ตอนที่ 381: ประธานกงปอดแหก

ตอนที่ 381: ประธานกงปอดแหก

กงหลิงเซียวปรายตามองอย่างพูดไม่ออก

ทำไมวันนี้ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงได้พูดมากนักนะ?

เขากระแอมเบาๆ แล้วกดปุ่มรับสาย แต่อีกฝ่ายกลับวางสายไปเสียแล้ว

วินาทีนั้น หัวใจของเขาแทบจะแหลกสลาย

เพราะสายที่โทรมาเมื่อครู่นี้คือเย่ฮุย

ตลอดสองปีเต็ม เย่ฮุยเปรียบเสมือนคนที่ตายไปแล้วในโทรศัพท์ของเขา

นับตั้งแต่ที่พวกเขาทะเลาะกัน เขาก็ลบเบอร์โทรศัพท์ของเย่ฮุยทิ้ง และไม่เคยได้รับสายจากเธออีกเลย

แต่เบอร์โทรศัพท์ของผู้หญิงคนนั้นกลับสลักลึกอยู่กลางใจ ต่อให้ล้มหน้าคะมำ เขาก็ยังท่องจำได้ขึ้นใจ

"ท่านประธานกง เป็นอะไรไปครับ? ทำไมถึงทำหน้าเศร้าขนาดนั้น"

"เปล่า" กงหลิงเซียวตอบพลางจ้องโทรศัพท์ด้วยความหงุดหงิด

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เสนอ "ทำไมไม่โทรกลับไปล่ะครับ?"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว "จะดีเหรอ?"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับอึ้ง "ดีสิครับ"

ใช้โทรศัพท์ตัวเองโทรออก มันจะไม่ดียังไง?

"ถ้าเกิดเธอโทรผิดล่ะ? ถ้าความจริงแล้วเธอไม่ได้ตั้งใจจะโทรหาฉันล่ะ?"

คำพูดของกงหลิงเซียวทำเอาผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับไปไม่เป็น

นานๆ ทีถึงจะได้เห็นกงหลิงเซียวกระวนกระวายและลังเลขนาดนี้ หรือว่าสายเมื่อกี้จะเป็นของคุณเย่ฮุย?

"ก็ลองโทรไปดูสิครับ! ต่อให้เธอจะโทรผิด คุณก็แค่ถามไปตรงๆ ผมไม่ได้บอกให้คุณไปตามคุกคามเธอสักหน่อย จะกลัวอะไรครับ!"

กงหลิงเซียวปรายตามองอย่างพูดไม่ออก

ผู้ช่วยพิเศษหลี่พ่นน้ำลายต่อ "ก็มันจริงนี่ครับ ถ้าคุณคิดจะทำตัวโรคจิต นั่นก็เป็นอีกเรื่องนึง แต่นี่คุณแค่โทรไปตามปกติ แล้วจะกลัวอะไร? อย่าบอกนะว่าคุณหวังจะหลอกให้เธอมาหาแล้วหลับนอนด้วย เพียงแค่โทรศัพท์กริ๊งเดียวน่ะ?"

กงหลิงเซียวกระแอมเบาๆ "ผู้ช่วยพิเศษหลี่ นายเบื่อชีวิตแล้วใช่ไหม? ถึงกล้าพูดจาแบบนี้ออกมาได้"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เม้มปาก

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะได้รับความโปรดปรานจากคุณหนูน้อยหรือเปล่า ความกล้าที่จะต่อล้อต่อเถียงของเขาถึงได้เพิ่มมากขึ้นทุกวัน

"ในเมื่อท่านประธานกงไม่อยากโทร งั้นก็ไม่ต้องโทรหรอกครับ!"

กงหลิงเซียวกลอกตาอย่างหงุดหงิด "ใครบอกว่าฉันจะไม่โทร"

เขาค้นหาเบอร์ที่เพิ่งโทรเข้ามาเมื่อครู่แล้วกดโทรออกทันที

"ฮัลโหล?"

น้ำเสียงที่คุ้นเคยเสียยิ่งกว่าคุ้นเคยดังมาจากปลายสาย

จู่ๆ กงหลิงเซียวก็เกิดประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก "ฮัลโหล"

"พรืด—" ผู้ช่วยพิเศษหลี่แทบจะหลุดขำออกมา

เพราะร้อยวันพันปีกงหลิงเซียวแทบจะไม่เคยพูดคำว่า "ฮัลโหล" ตอนรับสายเลย ปกติเขาจะกระแทกเสียงห้วนๆ ว่า "มีอะไรก็รีบพูดมา!"

แต่ตอนนี้ กงหลิงเซียวกลับทำตัวสงบเสงี่ยมเหมือนหลานชายผู้ตื่นตูม ยืนกระสับกระส่ายอยู่ริมหน้าต่าง

"ฮัลโหล" เย่ฮุยเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

กงหลิงเซียวเม้มปากอย่างเกร็งๆ "คุณมีธุระกับผมเหรอ?"

เย่ฮุยถาม "คุณคือพ่อของต้ากัวใช่ไหมคะ?"

กงหลิงเซียวตอบ "ใช่! คุณตามหาต้ากัวเหรอ?"

ยังไงเสีย สำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง โอกาสที่จะตามหาลูกย่อมมีมากกว่าตามหาสามีอยู่แล้ว

"เปล่าค่ะ ฉันตามหาคุณต่างหาก"

คำพูดของเย่ฮุยเปรียบเสมือนศรรักของกามเทพที่ปักจึกลงกลางใจกงหลิงเซียว "ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก..."

กงหลิงเซียวรู้สึกเหมือนได้เห็นแสงสว่างแห่งความหวังอีกครั้ง

เพราะเย่ฮุยตั้งใจโทรหาเขาจริงๆ!

แต่ว่า! เขากระแอมเบาๆ จะแสดงอาการดี๊ด๊าออกหน้าออกตาไม่ได้เด็ดขาด เขาจึงแสร้งทำน้ำเสียงหยิ่งยโส "คุณมีธุระอะไรกับผม?"

"คืออย่างนี้นะคะ ก่อนหน้านี้ฉันได้รับสายจากลูกสาวคุณ ดูเหมือนว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย ไม่ทราบว่าคุณรู้เรื่องนี้หรือเปล่า?"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว "ผมไม่รู้! ไม่มีใครบอกผมเลย"

เย่ฮุยงุนงง "เจิงจวิ้นไม่ได้ไปที่บริษัทของคุณเหรอคะ? ตอนนั้นฉันบอกเขาไปแล้ว เขาไม่ได้บอกคุณหรอกเหรอ?"

"พวกเราคุยกันแต่เรื่องงาน ไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย! ทำไม เกิดอะไรขึ้นกับลูกสาวผม? ตอนที่โทรหาคุณ แกอยู่ที่ไหน?" กงหลิงเซียวแสร้งทำสีหน้าร้อนรน "หรือว่าเจิงจวิ้นลักพาตัวลูกสาวผมไป?"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับพูดไม่ออก

สมกับเป็นท่านประธานกงจริงๆ ลงทุนใช้วิธีการไร้ยางอายขนาดนี้เพื่อตามจีบผู้หญิง

อยากรู้จริงๆ ว่าถ้าเจิงจวิ้นรู้ว่าคุณหาว่าเขาเป็นแก๊งค้ามนุษย์ลักพาตัวเด็ก เขาจะมีความรู้สึกยังไง