ตอนที่ 349 รื้อรถไม่สำเร็จ งั้นก็รื้อคนแทนเลยละกัน?

ตอนที่ 349 รื้อรถไม่สำเร็จ งั้นก็รื้อคนแทนเลยละกัน?

"ประธานเจิงครับ เราลงจากรถกันก่อนเถอะ!" คนขับรถสัมผัสได้ว่าตัวรถเริ่มโคลงเคลง

เจิงจวินมองดูรถที่ไร้ล้อราวกับตัวเองกำลังฝันไป

ที่ผ่านมา รถของเขาเคยโดนมาหมดแล้วทั้งลอบวางระเบิด เจาะยาง หรือแม้แต่ถูกงัดแงะเบรก แต่ไม่เคยมีใครหน้าไหนมาถอดล้อรถออกไปทั้งสี่ล้อแบบนี้มาก่อนเลย

รถคันนั้นจำต้องจอดสนิทอยู่หน้าโรงพยาบาล ด้วยความที่เป็นรถแบรนด์หรูแต่กลับถูกถอดล้อออกจนเกลี้ยง สภาพที่จอดทิ้งไว้บนถนนจึงดูราวกับซากรถไร้วิญญาณ ดึงดูดให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปเก็บไว้

"รถคันนี้โคตรตลกเลย!"

"พระเจ้าช่วย รถแพงขนาดนี้ ล้อหายไปไหนหมดเนี่ย?"

"คงไม่ใช่รถของเล่นหรอกมั้ง? แต่ดูจากการแต่งตัวของคนขับแล้ว ก็ไม่น่าจะยากจนจนไม่มีเงินซื้อล้อนะ! หรือเขาขับรถประกอบฉากมาที่นี่กันล่ะเนี่ย?"

ในชั่วพริบตา ข่าวรถหรูไร้ล้อก็พุ่งทะยานขึ้นเทรนด์คำค้นหายอดฮิตประจำเมือง

เย่ฮุยที่เพิ่งกลับจากยิมเห็นข่าวนี้เข้าพอดี

เธอรีบโทรหาเจิงจวินทันที "ใครมันมาเล่นตุกติกกับรถนายเนี่ย? จะให้ฉันช่วยแจ้งความไหม?"

เจิงจวินจะกล้าแจ้งตำรวจได้อย่างไร? ในเมื่อคนที่ทำก็เป็นคนกันเองทั้งนั้น

"ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว"

เจิงจวินยอมรับความซวยของตัวเอง คราวหน้าคราวหลังเขาคงต้องระวังตัวให้มากกว่านี้

ต้ากัวที่นั่งอยู่หน้าห้องพักผู้ป่วยวีไอพีบ่นกระปอดกระแปดเสียงใส "แปยกจังเยย! ทะไมเขาไม่แจ้งตำหยวดล่ะ? แย้วหม่ามี้ก็ยังไม่มาด้วย!"

กงหลิงเซียวไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด "เห็นแก่ที่ลูกเคยช่วยชีวิตเขาไว้ เขาเลยไม่เอาเรื่องไง อีกอย่าง ลูกเพิ่งจะสองขวบเอง เอาเรื่องไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก"

ต้ากัวเอียงคอด้วยความสงสัย "เป็นแบบยั้นจิงๆ หยอดั๊บ?"

ดูเหมือนผลลัพธ์จะต่างจากที่เธอจินตนาการไว้มากทีเดียว

ถ้าเขาเอาเรื่องขึ้นมา บางทีเธออาจจะได้เจอหม่ามี้ก็ได้

ดูเหมือนว่าแผนรื้อรถจะไม่สำเร็จสินะ!

ถ้างั้น... รื้อคนแทนเลยละกัน!

เมื่อคิดได้แบบนั้น ต้ากัวก็หัวเราะคิกคักอย่างซุกซน

กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "กำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย? น้ำลายจะหกแล้วนะ"

ต้ากัวรีบซี้ดน้ำลายกลับเข้าไป "ฮี่ๆ ไม่มีไยหยอกค่า!"

