ตอนที่ 346 เพื่อหม่าม้า หนูจะไม่กินแฮมเบอร์เกอร์ของศัตรูหัวใจเด็ดขาด

ตอนที่ 346 เพื่อหม่าม้า หนูจะไม่กินแฮมเบอร์เกอร์ของศัตรูหัวใจเด็ดขาด

ในชั่วพริบตา ทั่วทั้งห้องพักผู้ป่วยก็อบอวลไปด้วยบรรยากาศอันแสนน่าอึดอัด

ใบหน้าของเจิงจวินแดงก่ำ เขาแทบอยากจะหาอะไรมาอุดปากยัยก้อนแป้งน้อยคนนี้เสียจริง

"ต้ากัว ทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ?" หลิวฉือฉือไม่กล้ามองหน้าเจิงจวินอีก จึงจงใจเปลี่ยนเรื่องคุย

ร่างกลมป้อมราวกับถังแก๊สของต้ากัวคลานออกมาจากใต้เตียง "พวกคุณสองคนคือ 'วัวแก่กินหญ้าอ่อน' ใช่ม้ายคะ?"

เจิงจวินนึกเสียใจที่ไม่ได้ซื้อแฮมเบอร์เกอร์ติดมือมาด้วย

เขาคิดว่านี่เป็นเวลาพักเที่ยง เด็กน้อยน่าจะกำลังนอนกลางวันอยู่ แต่ที่ไหนได้... ต้ากัวเอียงคอเล็กๆ ของเธอแล้วดมช่อดอกไม้ "หอมจังเยย!"

เมื่อเห็นว่าเจ้าตัวเล็กดูจะชอบมัน หลิวฉือฉือจึงถามขึ้น "น้าให้หนูเอาไหม?"

ต้ากัวหันไปมองเจิงจวิน "จาดีเหยอคะ? งั้น 'วัวแก่' ของคุณน้าก็จาอดกิน 'หญ้าอ่อน' สิว้า?"

เจิงจวินถึงกับเหงื่อตก "ต้ากัว ลุงไม่ใช่ 'วัวแก่กินหญ้าอ่อน' หรอกนะ ลุงแค่แวะมาเยี่ยมคุณอาหลิวฉือฉือเฉยๆ"

"อ้อ อ้อ~"

เธอทำหน้าราวกับเข้าใจ ก่อนจะแอ่นก้นน้อยๆ แล้วนั่งลงบนโซฟา จ้องมองคนทั้งสองที่อยู่ตรงหน้า

ชั่วขณะหนึ่ง การถูกต้ากัวเอาแต่จ้องหน้าทำให้ทั้งสองคนรู้สึกทำตัวไม่ถูก

"พวกผู้ใหญ่เขาไม่คุยกันแบบนี้เหยอคะ?" ต้ากัวเอียงคอ มองสลับไปมาระหว่างหลิวฉือฉือกับเจิงจวิน

เจิงจวินรู้สึกอึดอัดใจ เมื่อมีเด็กอยู่ด้วย หลายเรื่องก็พูดออกมายาก

เขาหยิบแก้วน้ำขึ้นมารินน้ำ "ดื่มน้ำหน่อยไหมครับ?"

หลิวฉือฉือรับมาอย่างมีมารยาท "ขอบคุณค่ะ"

ทันใดนั้น ทั้งสองก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง

บรรยากาศแบบนี้... ต้ากัวคิดว่าการพูดคุยเป็นเรื่องผิดกฎหมายหรือยังไง เสียงของเธอจึงเบาลงตามไปด้วย "มาเยี่ยมก็คือ... แค่มองหน้ากันเหยอคะ?"

ปลายหูของเจิงจวินแดงก่ำ

ทำให้เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหลิวฉือฉือ

"ฉันชักจะง่วงแล้วล่ะค่ะ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ฉันขอพักผ่อนก่อนนะคะ" หลิวฉือฉือเขินจนแทบจะม้วนตัวได้อยู่แล้ว

เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงผู้ป่วยแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม

เจิงจวินรู้สึกจนปัญญา เขาเพิ่งมาถึงได้แค่ยี่สิบนาที และยังไม่ได้คุยอะไรกันเลยสักคำ ก็ต้องกลับเสียแล้ว

เขาทำได้เพียงเอ่ยว่า "งั้นก็พักผ่อนให้สบายนะครับ!"

