ตอนที่ 345 หนูจะหาพ่อเลี้ยงมาเป็นป๊ะป๋า

ตอนที่ 345 หนูจะหาพ่อเลี้ยงมาเป็นป๊ะป๋า

"ฮัลโหล~"

ต้าเถียกัวตะโกนใส่โทรศัพท์อยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีเสียงตอบรับจากปลายสาย

ด้วยความไม่ยอมแพ้ เธอกระทบหูฟังเบาๆ "ฮัลโหล ฮัลโหล ฮัลโหล~"

กงหลิงเซียวรับโทรศัพท์ไปฟังครู่หนึ่ง "ลูกโดนแบล็กลิสต์แล้วล่ะ"

ต้าเถียกัวขมวดคิ้ว "บัญชีดำเหรอคะ?"

เธอก้มหน้ามองมือและเท้าอวบอ้วนของตัวเอง "แต่หนูตัวขาวจั๊วะเลยนะ"

กงหลิงเซียวมองดูลูกสาวสุดน่ารักแล้วยิ้มเจื่อน "มันแปลว่าอีกฝ่ายไม่อยากเป็นเพื่อนกับลูกแล้วก็เลยตัดการติดต่อจ้ะ ลูกจะโทรเข้าเบอร์นี้ไม่ได้อีก แล้วเขาก็จะไม่ได้รับสายลูกด้วย"

"อะไรนะ!"

ใบหน้าเล็กๆ ของต้าเถียกัวยู่ยี่ด้วยความขัดใจ "น่าเจ็บใจที่สุดเลย!"

อุตส่าห์ลำบากหาเบอร์มาแท้ๆ ตอนนี้กลับโทรไม่ติดซะแล้ว

เธอกระแทกตัวนั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่บนเก้าอี้ ขดตัวกลมดิ๊กพลางกอดเท้าเล็กๆ ของตัวเองไว้

"อีกไม่กี่วันจะมีงานออโต้โชว์ เจิงจวิ้นน่าจะไปที่นั่น ถึงตอนนั้นเราค่อยไปดูกัน ดีไหม?" กงหลิงเซียวเอ่ยปลอบเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กกำลังหน้างอ

"ไม่เอา!" ต้าเถียกัวส่ายหน้าดุ๊กดิ๊ก "เราจะให้ใครเห็นว่าอยู่ด้วยกันไม่ได้เด็ดขาด"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้ว "ทำไมล่ะ?"

"ป๊ะป๋าเซ็นเอกสารไปแล้ว แต่หนูยังไม่ได้เซ็น ความจะแตกไม่ได้นะ" ต้าเถียกัวกวักมือเรียกเขาอย่างมีลับลมคมใน "ตั้งแต่วันนี้ไป เราต้องมีความสัมพันธ์กันแบบใต้ดิน ห้ามเปิดเผยเด็ดขาด!"

กงหลิงเซียวหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก มองดูสีหน้าแสนกลและซุกซนของเจ้าก้อนอ้วน เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าการเป็นพ่อลูกกันจะต้องมาทำอะไรลับๆ ล่อๆ แบบนี้

"ตั้งแต่วันนี้ไป หนูจะตามจีบหม่ามี้เอง ส่วนป๊ะป๋าก็มุ่งมั่นเรื่องงานไปเลย! เราจะฮุบมันทั้งเงินทั้งคน!" เจ้าตัวเล็กยื่นมือน้อยๆ ออกมาอย่างฮึกเหิมแล้วกำหมัดแน่น "หนูไม่ยอมแพ้หรอก"

ในเมื่อโทรหาไม่ได้ งั้นเธอก็ต้องสร้างเรื่องบังเอิญให้ได้เจอกัน

แต่หม่ามี้จะไปปรากฏตัวที่ไหนล่ะ?

"หม่ามี้ชอบอะไรเหรอคะ?"

คำถามกะทันหันของต้าเถียกัวทำให้กงหลิงเซียวถึงกับชะงัก

เจ้าก้อนอ้วนมองเขาด้วยสีหน้าจริงจัง

แต่ชายหนุ่มกลับนิ่งอึ้งราวกับถูกแช่แข็ง!

หนึ่งวินาที!

สองวินาที!

สามวินาทีผ่านไป!

เขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อน

ดวงตากลมโตแสนฉลาดของต้าเถียกัวหรี่ลงเล็กน้อย จับสังเกตสีหน้ารู้สึกผิดของกงหลิงเซียวได้อย่างเฉียบขาด "ป๊ะป๋าไม่รู้ด้วยซ้ำใช่ไหมคะว่าหม่ามี้ของหนูชอบอะไร?"

ต้าเถียกัวพูดแทงใจดำเต็มๆ

เพราะเย่ฮุยเป็นฝ่ายเข้าหาและคอยจัดการทุกอย่างให้เสมอ กงหลิงเซียวจึงไม่ต้องใส่ใจอะไรมากนัก เขาแค่ต้องทุ่มเทให้กับงานและอาชีพของตัวเอง นานๆ ทีก็แบ่งเวลาไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ แล้วก็ให้ผู้ช่วยพิเศษหลี่คอยซื้อของขวัญส่งไปให้บ้าง ตอบข้อความตอนที่มีเวลาว่าง ส่วนเรื่องอื่นๆ... อีกอย่าง เย่ฮุยก็ชอบของขวัญที่ผู้ช่วยพิเศษหลี่เลือกให้ทุกชิ้น

"ป๊ะป๋านี่มันผู้ชายเฮงซวยจริงๆ!" ต้าเถียกัวบ่นอุบอิบอย่างโมโห "ป๊ะป๋าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าผู้หญิงของตัวเองชอบอะไร ป๊ะป๋าตกรอบแล้ว! หนูจะไปเรียกเสี่ยวเฮยว่า 'พ่อเลี้ยง' แล้วนะ!"

กงหลิงเซียวรู้สึกละอายใจ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเขาไม่ได้ใส่ใจกับความสัมพันธ์ครั้งนี้มากเท่ากับที่เย่ฮุยทุ่มเทให้

"ป๊ะป๋า~"

จู่ๆ เจ้าก้อนอ้วนก็ตะโกนไปทางหน้าต่าง

กงหลิงเซียวเงยหน้าขึ้นและเห็นเจิงจวิ้นกำลังเดินผ่านหน้าต่างไปพอดี

ต้าเถียกัวตะเกียกตะกายลงจากเก้าอี้แล้ววิ่งเตาะแตะออกไป "หนูจะไปหาพ่อเลี้ยงแล้ว! บ๊ายบาย!"

"ต้าเถียกัว กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!" กงหลิงเซียวร้อนรนขึ้นมาทันที

การที่ลูกตัวเองไปเรียกคนอื่นว่า 'ป๊ะป๋า' มันต่างอะไรกับการถูกสวมเขากันล่ะ?

ต้าเถียกัวไม่สนใจ เธอซอยขาสั้นๆ ให้เร็วขึ้น และเห็นเจิงจวิ้นเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าประตูห้องพักผู้ป่วยของหลิวชือชือ

"ก๊อก ก๊อก ก๊อก~" เจิงจวิ้นยืนเคาะประตูด้วยท่าทีสุภาพบุรุษ

หลิวชือชือได้ยินเสียงเคาะ "เชิญเข้ามาค่ะ"

เจิงจวิ้นถือช่อดอกไม้พลางผลักประตูเปิดออกอย่างนุ่มนวล

"คุณเจิง มาแล้วเหรอคะ" อาการบาดเจ็บของหลิวชือชือเริ่มดีขึ้นแล้ว เมื่อเห็นเจิงจวิ้นเดินเข้ามาเธอก็ทักทายอย่างอบอุ่น "เข้ามานั่งก่อนสิคะ"

เจิงจวิ้นเดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มสุภาพ ในมือถือช่อดอกไม้ "ผมไม่รู้ว่าคุณชอบอะไร ก็เลยซื้อดอกไม้นี่มาครับ"

เขาเดินไปที่ข้างเตียงอย่างสุภาพบุรุษ

ต้าเถียกัวแอบย่องตามเขาเข้าไป และเท้าอวบๆ ของเธอก็บังเอิญเตะโดนประตู

กริ๊ก... ประตูปิดลง

"กุหลาบไดอาน่า ฉันชอบมากเลยค่ะ" นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวชือชือได้รับดอกไม้ เธอประคองมันไว้ด้วยความดีใจ

"กุหลาบเหรอ? กุหลาบก็แปลว่าฉันรักคุณน่ะสิ~" เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วดังขึ้นจากใต้เตียง

เจ้าก้อนอ้วนเบิกตากว้าง "อ๊ะ! เสี่ยวเฮย อาชอบพี่ชือชือเหรอคะ?"