ตอนที่ 339 แล้วไงล่ะ? ก็แค่ตั้งใจชนให้กระเด็น

ตอนที่ 339 แล้วไงล่ะ? ก็แค่ตั้งใจชนให้กระเด็น

เย่ฮุยหลุดขำเมื่อได้ยินประโยคนั้น เธอชี้หน้าเย่เซี่ยจอมเสแสร้ง "หล่อนตบหน้าตัวเอง แล้วก็ทิ้งตัวลงไปกองกับพื้น จากนั้นก็ชี้หน้าใส่ร้ายว่าฉันเป็นคนทำเนี่ยนะ ให้ตายเถอะ ทำไมฉันต้องลดตัวไปพยุงคนพรรค์นั้นด้วย?"

เย่เซี่ยส่ายหน้าปฎิเสธทั้งน้ำตา "ไม่นะ! มันไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย! พี่หลิงเซียวต้องเชื่อฉันนะคะ"

หญิงสาวช้อนดวงตาที่เอ่อล้นด้วยหยาดน้ำตามองกงหลิงเซียวอย่างน่าเวทนา สองมือควงแขนชายหนุ่มไว้แน่น "ฉันจะทำร้ายตัวเองไปเพื่ออะไรกันคะ?" เธอสะอื้นฮัก "ฉันเป็นทายาทสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลเย่ แค่เอ่ยปากคำเดียว ฉันก็กลับไปเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลเย่ได้อย่างสง่าผ่าเผย ยิ่งไปกว่านั้น ฉันเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ทรัพย์สินทั้งหมดของตระกูลย่อมต้องตกเป็นของฉันอยู่แล้ว แล้วทำไมฉันต้องทำตัวต่ำตมด้วยการตบหน้าตัวเองด้วยล่ะคะ?"

ระหว่างที่พรั่งพรูความในใจ น้ำตาของเธอก็ร่วงหล่นลงมาอย่างห้ามไม่อยู่ หยดแหมะและซึมผ่านแขนเสื้อของกงหลิงเซียว

กงหลิงเซียวสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น เดิมทีเขาตั้งใจจะซักไซ้ไล่เลียงให้รู้เรื่อง ทว่าพอเห็นท่าทีบอบบางน่าทะนุถนอมของหญิงสาวข้างกาย เขาก็ไม่อยากคาดคั้นอะไรอีก ชายหนุ่มจึงเปลี่ยนเรื่องและหันไปมองเย่ฮุย "แล้วเธอมาทำอะไรที่บ้านฉัน?"

เย่ฮุยรู้สึกคลื่นไส้ราวกับถูกบังคับให้กลืนสิ่งปฏิกูลแต่เช้าตรู่ คำพูดของเขาทำเอาเธอจุกจนพูดไม่ออก

เธอจะมาทำอะไรที่นี่ได้ล่ะ? ถ้าไม่ใช่เพราะอยากมาหาเขา อยากใช้เวลาว่างด้วยกัน หรืออาจจะมาช่วยปัดกวาดเช็ดถูบ้านให้ ได้ใช้ชีวิตร่วมกันเหมือนคู่รักทั่วไป?

แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้กงหลิงเซียวจะได้ทำเรื่องพวกนั้นกับผู้หญิงคนอื่นไปแล้ว แล้วเธอจะทำอะไรได้อีกล่ะ? หรือควรจะผลักกงหลิงเซียวเข้าห้องนอนแล้วร่วมรักกับเขาสักรอบสองรอบดี? จากนั้นก็หยิบเสื้อเชิ้ตของเขามาใส่อวดทรวดทรงองค์เอวเย้ยยัยชาเขียวจอมแอ๊บตรงหน้านี้ เพื่อประชันกันว่าใครมันจะสวยกว่ากันงั้นเหรอ? ขอโทษทีเถอะ เธอไม่สิ้นคิดขนาดนั้นหรอก!

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันก็แค่แวะมาดูว่านายตายไปหรือยัง" เย่ฮุยกระแทกเสียงตอบอย่างขุ่นเคือง

คิ้วเข้มของกงหลิงเซียวขมวดเข้าหากันทันที "พูดแบบนี้หมายความว่าไง? ที่บอกว่า 'มาดูว่าฉันตายหรือยัง' มันหมายความว่ายังไง!"

ประกอบกับกงหลิงเซียวไม่ได้นอนมาทั้งคืน และเพิ่งจะเคลิ้มหลับไปได้ไม่นานก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงผู้หญิงสองคนทะเลาะกันลั่นบ้าน อาการหงุดหงิดตอนตื่นนอนของเขาจึงปะทุขึ้นมาทันที

เย่เซี่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ สัมผัสได้ถึงอารมณ์ขุ่นมัวของกงหลิงเซียว เธอจึงลอบยิ้มย่องในใจอย่างผู้ชนะ

ท่าไม้ตายของเธอคือการบีบน้ำตาแสร้งทำตัวอ่อนแอ และทำหน้าตาน่าสงสารเพื่อเรียกคะแนนความเห็นใจ