"อื้อๆ หนูจาช่วยเฝ้าให้คุณน้าพักผ่อนเยอะๆ เองค่า" ต้ากัวไม่มีทีท่าว่าจะลุกไปไหน ร่างทั้งร่างของเธอทิ้งตัวลงบนโซฟา

เจิงจวินปรายตามองยัยก้อนแป้ง "ทำไมหนูยังไม่กลับอีกละ?"

"ทำไมหนูต้องกลับย่ะคะ?" ต้ากัวทำหน้าฉงน

เจิงจวินรู้สึกเหมือนกำลังแกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่เขาก็มักจะรู้สึกไม่สบายใจเสมอเวลาที่มีต้ากัวอยู่ด้วย

"เดี๋ยวลุงพาไปกินแฮมเบอร์เกอร์เอาไหม"

ดวงตากลมโตของต้ากัวเบิกกว้างขณะจ้องมองเจิงจวิน สีหน้าของเธอราวกับกำลังบ่งบอกว่า: อย่าคิดนะว่าจะมาหลอกล่อหนูได้ในตอนนี้! คุณน่ะคือศัตรูหัวใจของหนู! หนูไม่มีทางหลงกลหรอก

เมื่อเห็นว่ายัยก้อนแป้งไม่หวั่นไหว เจิงจวินจึงพูดขึ้น "ถ้าหนูไม่กินแฮมเบอร์เกอร์ งั้นเราไปกินบาร์บีคิวกันไหมล่ะ!"

ในเมื่อเย่ฮุยชอบกินบาร์บีคิวมากที่สุด เด็กคนนี้ก็คงจะชอบเหมือนกันนั่นแหละ

"ชิ! หนูไม่เห็นจาชอบเยย!" เธอสะบัดหน้ายุ้ยๆ หันหนีอย่างซึนเดเระ

เจิงจวินเลิกคิ้ว "ไม่ชอบจริงๆ เหรอ? ลุงรู้จักร้านที่มีไก่อบอร่อยสุดๆ อยู่ร้านนึงด้วยนะ"

ต้ากัวชะงักงัน เสียงไก่ร้องดังกุ๊กๆ ปรากฏขึ้นในหัว มันกำลังถอนขนตัวเอง เดินเข้าเตาอบ ก่อนจะเดินออกมาด้วยตัวสีเหลืองทองอร่าม ส่ายก้นดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างยั่วยวนอยู่ตรงหน้าเธอ "มากินฉันสิ~ หนังฉันกว๊อบกรอบ~ แถมเนื้อก็หอมนุ่มชุ่มฉ่ำด้วยนะ~"

เจ้าไก่อบกระพือปีกอวบอ้วน หนังกรอบๆ ของมันมันวาวและบางกรอบราวกับเศษแก้ว ที่ร้ายกาจที่สุดคือ ตอนที่ฉีกน่องไก่ออกมา น้ำเนื้อก็ไหลเยิ้ม และเนื้อข้างในก็นุ่มละมุนจนแทบจะหลอมละลายจิตวิญญาณ... เธอส่ายหน้า ไม่นะ ไม่ได้สิ!

เพื่อหม่าม้า หนูจะถูกศัตรูหัวใจซื้อตัวไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้เด็ดขาด

เพราะที่หนูมาที่นี่ก็เพื่อ!

เอ๊ะ เดี๋ยวสิ หนูมาที่นี่ทำไมนะ?

เธอเกาหัวแกรกๆ อย่างหงุดหงิด จำไม่ได้เลยว่าตัวเองแอบตามพวกเขามารู้ทำไม!

"พวกลุงกับน้ารอแป๊บนึงนะ"

ยัยก้อนแป้งกระโดดลงจากโซฟาแล้ววิ่งเตาะแตะออกไป

เจิงจวิน "?"

หลิวฉือฉือ "?"