กงหลิงเซียวรู้สึกว่าการหวังพึ่งเจ้าก้อนแป้งให้ไปตามง้อเย่ฮุยกลับมาคงเป็นไปไม่ได้ สู้เขาเป็นฝ่ายลงมือเองและจัดฉากบังเอิญพบกันยังจะดีกว่า

"ท่านประธานกง รถเตรียมพร้อมแล้วครับ! ขั้นตอนการออกจากโรงพยาบาลก็จัดการเรียบร้อยแล้ว เรากลับบ้านกันได้เลยครับ" ผู้ช่วยพิเศษหลี่กล่าวรายงานอย่างนอบน้อม

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นต้ากัวที่ไม่ได้เจอกันเสียนาน

"ทำไมคุณหนูน้อยของเราถึงดูผอมลงแบบนี้ล่ะครับเนี่ย?"

ต้ากัวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะก้มมองพุงกะทิน้อยๆ ของตัวเองตามสัญชาตญาณ

"เดี๋ยวผมจะไปบอกให้คุณปู่พ่อบ้านทำของอร่อยๆ ให้ทานดีไหมครับ?" ผู้ช่วยพิเศษหลี่ช่างรู้ใจต้ากัวเสียจริงๆ

แค่ได้เจอกัน เจ้าก้อนแป้งก็ซาบซึ้งใจจนแทบน้ำตาไหล

เธอปีนขึ้นไปสู่อ้อมแขนของผู้ช่วยพิเศษหลี่อย่างออดอ้อน "ยุงผู้ย่วยใจดีที่สุดเยย! เห็นหน้ายุงแย้วหนูยิ่งหิวเข้าปายใหญ่! ถ้าป๊ะป๋าของหนูมีสมองฉยาดๆ แบบยุงสักครึ่งนึง หม่ามี้คงไม่หนีไปหยอก! แง~ ยุงผู้ย่วยใจดี เดี๋ยวหนูจะไล่ป๊ะป๋าออกแล้วขึ้ยเงินเดียนให้ยุงนะ"

กงหลิงเซียวหรี่ตาลงอย่างหมดคำจะพูด "ต่อให้ลูกฆ่าพ่อ พ่อก็ไม่ยอมให้ลูกอ้วนไปกว่านี้หรอก"

ก็แหม วันนี้คุณหมอหวงเพิ่งจะตรวจร่างกายให้ต้ากัวที่โรงพยาบาลไปหมาดๆ

เธอยังคงน้ำหนักเกินเกณฑ์อยู่ดี!

ต้ากัวซุกใบหน้าจ้ำม่ำลงกับเสื้อสูทของผู้ช่วยพิเศษหลี่อย่างน้อยอกน้อยใจ "หนูจะทำตัวดีๆ กะยุงผู้ย่วย เราอย่าไปสนจายป๊ะป๋าขี้โยคเยยเนอะ"

ป๊ะป๋าขี้โรค!

กงหลิงเซียวถลึงตาใส่พลางชี้หน้าตัวเอง "เมื่อกี้ลูกเรียกพ่อว่าอะไรนะ ต้ากัว?"

ต้ากัวเอื้อมมือไปจิ้มแผงอกที่พันผ้าพันแผลของเขา "ป๊ะป๋ายังไม่หายดีเยยนี่นา! ไม่เรียกว่าขี้โยคแย้วจะเรียกอายายล่ะ? หนูดูแยตังเองได้ ป๊ะป๋าไม่ต้องเปงห่วงหยอก"

กงหลิงเซียวหรี่ตาลง "พอได้แล้วน่า!"

เมื่อรถแล่นกลับมาถึงคฤหาสน์ เหล่าคนรับใช้หลายคนก็รีบออกมาต้อนรับต้ากัว

ทันทีที่ต้ากัวก้าวลงจากรถ เธอก็ถูกคุณปู่พ่อบ้านอุ้มตัวไปทันที

ทุกคนรู้ดีว่าหลายวันมานี้ต้ากัวถูกลักพาตัวไปและต้องตกระกำลำบากมาไม่น้อย พวกเขาจึงเตรียมของอร่อยมากมายไว้ต้อนรับการกลับมาของเจ้าก้อนแป้ง