"จะให้หมายความว่ายังไงได้ล่ะ? ฉันก็แค่อยากจะอวยพรให้พวกเธอมีลูกกันไวๆ รักกันไปจนวันตาย แล้วก็ขังตัวเองอยู่ด้วยกันในอพาร์ตเมนต์นี้ไปชั่วฟ้าดินสลายเลยยังไงล่ะ!" เย่ฮุยตวัดสายตาเย็นชาจ้องมองกงหลิงเซียว ภาพที่แขนของเขาถูกผู้หญิงอื่นควงไว้แน่นช่างบาดตาบาดใจจนเธอรู้สึกรังเกียจ

หญิงสาวลุกขึ้นยืน ก้าวฉับๆ เข้าไปหากงหลิงเซียวกับเย่เซี่ยแล้วเอ่ยประชดประชัน "เกาะกันแน่นขนาดนี้ ทำไมไม่พากันกลับเข้าห้องไปปลอบใจกันบนเตียงซะเลยล่ะ? หรือว่าอยากจะเปิดศึกรักกันกลางห้องนั่งเล่นนี่เลย? ถ้าอย่างนั้นฉันก็คงต้องขอตัว จะได้ไม่ขวางหูขวางตาพวกเธอ"

กงหลิงเซียวกัดฟันกรอดพลางดึงแขนตัวเองออกจากการเกาะกุมของเย่เซี่ย "เย่ฮุย เลิกพูดจาไร้สาระสักที"

เย่ฮุยแค่นเสียงหยัน เธออาศัยจังหวะที่ตัวเองส่วนสูงมากกว่าเย่เซี่ยถึงห้าเซนติเมตร จงใจกระแทกบั้นท้ายใส่แม่สาว 'บอบบาง' ผู้น่าเวทนาคนนี้จนกระเด็นออกไปด้านข้าง

อยากบอบบางนักใช่ไหม! ก็เอาให้บอบบางไปเลยสิ! ไสหัวไปพ้นๆ!

เย่เซี่ยที่ไม่ทันระวังตัวจึงคว้าแขนของกงหลิงเซียวไว้ไม่ทัน เธอถูกเย่ฮุยกระแทกจนเสียหลักเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

"พี่หลิงเซียว! ดูสิคะ! ฉันพูดผิดซะที่ไหนล่ะ!" เย่เซี่ยตัดสินใจเล่นละครตามน้ำไปทันที เธอคิดในใจอย่างมาดร้าย 'กล้าชนฉันงั้นเหรอ? งั้นก็มาดูกันว่าพี่หลิงเซียวจะยังเชื่อน้ำหน้าคนอย่างเธออยู่อีกไหม นังเย่ฮุย!'

เย่ฮุยกลอกตามองบนอย่างเอือมระอา เธอไม่สนอีกต่อไปแล้วว่ากงหลิงเซียวจะเชื่อเธอหรือไม่

เย่ฮุยดัดเสียงเล็กเสียงน้อยเลียนแบบจริตของเย่เซี่ย แล้วหันไปพูดประชดประชันกงหลิงเซียวว่า "คุณพี่ขา ฉันก็แค่อยากจะชนหล่อนให้กระเด็นน่ะค่ะ แล้วจะทำไมล่ะคะ? พี่จะทำอะไรฉันได้? ใครใช้ให้หล่อนมีบั้นท้ายไม่ใหญ่บึ้มเท่าฉันล่ะ ก็กงหลิงเซียวชอบผู้หญิงสะโพกดินระเบิดที่สุดนี่นา!"

เย่ฮุยหัวเราะร่วนอย่างยโสโอหัง ก่อนจะเชิดหน้าเดินแทรกกลางระหว่างคนทั้งสองไปอย่างไม่แยแส

"เย่ฮุย เช้าตรู่แบบนี้เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีกหะ!" กงหลิงเซียวตวาดลั่นด้วยความเดือดดาล

หากเป็นเมื่อก่อน เย่ฮุยคงจะแคร์ความรู้สึกและอารมณ์ฉุนเฉียวของเขาเมื่อโดนตวาดใส่แบบนี้

แต่ตอนนี้ เธอเลือกที่จะเมินเฉยและเดินตรงดิ่งไปที่ประตู เธอจะไม่หันหลังกลับไปมอง และจะไม่มีวันหยุดก้าวเดินอีก!

นี่คือศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายที่เธอจะเหลือทิ้งไว้ให้กับความสัมพันธ์บ้าๆ นี้ ถ้าหากเธอยังยอมลดตัวลงไปมองสีหน้าของกงหลิงเซียวเหมือนอย่างที่ผ่านมาอีกล่ะก็ ให้เธอไปกินขี้ซะยังจะดีกว่า

"เย่ฮุย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ! ฉันอนุญาตให้เธอไปแล้วหรือไง!"

กงหลิงเซียวสาวเท้าตามไปติดๆ เขากระชากแขนหญิงสาวแล้วดึงตัวเธอกลับมาอย่างแรง

ร่างบอบบางของเธอปลิวหวือเข้าไปกระแทกกับแผงอกกว้างของกงหลิงเซียวเข้าอย่างจัง

เย่เซี่ยที่ยืนอยู่ด้านหลังได้แต่มองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน