน้ำนมให้ของกินอย่างมีความสุข

ร่างเล็กอวบอ้วนพิงเข้ากับตัวเขา แก้มยุ้ยๆ สั่นกระเพื่อมขณะที่เธอเคาะริมฝีปากดังจั๊บๆ ผมจุกน่ารักสองข้างบนหัวที่หลุดลุ่ยไปตอนไหนก็ไม่รู้ ตอนนี้กำลังส่ายไปมาบนหัวของเธออย่างเงอะงะ

"พ่อจ๋า กินสิ" ต้ากัวเรียกเขาด้วยสรรพนามนั้นได้อย่างเป็นธรรมชาติมากขึ้นเรื่อยๆ

มือน้อยๆ หยิบเบอร์เกอร์ที่ใหญ่กว่าหน้าตัวเองขึ้นมาแล้วยื่นไปตรงหน้าเจิงจวิ้น

ด้วยความที่สั่งอาหารมาเยอะมาก จึงต้องนำโต๊ะ 4 ตัวมาต่อกันถึงจะวางได้หมด

เด็กๆ หลายคนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะถูกดึงดูดความสนใจ

"คุณพ่อคนนี้สุดยอดไปเลย!" เด็กน้อยคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา "ถ้าพ่อของผมให้ผมกินเยอะขนาดนี้บ้างก็คงจะดี"

ผู้ปกครองที่อยู่ใกล้ๆ ปรายตามองและกลอกตาด้วยความรำคาญใจ "กิน กิน กิน! ทำไมแกไม่กินให้ตายไปเลยล่ะ!"

เดิมทีเขาก็ไม่ชอบให้ลูกตัวเองกินอาหารขยะพวกนี้อยู่แล้ว ยิ่งตอนนี้มาเห็นผู้ชายที่ไม่ใส่ใจสุขภาพของเด็ก ปล่อยให้ลูกตัวเองกินอาหารพวกนี้กองเป็นภูเขาเลากาก็ยิ่งขัดหูขัดตา

ต้ากัวที่กำลังถือเบอร์เกอร์อยู่ หันขวับไปมองคนที่เพิ่งพูดเมื่อครู่

"นี่! ทำไมคุณลุงถึงใจร้ายจังเยย!"

ก้อนแป้งน้อยจ้องเขม็งด้วยความโกรธจัด "พ่อจ๋าซื้อให้หนูตั้งเยอะแยะ หนูไม่กินจนตายหรอก"

ผู้ชายคนนั้นแค่นเสียงหยัน "ไอ้เด็กอ้วนเอ๊ย ดูสิว่าแกอ้วนขนาดไหนแล้วยังจะกินเยอะขนาดนั้นอีก พ่อแกให้กินมื้อสุดท้ายก่อนตายหรือไง"

ต้ากัวชะงักไป

เธอเบิกตากว้าง มองดูอาหารแสนอร่อยตรงหน้า แล้วสลับมามองร่างอ้วนกลมป้อมราวกับถังแก๊สของตัวเอง

"หนูกำลังกินมื้อสุดท้ายเหรอ" สมองวัย 2 ขวบของเธอตื่นตระหนกกับคำพูดนั้นขึ้นมาทันที "จิงเหรอ พอหนูกินมื้อนี้เสร็จ หนูก็จะกินข้าวไม่ได้อีกแย้วเหรอ พรุ่งนี้ก็ไม่ได้กินข้าว มะรืนก็ไม่ได้กินข้าว แล้ววันต่อไปก็ไม่ได้กินข้าวอีกแย้วเหรอ"

ก็เพราะช่วงนี้เธอต้องลดน้ำหนัก พ่อจ๋าเลยบอกว่าถ้าเธอทำตัวไม่ดี เขาจะไม่ให้เธอกินข้าว

ตอนนี้ยัยหนูชักจะรู้สึกกลัวขึ้นมาแล้วสิ

"มีอะไรต้องตื่นตระหนกกันล่ะ ตราบใดที่หนูชอบ พ่อจะพาหนูไปกินของอร่อยทุกวันเลย" เจิงจวิ้นพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาและทะนงตัว

เขาไม่ได้อยากหาเรื่องใคร แค่อยากพาหลานสาวมากินข้าวเงียบๆ แต่คนไม่ดูตาม้าตาเรือตรงหน้ากลับรนหาที่ตายเสียเอง

"เอาเป็นว่าฉันซื้อร้านนี้เลยดีไหม" เจิงจวิ้นเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "พวกคนไร้สาระจะได้ไม่เข้ามาทำลายบรรยากาศการกินของลูกสาวฉัน"

ต้ากัวเข้าใจคำพูดสั้นๆ ไม่กี่คำนั้นได้ทันทีนั่นคือ "ซื้อร้าน"

เธอยืนขึ้นบนเก้าอี้ด้วยความตื่นเต้นและมองไปรอบๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อ "ซื้อให้หนูเหรอคะ"