ตอนที่ 338 ผู้ชายเฮงซวย

ตอนที่ 338 ผู้ชายเฮงซวย

ครั้งแรกที่เย่ฮุยได้พบกับเย่เซี่ย คือที่อพาร์ตเมนต์ของกงหลิงเซียว ไม่ใช่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่

"มาหาหลิงเซียวใช่ไหมคะ หลิงเซียวเพิ่งจะได้นอนตอนตีสี่ คงไม่ออกมาพบพี่หรอกค่ะ!" เย่เซี่ยเอ่ยขึ้นขณะถือเสื้อผ้าของกงหลิงเซียวเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว

ดูเหมือนเย่เซี่ยจะคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้เป็นอย่างดี

"นั่งก่อนสิคะ! รับกาแฟหรือชาดีคะ" เย่เซียวางท่าราวกับเป็นเจ้าของบ้าน

เย่ฮุยยืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนนอกที่มาขัดจังหวะคู่ข้าวใหม่ปลามันตั้งแต่เช้าตรู่

"พี่คะ หลิงเซียวบอกว่าเมื่อก่อนพี่เคยมาช่วยเขาจัดเสื้อผ้า แต่พักหลังยุ่งเกินไปก็เลยไม่ได้มา ไม่เป็นไรหรอกนะคะ ต่อจากนี้ไป เรื่องของหลิงเซียวทั้งหมดฉันจะรับผิดชอบเอง! ยังไงซะฉันก็เป็นเลขาของเขาอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ฉันจัดการได้สะดวกกว่าค่ะ"

เย่ฮุยแค่นหัวเราะ "นี่เธอกำลังจะบอกว่ากงหลิงเซียวเป็นคนสั่งให้เธอมางั้นสิ"

"ใช่ค่ะ!" มุมปากของเย่เซี่ยยกขึ้น "เขาเป็นคนบอกให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่เองเลย ดูสิคะ กระเป๋าเดินทางของฉันยังวางอยู่ตรงนี้เลย"

ตอนที่เดินเข้ามาเย่ฮุยไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่ามีกระเป๋าเดินทางสีชมพูสามใบวางแอบอยู่มุมหนึ่ง

"งานของฉันก็คืองานของหลิงเซียว เขาเลยบอกให้ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทางไปมา ยังไงซะ ในเวลางานเลขาเป็นคนทำงาน ส่วนนอกเวลางานเจ้านายก็... 'ทำ' เลขา" เย่เซี่ยค่อยๆ ขยับเสื้อเชิ้ตผู้ชายที่เธอสวมใส่อยู่อย่างช้าๆ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนว่า "เกือบลืมไปเลย เมื่อคืนหลิงเซียวเป็นคนช่วยใส่เสื้อตัวนี้ให้ฉันด้วยล่ะค่ะ"

มารยาแกล้งใสซื่อพรรค์นี้... เย่ฮุยทนดูไม่ได้อีกต่อไป เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดโทรหากงหลิงเซียว

อย่างน้อยที่สุด เธอก็อยากจะเคลียร์เรื่องนี้ให้ชัดเจนในขณะที่ตัวเองยังมีสติอยู่

เย่เซี่ยเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะเดินเข้าไปหาเย่ฮุย

จังหวะนั้นเอง กงหลิงเซียวที่เห็นข้อความของเย่ฮุยก็เปิดประตูห้องนอนออกมาพอดี

เพียะ!

เสียงตบหน้าดังกังวานก้องไปทั่วห้องนั่งเล่น

"พี่คะ พี่ตบหน้าฉันทำไม" เย่เซี่ยทรุดตัวล้มลงไปกองกับพื้น

เย่ฮุยที่นั่งอยู่บนโซฟาถึงกับอึ้ง โทรศัพท์ยังคงถือค้างอยู่ในมือ "เธอพูดพล่ามอะไรของเธอ"

เย่เซี่ยไม่สนใจคำพูดนั้น เธอจงใจฟาดเรียวขายาวของตัวเองเข้ากับโซฟาอย่างแรง จนผิวขาวเนียนเกิดรอยช้ำสีแดงปื้นใหญ่

"พี่คะ ฉันไม่รู้เรื่องความสัมพันธ์ระหว่างพี่กับประธานกงจริงๆ พี่กำลังเข้าใจฉันผิดไปกันใหญ่นะคะ" น้ำเสียงสั่นเครือและบอบบางของหญิงสาว ทำให้กงหลิงเซียวต้องรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้

เมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนั่งเล่น ก็เห็นเย่เซี่ยกำลังกุมใบหน้าที่มีรอยฝ่ามือจางๆ ปรากฏอยู่ เธอนอนกองอยู่บนพื้นอย่างน่าเวทนา ข้อเท้าของเธอบวมแดง ซ้ำยังมีรอยถูกหยิกอีกหลายแห่ง

"ประธานกง ฉันขอโทษค่ะ! ฉันไม่ได้ตั้งใจจะยั่วโมโหพี่เขาเลย คุณช่วยอธิบายให้พี่เขาเข้าใจทีสิคะ" เย่เซี่ยแสดงละครบทเจ้าน้ำตา เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างอ่อนปวกเปียก แต่แล้วก็ทรุดฮวบลงไปอีก ส้นเท้าของเธอสั่นระริกราวกับคนควบคุมตัวเองไม่ได้

เย่ฮุยปรายตามองกงหลิงเซียวอย่างเย็นชา "มองอะไร ไม่ได้คิดว่าฉันเป็นคนเตะเธอจริงๆ หรอกใช่ไหม ฉันยังไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยสักนิด"

"ใช่ค่ะ! พี่ไม่ได้ทำ" เย่เซี่ยร้องไห้สะอึกสะอื้น ท่าทางดูงดงามบอบบางน่าทะนุถนอมราวกับดอกหลีฮวาต้องหยาดฝน "อย่าไปโทษพี่เขาเลยนะคะ"

ใบหน้าของกงหลิงเซียวเย็นชาและมืดครึ้มขณะเดินตรงรี่เข้าไปหาเย่เซี่ย "คุณเป็นอะไรไหม"

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไรค่ะ! พี่เขาไม่ได้ตั้งใจหรอก เป็นเพราะฉันซุ่มซ่ามเอง" เย่เซี่ยยอมให้กงหลิงเซียวช่วยพยุงตัวขึ้น

มาถึงจุดนี้ ความอดทนของเย่ฮุยก็ขาดผึง "ที่บอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจหมายความว่ายังไง ฉันยังไม่ได้แตะต้องตัวเธอเลยด้วยซ้ำ! เลิกใส่ร้ายฉันสักทีได้ไหม"

"ฉันรู้ค่ะ ว่าฉันเป็นลูกสาวตัวจริงของตระกูล ตอนที่ฉันกลับมา พี่คงกลัวว่าฉันจะแย่งทุกอย่างไปจากพี่ แต่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลยจริงๆ ที่ฉันเต็มใจมาทำงานที่กงกรุ๊ปก็เพราะอยากจะเริ่มต้นจากศูนย์ อีกอย่าง ฉันกลับมาได้ครึ่งปีแล้วก็ไม่เคยเข้าไปวุ่นวายกับชีวิตพี่เลย ฉันแค่ไม่อยากแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกับพี่ คุณพ่อเองก็รู้เรื่องนี้ดีค่ะ"

แต่ในความเป็นจริงแล้ว หลังจากที่เย่เซี่ยจงใจให้คุณพ่อเย่รู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง เธอก็เสแสร้งทำเป็นเห็นอกเห็นใจ โดยอ้างว่าไม่อยากทำให้เย่ฮุยลำบากใจ จึงจะยังไม่ขอกลับไปอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลเย่ในตอนนี้—ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่มาป้วนเปี้ยนที่ห้องของกงหลิงเซียวเสียหน่อย

เย่ฮุยแค่นหัวเราะ "ตอนนี้ฉันแค่อยากรู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับกงหลิงเซียวมันจบลงแล้วใช่ไหม ถ้าบอกว่าจบ ฉัน เย่ฮุย ก็จะไม่หวนกลับมาเหยียบที่นี่อีกเด็ดขาด"

เธอทนรับความอัปยศอดสูพรรณนี้ไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว

กงหลิงเซียวตวาดลั่น "คุณจะบ้าไปถึงไหน! ผมเคยพูดสักคำหรือยังว่าจบกัน มองไม่เห็นหรือไงว่าเธอบาดเจ็บอยู่ ต่อให้คุณไม่ได้เป็นคนทำร้ายเธอ แต่เห็นคนล้มลงไปตรงหน้า คุณก็ควรจะช่วยพยุงเธอขึ้นมาสิ!"